«اگر مدرک دارید که ثابت می‌کند فرزندم تروریست بوده، ارائه بدهید. مردم دیگر گول حرف‌های شما را نمی‌خورند. فرزین من را کشتید.»

این صدا، صدای مادر فرزین پوست‌آشگن است؛ او در همان خیابان دکتر حسابی اصفهان که پسرش همان‌جا یه قتل رسید ایستاده است. فرزین، آرایشگر ۲۶ ساله و صاحب آرایشگاه مردانه‌ای با نام «آقای خاص» بود. شب ۱۸ دی در راه بازگشت از مغازه‌اش به اعتراضات پیوست. تک‌تیراندازی از پشت‌بام یکی از ساختمان‌ها سرش را نشانه گرفته و گلوله‌اش را در پشت سر او نشاند.

شش روز خانواده برای یافتن پیکرش جستجو کرد.
فرزین به اروپا رفته بود و برای بودن کنار خانواده‌اش برگشت. او تکیه‌گاه خواهر کوچک‌ترش بود و آرزویش ساختن برند خودش در ایران بود.

حالا رئیس دولت ایران در سازمان ملل، کشته‌شدگان اعتراضات را تروریست می‌نامد. دروغی کثیف که حالا اینچنین توسط این مادر دادخواه برملا و رسوا می‌شود.

#فرزین_پوست‌آشکن

باز اژه‌ای قلاده‌اش رها شده و پوشش دلخواه زنان را «ناهنجاری» و «برهنگی» می‌خواند و وعده برخورد و سرکوب می‌دهد.
زنان ایران به این تهدیدها سالهاست که جواب داده‌اند.

اژه‌ای ، از دادستان کل کشور خواسته در همکاری با نهادهای انتظامی، اطلاعاتی و دولتی با «قاطعیت» برخورد کنند و این موضوع را در دستور کار شورای عالی امنیت ملی قرار دهد. رئیس قوه قضاییه مدعی شد رئیس‌جمهور و مجلس هم با مقابله با پوشش اختیاری موافق‌است.

نتیجهٔ نزدیک نیم قرن تهدید و برخورد چه شد؟
میلیون‌ها زن، بی‌حجاب، با پوشش دلخواه در خیابان، در مترو، در کافه، در سراسر ایران.

۴۸ سال است همین حرف‌ها را تکرار می‌کنند و هر بار با تو دهنی زنان مواجه می‌شوند.

زن ایرانی پوششش را خودش انتخاب می‌کند. نه توی قاتل و نه دادستان فاسد و نه شورای امنیت ملی!

#زن_زندگی_آزادی

تا چند سال پیش ویدیوهای ونزوئلا و بی‌ارزش شدن پول ملی‌شان را می‌دیدیم که چطور مردم برای خرید مجبورند با گونی اسکناس جابجا کنند و حیرت‌زده می‌شدیم.
امروز خودمان به همان شرایط دچار شده‌ایم.

مفتخوران سپاهی و آخوندهای دزد، پشت میزها و در پناهگاه‌هایشان نشسته‌اند و برای دنیا رجز می‌خوانند و از این سو اقتصاد ایران در آستانه فروپاشی کامل است.
این ویدیوها بخشی از تاریخ این سرزمین خواهد ماند و بعدها ازداین روزها بسیار یاد خواهد شد که چطور ایران گروگان گروهی مسلح بود که با توهماتشان و با فساد و ناکارآمدی‌شان، روزگار مردم را سیاه کرده بودند.

#تورم

تبریک به نسرین ستوده، برنده جایزه حقوق بشر واتسلاو هاوِل ۲۰۲۶.

وقتی یک زن مورد قدردانی قرار می‌گیرد، این تجلیل فقط از یک زن نیست. این صدای مبارزه‌ی همه‌ی زنان علیه این رژیم آپارتاید جنسیتی ست.

ما اقدام واقعی از رهبران اروپا می‌خواهیم و دقیقاً برای همین، دو زن بی‌باک را به شورای اروپا دعوت کردم. کوثر افتخاری که رژیم چشمش را هدف گرفت و مرضیه حمیدی که تهدید به قتل طالبان پشت سرش است.

به رهبران اروپا می‌گویم که با سرکوب فراملی تروریست‌ها مقابله و برای توقف اعدام‌ها در ایران فورا اقدام کنید.

