پیام دریافتی:

سلام مسیح جان
شهر اشترجان (توابع فلاورجان اصفهان) شهر کوچکیه ولی توی همین شهر یک نفر به نام ابوالفضل رجایی ۱۸ ساله (صاحب این تصویر) کشته شده و دو نفر نابینا شدند. چندین نفر هم زخمی و یا دستگیر و زندانی شدند.

ادامه👇

ادامه👆
با دو شاهد عینی از اشترجان به سختی صحبت کردم، در شهر اشترجان، تاریخ ۱۸ دی ،ابوالفضل رجایی در پایگاه بسیج به دست بسیجی ها کشته میشه. اون شب زنان و مردانی که اونجا تجمع کرده بودند به رگبار بسته شدند. میگفتن عین نقل و نبات شلیک میکردند.
ولی چون نیروهای داخل بسیج افراد آموزش دیده نبودند (خودشون هم فکر نمیکردند اشترجان اینقد شلوغ بشه) تیرها بیشتر به خطا میرفت وگرنه همون شب خیلی بیشتر کشته می‌شدند.

روز نوزدهم و بیستم نیروهای زیادی توی شهر به اون کوچیکی گذاشتند ولی با این حال مردم تجمع کردند و وقتی بعد از تیراندازی فرار کردند نیروها ریختن توی کوچه ها و جوری شد که دیوار اغلب کوچه ها جای تیر الان روش هست و شیشه برخی خونه‌ها با گلوله پایین اومده. دقیقا مثل میدان جنگ هست آثارش ( حدود ده نفر افراد محلی بین سرکوبگرا شناسایی شدند و همه منتظر روز موعودن برای انتقام).
تعدادی هم این شبها تیر خوردن چند نفری که ساچمه خوردن علائم خارش شدید و قرمزی شدید پوست سراسر بدن گزارش دادن انگار ساچمه ها آلوده بوده. دو نفر نابینا شدند و یک نفر نصف جمجمه اش از دست داده یکی زانوش کلا از بین رفته و....
تقریبا همه جوانان شهر یا دستگیر شدند یا متواری شدند چون مرتب به خونه ها یورش میبرند بدون حکم قضایی برای بازداشت جوانان!
خاک بر سر حکومتی که از یک شهر به این کوچیکی بترسه که کلا یه خیابون اصلی داره!»

تصاویر دریافتی:

هشدار: تصاویر دلخراش و ناراحت کننده

این تصاویر از یکی از بیمارستان‌های غرب تهران برای من ارسال شده است. فرستنده این تصاویر می‌گوید جمعه شب ۱۹ دی‌ماه صدها کشته و مجروح به بیمارستان آورده شده بود به شکلی که اساسا دیگر پرسنل بیمارستان قادر به ارائه خدمات به بسیاری از مجروحان نبودند.
در این میان نیروهای امنیتی رئیس بیمارستان را برده بودند و خود کنترل بیمارستان را به دست گرفته بودند.
این پرسنل کادر درمان می‌گوید شاهد بوده که چطور ماموران حکومت صورت خود را پوشانده بودند و با سلاح‌های کمری مجهز به صدا خفه کن در بیمارستان می‌چرخیدند و به بیمارانی که نیاز به عمل داشتند و عمدتا تنها بودند، تیر خلاص می‌زدند و زن و مرد و حتی کودک هم برایشان تفاوتی نداشت.
او می‌گوید بسیاری از مجروحان بدحال را مستقیم از روی تخت بیمارستان به سردخانه منتقل کردند و باعث مرگشان شدند.
ابعاد جنایات جمهوری اسلامی به مرور مشخص می‌شود.
این مزدورهای خامنه‌ای، تروریستهایی هستند که داعش در برابرشان رو سفید است.

این همان خودروی زرهی یگان ویژه است که ویدیوی زیر گرفتن مردم در میدان یحیوی اردبیل از آن منتشر شده بود. در ویدیویی دیگر که مربوط به دقایقی پس از این جنایت است، می‌بینیم مردم اردبیل چطور موفق به متوقف کردن این خودرو و آتش‌زدن آن شده‌اند.
درس عبرتی برای آنان که مغرور به اسلحه و تجهیزات و خودروهای زرهی خود هسنتد و از قدرت اتحاد و شجاعت این مردم غافلند.

همسر جاویدنام حسین اکرامی سورکی کنار مزار همسرش اینچین می‌گرید و می خواند و می‌رقصد. مردم ایران حالا به شیوه خود برای عزیزانشان سوگواری می‌کنند. خامنه‌ای شهامت داری که این ویدیوها را ببینی؟
حسین اکرامی سورکی ۳۸ ساله، پدر دو فرزند و کارگر ساختمانی بود. عوارض شلیک گلوله جنگی به پایش به اندازه‌ای بود که پس از دو هفته بستری در بیمارستان، جانش را از دست داد.

