پونه روحی‌زادگان، خالۀ عنقا سیاوشی، با انتشار یک ویدیو از نگرانی خود و خانواده‌اش نسبت به وضعیت عنقا سیاوشی می‌گوید. عنقا، جوان ۱۹ سالۀ بهائی، در تاریخ ۱۸ فروردین بدون ارائۀ حکم قضائی در منزل خانوادگی‌اش در شیراز بازداشت شد. پونه به تازگی مطلع شده است که عنقا را به زندان عادل‌آباد منتقل کرده‌اند و حال جسمی‌اش اصلا خوب نیست. عنقا از پیش داروهایی را مصرف می‌کرده که قطع ناگهانی آن عوارض بسیار جدی و خطرناکی برای او ایجاد می‌کند. این موضوع بر نگرانی خانواده بیش از پیش افزوده است.

ماموران پیشتر خود به خانوادۀ عنقا خبر داده بودند که حال روحی و جسمی پسرشان «وخیم» است و حتی آن‌ها را تهدید کرده بودند که «دیگر پسرشان را نخواهند دید».

دوران گشت‌وگذار بی‌دغدغه مهره‌های حکومت در پایتخت‌های جهان به سر آمده است.
مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال، که گمان می‌کرد تحت پوشش ورزش می‌تواند سوابق خود را پنهان کند، در بدو ورود به فرودگاه تورنتو توسط آژانس خدمات مرزی کانادا (CBSA) متوقف، ویزایش باطل و با خفت از این کشور اخراج شد!

​این اخراج یک پیام روشن و کوبنده داشت: کانادا رسماً اعلام کرد که وابستگی تاج به سپاه پاسداران و مشارکتش در جنایات حکومت او را به عنصری «غیرقابل‌پذیرش» تبدیل کرده است.

این اخراج تحقیرآمیز ثابت کرد که دیگر نه نفوذ فیفا و نه اتیکت رئیس فدراسیون بودن دد ورزش، هیچ‌کدام نمی‌توانند مهر سرکوب و ترور را از پیشانی این جنایتکاران بپوشانند.

​مهدی تاج نماد نفوذ نظامی‌گری در لایه‌های ورزش ایران است؛ کسی که به جای دفاع از حقوق ورزشکاران و ملت، سال‌ها در خدمت سیستمی بوده که پاسخش به اعتراضات، گلوله و طناب دار است.
این حقارت، نه فقط برای مهدی تاج، بلکه برای کل سیستمی است که گمان می‌کرد می‌تواند همزمان هم در داخل سرکوب کند و هم در خاک کشورهای آزاد، ادای دیپلماسی درآورد.

جمهوری اسلامی یک جان جوان دیگر را هم زیر خاک کرد. ساسان آزادوار فقط ۲۱ سال داشت که به دار آویخته شد. او قهرمان کاراته و جوانی ورزشکار بود. حالا خانواده را تهدید کرده‌ بودند در صورت اطلاعرسانی پیکر عزیزشان را تحویلشان نخواهند داد.
ببینید با چه موجودات شریر و پستی طرف هستیم. جنگ جمهوری اسلامی با مردم ایران ادامه دارد و بذر نفرت و خشمی که دد دلها می‌کارند، روزی عبرت تاریخ‌شان خواهد کرد.

اژه‌ای می‌گوید: «تو غلط می‌کنی که می‌گویی اعدام نکنید!»
این منطقِ کسی است که در تمام عمرش، قانون را با طناب دار و عدالت را با وحشی‌گری و کشتار اشتباه گرفته است!
غلط را تو می‌کنی که فکر می‌کنی با کشتن، می‌توانی مانع فروپاشی حکومتی شوی که زندگی میلیونها ایرانی را تباه کرده است.

تو غلط می‌کنی که تصور کرده‌ای تکیه زدن بر صندلی قدرت و در اختیار داشتن اسلحه، به تو حق سلب حیاتِ جوانانی را می‌دهد که فقط می‌خواهند مثل میلیاردها انسان دیگر با کرامت انسانی زندگی کنند.

