ادامه👆
بگذارید صریح بگویم: کسی که از زنانِ مقابل اسلحه و شکنجه دفاع می‌کند، باعث اسلام هراسی نمی شود این خود قوانین اعدام و شکنجه است که ترس‌های حقیقی ما از شریعت و‌اسلام
گرایی را رقم زده. کسی که در برابر این جنایت سکوت می‌کند، شریک جرم است.

حجاب اجباری فرهنگ ایران و افغانستان و خاورمیانه نیست. فرهنگ ایران هزاران سال پیش از این حکومت وجود داشته. حجاب اجباری نماد اشغال یک حکومت اسلامی واپسگرای ضد حقوق بشر است؛ این حجاب شده پرچم یک رژیم تروریستی که تن زنان را به میدان نبرد بدل کرده تا قدرتش را به رخ بکشد و ایدئولوژی خود را جهانی کند.

من به دانشگاه‌های آمریکا نیامده‌ام تا محبوب باشم. می توانید از من و‌ حرف‌هایم خوشتان نیاید اما آمده‌ام تا یک آینه جلوی صورتتان بگیرم:

آزادی‌خواهیِ گزینشی، آزادی‌خواهی نیست. تسلیم شدن در برابر قوانین برده‌‌داری و عادی سازی تبعیض و کشتار زیر سایه حکومت‌های اسلامی است.

اگر برخی از چپ‌ها می‌توانند فاشیسم مذهبی را نادیده بگیرند، باید از خودش بپرسد دقیقاً چه چیزی را دارد محافظت می‌کند؟
اگر بخشی از راست‌ها می‌گویند «آمریکا اول» است و نمی‌خواهند با آخوند و طالب و اسلام‌گرایان این رژیم‌های اسلامی که دست به قتل‌عام مردم خودش می‌زند وارد جنگ شوند، نمی‌دانند که با عادی سازی دیکتاتورها، و مشروعیت بخشیدن به طالبان و جمهوری اسلامی، فردا بادید در خاک خودشان با این تروریست‌ها بجنگند. سکوت راه چاره نیست.
نسل جوان آمریکا باید انتخاب کند: یا با زنانی که جانشان را برای آزادی می‌دهند ایستاده‌اند، یا پشت واژه‌ها پنهان می‌شوند و تاریخ، قضاوتشان خواهد کرد.

​این فریادها و اشک‌های جانسوز مادر جاویدنام صهبا رشتیان است؛ مادری که درست در روز تولد دخترش، بر سر مزار او ایستاده و با پیکر بی‌جان پرنده‌اش دردِدل می‌کند. او دختر جوانش را «گیسوپریشان» و «گیسو گلابتون» صدا می‌زند و آوارِ این سوال را بر سر آسمان خراب می‌کند: «از چه کسی باید خونخواهی تو را بکنم؟»

​در این مراسم، پدر صهبا نیز با رها کردن کبوتر سپیدی به یاد دخترش، بغضِ خفته در گلوی خود را فریاد می‌زند:
​«ای کبوتر سفید! ای پیام‌آور صلح! سلام مرا به صهبا برسان. بگو تا زنده‌ام، اگر زنده ماندم، انتقام ترا خواهم گرفت.»

​جمعه ۲۹ خردادماه، بهشت رضوان اصفهان میزبان خانواده و نزدیکانی بود که به جای جشن تولد ۲۴ سالگی صهبا، شمع‌های حسرت را روی مزار او روشن کردند.
صهبایی که همیشه ۲۳ ساله خواهد ماند.

​صهبا رشتیان، کمک‌داور فوتبال زنان، زنی سرشار از شور، انگیزه و شوق زندگی بود. زنی که جرمش فریاد آزادی بود و در جریان اعتراضات ۱۹ دی ۱۴۰۴ در اصفهان، با شلیک مستقیم و بی‌رحمانه نیروهای حکومتی، به قتل رسید.
​یادش جاودان و نامش ماندگار باد.

جمهوری اسلامی از حقیقت می‌ترسد؛ از وکلایی که به جای کرنش در برابر بیدادگاه‌ها، مدافع حقوق ملت و خانواده‌های دادخواه می‌شوند، هراس دارد. آخرین نمونه از انتقام‌جویی کور، صدور حکم سنگین و تکان‌دهنده علیه جواد علیکردی، وکیل دادگستری و استاد دانشگاه است.

