جاویدنام امیرمحمد ترک ارزانفودی تنها ۲۳ سال داشت. او یکسال بود ازدواج کرده بود و در صفحه اینستاگرام خود به همراه همسرش محتوای طنز تولید می‌کرد. بلاگری که قصدش شادی مردم بود اما قاتلان شادی و مزدوران خامنه‌ای روز ۱۸ دی‌ماه چراغ عمرش را با گلوله‌ای که از پشت به او شلیک کردند، برای همیشه خاموش نمودند.

دردناک است. جاویدنام راهله شرافتی مقدم مادر دو فرزند بود. روز ۱۹ دی‌ماه در بلوار وکیل اباد مشهد از ناحیه شکم دو بار هدف شلیک گلوله قرار می‌گیرد. به خاطر ناامن بودن بیمارستان‌ها و ترس از دستگیری و زدن تیرخلاص او به بیمارستان نمی‌رود. در خانه سه روز درد می‌کشد تا در نهایت بر اثر عفونت و خونریزی جانش را از دست می‌دهد.
به خاطر فشارهای امنیتی بر روی خانواده، علت مرگ او را سکته اعلام می‌کنند. حتی مراسم چهلم او نیز بسیار خلوت و فقط با حضور بستگان نزدیک برگزار می‌شود.
نمی‌گذاریم نام و یادت و فداکاری و رنجی که برای فردای روشن کودکانت و کودکان ایران‌زمین کشیدی فراموش شود.

ساعتی پیش یک هلیکوپتر نظامی متعلق به هوانیروز ارتش بر روی بازارچه تره‌بار در منطقه دُرچه اصفهان سقوط کرده و خلبان و کمک‌خلبان هر دو جان باخته‌اند. در پی ساقط شدن این هلیکوپتر دو نفر از شهروندان عادی نیز بر اثر سقوط هلی‌کوپتر بر روی بازار میوه و تره‌بار جانشان را از دست دادند.
هنوز علت سقوط این هلیکوپتر ارتش اعلام نشده است.
چند روز پیش نیز یک فروند هواپیمای نظامی F4 متعلق به نیروی هوایی در نزدیکی همدان سقوط کرده بود که خلبان آن کشته شد.

​«رقص سوگ» رقص شادی نیست. آخرین و عمیق‌ترین حدِ درد است که دیگر در کلمات، ناله‌ها و اشک‌ها جا نمی‌گیرد.

وقتی ​حکومت در دو روز بیش از سی هزار نفر را کشت و با بی‌رحمی جان جوانان و عزیزان مردم را گرفت، انتظار داشت که خانواده‌ها در هم بشکنند، زانو بزنند و در سکوت و ترس غرق شوند.
حکومت مرگ را تحمیل کرد تا زندگی را بترساند.

​اما این مردم داغدار، تصاویری خلق کردند که در تاریخ نظیر ندارد. آن‌ها با قلبی هزار تکه شده و با سری افراشته، کنار مزار عزیزشان ایستادند و رقصیدند.
رقص سوگ ، یک عصیانِ باشکوه در برابر مرگ‌اندیشان و قاصدان تاریکی است.
​آن دستی که در هوا می‌چرخد و پایی که با بغض بر زمین کوبیده می‌شود، در واقع دارد می‌گوید: «شما می‌توانید جانِ عزیزِ ما را بگیرید، اما نمی‌توانید عشق و شورِ زندگیِ او را در ما بکشید. ما تسلیمِ تاریکیِ شما نمی‌شویم.»

​این رقص، تجلیِ شجاعت انسان‌هایی است که تصمیم گرفته‌اند به جای شکستن، ادامه دهند و با زیباترین شکل از زندگی، یعنی رقص، به جنگ با سیاهی و مرگ بروند.

روز ۱۹ دی‌ماه در فردیس کرج، سه عضو یک خانواده توسط تروریستهای خامنه‌ای به قتل رسیدند.
این نشان‌دهنده شدت قساوت و خشونتی‌ست که علیه مردم بی‌سلاح در فردیس صورت گرفت.
امید تیموری‌راد ۴۷ ساله، آرمین تیموری‌راد (پسر امید) ۱۹ ساله و امیر تیموری‌راد (برادر امید) هر سه به قتل رسیدند.

سه روز پیش مراسم چهلم این سه جاویدنام با حضور گسترده مردم برگزار شد. جنایاتی که بی‌عقوبت نخواهد ماند.

