واندر ویل Wonder Wheel
کارگردان: وودی آلن
درام تنسی ویلیامزی وودی آلن، با فضاسازیهای عالی، دیالوگهای ـ مثل همیشه خوب ـ و حسی از کارگردانی مولفین کلاسیک چون الیا کازان در «اتوبوسی به نام هوس» و نقش آفرینی خیره کننده کیت وینسلت در نسخه دیگری از «بلانش» که از شخصیت و اجرای تحسین شده کیت بلانشت در «جزمین غمگین» بهتر نباشد کم هم نمی آورد. هرچند شاید اگر جزمین غمگین امسال پخش شده بود با حواشی که باز دور وبر وودی آلن بوجود آورده اند، کیت بلانشت هم احتمالا از اسکارش باز مانده بود.
مثل اکثر فیلمهای دوره اخیر آلن، سایه ای از آثار قدیمش را می شود تشخیص داد، خصوصا «رز ارغوانی قاهره» که روزمرگی زن کارگر و رابطه عقیمش با شوهر بی ربط و پناه بردن به سینما، نمایش و فانتزی از آن فیلم آمده. میا فارو عاشق قهرمان خیالی روی پرده سینما می شد، کیت وینسلت عاشق نویسنده ای که انگار کل درام و شخصیتها حاصل تخیل و قلم اویند، خدایگونه موقعیت و تراژدی را میسازد و بیتفاوت تنها ناظر قربانی شدن و سقوط شخصیتهایش است. فیلمبرداری استورارو که همراه با بازی وینسلت یکسره نادیده گرفته شد، چشمگیر است و اجرای بعضی صحنه ها مثل مکالمه دو زن در اتاق خواب، زیر نور قرمز صحنه از حافظه سینما پاک نخواهد شد. مشکل بزرگ فیلم شاید در پرداخت شخصیت و بازی جاستین تیمبرلیک باشد که همپای دیگر بازیگران نیست.
کارگردان: وودی آلن
درام تنسی ویلیامزی وودی آلن، با فضاسازیهای عالی، دیالوگهای ـ مثل همیشه خوب ـ و حسی از کارگردانی مولفین کلاسیک چون الیا کازان در «اتوبوسی به نام هوس» و نقش آفرینی خیره کننده کیت وینسلت در نسخه دیگری از «بلانش» که از شخصیت و اجرای تحسین شده کیت بلانشت در «جزمین غمگین» بهتر نباشد کم هم نمی آورد. هرچند شاید اگر جزمین غمگین امسال پخش شده بود با حواشی که باز دور وبر وودی آلن بوجود آورده اند، کیت بلانشت هم احتمالا از اسکارش باز مانده بود.
مثل اکثر فیلمهای دوره اخیر آلن، سایه ای از آثار قدیمش را می شود تشخیص داد، خصوصا «رز ارغوانی قاهره» که روزمرگی زن کارگر و رابطه عقیمش با شوهر بی ربط و پناه بردن به سینما، نمایش و فانتزی از آن فیلم آمده. میا فارو عاشق قهرمان خیالی روی پرده سینما می شد، کیت وینسلت عاشق نویسنده ای که انگار کل درام و شخصیتها حاصل تخیل و قلم اویند، خدایگونه موقعیت و تراژدی را میسازد و بیتفاوت تنها ناظر قربانی شدن و سقوط شخصیتهایش است. فیلمبرداری استورارو که همراه با بازی وینسلت یکسره نادیده گرفته شد، چشمگیر است و اجرای بعضی صحنه ها مثل مکالمه دو زن در اتاق خواب، زیر نور قرمز صحنه از حافظه سینما پاک نخواهد شد. مشکل بزرگ فیلم شاید در پرداخت شخصیت و بازی جاستین تیمبرلیک باشد که همپای دیگر بازیگران نیست.