​شعبه اول دادگاه انقلاب مشهد، این وکیل شجاع را به اتهام واهی «اجتماع و تبانی» و «تبلیغ علیه نظام» به ۱۸ سال حبس تعزیری، انفصال دائم از حرفه وکالت، ۲ سال تبعید به سراوان و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم کرده است.

​جرم واقعی جواد علیکردی چه بود؟
او برادر خسرو علیکردی است؛ وکیل خوش‌نامی که آذرماه ۱۴۰۴ به طرز مشکوکی در دفتر کارش جان باخت. جواد علیکردی تسلیم روایت دروغین «ایست قلبی» حکومت نشد. او علناً اعلام کرد که نیروهای امنیتی دوربین‌های مداربسته دفتر برادرش را ضبط کرده‌اند، دست به افشاگری زد و خواستار روشن شدن حقیقت شد. پاسخ حکومت به این دادخواهی، تهدید و اسارت و دیوارهای زندان بود.

​جواد پیش از بازداشت در پیامی نوشته بود: «اگر روزی بر من این خاموشی تحمیل شد، از همه می‌خواهم حقیقت را فراموش نکنند و پیگیر روشن شدن مسیر سرنوشت من و برادرم خسرو باشند.»

حسین علیزاده، یکی از بزرگ‌ترین آهنگسازان ایران، در مراسم بزرگداشت استیون بلام با شجاعت تمام از پرستو احمدی و عوامل «کنسرت کاروانسرا» دفاع کرد.

دادگاه کیفری قم پرستو احمدی و ۸ هنرمند دیگر را تنها به خاطر اجرای موسیقی به ۷۴ ضربه شلاق، دو سال ممنوع‌الخروجی و دو سال محرومیت از فعالیت هنری محکوم کرده است.

این هنرمند نامدار موسیقی ایران گفت همه این هنرمندان را می‌شناسد و آن‌ها را هنزمندانی برجسته و بااستعداد دانست و افزود:
«شجاعت یکی از چیزهایی است که هنر به آدم می‌دهد.»

او گفت که عصر حجر مقابل چشمان ماست و سپس با طنزی تلخ اعلام کرد:
«پیشنهاد می‌کنم تعداد شلاق‌ها را بین ما تقسیم کنند. من هفتاد تا را قبول می‌کنم.»

هنرمندان واقعی و دلسوزان هنر در برابر این احکام قرون وسطایی و تبعیض آمیز سکوت نمی‌کنند و این همان کاری است که باید انجام شود.

جمهوری اسلامی برای دهه‌ها سعی کرده هنرمندان زن را با زندان، شلاق و ممنوعیت خاموش کند. اما هر بار که یک هنرمند با نام خودش بلند می‌ایستد، ثابت می‌شود که این رژیم شکست خورده است.
صدای زن و صدای هنر را نمی‌شود شلاق زد و زندانی کرد.

#کنسرت_کاروانسرا
#پرستو_احمدی

در ورزشگاه محل برگزاری بازی ایران و بلژیک، یک ایرانی پلاکاردی را بالای سر نگه داشته بود با یک جمله روی آن: «رشید مظاهری کجاست؟»

این نامی‌ست که دنیا باید ببیند و بداند.

رشید مظاهری، دروازه‌بان پیشین تیم ملی، استقلال و سپاهان کسی که سال‌ها پیراهن تیم‌های باشگاهی و ملی ایران را پوشید بعد از اینکه مستقیم به خامنه‌ای گفت مسئول کشتار معترضان دی ۱۴۰۴ است و تقاص خواهد داد، در بامداد روز ۶ اسفند بازداشت شد.
نیروهای امنیتی به خانه‌اش هجوم بردند و وسایل و تلفنش را به همراه خودش بردند.
خانواده‌اش تا ماه‌ها نمی‌دانستند او کجاست.
حالا گفته شده در در زندان مرکزی ارومیه‌ است با اتهام «تبلیغ علیه امنیت ملی».

