در چهارمین سالگرد قتل مهرداد قربانی شامگاه سی‌ام شهریور خانواده‌اش همان جایی آمدند که چهار سال پیش، خون فرزندشان بر زمین ریخت. آنها سنگفرش پیاده‌رو را به یاد عزیزشان گلباران کردند.

مهرداد، هجده ساله، ساکن کوی قائم زنجان بود. او روز سی‌ام شهریور ۱۴۰۱، در روزهای خیزش «زن، زندگی، آزادی» به خیابان آمد. حوالی ساعت ۹ شب، نزدیک میدان قائم، مأموران حکومتی از فاصله نزدیک به پشت سر و پهلویش گلوله ساچمه‌ای شلیک کردند. مهرداد غرق در خون روی زمین بود و مأموران اجازه ندادند او را به بیمارستان برسانند.
مردم با دست‌های خالی‌شان او را به خانه رساندند، اما جراحاتش بیش از حد بود. پزشکی قانونی علت مرگ را خونریزی شدید داخلی و خارجی ناشی از اصابت اجسام فلزی اعلام کرد.

قاتل، از میان نیروهای مزدور مسلح حکومتی، شناسایی شد. دادگاه پس از نه ماه، او را تبرئه کرد. خانواده مهرداد زیر فشار و تهدید برای پذیرفتن دیه، حاضر نشدند خون فرزندشان را بفروشند. آنها هنوز همان چیزی را می‌خواهند که هر خانواده دادخواهی می‌خواهد: عدالت.

مهرداد ۱۸ سال داشت. هجده سال، سنّی که باید آغاز زندگی باشد؛ جمهوری اسلامی آن را سن پایان زندگی او کرد.
نامش پاینده.

آرمین، معروف به «آرمین رابر»، خواننده رپ و پیشگام «میتینگ‌های رپ» خیابانی در ایران، توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شده است.

او متولد ۱۳۷۳ است و دست‌کم از سال‌های ابتدایی دهه ۹۰، در تهران، کرج، گیلان و کرمانشاه گردهمایی‌های موسوم به «میتینگ رپ» را برگزار کرده؛ میتینگ‌هایی که بی‌مجوز حکومتی، موسیقی را به خیابان‌ها آورد.

زمان دقیق بازداشت، اتهام او و محل نگهداری‌اش هنوز مشخص نیست. طبق گزارش یک رسانه فعال در حوزه موسیقی به نقل از نزدیکانش، او پیشتر نیز تحت محدودیت قضایی و پابند الکترونیکی بوده است.

صدای این هنرمند معترض دربند باشیم.

#آرمین_رابر

این پُست منتشر شده در یک شبکه اجتماعی حکومتی، آیینه‌ی تمام نمای جمهوری اسلامی‌ست.

​در این تصویر، یک فعال رسانه‌ای حامی حکومت به نام «محمد مهدی حبیبی»، به صراحت می‌نویسد که تنها فرصت در ملاقات با ترامپ، برای پزشکیان که این روزها برای شرکت در نشست مجمع عمومی سازمان ملل، آماده سفر نیویورک می‌شود «فرصت قتل او و گرفتن انتقام... به هر روش ممکن است!».

او حتی پیشنهاد «خفه کردن با دستان خالی» را مطرح می‌کند و مدعی است با این کار، مسعود پزشکیان «برای ملت ایران جاودانه خواهد شد!».

​این تصویر چکیده‌ای از یک تفکر است؛ سیستمی که طی دهه‌ها، زبان سیاست و دیپلماسی‌اش بارها با ادبیات مرگ، حذف، انتقام، ترور و خشونت گره خورده است و حالا یکی از آدم‌های همین فضا، بی‌پرده و عریان، تیم امنیتی و سیاسی دولت را به برنامه‌ریزی برای چنین کاری دعوت می‌کند.

بله از کوزه همان برون تراود که دراوست.

حنانه کیا، ۲۲ ساله، اهل نوشهر.
تازه با نامزد خود عقد کرده بود و چند روز مانده بود به جشن عروسی.

