🇮🇷🇵🇸 مکشوفات

فلسطین همینجاست
صبح هفت اکتبر که فلسطینی ها طغیان کردند، واکنشها دیدنی بود. موجی از شادی و موجی از ترس. عده ای خوشحال که بالاخره زندانی یک سیلی به زندانبان نواخت اما عده ای همراه زندانیان میلرزیدند. از لندن تا واشنگتن، از بیروت تا باکو و حتی تهران!
مردی که هشتاد سال شکنجه اش کرده بودند، زنش را کشته بودند، دخترانش را به خدمت برده بودند، خانه اش را اشغال کرده بودند و در زیرزمین حبسش کرده بودند تا بمیرد یک روز صبح یقه اشغالگر را در رختخواب گرفته:
-«زندگی ام را پس بده»
-«می فهمی چه غلطی میکنی؟»
-« خوب میدانم»
این یک گناه نابخشودنی است. این برهم زدن نظم دنیاست. همه اربابان فهمیدند اگر کاری نکنند دیگر هیچ چیز مثل قبل نخواهد شد. هفت اکتبر تخت تمام فرعونها را لرزاند، از لندن تا واشنگتن، از بیروت تا باکو. گناه یحیی سنوار بسیار بزرگ است. باید هم به او تهمت جاسوسی و خیانت بزنند. حتی در تهران. طوفان به دنیای غارتگران زده بود اما همه غارت شدگان هم از دنیای سابق ناراضی نبودند. ته مانده سفره ارباب هم بی نمک نیست.
همان ها که صبح هفت اکتبر همراه نتانیاهو میلرزیدند که اگرچه اسرائیل بد است، اما بالاخره شکنجه گر هم حقوقی دارد! «شیرینی میدهید؟ ارباب نشان تان خواهد داد!» شب اولین انفجار بیمارستان در غزه میگفتند «اسرائیل که بیمارستان نمی زند! از کجا معلوم؟!» با متر و ذره بین دنبال عامل انفجار میگشتند و قاتل تبر به دست بالاسر جنازه را تبرئه میکردند، دقیقا مثل انفجار بندر عباس. اینها برابر چه چیزی مقاومت میکردند؟! واقعیت.
هفت اکتبر همه را بیدار کرد اما بیداری برای همه دلپذیر نیست. هزینه شده تا ملتها بخوابند. در همین ایران «فلسطین به ما چه؟»«ما خودمان فقیر داریم» «اینها عاشق صدام اند» حرفهایی بود برای جداسازی ایرانی از جغرافیای ایران. باید فاصله می افتاد، شده با ایرانگراییِ «نه غزه نه لبنان» یا دینگراییِ «اینها ناصبی اند». برا هر سلیقه ای فریبی. غزه را کردند جایی دور در انتهای آفریقا. سوریه و لبنان خرابه ای آن طرف زمین که پولهای ما را می‌بلعد. ما کجا، اینها کجا؟! ما را جدا کردند، حالا ایرانیِ بی مکان، زیر سایه اسراییل می‌پرسید «پس چرا من سوییس نمی‌شوم؟»
کنار سرباز آمریکایی، رسیده از آنطرف کره زمین، می‌پرسید «به آمریکا چکار داریم؟!»
وسط آتش میگفت «چقدر دشمن دشمن و موشک موشک میکنیم؟»
میان تحریم غرب می‌پرسید «زندگی نرمال غربی من کو؟» ، ... جداسازی جواب داده بود، بخشی از ایران خودش را سفید و جایی در اروپا می دید. بدنش اینجا بود اما مغزش در غرب زندگی میکرد. حتی هنرمند غربی هم پس از هفت اکتبر متحول شد اما صدا از غربزده ایرانی درنیامد! دیوار به دیوار نسل کشی فلسطین، درگیر نمایش و رقص در کنسرت بود. جداسازی جواب میداد.
فقط یکماه بعد از هفت اکتبر وقتی فلسطینی داشت جای ما هزینه میداد، وزیر خارجه سابق گفت: مردم ایران از این که برای فلسطین هزینه بدهند خسته شده اند! در حالیکه فلسطینی جای ما می جنگید گفت: قرار نیست ما جای آنها بجنگیم! همینقدر خواب و خواب فروش.
طوفان الاقصی به ما فرصت تغییر داد اما بعضی جنگ آشکار را انکار کردند، باورنکردنی است در حالیکه رییس جمهور کشور پس از وعده صادق سقوط کرد، انتخاباتی برگزار کردیم که یک کلمه از جنگ در آن نبود! فقط دو ماه بعد دولت جدید ایران (یا سوییس) در سازمان ملل از خلع سلاح و تنش زدایی و گفتگو به جای موشک شعر میسرود. نتانیاهو هم از همانجا دستور ترور نصرالله را دادو اسم عملیات را «دنیای جدید» گذاشت. منظورش همان دنیای قبلی بود، فقط بی پرده تر. چند ماه بعد جنگ را به تهران آوردند.
چرا غافلگیر شدیم؟ جز اینکه در خوابی عمیق بودیم؟ هفت اکتبر همه دنیا را تغییر داده بود اما نه دنیای همه را. بعضی تا شب 23 خرداد 404 رویای هزار میلیارد دلار آمریکا را می دیدند، اما سرمایه به شکل بمب سنگر شکن در ایران افتاد. بمبی که ترامپ گفت 14 سال مخصوص ما میساختند.
یعنی از همان روزی که در تهران «اوباما یا با اونا یا با ما» میگفتند، تمام دورانی که برجام می نوشتند، تنش زدایی میکردند، مکانیسم ماشه هدیه میدادند، تا وقتی که به جلوگیری از وعده صادق 2 و 3 افتخار میکردند. در تمام این روزها آمریکا بمب ایران را میساخت و خلبانها تمرین میکردند. چطور میشود وسط خاورمیانه 14 سال خوابید و رویا فروخت؟!

🖌سلمان معمار

@makshufat

سلمان معمار / گنجه - جنگ تحمیلی دوم 🇮🇷

خواب، رویا، توهم، هوس
در جستجوی واقعیت از ورزقان تا بندرعباس

یکسال پیش در چنین روزهایی رییس جمهور کشور پس از اجرای محکم وعده صادق 1 و اولین حمله مستقیم به اسرائیل در بازگشت از آذربایجان اسرائیلی و دیدار شخص علیف در مرز ایران دچار سانحه شد، دقیقا هلی کوپتر…

👍66🤬5❤2

4.81K views14:33