در همین حال، تیم فوتبال در جام جهانی دارد بازی می‌کند. پیراهن ایران به تن دارد. اما ستاره‌های واقعی این سرزمین کسانی که پای مردم خود ایستادند و هزینه دادند حالا یا در زندانند، یا خاموش شدند.

رشید مظاهری کجاست؟ رشید مظاهری باید آزاد شود.
نام او را تا آزادیش تکرار می‌کنیم.
ستاره واقعی برای میلیونها ایرانی اوست.

#رشید_مظاهری

شامگاه جمعه ۱۹ دیماه، در فردیس کرج، امید تیموری‌راد ۴۷ ساله، امیر تیموری‌راد ۴۲ ساله، و آرمین تیموری‌راد ۱۹ ساله ( پدر، عمو، و پسر) با گلوله‌های جنگی نیروهای جمهوری اسلامی کشته شدند. همسر امید، مادر آرمین، هم در همانجا و همان لحظه به شدت زخمی شد.

آرمین ۱۹ سال داشت و می‌خواست از بهمن‌ماه مهندسی برق بخواند. قبل از رفتن به خیابان گفته بود: «اون‌ها برای وطن رفتند، من هم دوست دارم برای وطن برم تا همه به آرامش برسند. فرق من با بقیه جوان‌ها چیه؟»

بر سر عهدش ماند و مثل بسیاری دیگر از بهترین جوانان این سرزمین جان‌فدای راه آزادی ایران شد.

پدرش امید گلوله جنگی به قلبش برخورد کرده بود و همانجا در خیابان جان داد.
مادر آرمین که خودش هم هدف گلوله‌های ساچمه‌ای قرار گرفته بود خود را روی پیکر شوهرش انداخت و پایش را روی بدن پسرش گذاشت تا بلکه مانع اصابت گلوله‌های بیشتری شود. نیروهایشان بعد از تیراندازی، با باتون و لگد به مجروحان کف خیابان می‌زدند.
آرمین گلوله به سر و پهلویش خورده بود.

عمویش از راه رسید و پیکر نیمه‌جان برادر زاده را می‌خواست به درمانگاه ببرد. اما در راه جنایتکاران خامنه‌ای خودرو را به رگبار بستند
ادامه👇

ادامه👆
امید و امیر را مخفیانه و نیمه شب از بیمارستان پیکرشان را خارج کردند و روز ۲۲ دی‌ماه به خاک سپردند. آرمین یک روز بعد به خاک سپرده شد.

این جنایت یک «کشتار خانوادگی» بود که ابعاد هولناکش امروز مشخص شده است.

رژیمی که در یک شب پدر، عمو، و پسر یک خانواده را می‌کشد و مادر داغدیده را با گلوله بر زمین می‌اندازد، این رژیم تروریست است. نه یک حکومت صرفاً سرکوبگر. تروریست!

اسمشان را فراموش نکنید:
امید تیموری‌راد
امیر تیموری‌راد
آرمین تیموری‌راد
فردیس. دیماه ۱۴۰۴

پژمان زارع ۱۰۰ روز است در زندان است. حالا فرزندش یک ساله شده و پدرش در سالروز تولد یک سالگی فرزندش کنار خانواده‌اش نبود.

در اولین سالگرد تولد رادوین، پدرش از بند عادل‌آباد شیراز برایش نوشت:

«امروز تولد توست و اولین سالگرد زندگی‌ات... امروز ۹۲ امین روزی است که ناعادلانه به‌دلیل اعتقاد به آیین بهائی و تلاش برای پیشرفت کشورم، کشور مقدس ایران، در زندان به‌سر می‌برم.»

پژمان زارع، شهروند بهایی ساکن شیراز، بامداد ۲۴ اسفند ۱۴۰۴ وقتی فرزندش ۹ ماهه بود، با یورش مأموران اطلاعات از خانه‌اش ربوده شد. وسایل شخصی، لپ‌تاپ، کتاب‌ها و همه‌چیز ضبط شد.

۵۷ روز در بازداشتگاه اطلاعات و زیر فشار بازجویی بود. بعد از انتقال به زندان تنها یک تماس تلفنی کوتاه توانست با همسرش بگیرد و یک ملاقات کابینی. همین!