۳۰ شهریور ۱۴۰۱، از مطب دندان‌پزشکی به خانه برمی‌گشت.
خیابان ستارخان، نزدیک میدان آزادی نوشهر.
گلوله‌ای توسط قاتلان اجیر شده خامنه‌ای با هدف کشتن او شلیک شد. گلوله به پهلویش خورد و جانش را گرفت.

نامزدش نوشته بود:
«در روز حادثه قرار بود با حنانه برویم خانه عموی حنانه... در میدان آزادی نوشهر صدای شلیک گلوله شنیدیم.»

صدای شلیک گلوله‌ها و جان‌های عاشقی که به خاک افتادند، حالا برگی خونین از دفتر تاریخ ازادیخواهی مردم ایران است.

از آن روز همه ایران او را با این لقب می‌شناسند: عروس ایران.

پنج سال گذشته و حکومت حتی عزاداری برای او را تحمل نمی‌کند چرا که از نام او و از دادخواهان او هراس دارد.
نمی‌بخشیم و فراموش نمی‌کنیم.

#حنانه_کیا
#زن_زندگی_آزادی

ویدیویی که ایران اینترنشنال منتشر کرده است نشان می‌دهد یک آزارگر حجاب در یک اتوبوس در مشهد برای زنی ایجاد مزاحمت کرده است.
به محض اینکه این زن با دوربین خود اقدام به فیلمبرداری از این شخص آزارگر می‌کند، او به سمت این زن به شدت حمله می‌کند.
حمله‌ای که نشانه ترس آزارگران از دوربین زنان است.
سالهاست که زنان با دوربین گوشی‌های موبایل خود تبدیل به کابوس آزارگران حجاب شده‌اند. آنها همچنان از منتشر شدن ویدیوها و شناسایی چهره‌هایشان می‌ترسند چرا که خود بهتر از هرکس می‌دانند که تا چه حد در میان جامعه منفور هستند.

#زن_زندگی_آزادی
#دوربین_ما_اسلحه_ما

صفحه اینستاگرام ستایش صادق زاده خواننده و نوازنده نوجوان ایرانی بیش از یک میلیون دنبال کننده داشت. دختری هنرمند که هم صدای زیبایی داشت و هم نوازنده تار و به خصوص موسیقی محلی خراسانی/کرمانجی بود.
ستایش با این صدای خوب و اینهمه استعداد فقط ۱۳ سال داشت.

حالا همه ویدیو‌های اجراهای او به جز یک ویدیو از صفحه اینستاگرامش حذف شده و در یک استوری که در صفحه‌اش منتشر شده، اعلام شده که صفحه او به خاطر «انتشار محتوای مجرمانه» به دستور مقام قضایی مسدود شده است.
بله این صدای زیبا و این استعداد کم‌نظیر از نظر جمهوری اسلامی «محتوای مجرمانه» است چرا که زیبایی و هنر و البته صدای زن از نظر آنها جرمی نابخشودنی ست.
چرا که جمهوری اسلامی یک حکومت بدوی، متحجر و یک آپارتاید جنسیتی ست.

#زن_زندگی_آزادی
#ستایش_صادق_زاده

فاطمه مجتبایی، مادر جاویدنام غزاله چلابی در سالروز کشته شدن دخترش در کنار مزار او شمع روشن کرد و با انتشار این ویدیو در صفحه اینستاگرام خود نوشت:
«تا جان در بدن دارم دادخواه خون به ناحق ریخته‌ات هستم....
...مزارت برای من مثل یک سنگر است و من چون سربازی از آن سنگر مقدس تا آخرین نفس‌هایم پاسداری خواهم کرد»

غزاله چلابی، ۳۳ ساله، حسابدار، کوهنورد و ورزشکار اهل آمل بود.