این فریادهای «غلط کردید»، نه از سر قدرت، که صدای لرزان حکومتی است که جز چوبه دار، هیچ پاسخ دیگری برای مطالبات این جامعه ندارد. اما تاریخ ثابت کرده که خون‌ریختن باعث دوام ظلم نمی‌شود. اراده ما از طناب دار شما قوی‌تر است.

#نه_به_اعدام

ویدیوی دریافتی:

این شهروند با ارسال این ویدیو از قفسه‌های خالی فروشگاه می‌گوید که این نتیجه اقدامات و رجز‌خوانی‌های سپاه است. او می‌گوید کالا هم باشد کسی قدرت خرید ندارد و با تمسخر از سپاه تشکر می‌کند!

شما قدرت اول کدام منطقه هستید که در کشور خودتان مردم دچار این وضعیت هستند و توان تامین مایحتاج اولیه و ضروری خود را نیز ندارند؟ انقلاب فلاکت‌تان را به کجا می‌خواهید صادر کنید؟

جنایتی دیگر از جمهوری اسلامی و این بار قربانی یکی از بستگان مالک پاساژ علاءالدین است که ماموران حکومت او را در خانه اش به خاطر داشتن استارلینک به شکلی مورد ضرب و شتم قرار دادند که جانش را از دست داد.
حسام‌علاء‌الدین هنگام کشته شدن پدر دو دختر دو قلوی خردسال بود.
جمهوری اسلامی با تمام قوایش مشغول کشتار مردم ایران است و صدایی از بسیاری از آنان که خود را ضد جنگ می‌دانند، در نمی‌آید.
جنگ اصلی و بزرگ، همین جنگی‌ست که سالهاست علیه مردم ایران ادامه داشته است و روزی نیست که از خون ریختن غافل شده باشند.

روز جهانی کارگر برای ما یعنی شجاعت ستار، مظلومیت محمد و دستهای پینه بسته محسن. یعنی تمام آن نام‌هایی که نان را نه فقط با عرق جبین، که با خونِ دل به خانه می‌بردند و سرانجام جانشان را فدای حق‌طلبی و آزادی کردند.

ما برای روز کارگر هم که همه دنیا جشن می‌گیرند می‌توانیم بنشینیم و گریه کنیم.

​امروز، در میانه‌ی این فشار اقتصادی خردکننده، کارگر بودن رنج مضاعف است. کارگر بودن یعنی ایستادن در لبه‌ی پرتگاه. یعنی دویدن و هرگز نرسیدن.
یعنی دیدنِ سفره‌ای که زیر سایه‌ی تورم، هر روز کوچک‌تر می‌شود.
روز کارگر برای ما، روزِ مطالبه نانی است که به خون آغشته شد و سفره‌ای است که به یغما رفت.
​یاد همه جاویدنامان راه آزادی و به خصوص کارگران کشته شده گرامی.

مهدی تاج پس از آنکه با اردنگی از کانادا بیرون انداخته شد حالا از حماسه آفرینی خود در فرودگاه کانادا می‌گوید. او گفته است «وقتی ماموران از من سوال کردند که آیا شما سپاهی هستید؛ به آنها گفتم که ما در ایران ۹۰ میلیون سپاهی هستیم!»
حالا سوال اینجاست این ۹۰ میلیون سپاهی چرا دو ماه است اینترنت را به روی خودشان را قطع کرده‌اند؟
ظاهرا چند دقیقه بعد از این عبارت احمقانه برگه اخراجش را در همان فرودگاه دستش دادند و راهی ایرانش کردند!

ناصر بکرزاده از زندان نوشته بود: «از کلمه اعدام ساده نگذرید؛ امروز نوبت من است، فردا نوبت دیگری.»
امروز قوه قضاییه از اعدام او به همراه یعقوب کریم‌پور دیگر زندانی سیاسی به اتهام واهی جاسوسی برای اسرائیل خبر داد.
امیر رئیسیان، وکیل پرونده ناصر بکرزاده، در رابطه با اجرای این حکم نوشت: «صبحِ زود آمدم دیوان عالی کشور، مطلع شدم که اعاده دادرسی رد شده، یکی‌دو روز بعد از ثبت، با عجله آمد‌م بیرون که اعاده دوم را ثبت کنم که دیدم خبرگزاری میزان، «پیروز‌مست شیپور عزا را دمیده است» حکم اجرا شد.»