خانواده وثیقه فراهم کرده بود اما آزادش نکردند. بعد از وثیقه، اتهامات جدید اضافه کردند. خانواده‌اش را تهدید کردند که اگر پیگیری کنند، عواقب امنیتی دارد.

بازجوها به او گفتند: داری به پسرت آسیب می‌زنی. پژمان در نامه‌اش نوشت:

ادامه👇

ادامه👆
«بازجویان مرا پدری سنگدل توصیف می‌کردند که به‌خاطر استقامت در اصول و باورهایم در حال آسیب زدن به تو هستم. اما تو فرزند عزیزم، از پیش هزینه این آینده را پرداخت کردی. ۹۲ روز است که از حضور پدر محروم بوده‌ای.»

این است جمهوری اسلامی. کسی را زندانی می‌کنند چون بهایی است. وقتی نمی‌شکند، به فرزندش حمله می‌کنند.

بهاییان دهه‌هاست که دد جمهوری اسلامی حقوقشان نقض و زندانی می‌شوند. نه به‌خاطر ارتکاب جرم، بلکه فقط به‌خاطر اینکه بهایی هستند.

پژمان زارع باید آزاد شود.

باز هم خبر مفقود شدن یک زن جوان و باز هم خانواده‌ای که مستاصل و نگران منتظر خبری از عزیزشان هستند.

مبینا محمدعلی پورثانی دختر ۱۹ ساله‌ای بود که یک سال پیش از قوچان به تهران آمد تا کنار مادرش زندگی کند. ظهر روز ۲۳ خرداد از خانه‌شان در نسیم‌شهر خارج شد تا پیاده به سر کار برود.
یک مسیر ۱۵ دقیقه‌ای. به مادرش گفت دارم می‌روم سرِ کار.
اما هرگز نرسید.

گوشی‌اش خاموش شد.
همکارانش به خاطر تأخیر در رسیدنش فهمیدند مشکلی پیش آمده و به خانواده اطلاع دادند.از آن لحظه تا امروز بیش از ده روز است که هیچ خبری از مبینا نیست.

مبینا آرایشگاه زنانه کار می‌کرد. دختری آرام و ساده‌پوش بود و حتی آرایش نمی‌کرد. تنها فرزند خانواده است و پدر و مادرش سال‌هاست از هم جدا شده‌اند.

تا امروز کسانی که خود را حافظ امنیت می‌دانند، هیچ اقدام موثری برای پیدا شدن این زن انجام نداده‌اند.

مادرش می‌گوید:
«۹ روزه که نه خواب داریم، نه آرامش. هر تلفنی که زنگ می‌خوره، امیدوار می‌شیم. فقط می‌خوام بدونم دخترم کجاست.»

شاید توجه افکار عمومی باعث شود پلیس و سیستم امنیتی به صرافت بیفتد که اقدام موثری کند و ردپایی از این دختر پیدا کند.

پرستو احمدی، خواننده ۲۹ساله ایرانی، توسط دادگاه کیفری استان قم به ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد. هشت نفر از اعضای تیم تولیدش نیز همین حکم را گرفتند.

جرم؟ در دسامبر ۲۰۲۴ یک کنسرت مجازی روی یوتیوب برگزار کرد. بدون حجاب.
اتهام رسمی: انتشار «محتوای مبتذل و غیراخلاقی».
علاوه بر شلاق، ممنوعیت دوساله از خروج از ایران و فعالیت هنری نیز صادر شده.

حکم بلافاصله پس از توافق هسته‌ای با آمریکا صادر شد:

«مرکّب توافق هنوز خشک نشده بود که جمهوری اسلامی چهره واقعی‌اش را نشان داد.»

«این رژیمی است که آمریکا را شیطان بزرگ می‌نامد اما صدای یک زن بیشتر از هر ابرقدرتی ترساندشان.»

