ترانه اش برام همیشه قشنگتر از موسیقیش بود. امروز دوباره گوش دادم و حس کردم امیر عظیمی در این موزیک اندازه مهدی موسوی وقتی این ترانه رو نوشته خسته است

مرده بودی و کسی در نفس من جان داشت
مرده بودی و کسی باز به تو ایمان داشت

پله ها رو یواش میام بالا کلیدو تو قفل می چرخونم درو باز میکنم.
اریو و خاتون میان استقبالم همه چیز مثل قبله ولی خونه خیلی کمتر از چند ساعت پیش خونه است.
چون تو رفتی و اینجا بدون تو خیلی کمتر شبیه خونه است.
هربار که میریم فرودگاه و بی تو برمیگردم سخت از دفعه قبلیه همه چی.
کاش یه روزی برای همیشه بمونی پیشم حضرت آقای خوبم ❤️

https://www.instagram.com/p/DUfdNLYjcR7/?igsh=MTQwbmRuNmJpdHRveg==

پارسال فالوشون کردم چون یکی تو توییتر گفته بود خوشمزه ترین تیرامیسو رو داره. امروز وقتی اینو دیدم یادم افتاد هیچ وقت تیرامیسو نخریدم. و احتمالا هیچ وقت نخوردن تیرامیسوی مونته اونقدر غم انگیز نیست که این همه گریه کنم ولی گریه کردم خیلی...

خوابیده بودم و یه پسر چاق پشمالوی نارنجی توی بغلم خرخر میکرد. سرمو میان موهای پشت گردنش فرو کردم. گربه ها واقعا بوی خوبی میدن. بوسش کردم و بهش گفتم خیلی دوسش دارم. بی حرکت تو بغلم خواب خواب بود. با خودم گفتم این بچه رو که من نزاییدم ولی براش میمیرم انقدر که دوسش دارم و چقدر مادر بودن احساس عمیقیه.
اولین قطره اشک از گوشه چشمم سر خورد و افتاد وسط سرش. کله اشو تکون داد و دوباره خوابید. گفتم بخواب مامان
و اشک هام تبدیل به هق هق شدن‌. نمیدونم چقدر گریه کردم تا خوابم برد ولی میدونم که کم بود. باید خون گریه می‌کردم باید انقدر گریه میکردم که میمردم چون این فعالیت شبانه روزی و سگدو زدن ها برای ذره ای آرامش نامش زندگی نیست و وقتی زندگی نیست مرگ گزینه دم دست تریه.
متاسفم که همه چیز و به خصوص امید در من مرده و زندگی تا این حد رنگ باخته است ولی این واقعیت منه. من افسرده و بی رمقم. حالم مثل نمروده که پشه در مغزش نه انقدر زنده بود که او را سریعتر بکشد نه مرده بود که کاری به مغزش نداشته باشد. یک پشه ای نیمه جانی مغزم را میخورد ولی مرا نمی کشد. با انکه من برخلاف نمرود ادعای خدایی نداشتم چرا که همه خدایان همه تاریخ در همه ادیان و افسانه ها باید به تماشای این مردگی من بنشینند و از خودشان خجالت بکشند و چرا باید بخواهم در میان چنین جماعت اسفناکی باشم؟
ای خدا مرگ مرگ را بفرست البته من خودم خدا هستم
گرچه هرگز ندیده اند خدا شب به درگاه خود دعا بکند
شعر از مهدی موسوی ❤️

اون پسر چاق پشمالو ایشونه «آریو»

مجنون نبودم مجنونم کردی ...

