پدر پوریا باقری، جوان ۲۲ ساله‌ای که در اعتراضات دی‌ماه در شهریار با گلوله کشته شد، در واکنش به سخنان مسعود پزشکیان درباره نقش آمریکا و اسرائیل در اعتراضات، پرسید:

«اگر غافلگیر شده بودید و عوامل خارجی وارد کشور شده بودند، چرا اینترنت و برق را قطع کردید؟ چرا دوربین‌های مغازه‌ها را جمع کردید؟ چرا دو روز بعد نیروهای خودتان را به خیابان آوردید؟»

پوریا، دانشجوی علوم ورزشی و والیبالیست، در جریان اعتراضات شهریار کشته شد.

#IranMassacre‌
@farnooshfam

@khod2

اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا:

تمام بانک‌های تجاری بزرگ در امارات متحده عربی و ترکیه،انجام تراکنش مالی با ایران را متوقف کرده‌اند.

@khod2

آنیتا آناند، وزیر امور خارجه کانادا:

موضع کانادا در قبال جمهوری اسلامی کاملاً روشن است؛ جمهوری اسلامی تهدید اصلی علیه صلح و امنیت در منطقه محسوب می‌شود و نباید هرگز به سلاح هسته‌ای دست پیدا کند.

تهدیدهای رژیم ایران علیه حق کشتیرانی و آزادی تردد در تنگه هرمز، نقض مستقیم قوانین بین‌المللی است.

کانادا برای مقابله با آنچه «رفتار نفرت‌انگیز رژیم ایران» می‌خواند، از تمامی ابزارهای موجود، از جمله تحریم‌های هدفمندی که این هفته اعلام کردم، استفاده خواهد کرد.

@Persian3Hero
@khod2

می‌بینید خیلیا خانوادگی اومده بودن
واسه همین از یه خانواده چندین نفر کشته شدن،کسیکه اون‌روز زنده برگشته،
کسی که اینارو دیده و می‌بینه، به خون و راهِ اینهمه شجاع‌دل خیانت نمی‌کنه.

#جاویدشاه
@HHeLLFireeeeee
@khod2

بخشی از گزارش و مستند دیلی‌میل از قتل‌عام مردم ایران در دی‌ماه با تیتر درون خونین‌ترین سرکوب ایران:

چگونه معترضان سلحشور با ثبت تصاویر قتل‌عامی که رهبرانشان تلاش در پنهان کردنش داشتند، تا آخرین نفس در برابر رژیم ایستادگی کردند.

دیلی میل از دی ماه ۱۴۰۴ که با همکاری منو تو ساخته شده است‌.

@khod2

پاسخ به احمد فعال بخش دوم

جناب استاد فعال
پاسخ شما را خواندم و فکر می کنم قبل از اینکه وارد پاسخ به نکات شما بشوم لازم است این مطلب رو مشخص کنم
من برای اثبات ضرورت مداخله خارجی به نظریه فونکسیونالیسم متوسل نشده بودم که حالا با کهنه و منسوخ خواندن این نظریه، کل استدلال من مختل شود
من صرفاً از یک تشبیه استفاده کردم
جامعه را به مثابه یک ارگانیک در نظر گرفتم و گفتم وقتی یک ارگانیک دچار اختلال می شود و سیستم درونی آن توان بازگرداندن تعادل را ندارد، گاهی مداخله بیرونی برای نجات آن ضروری می شود.

اگر فونکسیونالیسم از نظر شما نظریه ای کهنه و منسوخ است خب اوکی

من هم قصد دفاع از اسپنسر و پارسونز را ندارم چون این تغییر محل و موضوع بحث است
اما حالا از این بحث عبور کنیم و برویم سراغ اصل موضوع
شما می پرسید:
«چه کسی به رضا پهلوی نیابت داده است که از طرف جامعه برای مداوای خود به پزشک، که همان مداخله خارجی است، مراجعه کند؟»
اینجا یک خلط اساسی صورت گرفته
من نگفتم رضا پهلوی از طرف تمام مردم ایران وکالت گرفته است

نگفتم یک انتخابات سراسری برگزار شده و مردم به ایشان اختیار داده اند که از طرف همه ایرانیان برای آینده کشور تصمیم بگیرد.

بحث من این است که رضا پهلوی به عنوان یکی از مهم ترین چهره های جریان گذار، آیا از پشتوانه اجتماعی برای ایفای نقش رهبری این گذار برخوردار است یا نه.

و اینجا دیگر نمی شود واقعیت خیابان را نادیده گرفت.

در ۱۸ و ۱۹ دی نام رضا پهلوی و شعارهای مربوط به او و خاندان پهلوی پررنگ ترین صدایی بود که از خیابان شنیده شد

آیا این به معنای آن است که تمام مردم ایران به رضا پهلوی رأی داده اند؟
خیر
آیا به این معناست که ایشان از همین امروز حق دارد برای آینده تمام ایرانیان تصمیم بگیرد؟
خیر
اما آیا اینها نشانه ای از وجود یک پایگاه اجتماعی واقعی برای ایشان نیست؟
قطعا هست

پس اینکه شما می پرسید «کدام انتخابات؟ کدام رفراندوم؟» پاسخ به این مسئله نیست.

انتخابات و رفراندوم برای تعیین شکل حکومت آینده یک بحث است و رهبری یک جریان سیاسی برای عبور از وضعیت موجود بحث دیگری است.

اگر قرار باشد هر کس برای رهبری یک جنبش سیاسی ابتدا از تمام مردم انتخابات بگیرد، اساساً هیچ جنبش سیاسی نمی تواند قبل از تغییر نظام سیاسی رهبر داشته باشد.

اما نکته دیگری که در نوشته شما آمده برای من جالب است.

