🔹 جواد ظریف همیشه به قبرستان می‌رود تا نفس‌کش بطلبد.

‏او حداقل یک دهه است که به واسطه شبکه رسانه‌ای بادنجان دور قاب چین‌ اختصاصی‌اش که با گردن کج و پاهایی جفت جلوی او می‌نشینند، بطور یک‌طرفه برای خود شخصیت سازی کرده و حائلی غیرقابل نفوذ به نظریات و ادعاهای خود ساخته.

‏ظریف هیچوقت مقابل یک مصاحبه کننده مخالف نمی‌نشیند. او حتی مقابل یک مصاحبه کننده بی‌طرف هم نمی‌نشیند؛ تا مبادا کسی یقه دیپلماتش را نگیرد و مثلا نپرسد چرا به دروغِ روان به هشتاد و اندی میلیون نفر گفتی که ⁧ #اسنپ_بک⁩ در برجام نیامده؟ و بعدا آمده گفتی قابلیت اجرایی ندارد؟ و امروز فهمیدیم هم آمده هم قابلیت اجرایی دارد؟

‏که بپرسد تکلیف هزینه‌ای وحشتناکی که بواسطه اکاذیب مکرر و محرز تو از جیب و عمر مردم ایران پرداخت می‌‌شود چیست؟

‏جالب اینکه از معدود دفعاتی که او مجبور شده از منطقه امن خود خارج شود و چه در صدا و سیما چه مجلس و مقابل یک مخالف منتقد قرار بگیرد، او یا در قامت یک عربده کش سعی کرده عرصه را بر سوال موجود تنگ کند و فضای منطقی افکار عمومی را به حاشیه کشانده، یا از روی ناچاری و به امید فرار کوتاه مدت، اسنادی تاریخی از دروغ‌‌های خود بجا گذاشته که لاجرم گذشت چند‌ماه یا سال‌ پرده از لاطائلاتش همچون نبود ساسپند، مکانیسم ماشه یا ناتوانی خروج امریکا از برجام با چرخش یک قلم… و امثالهم انداخته.

‏ظریف بجز خود تبلیغی، عربده‌کشی و دروغ چیزی در چنته نداشته اما هر چند وقت یکبار هزینه میکند، به قبرستان می‌رود و نفس‌کش بطلبد.

‏ولی بخش سوال برانگیز اینجاست که این دروغ ‌ها چرا در کشور ما تاوان قضایی برای این گوینده ندارد؟

‏افکار نحیف عمومی تا کی باید بطور بی دفاع مقابل این ماشین‌های فریب دریده شود؟ فریب‌هایی با هزینه‌های غیر قابل جبران، نه تنها برای جمعیت حال حاضر ما بلکه برای نسل‌های آینده ایران.

‏مردم وظیفه دارند برای مصونیت مقابل این گرگ‌ها به بلوغ برسند، اما وظیفه بخش تنبیه‌گر حکومت برای این مسئولان مجرم چیست؟

✍️ ایلجان