ویدیویی که امروز گذاشتم یوتیوب پر از آریوعه از وسطاش دیگه اومد و نرفت. شاید بپرسید چرا کات ندادم وسطش که باید بگم چون چند بار از اول گرفتم ولی پسر زشت و گنده بکم بیخیال نشد.
دیدن شیطنت های بامزه اش برای من خیلی شیرینه شمام ببینید حال و هواتون عوض شه :)

امروز آقای املاکی با یه آقای محترمی اومدن خونه منو دیدن که اگر پسندشون بود از صابخونه ام بخرن.
من خونه رو نشونشون دادم لبخند زدم و خیلی زیاد قلبم شکست. چون قراره از اینجا برم به زودی. برم یه جای دیگه.
اینجا ولی خونه خیلی خاصی برای من بود. عکسای عقدمونو تو این خونه و حیاطش گرفتیم. اینجا اولین خونه مشترکمون بود. بعد زندان برگشتم به این خونه. تو این خونه حتی اعتراف اجباری داشتم. تو این خونه خیلی گریه کردم خیلی خندیدم. مهمون های این خونه خیلی عزیز بودن.
هنوز ۶ ماه از قراردادم باقی مونده ولی به نظرم منو این خونه بعد نزدیک ۴ سال به آخر خط رسیدیم. تو این شرایط که چیزهای زیادی از دست رفته برای من خداحافظی با هر چیزی بسیار سخته. کاش الان مجبور نبودم از خونه ام خدافظی کنم.
پ.ن: ضمن اینکه با این همه بی پولی بعیده بتونم خونه ای که میخوامو پیدا کنم :)
خیلی مستاجری تلخ و سخته

حالا شاید بگید تو این شرایط جابجا شدن تو چه اهمیتی داره که باید بگم ببخشید واقعا اهمیتی نداره. ولی من دربه در دنبال شادی و غصه فردی ام برای اینکه ازم انسان زدایی نشه. برای اینکه مهم باشم دست کم برای خودم. فردیتم حفظ بشه. همه چیزم بی ارزش شمرده نشه. شمام همین کارو بکنید. چون تک تک شما ارزشمندید و هر غصه ای که مختص شماست مهمه. و فقط چون در برابر غصه جمعیمون کوچیک به نظر میرسه نباید نادیده اش بگیرید.
متاسفم که انقدر همه چیز سخته

و یکی از بدترین اتفاقاتی که افتاده اینه که من در ماه های اخیر بهترین رفقایی که منو کامل می شناختن و میشد باهاشون درمورد خودم حرف بزنم از دست دادم و مهرداد هم رفته و خیلی احساس تنهایی میکنم. و حس میکنم هیچکس دوسم نداره و همش از همه چیز و از خودم متنفرم. و قرار نبود بعد این همه تلاش به زندگی و کمک به خودم به اینجا برسم 😭😭

جدا از همه ناراحتی هام کمدی من فعلا فقط تو یوتیوب در جریانه
https://youtube.com/shorts/5NfvVTiwL0c?feature=share
حتی اگر خوشتون هم نمیاد سعی کنید خوشتون بیاد و برای بقیه هم بفرستید. که این همه وقت کار نکردن و خارج شدن از الگوریتم درست شه یه کم

ما ویدئوی گربه‌دار می‌خوایم

برای شما

ادمیزاد خیلی عجیبه من اینجا دارم میخندم ولی امروز یکی از اندوهناک ترین روزهای زندگیم بود. و با این حال بازم با آریو خندیدم.
خیلی خسته ام. کاش یه اتفاق خوب بیوفته ...

دیروز با آقای املاکی صحبت میکردم و یه مکالمه خیلی عجیبی داشتم و فک میکردم هرگز این مکالمه رو با هیچکس نداشته باشم ولی زندگی واقعا پر از شگفتیه!!
بهش گفتم: ببینید آقای رضایی اگر صابخونه میخواد خونه رو بفروشه همین الان به من بگه چون من شهریور موقع پایان قراردادم نمیتونم جابجا شم. با توجه به روند دادرسی اون موقع من زندانم. اگر الان جابجا نشم باید یکی دوماهی بیشتر به من وقت بده‌
اقای رضایی هم خیلی جدی داشت به من توضیح میداد که قانونا میتونم بیشتر بمونم یا نه و اگر من زندان بودم خیالت تخت خودم یه واحد برات پیدا میکنم.