کوکو Coco
کارگردان: لی آنکریچ
اولین انیمیشن اصیل واقعا خوب پیکسار پس از سالها که مثل «زیرورو» محدود به ایده و فکری خوب نیست، قصه گویی و اوج و فرود داستانی درستی هم دارد و مثل کلاسیکهای پیکسار، تأثیر عاطفی قدرتمندی می گذارد. پر از ریزه کاری های بصری و استفاده خلاقانه از فرهنگ بومی و سنتها و سایر مولفه های فرهنگی مکزیک مثل حضور مفرح فریدا کالو و نقاشی ها و تخیلات و رنگ آمیزی هایش. «کوکو» نیستی را محو شدن از خاطر عزیزان می داند بی سبب نیست که با وجود تمام مخاطراتی که پسربچه فیلم پشت سر می گذارد تا از عالم مردگان به دنیای زندگان بازگردد، اثر، نام مادربزرگ او را بر پیشانی دارد، پیرزنی صد ساله که خاطره خوش آوازخوانی پدرش زمانی که دختربچه کوچکی بوده، تنها دلیل ماندگاری پدر در دنیای مردگان و فرار از زوال قطعی است.
کارگردان: لی آنکریچ
اولین انیمیشن اصیل واقعا خوب پیکسار پس از سالها که مثل «زیرورو» محدود به ایده و فکری خوب نیست، قصه گویی و اوج و فرود داستانی درستی هم دارد و مثل کلاسیکهای پیکسار، تأثیر عاطفی قدرتمندی می گذارد. پر از ریزه کاری های بصری و استفاده خلاقانه از فرهنگ بومی و سنتها و سایر مولفه های فرهنگی مکزیک مثل حضور مفرح فریدا کالو و نقاشی ها و تخیلات و رنگ آمیزی هایش. «کوکو» نیستی را محو شدن از خاطر عزیزان می داند بی سبب نیست که با وجود تمام مخاطراتی که پسربچه فیلم پشت سر می گذارد تا از عالم مردگان به دنیای زندگان بازگردد، اثر، نام مادربزرگ او را بر پیشانی دارد، پیرزنی صد ساله که خاطره خوش آوازخوانی پدرش زمانی که دختربچه کوچکی بوده، تنها دلیل ماندگاری پدر در دنیای مردگان و فرار از زوال قطعی است.
پست The Post
کارگردان: استیون اسپیلبرگ
جایی اواخر فیلم نمایی هست که آدم را یاد فیلم دیگر اسپیلبرگ ژوراسیک پارک می اندازد: صدای غرشی می آید و لیوان آبی روی میز به لرزه می افتد، اما هیولایی که از خواب برخاسته این بار دایناسوری عظیم الجثه نیست، ماشین چاپی است که به راه افتاده، مشغول تکثیر مقاله ای داغ در هزاران نسخه برای فرداست. «پست» در تحسین قدرت و عظمت رسانه و روزنامه نگاری مسوولانه است، زمانی که روزنامه ها تأثیری شگرف بر تحولات سیاسی اجتماعی داشتند و آدمها زیر بمباران اخبار قلابی و شایعات منابع نامطمئن اینترنتی نبودند. کارگردانی و میزانسن های شکیل و کلاسیک اسپیلبرگ شاید به مذاق بینندگان امروز که واقعگرایی مستندگونه هایی مثل «اسپاتلایت» را ترجیح می دهند زیادی کهنه و از مد افتاده یا نمایشی بیاید، نمایی را به یاد آورید که از درون جعبه پستی حاوی مدارک پنتاگون گرفته شده و تام هنکس و دیگران دورش حلقه زده و با ولع به محتویات خیره شده اند، واکنشی غیرواقعی که البته کادری زیبا بوجود می آورد اما من دقیقا همین را در فیلم او دوست دارم، بی پروا نمایشی است و در ستایش نمایشگری کلاسیک و تصاویر زیبا، چیزی که سینمای مستندنمای نوین، کم دارد. «پست» درباره اخلاق حرفه ای روزنامه نگاری و ناگزیری هزینه دادن برای تحصیل یا پاسداشت ارزشهایی است که به آن باور داریم. قصه با سردبیر مرد کله شق و بااعتماد بنفس ـ با بازی تام هنکس ـ آغاز می شود که طبق انتظارات باید قهرمان سازش ناپذیر ماجرا باشد اما هر چه فیلم جلوتر می رود، کاراکتر مدیر مسوول زن که مدیریت روزنامه را پس از مرگ پدر و شوهرش به ارث برده و سالها زیر سایه نام آن دو بوده، قدرت و تأثیر بیشتری پیدا می کند. رشد و تحول این شخصیت با بازی مثل همیشه تماشایی مریل استریپ، وزنه ای مهم در جدیدترین اثر اسپیلبرگ است. وقتی او از پلکان دادگاه پایین می آید و از برابر چشمان مشتاق و تحسینگر زنان می گذرد، نوید دوران تازه ای را می دهد؛ دوران بیرون آمدن زنان از سایه مردان.
