زلالِ روشنِ چشمانش
آبشار کبود
که آیتی‌ست
به تصویرِ بیم و شرم و شکوه
نگاه تُردِ گوزنی‌ست
کز بلندِ ستیغ
در آب می‌نگرد،
عبورِ سایهٔ صیّاد را
ز دامنِ کوه.

دفتر «از زبانِ برگ»
محمدرضا شفیعی کدکنی

#محیط_بان
#هدایت‌_الله_دیده_بان
#زاگرس


@NazariyehAdabi