می گویید هیچ بیماری خودش را به یک پزشک قاتل و سودپرست نمی سپارد.
قبول
اما سؤال اینجاست:

از اینکه پزشک منافع خودش را دارد، چگونه نتیجه می گیریم که هر اقدامی که انجام می دهد حتماً به ضرر بیمار است؟

اینکه آمریکا یا اسرائیل منافع خودشان را دارند، یک گزاره است.

اینکه هر نوع مداخله آنها الزاماً علیه منافع مردم ایران خواهد بود، گزاره دیگری است.

بین این دو گزاره یک شکاف منطقی وجود دارد.
شما این شکاف را با چه استدلالی پر می کنید؟
اصلاً فرض کنیم پزشک سودپرست است.

آیا نتیجه می گیریم بیمار باید بمیرد چون ممکن است پزشک از بیماری او منفعت ببرد؟

یا باید بررسی کنیم که آیا این پزشک می تواند بیمار را از وضعیت فعلی خارج کند یا نه و بعد هزینه و فایده و خطر درمان را با خطر درمان نکردن مقایسه کنیم؟
و این دقیقاً برمی گردد به اصل استدلال من

من نگفتم مداخله خارجی بدون خطر است
اتفاقاً از ابتدا گفتم خطر شکست وجود دارد

گفتم ممکن است موفق شود و جامعه را از این وضعیت خارج کند و ممکن است شکست بخورد و رنج بیشتری به جامعه تحمیل شود

اما شما فقط یک طرف معادله را می بینید.

می گویید اگر مداخله خارجی نتیجه عکس داد چه؟
من هم می پرسم:
اگر مداخله خارجی صورت نگیرد چه؟
اگر جمهوری اسلامی بماند چه؟
اگر روند فرسایش جامعه مدنی ادامه پیدا کند چه؟
اگر سرکوب و مهاجرت و فقر و نابودی سرمایه اجتماعی ادامه پیدا کند چه؟
آیا عدم مداخله هیچ هزینه ای ندارد؟
آیا عدم مداخله تضمین می کند که جامعه ایران سالم می ماند؟
اصل اشکال اینجاست :
شما خطر مداخله را می بینید و من هم ردش نمی کنم.

اما من علاوه بر خطر مداخله، خطر عدم مداخله را هم می بینم.

و عقل حکم می کند که این دو خطر را با هم مقایسه کنیم.

اما می رسیم به آنجایی که از مداخله خارجی به قیمومت و بعد به استعمار می رسید.

این دیگر به نظرم پرش استدلالی است.

مداخله خارجی مساوی استعمار نیست.

مداخله نظامی مساوی اداره کشور توسط نیروی خارجی نیست.

درخواست کمک خارجی هم مساوی واگذاری حاکمیت کشور به بیگانه نیست.

اگر معتقدید مداخله خارجی در مورد ایران نهایتاً به استعمار منجر خواهد شد، باید توضیح بدهید چگونه.

صرف اینکه بگوییم مداخله خارجی، پس قیمومت و بعد استعمار، استدلال محسوب نمی شود.
و اما مهم ترین قسمت نوشته شما:

«اگر نتیجه به عکس داد، چی؟؟؟؟»
پاسخ من واضح و بدون تعارف است
اگر نتیجه به عکس داد، جامعه هزینه سنگینی خواهد پرداخت.

اما همین سؤال را من از شما دارم:

اگر مداخله صورت نگیرد و جمهوری اسلامی باقی بماند و این روند ادامه پیدا کند، آن وقت چه؟
اگر تمام تلاش هایی که برای اصلاح درون سیستمی طی این چند دهه انجام شده شکست خورده، راه شما چیست؟
شما مداخله خارجی را رد می کنید.
بسیار خوب
راه جایگزین چیست؟
نه اینکه بگوییم «مردم خودشان تصمیم می گیرند».
مردم چگونه؟
با چه سازوکاری؟
در حالی که کوچک ترین امکان یک انتخابات آزاد و رقابتی در داخل کشور وجود ندارد.

چه کسی قرار است این گذار را رهبری کند؟

چه نیرویی قرار است جمهوری اسلامی را وادار به عقب نشینی کند؟

چه سازوکاری برای انتقال قدرت وجود دارد؟

اگر پاسخ مشخصی برای این پرسش ها نداریم، صرفاً گفتن اینکه «مداخله خارجی خطرناک است» راه حل نیست.

من هم می دانم مداخله خارجی خطرناک است.

بحث من این است که وقتی یک جامعه در وضعیتی قرار گرفته که تمام راه های درون سیستمی بارها امتحان شده و به نتیجه نرسیده، باید درباره راه های برون سیستمی هم بحث کرد.

نه اینکه از ترس خطر، اصل بحث را منتفی بدانیم.

و در پایان یک سؤال از شما و همفکرانتان دارم:
بعد از فاجعه دی ماه، برای نجات این جامعه دقیقاً چه کردید؟

غیر از سنگ اندازی، توهین، تخریب و تخطئه اپوزیسیون و تلاش برای حذف هر نیرویی که امکان رهبری یک گذار را دارد، چه راه عملی دیگری روی میز گذاشته اید؟

اگر راهی دارید بگویید

این بار نه از پارسونز بگویید، نه از فونکسیونالیسم، نه از استعمار

فقط بگویید:

راه نجات جامعه ایران از این وضعیت چیست؟

✏️هادس
@Islie_Group

پیکر کشته شدگان دی ماه...

در سردخانه جا نیست، رو سمتِ نسترن‌ها
پشتِ حیاط خفتند یک لایه پیرهن‌ها...

شاعر مونا برزویی
@khod2

تام کاتن، سناتور جمهوری خواه:

یک درگیری جدید با جمهوری اسلامی در پیش است.

@khod2