لینک خواندن مقاله به زبان انگلیسی:👇

https://www.thefp.com/p/i-know-what-iran-does-to-women-who

زهرا ملوکی، فرزند جاویدنام «جمیله شفیعی»، با انتشار این ویدیو در صفحه‌ای که به یاد مادرش برپا کرده، نوشته است:
«بهمن‌ماه دو سال پیش؛ تازه با مامان از بیمارستان برگشته بودیم. ریه‌اش به خاطر مصرف زیاد کورتون عفونت کرده بود و خوب نمی‌شد. تمام روز دویده بودیم؛ وحشت‌زده و داغون بودم. اما مامان به دکتر گفته بود: "اگه تو نمونه ریه‌م چیز خطرناکی بود به دخترم نگید، طاقت نداره..." حالا داره برام می‌رقصه تا با همین تن رنجور، از من در برابر تمام غم‌های دنیا محافظت کنه. اما نوزدهم دی‌ماه، درست دو سال بعد، روزی بود که باید طاقتم بی‌نهایت می‌شد. مامان من دیگه فقط مامان من نیست؛ او می‌خواست با جانش از همه بچه‌های ایران محافظت کنه.»

​شعله داغ این جان‌های عزیز هرگز در دل‌های ما سرد نخواهد شد. جمیله شفیعی و تمام جاویدنامان این سرزمین، حالا شناسنامه و خویشاوند یک ملت‌اند.

به عاملان این جنایات بگویید: هیچ معامله، مذاکره و سرکوبی، بقای شما را تضمین نخواهد کرد؛ مادامی که یاد عزیزانمان در خون ما جاری است و عهد ما برای سرنگونی‌تان، تزلزل‌ناپذیر.

فاطمه سپهری ۸ روز است که اعتصاب غذا و دارو کرده است.

این زن که اخیرا عمل قلب باز انجام داده، داروهای قلبی‌اش را به خاطر «گرانی» قطع کرده‌اند و سونوگرافی تجویزشده‌اش چهار ماه است انجام نشده است.
او در اعتراض به شرایط زندان و بی‌توجهی مسئولان زندان وکیل‌آباد مشهد، هم غذا اعتصاب غذا کرده است و هم اعتصاب دارو.

خانواده‌اش بعد از ملاقات با او از وخامت حالش گفتند.
سپیده قلیان نیز امروز در شبکه ایکس نوشت: «امروز یکی از دوستان تماس گرفت و گفت خانم سپهری رو تو کریدور دیده به شدت حالش بد بوده و گفته هیچ رسیدگی تا امروز نکردن. امیدوارم آزادش کنن تا دیر نشده.»

جمهوری اسلامی می‌داند این زن بیمار است.
جمهوری اسلامی می‌داند داروهایش نمی‌رسد.
جمهوری اسلامی می‌داند که عدم درمان و رسیدگی به شرایط او می‌تواند کشنده باشد.
و دقیقاً به همین دلیل اقدامی نمی‌کند و این شرایط دوام پیدا کرده است.
این شکنجه است. با مُهر قانونی.
صدای فاطمه سپهری باشیم.
جان او در خطر است.
#فاطمه_سپهری

این ویدیو جدید نیست، اما بعضی حرف‌ها را باید بارها و بارها مرور کرد. ما در جامعه‌ای ریشه دوانده‌ایم که سال‌هاست «ژن خوب»، «آقازادگی» و «روابط»، آسانسورهای بی‌زحمتی برای صعود به قله‌های موفقیت بوده‌اند. در این میان، سهمِ دست‌های خالی اما توانمند، دوری از این آسانسور و تماشای نابرابری بوده است.

​این ساختارِ ناعادلانه، بذر ناامیدی را در دلِ مستعدترین و سخت‌کوش‌ترین انسان‌ها می‌کارد. اما پاسخی که به این وضعیت می‌دهیم چیست؟ نشستن، زانو بغل گرفتن و تماشای تاخت‌وتاز بی‌زحمتِ نورچشمی‌ها؟

​هرگز! ارزشِ واقعی در روایتِ قصه «قهرمانان گمنام» است. همان‌هایی که بدون رانت، بدون رابطه و بدون تکیه بر نام‌های بزرگ، قد کشیده‌اند. ارزش موفقیتِ آن‌ها در این است که برای هر وجب از جایگاه امروزشان جنگیده‌اند؛ پشتِ هر دستاورد آن‌ها، ردِ خونِ دل، اراده و شجاعت است.
آن‌ها نابرابری را پذیرفتند اما تسلیمش نشدند. اعتبارشان را از نام پدر نگرفتند، بلکه خودشان به نام خود اعتبار بخشیدند.

