از صفحه خواهر جاویدنام سهند ناصری:

پارسال ۳۱ شهریور گوشه‌ای از دفترت نوشتی که…

«امروز که در آخرین روز تابستان هستیم شوق و اشتیاق زیادی دارم برای فردا زیرا اولین روز در مدرسه‌ام است.رشته‌ام الکتروتکنیک هست و به برق مربوط است،امیدوارم آینده‌ای روشن در انتظار من و خانواده‌ام باشد.

سهند جان تو از فردایی نوشتی که قرار بود شروع آرزوهات باشه، از مدرسه‌ای که با ذوق منتظر رفتنش بودی،از رشته‌ای که با علاقه انتخابش کرده بودی، از آینده‌ای که برای خودت و خانواده‌مون توی ذهنت ساخته بودی.

اما فقط چند ماه بعد ۱۸ دی همه چیز تموم شد.نه فقط یه زندگی یه دنیا آرزو و امید هم با تو پرپر شد.

کتاب‌هات موندن ،همون‌طور سفید و دست‌نخورده، دفترت موند و دست‌خطت
اماتو دیگه نبودی که برگردی و ادامه‌شون بدی.

هنوزم وقتی این نوشته‌تو می‌خونم دلم می‌گیره، تو فقط یه سال پیش از آینده‌ات نوشتی و ما امروز داریم از آینده‌ای حرف می‌زنیم که دیگه فرصت نکردی ببینیش.

کاش فردایی که این‌همه براش ذوق داشتی
این‌قدر زود ازت گرفته نمی‌شد،کاش می‌موندی و خودت با دستای خودت ادامه این دفتر رو می‌نوشتی، کاش آرزوهات نصفه نمی‌موند عزیزمن🖤
@saharnaserii_
@khod2

توییت عرزشی ها😂
@khod2