نتیجه یک عمر زندگی سخت و پول حلال درآوردنم شده این. نمیگم شرافتمندانه چون واقعا این یکی از لغاتیه که معنیش گم شده. من حتی نخواستم شریف باشم یا نباشم. حتی بهش فکر هم نکردم. هیچوقت در تصمیماتم به اینکه بی شرفیه یا نه فکر هم نکردم. چون انقدر همه چیز برام واضح بوده که نیازی به فکر کردن درموردش نداشتم‌. حالا خلاصه خواستم بهتون بگم زندگیم شکلیه. چون انگار مثلا برای شما خیلی مهمه 🙄

روزای زندان چندتا بیت از این شعر منزویو روی پوشه زیردستی بازجویی نوشتم.
امروز وقتی دوباره به علیرضا فکر میکردم این آهنگ پلی شد.
من نمیدونم علیرضا رو پوشه زیر دستی اش چی مینویسه یا اصلا چیزی می نویسه یا نه. ولی علیرضای عزیزم یه روزی من همونجا بازجویی شدم و روی پوشه نوشتم:
آه ای وطن ای خورده به بازار شقاوت
بس چوب حراج از طرف بی وطنانت

کاش آزاد بشی علیرضا ...
الهی بمیرم برات 😭😭

#علیرضا_نجاتی

بچه که بودیم برای مبارزه با مواد مخدر یه کلیپی واسه این موزیک ساختن که یارو معتاد بود و بعدش ترک میکرد میرفت جوشکار میشد.
اخیرا خیلی گوشش میدم و برام یه حس دیگه ای داره
مثلا دوباری که اخرش محمد اصفهانی میگه اندکی صبر سحر نزدیک است در واقع تو شعر اصلی نیست اونو تهش میگه که مضمون رهایی از اعتیاد و زندگی دوباره و اینای کار دربیاد. درواقع همین یه بار در اواسط شعر این عبارت گفته میشه:
«نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر ، سحر نزدیک است:
هردم این بانگ برآرم از دل:
وای، این شب چقدر تاریک است!»

برخلاف تصور عموم شعر در توصیف ناامیدی و سیاهیه و این شعرو سهزاب سپهری گفته. شعر سهراب همیشه خیلی درمورد زندگی و لطافت زندگیه. سهراب تو شعرش برای چیزای ساده ای غصه میخوره. چیزای ساده ایو می بینه. زندگی براش رنگ و بوی دیگه ای داره. (من ادبیات نخوندم و نمیدونم چقدر حرفم درسته برداشت خودم ازشو میگم)
وقتی سهراب یه شعری به این سیاهی میگه من خیلی دلم میگیره. اخیرا خیلی با این اهنگ گریه کردم. شعرشو بارها بدون ریتم اهنگ خوندم و هربار غمگین تر شدم.

«دیگران را هم غم هست به دل،
غم من ، لیک، غمی غمناک است.»

صابخونه خونه رو فروخت!
باید برم دوباره دنبال خونه بگردم :)

دیشب تا دیروقت بیدار بودم و امروز ظهر وقتی بیدار شدم اولین کاری که کردم دی اکتیو کردن توییتر بود.
از این همه دعوای سیاسی و سر و کله هم زدن خسته شدم. از اینکه همه باید حتما درمورد همه چیز یه سایدیو انتخاب کنن خسته ام. من مثلا طرفدار هیچ تیم بسکتبالی نیستم تو نمیتونی منو مجبور کنی که حتما انتخاب کنم. ولی مدام تا یکی یه حرفی میزنه که به مذاق کسی خوش نمیاد هزار جور برچسب میزنن بهش‌. چپ و راست و میانه هم نداره همه عین همن. واقعیتش یه زمانی اونقدر احمق بودم که سعی کردم فکرای تو سرمو برای بقیه بگم ولی بیشتر ادمها به هیچی فکر نمیکنن برداشت مدنظر خودشونو برمیدارن و شروع میکنن به عربده کشیدن. من هیچی نیستم جز یه کمدین خیلی بدجنس. و میخوام فقط همین باشم.