‏آتش‌بس با آمریکایی که آمد در قلب بیت، رهبرتان را کشت و حتی اجازه نداد جنازه‌اش را دفن کنید. و حالا لابد خوشحالید که شاید بالاخره بعد از چهل روز بتوانید آنچه از خامنه‌ای باقیمانده است را دفن کنید!
این اسمش پیروزی نیست، فروپاشی اقتدار پوشالی شماست.

مجری یک برنامه تلویزیونی از یک آخوند که مثلا کارشناس است می‌پرسد که چرا ما زمان حملات هوایی آژیر خطر نداریم؟ پاسخ این آخوند به روشنی بیانگر نوع نگاه حکومت به جان شهروندان ایرانی‌ست. او می‌گوید من خودم از صدای آژیر بیشتر می‌ترسم و سپس در جواب این سوال که چرا پس اسرائیلی‌ها آژیر خطر دارند می‌گوید آنها سبک زندگی‌شان اینچنین است.
بله... سبک زندگی آنها این است که برای جان مردم خود ارزش قائلند. سبک زندگی‌شان این است که در میانه جنگ دسترسی مردم خود را به اینترنت نمی‌بندند. سبک زندگی‌شان این است که اولویت اولشان حفظ جان شهروندانشان باشد نه مثل شما که از مدرسه و بیمارستان به عنوان سپر انسانی استفاده می‌کنید.
جواب درستی دادید. سبک زندگی مردم چنین نیست. سبک حکومت کردن شما چنین است که امروز مردم ایران شما را بزرگترین دشمن و عامل درد و رنج خود می‌دانند.

سعید طوسی که پس از رسوایی آزارجنسی و تعرض به نوجوانان قاری قرآن مدتی در اماکن عمومی کمتر دیده می‌شد و مدتی هم به عراق رفته بود، حالا ظاهرا دوباره در تجمعات حکومتی شرکت می‌کند.
بسیاری از حامیان این حکومت و طرفداران خامنه‌ای کسانی از جنس او هستند که تا خرخره در فساد و تباهی غرق هستند و با این حال با شعار دفاع از ارزش‌ها و ارمانهای انقلاب تلاش می‌کنند این حکومت را حفظ کنند.
چون می‌دانند که در هیچ حکومتی به اندازه جمهوری اسلامی برای فساد و تبهکاری خود حاشیه امنیت نخواهند داشت.

در آستانه سفر قالیباف و عراقچی به عراق برای مذاکره با آمریکا، بخشی از حامیان حکومت با برگزاری تجمعاتی به قبول آتش‌بس و مذاکره انتقاد کردند. در یکی از این تجمعات، سخنران مذاکره با آمریکا را معادل پایمال کردن خون خامنه‌ای دانست و به قالیباف گفت تو صدقه‌خور خامنه‌ای بود و لعنت به تو اگر بخواهی خون او را پایمال کنی.
شرایط جمهوری اسلامی به قدری خفت‌بار است که حالا باید با کسی مذاکره کنند که رهبرشان را کشت و تاسیسات اتمی‌شان را بمباران کرد.
آن هم مذاکره‌ای که محور اصلی آن برچیدن برنامه هسته‌ای و موشکی و باز کردن تنگه هرمز است. مذاکره‌ای که در واقع امضای تسلیم‌نامه و شکستی حقارت آمیز برای حکومتی‌ست که جز رجز و شعار چیزی در چنته نداشت.

چهل روز از کشته شدن خامنه‌ای گذشت و در حالی که جسدش را جایی مخفی کرده‌اند و جرئت برگزاری مراسم خاکسپاری برای او را ندارند، امروز چهلمش را هم در کلیسا گرفتند. این وضعیت خامنه‌ای ست که وقتی زنده بود لقبش درمانده بود و چهل روز بعد از مرگش جسدش روی دست حامیانش مانده و برایش در کلیسا مراسم می‌گیرند.
دوران حکومت خامنه‌ای تمام شد و سرنوشتش عبرت تاریخ خواهد شد.

گاه کلمات در برابر بزرگی یک فاجعه تلخ کم می‌آورند، مخصوصاً وقتی پای مرگ کودکانی در میان باشد که جرمشان تنها «بودن» در جغرافیایی است که سایه جنگ و سیاست‌های ویرانگر بر آن سنگینی می‌کند.

​صبح آن جمعه‌ی شوم، پانزدهم اسفندماه، زمان برای ۱۵۶ فرشته زمینی از حرکت ایستاد.
این کودکان قربانی جنگی شدند که جمهوری اسلامی با ماجراجویی‌های بی‌پایانش به این سرزمین تحمیل کرد.

​داغِ میناب تنها داغ یک شهر نیست، بلکه جراحتِ عمیقی بر پیکره‌ی زخمیِ تمام ایران است. ما ایستاده‌ایم تا در میانه‌ی این آوار، یادشان را چون چراغی روشن نگه داریم و فراموش نکنیم که چه کسانی با کشاندن پای جنگ به این سرزمین، رویاهای یک نسل را زیر آوارِ زیاده‌خواهی‌های خود دفن کردند.
نام و یادتان تا ابد گواه این بی‌عدالتی عریان خواهد بود.

پیامم به دولت ایالات متحده در شبکه CBS:
از صحبت کردن درباره «تغییر رژیم»ِ ساختگی در ایران دست بردارید.

هر مذاکره‌ای که درباره اعدام‌ها، زندانیان سیاسی، سرکوب گسترده و قطع اینترنت چیزی نگوید، درباره مردم ایران نیست؛ درباره نجات رژیمی است که در حال کشتن آنهاست.

شما آنها را «معقول» و «کم‌تر رادیکال» می‌نامید.
ما آنها را همان چیزی می‌نامیم که هستند: قاتل.

My message to the U.S. government on CBS: stop talking about a fake “regime change” in Iran.

Any negotiation that says nothing about executions, political prisoners, mass repression, and internet blackouts is not about the Iranian people. It’s about saving a regime that is killing them.

You call them “reasonable” and “less radical.”
We call them what they are: killers.