این لحظه‌ایست که یک شیرزن جوان در حاشیه بلوار وکیل‌آباد این شهر یک دوربین امنیتی را که برای شناسایی مردم استفاده می‌شد اینچنین از کار می‌اندازد.
در جریان انقلاب ملی ایرانیان علیه حکومت تروریستی خامنه‌ای گوشه گوشه ایران شاهد حماسه و شجاعت مردمانی بود که با دست خالی به خیابان رفتند و پاسخشان قتل‌عام با گلوله‌های جنگی بود.

ویدیوی دریافتی:

این ویدیو مربوط به روز ۱۸ دی‌ماه در شهر پرند است. جایی که مردم مجسمه تروریست شماره یک خامنه‌ای، قاسم سلیمانی را سرنگون کردند.
حامیان حکومت همیشه می‌گفتند، قاسم سلیمانی اگر نبود، داعش به ایران می‌آمد.
در این روزها دیدیم که خونریزتر، بی‌صفت‌تر و تروریست‌تر از داعش چه کسانی بودند.

فرستنده ویدیو نوشته است که با وجود اینکه جمعیت بسیار زیادی در پرند به خیابان آمده بود اما ویدیوهای کمی از این منطقه منتشر شده است.

علی بهروز ۲۵ سال داشت و کلی امید و آرزو برای زندگی، تکه‌ای از مصاحبه با او هست که از قصدش برای رفتن به آلمان می‌گوید.
او اما بر روی بازویش یک جمله به انگلیسی خالکوبی کرده بود. «برای آنان که دوستشان دارم خود را فدا می‌کنم».
و چنین کرد.
شامگاه پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه در هفت‌حوض تهران به عهد نوشته بر بازوی خود عمل کرد.

جاویدنام عرشیا براری، ورزشکار و قهرمان فیتنس و کیک بوکسینگ بود. او همچنین مربی بین‌المللی آموزش سگهای نگهبان بود.

روز ۱۸ دی‌ماه با سلاح جنگی در شهر زنجان یک تروریست مزدور خامنه‌ای، این جوان رشید و شجاع ایران را کشت. پدرش در سوگ او نوشت: «به نسل‌های بعد بگویید: هر گلوله جان سه نفر را می‌گرفت. هم جان فرزند را و هم جان مادر و پدر را»
عرشیا براری پیش از کشته شدن در صفحه توییتر خود نوشته بود: «خیلی دلم می‌خواست مخالفت کنم و اینو ننویسم ولی سرنوشت آدمو جغرافیا تعیین می‌کنه»
ادامه می‌دهیم تا روزی این خاک و این جغرافیا دوباره بستر رشد و بالندگی برای نسل‌های بعدی شود.

ویدیوی دریافتی:
هشدار: حاوی برخی صحنه‌های آزاردهنده

این ویدیو بخشهایی از مبارزه و مقاومت مردم شهر بابل با دست خالی مقابل مزدوران و تروریستهای مسلح خامنه‌ای ست.
در ابتدای ویدیو، می‌بینیم مردم این شهر چطور با کندن نارنج از درختان و پرتابشان به سمت سرکوبگران آنها را فراری می‌دهند.
و متاسفانه در ادامه شاهدیم که چطور همین مردم در خیابان به گلوله بسته می‌شوند.

مردمی که تنها سلاح در دستشان نارنج درختان بود!

قاتلان و تروریستهای جمهوری اسلامی حالا پس از کشتار دهها هزار نفر از شهروندام ایران، اقدام به توقیف اموال وریا غفوری، پلمپ کافی‌شاپ‌های او در تهران و مسدود کردن حسابهای بانکی‌اش کرده‌اند.
خط موبایل او نیز مسدود شده است.
چرا که او در یک استوری به مردم ایران تسلیت گفته بود و نوشته بود امیدوارم عاملان این وضعیت نیست و نابود شوند.
شما که می‌گفتید عامل قتل‌عام مردم موساد و سیا هستند حالا چرا به خودتان گرفتید؟ برای اینکه مشتی قاتل و جنایتکارید که حالا به غارت اموال مردم نیز چشم دارید.
جمهوری اسلامی تروریستهای اشغالگر ایران امروز هستند و تباهی‌شان انتهایی ندارد.

عرفان کاری هنوز ۲۰ سال هم نداشت. او قهرمان کشتی ایران در رده نونهالان بود. شامگاه پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه محله خلیج فارس واقع در منطقه هجده تهران با گلوله جنگی به گردنش شلیک کردند. شلیکی به قصد کشتن از طرف تروریستهای خامنه‌ای.
شهروندی که موقع تیرخوردن کنار او بوده است، او را به بیمارستان می‌رساند. اما فایده‌ای ندارد و او جانش را از دست می‌دهد.
و آخرین تصاویر از او با پیکری بی‌جان روی تخت بیمارستان توسط همین شخص ثبت می‌گردد. او با ارسال تصاویر پیکر عرفان کاری برایم نوشته است که نگذارید نام و یاد این قهرمانان وطن فراموش شود.