سی‌ام شهریور ۱۴۰۱، در حالی که با موبایلش از تجمع مردم فیلم می‌گرفت، گلوله‌ی تک‌تیرانداز از ساختمان فرمانداری آمل به سرش اصابت کرد. لحظه‌ی کشته شدنش روی گوشی خودش ثبت شد. وقتی آن فیلم منتشر شد، جهان از میزان سبعیت و وحشی‌گری قاتلان او در بهت فرو رفت.

جمهوری اسلامی حتی از پیکر او نیز می‌ترسید. غزاله دو بار کارت اهدای عضو پر کرده بود. مأموران اجازه ندادند. به خانواده گفتند: «با این کار از غزاله اسطوره‌سازی می‌شود.»

نیاز به اسطوره سازی نیست. او همین حالا هم کنار سایر جاویدنامان راه آزادی، اسطوره است. نامش به سنگری برای دادخواهی و مقاومت تبدیل شده و مادرش چهار سال است در همان سنگر ایستاده و دادخواهی می‌کند.
صدای این مادران دادخواه باشیم.

می‌خواستند انتقام سخت بگیرند. در مجلس و هیات دولت و تجمعات خیابانی خود، پرچم آمریکا و عکس ترامپ را آتش می‌زدند. می‌گفتند ترامپ باید تقاص پس بدهد.

اما امروز نماینده جمهوری اسلامی، هنگام سخنرانی ترامپ در صحن عمومی سازمان ملل نشست و همه سخنرانی را گوش داد. این در حالی‌ست که نماینده کوبا یه نشانه اعتراض به سیاستهای آمریکا سالن را ترک کرده بود.
اما جمهوری اسلامی حالا دیگر حتی جسارت این را ندارد که موقع سخنرانی ترامپ به نشانه اعتراض به کشته شدن رهبرشان نوسط ترامپ، نمایندگانش را از سالن خارج کند. انگار خون خامنه‌ای چندان هم اهمیتی نداشته و بالاخره پیرمرد متوهم هم مریض بود و هم عمرش را کرده بود.
حالا توی میدان‌ها پرچم بچرخانید و هی عرعر کنید. یعنی منظورم این است حیدر حیدر کنید!

«وطنم بوی غربت میده»
این آخرین پیام سارینا بود که در کانال تلگرامش نوشت. یک روز بعد، مأموران جمهوری اسلامی جمجمه‌اش را با باتوم متلاشی کردند.

سارینا اسماعیل‌زاده ۱۶ ساله بود. دانش‌آموز فرزانگان کرج، یوتیوبر، دختری که پدرش را در بچگی از دست داده بود و کنار مادری زندگی می‌کرد که با تومور مغزی می‌جنگید.

ظهر ۳۱ شهریور ۱۴۰۱، بعد از کلاس زبان، به اعتراضات مهرشهر کرج پیوست. ضربات باتوم آنقدر سنگین بود که حتی نتوانستند او را به بیمارستان برسانند. در خانه‌ای در همان کوچه جان داد. خانواده ساعت ۱۰:۳۰ شب فهمیدند سارینا دیگر نیست.

و حکومت چه گفت؟ گفت از پشت‌بام افتاده. گفت خودکشی کرده. مادر داغدارش را پای دوربین بردند تا اعتراف اجباری کند. پیکر سارینا را شستند و کفن‌پیچ تحویل دادند؛ مادر فقط لحظه دفن توانست صورت دخترش را ببیند. آن هم در قبری که مأموران دورش را گرفته بودند.

سارینا در ویدیوهایش می‌گفت نوجوان ایرانی دیگر نوجوان ۲۰ سال پیش نیست. از اوضاع جهان باخبر است. حکومت از همین باخبری می‌ترسید و او را کشت.

چهار سال گذشته. سارینا هنوز ۱۶ ساله است و کسی هنوز پاسخگو نیست.

نامش و یادش گرامی و پاینده.

در مصاحبه با شبکه سی‌بی‌اس، هم‌زمان با سفر پزشکیان و عراقچی و هیئت همراه‌شان به نیویورک، پیام روشنی دادم:
جمهوری اسلامی شریک مذاکره نیست؛ موضوع پرونده‌های متعدد ترور و قتل و جنایت است.