کارگردان: استیون اسپیلبرگ
جایی اواخر فیلم نمایی هست که آدم را یاد فیلم دیگر اسپیلبرگ ژوراسیک پارک می اندازد: صدای غرشی می آید و لیوان آبی روی میز به لرزه می افتد، اما هیولایی که از خواب برخاسته این بار دایناسوری عظیم الجثه نیست، ماشین چاپی است که به راه افتاده، مشغول تکثیر مقاله ای داغ در هزاران نسخه برای فرداست. «پست» در تحسین قدرت و عظمت رسانه و روزنامه نگاری مسوولانه است، زمانی که روزنامه ها تأثیری شگرف بر تحولات سیاسی اجتماعی داشتند و آدمها زیر بمباران اخبار قلابی و شایعات منابع نامطمئن اینترنتی نبودند. کارگردانی و میزانسن های شکیل و کلاسیک اسپیلبرگ شاید به مذاق بینندگان امروز که واقعگرایی مستندگونه هایی مثل «اسپاتلایت» را ترجیح می دهند زیادی کهنه و از مد افتاده یا نمایشی بیاید، نمایی را به یاد آورید که از درون جعبه پستی حاوی مدارک پنتاگون گرفته شده و تام هنکس و دیگران دورش حلقه زده و با ولع به محتویات خیره شده اند، واکنشی غیرواقعی که البته کادری زیبا بوجود می آورد اما من دقیقا همین را در فیلم او دوست دارم، بی پروا نمایشی است و در ستایش نمایشگری کلاسیک و تصاویر زیبا، چیزی که سینمای مستندنمای نوین، کم دارد. «پست» درباره اخلاق حرفه ای روزنامه نگاری و ناگزیری هزینه دادن برای تحصیل یا پاسداشت ارزشهایی است که به آن باور داریم. قصه با سردبیر مرد کله شق و بااعتماد بنفس ـ با بازی تام هنکس ـ آغاز می شود که طبق انتظارات باید قهرمان سازش ناپذیر ماجرا باشد اما هر چه فیلم جلوتر می رود، کاراکتر مدیر مسوول زن که مدیریت روزنامه را پس از مرگ پدر و شوهرش به ارث برده و سالها زیر سایه نام آن دو بوده، قدرت و تأثیر بیشتری پیدا می کند. رشد و تحول این شخصیت با بازی مثل همیشه تماشایی مریل استریپ، وزنه ای مهم در جدیدترین اثر اسپیلبرگ است. وقتی او از پلکان دادگاه پایین می آید و از برابر چشمان مشتاق و تحسینگر زنان می گذرد، نوید دوران تازه ای را می دهد؛ دوران بیرون آمدن زنان از سایه مردان.
قصه های میروویتزها The Meyerowitz Stories
کارگردان: نواه بامبچ
فیلم تازه نواه بامبچ، تا حد زیادی یادآور اثر تحسین شده پانزده سال پیش او، هشت پا و نهنگ است، شخصیت روشنفکر شکست خورده و خودستا که در رابطه زناشویی به بن بست رسیده و حضور همزمان جذاب و نفرت انگیزش زندگی فرزندان را تسخیر کرده عینا از آن فیلم آمده، انگار شخصیتها را بیست سی سال بعد ملاقات کنیم و مشکلات و زخمها همزمان با میانسالی فرزندان، کهنه و عمیق تر شده باشد، تا جایی که نتوانند با هم ارتباط برقرار کنند. فیلم، درباره روابط توام با عشق و نفرت اعضای خانواده است و تلاششان برای مرهم گذاردن بر زخمها و پذیرفتن هم و شروع تازه. سبک فیلمسازی بامبچ کمی وامدار وودی الن و مقداری یادآور دوست صمیمی اش، وس اندرسن است که قصه و شخصیت پردازیها عجیب «تننبام های باشکوه» او را به خاطر می آورد. کارگردان فرصتی فراهم آورده تا آدام سندلر و بن استیلر بهترین بازیهایشان را به نمایش بگذارند و البته داستین هافمن افسانه ای به نقش هرولد میروویتز مجسمه ساز خودمحور و فراموش شده نیویورکی بالاتر از همه می درخشد.