#نسرین_ستوده
#زن_زندگی_آزادی

پدر جاویدنام سپهر شکری، پزشکیان در پیامی ویدیویی پزشکیان را که کشته‌شدگان سرکوب ۱۸ و ۱۹ دی را تروریست نامیده بود، مستقیم خطاب قرار داد و گفت:

«تنها دستاورد شما در سازمان ملل این بود که بچه‌های ما را تروریست و اغتشاشگر و مسلح توصیف کردید. اگر پسر من که با گلوله جنگی کشته شد تروریست بود، چرا مدام می‌گویید بیایید او را شهید معرفی کنید؟»

اسماعیل شکری همان پدری است که در کهریزک، با فریاد «سپهر بابا کجایی؟» به دنبال پیکر فرزندش می‌گشت. صدای او به یکی از نمادهای خیزش دی‌ماه تبدیل شد.

سپهر ۲۵ ساله بود. شب ۱۸ دی در خیابان نبرد تهرانپارس با گلوله‌ی تک‌تیرانداز کشته شد.

پدر سپهر می‌گوید: «در جنگ اخیر، من و بچه‌های شرکت نفت زیر بمباران و موشک‌باران، کنار میلیون‌ها لیتر بنزین، برای توزیع سوخت به مردم خدمت می‌کردیم. مگر من حق دارم بچه‌ام کشته شود و اسم تروریست بگذارید رویش؟»

پزشکیان چهره‌ی اصلی‌ خود را در سازمان ملل رو کرد. این ملت شما را برای پایمال کردن و تلاش برای لوث کردن خون عزیرانش نخواهد بخشید.

#سپهر_شکری

هانا نیومن، رئیس هیئت روابط پارلمان اروپا با ایران، درخواست دیدار سفارت جمهوری اسلامی را رد کرده است. اما مهم‌تر از خود رد کردن ملاقات، استدلالی است که پشت آن گذاشته است:

جمهوری اسلامی، ایران نیست و نمایندگان حکومت، نمایندگان مردم ایران نیستند.

این شاید برای ما ایرانی‌ها بدیهی باشد. برای سیاست خارجی اروپا اما همیشه بدیهی نبوده است.

سال‌ها جمهوری اسلامی تلاش کرده یک معادله جعلی را جا بیندازد: اگر می‌خواهید با مردم ایران حرف بزنید، باید با ما حرف بزنید. اگر می‌خواهید صدای ایران را بشنوید، آدرسش سفارت جمهوری اسلامی است.
اما این آدرسی جعلی‌ست.

ایران، یعنی میلیون‌ها انسانی که بسیاری از آنها غاصبان قدرت را نماینده خود نمی‌دانند: زنان معترض، خانواده‌های دادخواه، زندانیان سیاسی، روزنامه‌نگاران، دانشجویان، کارگران، هنرمندان و کسانی که برای آزادی هزینه داده‌اند.

و بعد می‌رسیم به بخش مهم‌تر نامه یعنی «سرکوب فرامرزی»

برای من این عبارت یک اصطلاح دانشگاهی یا جمله‌ای در قطعنامه‌های اروپایی نیست. چیزی است که با آن زندگی کرده‌ام.

ادامه👇

ادامه👆
مسئله فقط سرکوب در داخل ایران نیست. دستگاهی که بخشی از ساختار نظامی آن، یعنی سپاه پاسداران، از سوی آمریکا رسماً یک سازمان تروریستی خارجی شناخته شده، متهم به گسترش خشونت و عملیات فرامرزی نیز بوده است.
اینجاست که مسئله دیگر فقط «دیپلماسی» نیست.

برای خانواده‌هایی که عزیزانشان را در سرکوب از دست داده‌اند، دیدارهای مقامات غربی با مقامات جمهوری اسلامی به معنای فشردن دست خون‌آلود قاتلان عزیزانشان توسط رهبران کشورهای غربی‌ست.

نمی‌شود در تهران مردم را سرکوب کرد، در خارج از مرزها مخالفان را تهدید کرد، و بعد در پایتخت‌های اروپا انتظار فرش قرمز و دست دادن و عکس یادگاری داشت.

به همین دلیل، جمله آخر نامه هانا نیومن شاید مهم‌ترین بخش آن باشد:

در باز است؛ اما به روی مردم ایران، نه کسانی که نماینده دستگاه سرکوب آنان هستند.