وقتی دیپلمات‌های غربی پشت میز با نمایندگان رژیمی می‌نشینند که مردمش را در خیابان می‌کشد، جوانانش را به جرم آزادی‌خواهی به دار می‌آویزد، و حتی در خاک آمریکا برای ترور منتقدانش نقشه می‌کشد، آن‌ها نه صلح می‌سازند و نه امنیت؛ فقط برای تداوم اقدامات جنایتکارانه این رژیم وقت می‌خرند.

من زنده‌ام چون سه بار جمهوری اسلامی قادر به کشتن من نشد. من یک بازمانده‌ام و می‌گویم صدای مردم ایران را بشنوید، نه صدای قاتلان‌شان را.

واقعیت ساده و روشن است: دنیای امن‌تر یعنی دنیای بدون جمهوری اسلامی.

این ویدیو آیینه تمام نمای اقتصاد فروپاشیده ایران است. چرا پول چاپ می‌کنید وقتی هزینه کاغذ و هزینه چاپ پول چند ده برابر هزینه واقعی همان اسکناس است؟ الان ارزش یک برگ دستمال کاغذی از چندین برگ اسکناس جمهوری اسلامی بیشتر است.
جمهوری اسلامی کشور را رها کرده اما قدرت را رها نمی‌کند. اینهمه مردم را کشتید که بمانید و حکومت کنید!
خاک بر سرتان که جز ترور و وحشی‌گری و ارعاب و سرکوب هیچ توانمندی دیگری ندارید.
#پول_ملی

این یک گوشه از آن چیزی‌ست که جمهوری اسلامی بر سر ایران آورده است. پرواز مسافری هواپیمایی وارش که تهران را به مقصد تاجیکستان ترک کرده بود، اجازه عبور از آسمان کشورهای همسایه شمالی ایران را نیافت و به اجبار به تهران بازگشت.
می‌خواستند عمق استراتژیک خود را تا آن سوی جهان گسترش دهند و حالا حتی آسمان کشورهای همسایه‌شان هم به رویشان بسته است.
حکومتی حقیر که با آدم‌کشی و جنایت مردم ایران را گروگان گرفته است.

پزشکیان عکس خامنه‌ای را در سازمان ملل بالا برد.
من عکس قربانیان خامنه‌ای را به فاکس نیوز بردم.

مهسا امینی. نیکا شاکرمی، ۱۶ ساله. حنانه کیا، ۲۰ ساله و...
جوان‌هایی که فقط به خاطر پس گرفتن حق زندگی کشته شدند و یا به دار آویخته شدند.
علی زارعی، ۲۷ ساله، یک چشمش را در اعتراضات از دست داد. حالا در انفرادی قزل حصار جمهوری اسلامی می‌خواهد جانش را هم بگیرد.
دوقلوهای رحیمی در زندان شکنجه و آزار جنسی شدند. ترانه در انتظار اعدام است.

این‌ها چهره واقعی همان حکومتی‌اند که پزشکیان نماینده‌اش است.
به او ویزا دادند، هتل دادند، میکروفون دادند، فرش قرمز جلوی پایش پهن کردند.
اما سهم قربانیان این حکومت در ایران گلوله و طناب دار بود.
این حکومت تروریست است و قاصدانش نیز تروریستند.
به جای پذیرایی از قاتلان باید بازداشتشان کنید.

#زن_زندگی_آزادی

جمهوری اسلامی یک ماله‌کش اعظم به نام ظریف داشت. حالا ورژن خون‌شوی آن هم به میدان آمده است.

پزشکیان در گفتگو با فاکس‌نیوز کشتار دهها هزار شهروند معترض ایرانی را در جریان خیزش دی‌ماه انکار کرد. او گفت همانها هم که کشته شدند بخشی نیروهای امنیتی و حامی حکومت بودند و بخشی توسط گروه‌های مسلح که از خارج از مرزها آمده بودند و آمریکا و اسرائیل به آنها سلاح داده بود، به قتل رسیدند.
معلوم نیست اینهمه نیروی مسلح چرا فقط مردم را کشتند و از هر هزار گلوله‌‌شان یکی هم به ماموران حکومت اصابت نکرد.
به راستی که لقب خون‌شوی اعظم برازنده خودت است پزشکیان. اما روی این خون‌ها نمی‌شود سرپوش گذاشت و ماله کشید.
خیلی زود تقاص پس خواهید داد.