کارگردان: نواه بامبچ
فیلم تازه نواه بامبچ، تا حد زیادی یادآور اثر تحسین شده پانزده سال پیش او، هشت پا و نهنگ است، شخصیت روشنفکر شکست خورده و خودستا که در رابطه زناشویی به بن بست رسیده و حضور همزمان جذاب و نفرت انگیزش زندگی فرزندان را تسخیر کرده عینا از آن فیلم آمده، انگار شخصیتها را بیست سی سال بعد ملاقات کنیم و مشکلات و زخمها همزمان با میانسالی فرزندان، کهنه و عمیق تر شده باشد، تا جایی که نتوانند با هم ارتباط برقرار کنند. فیلم، درباره روابط توام با عشق و نفرت اعضای خانواده است و تلاششان برای مرهم گذاردن بر زخمها و پذیرفتن هم و شروع تازه. سبک فیلمسازی بامبچ کمی وامدار وودی الن و مقداری یادآور دوست صمیمی اش، وس اندرسن است که قصه و شخصیت پردازیها عجیب «تننبام های باشکوه» او را به خاطر می آورد. کارگردان فرصتی فراهم آورده تا آدام سندلر و بن استیلر بهترین بازیهایشان را به نمایش بگذارند و البته داستین هافمن افسانه ای به نقش هرولد میروویتز مجسمه ساز خودمحور و فراموش شده نیویورکی بالاتر از همه می درخشد.
بی عشق Loveless
کارگردان: آندره ی زویاگینتسف
اثر تازه «آندره ی زویاگینتسف» کارگردان روس، در زیباشناسی قابها وامدار تارکوفسکی و در شکل روایت یادآور قصه های ریموند کارور است که معمولا تراژدی را در دل خانواده کوچک شکل می دادند و گویای وضعیتی فراتر بودند. فیلم درباره بی مهری و سردی نهادینه شده در جامعه ای است که همچنان زخم چنددهه استبداد را بر روح دارد. زوج فیلم برای فرار از سرمای رابطه به دیگران پناه می برند اما انگار بیفایده است، سرما در فضایی است که تنفس می کنند و در عمق جانشان نفوذ کرده. فیلم می تواند تمثیلی از تاریخ معاصر روسیه هم باشد که از سیستمی سرکوبگر به شکلی از آزادی فرار کرده و انگار همچنان درد عمیقش درمان نشده. پسربچه گمشده، نسلی است که در این گذار و تجربه تاریخی قربانی خشونت و بی مهری شد، از دست رفت و سعی شد که همراه همه کابوسهای دوران تمامیتگرایی، فراموش بشود. وقتی تمام آثار کودک از صحنه روزگار و حتی اتاق بازیش پاک میشود، پارچه ای که در بازیهایش اول فیلم به شاخه درختی زده بود همچنان در باد تکان می خورد تا وجود او را برای ما شهادت دهد. زوج فیلم آخر سر هرکدام زندگی تازه ساخته اند، همچنان سردند و ترسناکتر از همه، شوهر صاحب فرزند تازه ای شده که با او هم بی مهر است. تاریخ انگار بی هیچ عبرتی تکرار میشود.
کارگردان: آندره ی زویاگینتسف
اثر تازه «آندره ی زویاگینتسف» کارگردان روس، در زیباشناسی قابها وامدار تارکوفسکی و در شکل روایت یادآور قصه های ریموند کارور است که معمولا تراژدی را در دل خانواده کوچک شکل می دادند و گویای وضعیتی فراتر بودند. فیلم درباره بی مهری و سردی نهادینه شده در جامعه ای است که همچنان زخم چنددهه استبداد را بر روح دارد. زوج فیلم برای فرار از سرمای رابطه به دیگران پناه می برند اما انگار بیفایده است، سرما در فضایی است که تنفس می کنند و در عمق جانشان نفوذ کرده. فیلم می تواند تمثیلی از تاریخ معاصر روسیه هم باشد که از سیستمی سرکوبگر به شکلی از آزادی فرار کرده و انگار همچنان درد عمیقش درمان نشده. پسربچه گمشده، نسلی است که در این گذار و تجربه تاریخی قربانی خشونت و بی مهری شد، از دست رفت و سعی شد که همراه همه کابوسهای دوران تمامیتگرایی، فراموش بشود. وقتی تمام آثار کودک از صحنه روزگار و حتی اتاق بازیش پاک میشود، پارچه ای که در بازیهایش اول فیلم به شاخه درختی زده بود همچنان در باد تکان می خورد تا وجود او را برای ما شهادت دهد. زوج فیلم آخر سر هرکدام زندگی تازه ساخته اند، همچنان سردند و ترسناکتر از همه، شوهر صاحب فرزند تازه ای شده که با او هم بی مهر است. تاریخ انگار بی هیچ عبرتی تکرار میشود.