هیچ ناجی و قهرمانی در کار نیست. نجات‌دهنده در آینه است. روایت این ایستادگی‌ها به ما یادآوری می‌کند که چطور ابتدا قهرمانِ خود و سپس، فانوسِ راه دیگران شویم.

فاطمه عباسی دانشجوی هنر بود، ۳۱ ساله، از شهر اصفهان. دوربین داشت و عاشق عکاسی بود. شب ۱۹ دی که صدای تیراندازی بلند شد، او در خانه‌اش را باز کرد تا به معترضی زخمی پناه بدهد. همان لحظه گلوله‌ای به گردنش خورد و نخاعش را قطع کرد.

دو ماه در بیمارستان ماند. دوماه زجر کشید و روز ۲۱ اسفند جاودانه شد.

جمهوری اسلامی حتی پس از مرگش هم دست برنداشت. در مراسم خاکسپاری فاطمه، نیروهای امنیتی پدرش و برادر ۱۳ ساله‌اش را بازداشت کردند.

این رژیم به کسانی که تنها می‌خواستند یک در را برای کمک رسانی باز کنند هم رحم نکرد. به فاطمه‌ای که عشقش هنر و عکاسی بود، با گلوله پاسخ داد.
یادش زنده است و تا زنده هستیم دادخواه خون به ناحق ریخته شده جوانان این سرزمین خواهیم ماند.

#فاطمه_عباسی

طاها نظری ۱۸ سال دارد.
پسری که پدرش جانباز جنگ است. او از کودکی شاهد درد و رنج پدرش بوده و شرایط سخت زندگی بر روی روح و روان او اثر داشته و داروی اعصاب مصرف می‌کند و حالا جمهوری اسلامی می‌خواهد ۵ سال از جوانی‌اش را هم بگیرد.

جرم او شرکت در اعتراضات دی‌ماه در شهر شاهرود و چند ثانیه فیلم گرفتن بوده است.

در بازداشتگاه اطلاعات شاهرود، زیر فشار بازجویی، سعی کرد به زندگی‌اش پایان دهد. همبندی‌هایش نجاتش دادند.

دادگاه انقلاب این را دید و باز هم ۵ سال زندان به او داد.

طاها داروی اعصاب مصرف می‌کند. پزشک معالج دارد که گفته «به‌هیچ‌وجه شرایط تحمل حبس را ندارد.» اما حکم صادر شد و قرار است اجرا شود.

این رژیم نه تنها آینده این جوان را می‌گیرد که جانش را هم در خطر می‌اندازد.

صدای او و سایر زندانیان سیاسی باشیم.

خانواده هومن کیانی مراسم سالگرد او را کنار مزارش با وجود فشارهای امنیتی برگزار کردند.

هومن کیانی ۲۲ ساله و تنها فرزند خانواده بود. او دانشجو و امدادگر و پسر یک تکنسین پزشکی بود که از کودکی یاد گرفته بود زندگی‌ها را نجات بدهد، نه بگیرد.

شامگاه ۲۵ خرداد ۱۴۰۴ یعنی در روز دوم از جنگ ۱۲ روزه، هومن با دوستش از خیابان چهارباغ داشت به سمت خانه برمی‌گشت.
در محله مرداویج، خودروشان به ایست بازرسی بسیج رسید. راننده کمی دیر ترمز کرد. همین کافی بود که مأموران بدون هیچ هشداری شلیک کنند. دو گلوله یکی به ریه، یکی به کبد او خورد.

دوستش نیز از ناحیه پا زخمی شد. هومن را با دو گلوله در سینه، به بیمارستان الزهرا رساندند. اما ساعت ۳:۳۰ بامداد ۲۶ خرداد، جانش را از دست داد.

این رژیم در روزهایی که ادعا می‌کرد دارد از مردم ایران دفاع می‌کند، اینچنین مردم خودش را می‌کشت. شهروندانی که نه با بمب دشمن که با کلاشنیکف بسیجی‌هایی کشته می‌شدند که مدعی بودند مأموریتشان «حفاظت از مردم» است.