حمید قائنی‌نژاد، زندانی سیاسی ۶۰ ساله اهل مشهد. سال‌ها از عمرش را در زندان‌های دهه ۹۰ گذراند. سکته مغزی زبانش را بست، راه رفتن را از او گرفت و حافظه‌اش را فرسود. پزشکی قانونی حکم داد که حبس را تحمل نمی‌کند و آزاد شد.

اما او روز ۲۶ فروردین ۱۴۰۵ دوباره مقابل دروازه زندان وکیل‌آباد بازداشت شد. اتهامش «تبلیغ علیه نظام در شرایط جنگی» است.

حالا ششمین ماه است که بلاتکلیف در زندان است. گواهی پزشکی قانونی مبنی بر عدم تحمل حبس هست، قرار وثیقه یک میلیارد تومانی هم صادر شده؛ ولی او و خانواده‌اش توان تأمینش را ندارند.

این مرد روزانه حدود ۱۵ قلم دارو مصرف می‌کند. نمی‌تواند درست حرف بزند، درست راه برود. از ملاقات و تماس تلفنی هم محروم است.

این چه کینه و چه رذالتی‌ست که او را همچنان آزار می‌دهید و در زندان نگه داشته‌اید؟
صدای حمید قائنی‌نژاد باشیم.

#حمید_قائنی‌نژاد

از غروب تا آخر شب، مادر مهران پای تلویزیون می‌نشیند.
نه برای تماشای تلویزیون. برای دیدن پسرش.
تصویر مهران فقط هر چهار ساعت یک‌بار، برای چند ثانیه، پخش می‌شود.

مادر ساعتها چشم به صفحه تلویزیون می‌دوزد تا همان چند ثانیه را از دست ندهد.
وقتی تصویر پسرش می‌آید، فریاد می‌زند و گریه می‌کند.
بعد می‌رود به اتاق پسرش و لباس‌هایش را در آغوش می‌گیرد و دوباره با جای خالی‌اش تنها می‌ماند.

مهران بصیرتوانا ۲۹ ساله بود. می‌خواست به زنی که ساچمه خورده بود کمک کند، ماموران به قلبش شلیک کردند. روز ۲۵ آبان ۱۴۰۱ در صومعه‌سرا.

مادرش می‌گوید: «قاتل فرزندم را می‌شناسم.»
بله آقای پزشکیان. تروریست آموزش دیده موساد نبود که از مرز آمده باشد. مزدور خامنه‌ای بود.
این فریادها و این اشکها نابودشان می‌کند. دادخواهیم این بیداد را...

#مهران_بصیر_توانا

مژده هاشمی بازرگانی، ۲۷ ساله، کارمند هلال احمر. ساکن الوند قزوین. با مادر پیر و بیمارش زندگی می‌کرد.

بامداد ۱۵ فروردین ۱۴۰۵ مأموران امنیتی با سنگ‌فرز قفل و لولای در خانه را بریدند.

مژده در پیام صوتی‌اش از زندان قزوین می‌گوید او را با لوله و باتوم به سر، گردن و کتف زدند و در بازجویی دو دندانش را شکستند. درخواستش برای معاینه پزشکی قانونی رد شد. وکیل انتخابی هم نداشت.

بعد ویدیوی اعترافات اجباری او را از شبکه استانی قزوین پخش کردند. حرف‌هایش را تقطیع کردند تا او را «تروریست» معرفی کنند. اتهام؟ جاسوسی برای آمریکا و اسرائیل. و ارسال موقعیت مکانی مناطق نظامی برای دشمن.