این تمایز ساده است، اما پیامد سیاسی بزرگی دارد.
رابطه با ایران، الزاماً رابطه با جمهوری اسلامی نیست.
شنیدن صدای ایرانیان، الزاماً به معنای نشستن پشت میز با سفارت جمهوری اسلامی نیست.
و احترام به یک ملت، نباید با عادی‌سازی رابطه با حکومتی که منتقدانش آن را مسئول سرکوب، کشتار و تروریسم می‌دانند، اشتباه گرفته شود.

ایران را از جمهوری اسلامی جدا ببینید.
مردم ایران را مستقیماً ببینید.
و دست دادن با حکومت را با احترام گذاشتن به مردم ایران یکی نگیرید.
ممنون از خانم هانا نیومن برای صراحت و تاکید بر این موضوع بسیار مهم و حائز اهمیت.

امروز روز آتش‌نشان است و من نتوانستم این پست را بی‌اشک ببینم.
خواهر حمید مهدوی با انتشار این ویدیو از برادرش به مناسبت روز آتش‌نشان با ابراز دلتنگی برای او نوشته است:

«عزیز راه دورم منو ببخش که هستم و تو نیستی. روزت مبارک قهرمان با شرف.»

حمید آتش‌نشان ۳۸ ساله مشهد بود. ۱۸ دی که مرخصی داشت و هیچ لزومی نبود در خیابان باشد، اما رفت تا به مجروحان کمک کند. ۹ معترض زخمی را از میان آتش و گلوله نجات داد و بعد با گلوله مستقیم ماموران کشته شد.

آتش‌نشان یعنی کسی که به سمت خطر می‌رود تا نجات بدهد. حمید این تعریف را با جانش تمام کرد. به همین دلیل اسمش قهرمان ملی شد و حتی آتش‌نشانان دیگر کشورها برایش مراسم بزرگداشت گرفتند.

این روز را به نام حمید و همه آتش‌نشانانی گرامی بداریم که جان خود را برای حفظ جان مردم فدا کردند.

ما هم به او می‌گوییم: «روزت مبارک قهرمان با شرف»

جمهوری اسلامی بامداد امروز دو جوان دیگر را به چوبه‌دار سپرد.

مجید نیک‌اندیش، ۲۵ ساله اهل قوچان، و علی همتی سیستانی، پدر دو فرزند که از شش‌سالگی در بهزیستی بزرگ شده بود؛ هر دو از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه در مشهد، سحرگاه امروز اعدام شدند.

به گزارش قوه قضاییه و رسانه‌های داخلی، هر دو به اتهام «محاربه» محاکمه و محکوم شدند؛ در دادگاهی پشت درهای بسته، با اعترافات اجباری و بدون وکیل منتخب.

مجید در سلول انفرادی زیر شکنجه وادار به اعتراف شد. جرمش فیلم‌برداری از اعتراضات و فرستادن تصاویر به بیرون از ایران بود. پرونده علی همتی هرگز توسط هیچ رسانه‌ای پوشش داده نشد. در سکوت کامل کامل بالای دار رفت.

پیش‌ از این مهدی رسولی، محمدرضا میری و ابراهیم دولت‌آبادی نیز از معترضین مشهد اعدام شده بودند.
این روزها با هیچ کشور خارجی جنگی در جریان نیست ولی جمهوری اسلامی هر روز دارد از مردم و جوانان ایران، می‌کشد و اعدام می‌کند چرا که جنگ واقعی جمهوری اسلامی با ایران و مردم ایران است.
جنگی که اصلاح‌طلبان و دلواپسان دروغین مردم ایران ترجیح می‌دهند که آن را نبینند.

#مجید_نیک‌اندیش
#علی_همتی_سیستانی

بر مزار عزیزانشان می‌رقصند.
دنیا فکر می‌کند رقص سوگ تنها نوعی عزاداری است. ما می‌دانیم نوعی قسم خوردن و پیمان بستن است.
آنان که عزیزان ما را با گلوله کشتند، خیال کردند ما را به زانو درمی‌آورند.
اشتباه کردند. این خاک دامداران دارد که بغضشان را رقص می‌کنند و داغشان را حماسه دادخواهی جمعی خود می‌کنند.
هر قدم این رقص‌ها یک پیمان است که بر آن استوار می‌مانیم: «نمی‌شکنیم و خون عزیزانمان هرگز پایمال نخواهد شد.»