وقت خوب Good time
ساخته برادران سَفدی
دو برادر دست به سرقتی نافرجام می زنند، برادر کودک صفت و روان نژند گیر می افتد و بازداشت می شود، دیگری سفر خیابانی پر التهابی برای فراهم آوردن وجه الضمان او آغاز می کند. این کل ماجرای فیلم باطراوت و داستان گریز برادران «سَفدی» است که انگار میگذارند شخصیت اصلی مثل پر سبکی با طوفان جریانات چرخ بزند و با دوربین خود، تعلیق و استیصال و بالاپایین شدنش را ثبت می کنند. یکی از غافلگیریهای سال که کمتر دیده شد.
ساخته برادران سَفدی
دو برادر دست به سرقتی نافرجام می زنند، برادر کودک صفت و روان نژند گیر می افتد و بازداشت می شود، دیگری سفر خیابانی پر التهابی برای فراهم آوردن وجه الضمان او آغاز می کند. این کل ماجرای فیلم باطراوت و داستان گریز برادران «سَفدی» است که انگار میگذارند شخصیت اصلی مثل پر سبکی با طوفان جریانات چرخ بزند و با دوربین خود، تعلیق و استیصال و بالاپایین شدنش را ثبت می کنند. یکی از غافلگیریهای سال که کمتر دیده شد.
دانکرک Dunkirk
کارگردان: کریستوفر نولان
اثر تازه کریستوفر نولان مثل اکثر فیلمهای این کارگردان، پرداخت شده، پرجزییات و مهندسی ساز است. بیشتر از آن که قصه ای روایت شود انگار شاهد اپرایی با چند آوا هستیم که به نوبت در زمین و آسمان و دریا طنین می اندازند، در هم میپیچند، یکی میشوند و به اوج و سپس آرامش می رسند. این حس را موسیقی حماسی و تأثیرگذار هانس زیمر که اهمیتی ساختاری دارد تشدید کرده. موضوعی که در اکثر صحنه و موقعیتهای فیلم محوریت دارد، «مخمصه» و «گیر افتادن» و دست و پازدن برای زنده ماندن و رهایی است. از تلاش خاموش دو سرباز اول فیلم تا خود را به هر کلک از جهنم دانکرک نجات دهند تا گیرافتادن در کشتی درحال غرق، تا مخمصه قایق کوچکی منتظر مَد که آماج گلوله های آلمانهاست و گیر افتادن خلبانی در کابین هواپیمای سقوط کرده و در حال غرقش، همه به دنبال نجات اند. مجموعه این تعلیقها و گیرافتادنها در هم تنیده می شود تا با نجات حماسی نهایی، انرژی جمع شده در بیننده، ناگهان آزاد شود و به آرامش برسد. انصافا نولان در ساختن این حس کلاستروفوبیک و اوج و فرود موسیقایی استادانه و موفق عمل می کند، هرچند اثر او به جزییات تاریخی واقعه دانکرک وفادار نباشد یا از شکست بزرگ نیروهای انگلیس، سرودی حماسی ساخته باشد. چیزی که برای من روشن نیست، اصرار او برای شکستهای زمانی و عقب جلورفتنهای بعضا غیرضروری پنج دقیقه، ده دقیقه ای برای روایت داستانی است که جنس و توجیه «ممنتو» را ندارد، انگار کارگردان فقط قدرت پازل سازیش را می خواسته به رخ بکشد.
زیبایی های بصری، شنیداری و ساخت حرفه ای و به روز اثر را کنار بگذاریم، از حیث نگاه و دید، دانکرک می توانست سال هزارونهصد و چهل و یا چهل و یک برای تهییج و تشویق متفقین و نیروهای انگلیس ساخته شده باشد. برای فیلم جنگی امروزی که قرار است جایی میان ماندگارهای تاریخ ژانر مثل غلاف تمام فلزی، راههای افتخار و نجات سرباز رایان باز کند، ضعف کمی نیست.