خانواده هومن ماه‌هاست زیر فشارهای امنیتی سکوت کرده‌اند.
ما صدایشان را به جای آنها بلند می‌کنیم تا فراموش نشود جمهوری اسلامی چه جانهای عزیزی را گرفت.

ادریس نوری، شهروند اهل جوانرود، در تیرماه ۱۴۰۱ زمانی که ماموران حکومتی با حکم جلب ناشی از شکایت همسر سابقش برای مهریه به سراغش رفته بودند، اقدام به فرار کرد. در همان لحظه، مامور کلانتری با کلت کمری از پشت به او شلیک کرد؛ شلیکی که به قطع نخاع او منجر شد. او را پس از دوره‌ای کوتاه و ناتمام از درمان، با همان وضعیت بحرانی به زندان منتقل کردند. محیط آلوده زندان و عدم رسیدگی پزشکی سبب شد او به زخم بستر شدید مبتلا شود، تا اینکه سرانجام با قید وثیقه آزادش کردند.

​او در این ویدیو با بغض و اعتراض می‌پرسد: «کجای دنیا برای یک پرونده حقوقیِ عادی و ناتوانی در پرداخت مهریه، به متهم شلیک می‌کنند؟» ادریس می‌گوید ماموری که به او شلیک کرده بود، بعدها در دادسرای نظامی به سادگی تبرئه شد.

​حالا این مرد مانده و دختر نوجوانش؛ دختری که مجبور به ترک تحصیل شده تا تمام‌وقت از پدرش پرستاری کند و خود نیز در این سن کم، تحت تاثیر فشارهای جسمی ناشی از تر و خشک کردن پدرش به دیسک کمر مبتلا شده است. سرگذشت این شهروند جوانرودی، تصویری عریان از یک تراژدی دردناک است.

​ادامه👇

ادامه👆
این تنها گوشه‌ای از ستم پنهانی است که بر مردم این سرزمین می‌رود؛ ظلمی که اغلب در سکوت خبری گم می‌شود.

​کسانی که مجوز حمل سلاح دارند، ماشه را فقط رو به معترضان در خیابان نمی‌چکانند. صدمه زدن به مردم برای آن‌ها به یک عادت تبدیل شده و جان و سلامتی شهروندان کمترین ارزشی برایشان ندارد. ماموری که در یک ماموریت جلبِ مهریه به این سادگی اسلحه می‌کشد، پیشاپیش مطمئن است که در چتر حمایتی سیستم، هیچ‌گاه بازخواست نخواهد شد.

​در ساختاری که یک سوی آن شهروند بی‌دفاع باشد و سوی دیگر مامور حکومتی، همواره حق با گلوله است!

علی صفری، ۲۳ ساله بازیگر تئاتر و دانشجوی هنر در خطر اعدام قرار دارد.

کانون فیلمسازان مستقل ایران در بیانیه‌ای فوری در این مورد هشدار داده است. این جوان در جریان اعتراضات سراسری ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در کرج بازداشت شد. ۹ بهمن همان سال، اتهام «محاربه» به او تفهیم شد. اتهامی که مستقیم به اعدام ختم می‌شود.

تاکنون هیچ اطلاعات شفافی درباره روند دادرسی او منتشر نشده و هیچ‌کس نمی‌داند پرونده‌اش کجاست و حکم چه زمانی صادر می‌شود.

چیزی که می‌دانیم اینقدر است:
از ۲۸ اسفند ۱۴۰۴ تا ۱۳ خرداد ۱۴۰۵ فقط در همین یک بازه سه‌ماهه جمهوری اسلامی دست‌کم ۴۰ نفر را پس از محاکماتی بدون هیچ معیار عادلانه اعدام کرده است.

کانون فیلمسازان مستقل ایران هشدار فوری خود را به رسانه‌ها، مراکز سینمایی و نهادهای بین‌المللی فرستاده و خواسته فشار بین‌المللی بر جمهوری اسلامی را بالا ببرند.

این رژیم به سادگی شهروندان عادی، ورزشکاران و هنرمندان را می‌کشد. آنها همیشه برای طناب دار خود به دنبال گردن می‌گردند.
اگر سکوت کنیم، فردا ممکن است خیلی دیر باشد.

#علی_صفری
#نه_به_اعدام