از جاویدنامان وطن به دنیا می‌گوییم. نامشان و تصاویرشان را تکرار می‌کنیم و امتداد راه و گواه‌شان خواهیم بود تا روزی که آزادی بر همین خاک پایکوبی کند.
نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم.

«این هلهله عزا نیست، آیین انتقام است.»
از او بگو به دنیا...

#دادخواهی

«زیر پتو گریه می‌کنم تا مامان ناراحت نشود»

این حرف پسری یازده ساله است در مراسم چهلم پدرش.

ابراهیم مصطفی‌پور، جوان ۳۲ ساله اهل بابل، شامگاه هجده دی‌ماه ۱۴۰۴ در چهارراه شهربانی این شهر با شلیک ماموران حکومت کشته شد. مغازه‌دار ساده‌ای بود، لوازم‌التحریری می‌فروخت، عاشق حیوانات بود. کنار همسرش بود که گلوله خورد.

ابراهیم به پسرش گفته بود: «اگر روزی برنگشتم، بدان که قهرمان شدم.»
و برنگشت...

حالا جمهوری اسلامی مونا محمودیان، مادر همین بچه، را هم از مقابل محل کارش ربود و برد.

تا امروز نه علت بازداشت معلوم است، نه نهاد بازداشت‌کننده، نه محل نگهداری او. فقط یک پسر یازده ساله مانده که شب‌ها زیر پتو برای پدرش گریه می‌کند و نگران مادرش است.
پدرش را کشتند و حالا مادرش را هم ربودند.

تنهایش نگذاریم.

#ابراهیم_مصطفی_پور
#مونا_محمودیان

جمعه خونین زاهدان فقط یک نام نیست. زخمی است که چهار سال است التیام نیافته.

۸ مهر ۱۴۰۱ مردم زاهدان به اعتراض به تجاوز یک سرهنگ اطلاعات سپاه به دخترک بلوچ ۱۵ ساله، بعد از نماز جمعه به خیابان آمدند. پیش از آنکه نماز جمعه تمام شود، مأموران رژیم به روی نمازگزاران مسجد مکی آتش گشودند.

عفو بین‌الملل اسامی دست‌کم ۶۶ نفر از کشته‌شدگان همان روز را مستند کرده است. از جمله کودکان. شمار واقعی بیشتر است. صدها نفر زخمی شدند. در هفته‌های بعد شمار بلوچ‌هایی که در سیستان و بلوچستان به دست مأموران کشته شدند به بیش از ۸۲ نفر رسید.

پس از تیراندازی، خشم مردم شهر را فراگرفت. مقرهای حکومتی و خودروهای پلیس به آتش کشیده شد. پاسخ رژیم قطع اینترنت بود، محاصره شهر بود، بازداشت‌های گسترده بود و حتی اعدام.

اما جمعه خونین پایان ماجرا نبود. ماه‌ها هر جمعه زاهدان به میدان آمد و نام بلوچستان در قلب انقلاب زن زندگی آزادی نشست.

چهار سال گذشته و قاتلان هیچ‌کدام محاکمه نشده‌اند. رژیم امیدوار است فراموش کنید. ما فراموش نمی‌کنیم.

عدالت برای زاهدان. عدالت برای قربانیان جمعه خونین.

#جمعه_خونین_زاهدان
#زاهدان

تحقیری دیگر برای جمهوری اسلامی.
مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، دوشنبه شب دستور داد هیات ایران در مجمع عمومی ملل متحد فوراً کشور را ترک کند.

گفته شده است که علت این تصمیم به بن‌بست کشیده شدن مذاکرات غیرمستقیم تهران و واشنگتن با میانجی‌گری قطر بود.

چند ساعت بعد، عراقچی و همراهانش نیمه‌شب چمدان بستند و ساعت یک و بیست دقیقه بامداد در پرواز دوحه نشستند و خاک آمریکا را ترک کردند. آنها قرار بود تا چهارشنبه در نیویورک بمانند.
عراقچی و هیات همراهش را بدون هیچ تشریفاتی و مانند یک مهمان ناخوانده نیمه شب بیرون انداختند.
و این تحقیری دیگر برای حکومتی‌ست که هیچ مشروعیت و احترامی نه در ایران و نه در خارج از مرزهای خود ندارد.