کارگردان: کریستوفر نولان
اثر تازه کریستوفر نولان مثل اکثر فیلمهای این کارگردان، پرداخت شده، پرجزییات و مهندسی ساز است. بیشتر از آن که قصه ای روایت شود انگار شاهد اپرایی با چند آوا هستیم که به نوبت در زمین و آسمان و دریا طنین می اندازند، در هم میپیچند، یکی میشوند و به اوج و سپس آرامش می رسند. این حس را موسیقی حماسی و تأثیرگذار هانس زیمر که اهمیتی ساختاری دارد تشدید کرده. موضوعی که در اکثر صحنه و موقعیتهای فیلم محوریت دارد، «مخمصه» و «گیر افتادن» و دست و پازدن برای زنده ماندن و رهایی است. از تلاش خاموش دو سرباز اول فیلم تا خود را به هر کلک از جهنم دانکرک نجات دهند تا گیرافتادن در کشتی درحال غرق، تا مخمصه قایق کوچکی منتظر مَد که آماج گلوله های آلمانهاست و گیر افتادن خلبانی در کابین هواپیمای سقوط کرده و در حال غرقش، همه به دنبال نجات اند. مجموعه این تعلیقها و گیرافتادنها در هم تنیده می شود تا با نجات حماسی نهایی، انرژی جمع شده در بیننده، ناگهان آزاد شود و به آرامش برسد. انصافا نولان در ساختن این حس کلاستروفوبیک و اوج و فرود موسیقایی استادانه و موفق عمل می کند، هرچند اثر او به جزییات تاریخی واقعه دانکرک وفادار نباشد یا از شکست بزرگ نیروهای انگلیس، سرودی حماسی ساخته باشد. چیزی که برای من روشن نیست، اصرار او برای شکستهای زمانی و عقب جلورفتنهای بعضا غیرضروری پنج دقیقه، ده دقیقه ای برای روایت داستانی است که جنس و توجیه «ممنتو» را ندارد، انگار کارگردان فقط قدرت پازل سازیش را می خواسته به رخ بکشد.
زیبایی های بصری، شنیداری و ساخت حرفه ای و به روز اثر را کنار بگذاریم، از حیث نگاه و دید، دانکرک می توانست سال هزارونهصد و چهل و یا چهل و یک برای تهییج و تشویق متفقین و نیروهای انگلیس ساخته شده باشد. برای فیلم جنگی امروزی که قرار است جایی میان ماندگارهای تاریخ ژانر مثل غلاف تمام فلزی، راههای افتخار و نجات سرباز رایان باز کند، ضعف کمی نیست.
👍1
لیست بالا طبعا از میان فیلمهایی است که دیده ام و نه تمام فیلمهای سال، و حتما پسند و لذت شخصیم هم دخیل بوده. در مرحله بعد می توانم: مردعنکبوتی، بازگشت به خانه
مرا با نام خود صدا کن
ثور: راگناروک
زن استثنایی (واندروومن)
ویند ریور wind river
برو بیرون! Get out
تاریکترین ساعتها
لیدی بِرد
را هم بعنوان کارهای خوب نام ببرم.
مرا با نام خود صدا کن
ثور: راگناروک
زن استثنایی (واندروومن)
ویند ریور wind river
برو بیرون! Get out
تاریکترین ساعتها
لیدی بِرد
را هم بعنوان کارهای خوب نام ببرم.
بعد از تحویل سال در کنار اسفندیار منفردزاده نازنین که موسیقی اش چه برای ترانه های فرهاد مهراد و چه برای فیلمهای قدیم کیمیایی، فراموش نشدنی است.
@mananey
@mananey
IranWire | سانسور نوروزی؛ سوم فروردین، روز مانا نیستانی
https://iranwire.com/fa/blogs/838/25456
https://iranwire.com/fa/blogs/838/25456
IranWire | خانه
سانسور نوروزی؛ سوم فروردین، روز مانا نیستانی
☝️☝️☝️
پاسخ به دو سوال ایران وایر: چه چیزهایی را سال نود و شش در کار یا زندگی شخصیم سانسور کرده ام و تصمیم دارم درسال تازه از سانسور چه چیزها پرهیز کنم؟
پاسخ به دو سوال ایران وایر: چه چیزهایی را سال نود و شش در کار یا زندگی شخصیم سانسور کرده ام و تصمیم دارم درسال تازه از سانسور چه چیزها پرهیز کنم؟