می‌گوید: «هزار اتهام به من می‌چسبانند... به زور به من می‌گویند هرچه ما گفتیم، تو باید بنویسی و امضا کنی.»

دیروز، حکم اعدامش در دیوان عالی جمهوری اسلامی تأیید شد و حالا مادر سالخورده و بیمارش در الوند بی‌پناه مانده است.

صدای او و صدای زندانیان در خطر اعدام باشیم.

#مژده_هاشمی_بازرگانی

ویدیو و پیام دریافتی:

«دیروز رفتم برای خرید و با خودم فکر کردم که اینطور نمیشه ادامه داد. همین چند قلم جنس شده معادل ۴ روز حقوق و کار کردن من.
رژیم میدونه که یه مشکل بزرگ هست ولی کاری نمیکنه.
رژیم میخواد وانمود کنه که پیروز شده ولی فقط اگه قرارداد رو امضا کنه می‌تونیم به زندگیمون برگردیم.»

#تورم #گرانی

بعضی‌ها در غرب می‌گویند «این فرهنگشان است، باید به آن احترام گذاشت».
بگذارید به شما بگویم فرهنگ من چیست.

در سرزمین من دادستان تهران برای این صحنه ساده در جریان اجرای یک تئاتر پرونده قضایی تشکیل داده است.

بازیگر زن فاطمه مسعودی‌فر سرش را نزدیک سینه بازیگر مرد مهرداد صدیقیان کرده است. صحنه‌ای که از نظر نئاندرتال‌های حاکم بر ایران لابد نوعی پورنوگرافی در ملاء عام است.

طنز ماجرا اینجاست که اساسا در همین تئاتر به نام «تهران، پاریس، تهران» این دک بازیگر در نقش دو برادر و خواهر بودند.

جایی خارج از صحنه تئاتر زنی دیگر به خاطر آواز خواندن بدون حجاب اجباری شلاق می‌خورد.
کشوری که با افتخار مراسم اعدام در ملاء عام برگزار می‌کند، حالا آغوش و آواز را جرم می‌داند.

فرهنگ ایران هزاران سال قدمت دارد و این رژیم داعشی و طالبانی چهل سال است که این فرهنگ را گروگان گرفته است.

احترام به فرهنگ من یعنی احترام به آزادی، احترام به مدارا، احترام به زیبایی و احترام به حق انتخاب زنان ایرانی.

سیم‌کارتش را قطع کرده‌اند. ممنوع‌الخروج است و صفحه اینستاگرامش را هم دادستان مسدود کرده است.

نیایش مهرگان(کچرانلویی)، فعال سیاسی و زندانی سیاسی اهل بجنورد، این روزها زیر فشارهای امنیتی زندگی‌اش مختل شده است.

او در خیزش زن زندگی آزادی در بجنورد با خشونت و ضرب و شتم بازداشت شد به شکلی که دچار آسیب و جراحات زیادی گردید. مأمورانی که او را از راه پشت‌بام به پایین پرت کردند محکوم شدند، اما هیچ‌کدام زندان نرفتند. شکایت خودش در دادسرای نظامی به جایی نرسید؛ به جای پیگیری عاملان، هر بار خود او با احضار، تهدید و پرونده تازه روبه‌رو شد.

حالا پرونده‌ای دیگر برایش تشکیل شده به بهانه فعالیت در اعتراضات دی‌ماه. مصداق اتهامش حضور در مراسم چهلم ملیحه فیروزه و نازلی جان‌پرور، دو زن جاویدنام اهل بجنورد، بوده است.

به گفته یک منبع آگاه، او با وثیقه دو میلیارد تومانی آزاد شده، اما هم ممنوع‌الخروج است، هم منتظر رأی بازپرسی، و از حدود یک هفته پیش سیم‌کارتش نیز به دستور دادستانی مسدود شده است.
صدای او و صدای کسانی باشیم که زیر سایه سرکوب و فشارهای امنیتی، زندگی‌شان دچار اخلال شده است.

#نیایش_مهرگان #بجنورد
#زن_زندگی_آزادی