جاویدنام نازنین اسمی‌خانی؛ ۱۸ سال داشت. دانش‌آموز سال آخر دبیرستان بود. عکاسی می‌خواند و در یک آتلیه عکاسی کار می‌کرد. گیتار و سه‌تار میزد.

او شب ۱۹ دی ماه همراه با پدر و مادرش در مسیر بازگشت به خانه در شهر محمدیه استان قزوین، هدف گلوله تک‌تیرانداز قرار گرفته و جان باخت.
پسرعموی نازنین اسمی‌خانی، گفته است:
«تک تیرانداز از پشت سر نازنین را هدف گرفته بود و نازنین در آغوش پدرش بود که یک پژوی ۴۰۵ او را با خود می‌برد. برای تحویل پیکر نازنین، ۳۰۰ میلیون تومان پول به همراه طلاهایی که خود نازنین داشت از خانواده او گرفته‌اند.»

نفس آدم بند می‌آید از رذالت این جنایتکاران. قلب آدم مچاله می‌شود از دیدن این جانهای زیبایی که گرفتند تا آن پیر سفاک بیشتر حکومت کند.

امروز سه‌شنبه چهارم اسفندماه، دانشجویان در دانشگاه‌های مختلف ایران برای چهارمین روز متوالی اقدام به برپایی تجمعات اعتراضی و سر دادن شعار علیه خامنه‌ای و حکومتش دادند.
در بسیاری از دانشگاهها نیروهای بسیجی اقدام به ضرب و شتم و درگیری با دانشجویان نمودند.
فضای بیشتر دانشگاهها ملتهب گزارش شده است.
این فریاد نسل جوان و نخبه ایران است که اینچنین با شجاعت و بلند فریاد می‌زنند که جمهوری اسلامی را نمی‌خواهند.

ویدیو و پیام دریافتی:

«سلام خانم علی نژاد
من دانش اموز‌‌ پایه دوازدهم هستم.
ما سه شنبه و‌ چهارشنبه برای چهلم بچه‌ها مدرسه نرفتیم. ولی مدیر و ناظم زنگ زدند تهدید و‌ فحاشی کردند...

به ما گفتن که اسم هامون رو دادند به آموزش و پرورش.
بعد هم کل کیف و اینا رو گشتند و دنبال گوشی بودند ولی ما باز کم نیاوردیم.
حتی امتحان‌هایی که داده بودیم رو نمره ندادند و برگه‌ها رو پس دادند و‌ گفتند هر چقدر دوست داشته باشیم امتحان می‌گیریم.

ما هم امروز این ویدئو رو‌ گرفتیم.
و اونا هم با تهدید منع از امتحان نهایی و کنکور امدن بالای سرمون ولی ما باز تسلیم نشدیم.
خوشحال میشیم صدای ما دانش‌آموزها باشید.»

اینجا دانشگاه فردوسی مشهد است. دانشجویان این دانشگاه حالا همان شعاری که سپیده قلیان مقابل زندان اوین خطاب به خامنه‌ای داد را فریاد می‌زنند: «خامنه‌ای ضحاک می‌کشیمت زیر خاک»
خامنه‌ای خوب گوش بده... صدایی که از آن می‌ترسیدی با بند و زندان و قتل و کشتار خاموش نشد. تکثیر شد!
و بدان این مردم خلف وعده نخواهند کرد و تو و حکومت ظلم و فساد تو را در زیر خاک دفن خواهند کرد.

میثم کمالی دهقان پدر یک فرزند و امید یک خانواده بود. روز ۱۹ دی‌ماه بین فلکه دوم و سوم فردیس، تک تیرانداز درست به قلبش شلیک کرد.
پیکر او را پس از چند روز در کهریزک پیدا کردند.
داغی که بر دل این خانواده‌‌های داغدار گذاشتید، ریشه‌تان را خواهد سوزاند.

این صدای دختر جاویدنام محمدرضا صالحی‌ست. او در مراسم این جانباخته راه آزادی، می‌گوید که نام پدرش مایه سربلندی وطن است و همیشه با یاد پدر سربلند خواهد ایستاد.

جاویدنام محمدرضا صالحی ۳۴ ساله، پدر سه فرزند و اصالتا بختیاری و ساکن نجف‌اباد اصفهان بود. او روز ۱۹ دی‌ماه با گلوله جنگی در منطقه گلدشت اصفهان جاودانه شد.