جنایتی دیگر از ماشین کشتار جمهوری اسلامی!

باز هم طنابِ دار سهم آرزوهای جوانی شد که جرمش چیزی جز خواستن زندگی و بیزاری از تباهی نبود. محراب عبدالله‌زاده، آرایشگر ۲۷ ساله ارومیه‌ای، از بازداشتی‌های خیزش زن زندگی آزادی در ارومیه بود.
​او بیش از ۴۰ روز زیر شدیدترین شکنجه‌های جسمی و روانی بود و بازجویان با بازداشتِ دوست‌دخترش و تهدیدِ خانواده‌اش، او را به اعترافِ اجباری علیه خودش واداشتند.
محراب در دادگاه، با شجاعت تمام، از بی‌گناهی‌اش گفت و بارها درخواست کرد که موقعیت مکانی تلفن همراهش را برای اثباتِ عدم حضور در صحنه بررسی کنند؛ اما پاسخِ سیستم کثیف قضایی، تنها پوزخندِ قاضی و نادیده گرفتنِ مدارکِ بی‌گناهی‌اش بود. قاضی به او که در دادگاه گفته بود اعترافاتش زیر شکنجه بوده است، گفت: «خوب همه‌تان یاد گرقته‌اید که بگویید زیر شکنجه اعتراف کرده‌اید.»
او بدون دسترسی به وکیل انتخابی و در فرآیندی کاملاً غیرانسانی، قربانیِ سناریویی شد که از پیش برایش نوشته بودند.

​محراب را کشتند، اما فریادهای بی‌صدای او پشت دیوارهای زندان، بخشی از جنبش بزرگ دادخواهی ماست.
ما نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم که برای رویای آزادی، چه جوان‌هایی در پای این شیفتگان قدرت قربانی شدند.

خب جمهوری اسلامی باز فکر کرده کمی زیر پایش سفت شده است و این عربده‌کشی‌های امام جمعه رشت خطاب به زنانی‌ست که در این روزها در کارناوال‌های حکومتی جمهوری اسلامی شرکت کرده بودند.
او می‌گوید نیازی به سیاهی‌لشکر نیست و مردم تصمیم بگیرند دمار از روزگار این زنان درمی‌آورند.
منظورش از مردم البته همان‌ نهادهای حاکمیتی‌ست که تا دیروز تصمیمشان به استفاده حداکثری از زنان بی‌حجاب در تجمع‌های حکومتی بود. بله همه می‌دانیم که شما برای بقای خود به هر حیله و روشی متوسل می‌شوید حتی اگر به قول همین امام جمعه زیرپا گذاشتن حکم خدایتان باشد و حالا فکر می‌کنید خرتان از پل گذشته است.
این واقعیت جمهوری اسلامی‌ست. تا دیروز زنان بی‌حجاب در تجمعات حکومتی، جایشان در صفحه اول صفحات ولایتمداران بود، حالا امام جمعه رشت همین زنان بی‌حجاب را تهدید می‌کند که به زودی دیگر حتی نمی‌توانید از خانه‌هایتان خارج شوید!

اما همه می‌دانیم در عمل چیزی که به زودی اتفاق می‌افتد دفن شما و حکومت داعشی‌تان و همه حیله‌ها و نیرنگ‌هایتان در زباله‌دان تاریخ است.

دو قتل حکومتی دیگر و این بار محمدرضا میری کارگر ۲۱ ساله و مهدی رسولی که او نیز کارگری ۲۵ ساله بود، اعدام شدند. خانواده آنها را فریب داده بودند که پرونده در کمیسیون عفو است و عزیزان آنها به شرط عدم اطلاعرسانی درباره پرونده‌شان اعدام نخواهند شد. به همین دلیل تا امروز هیچ اسمی از این دو نفر رسانه‌ای نشده بود.
اما جنایتکاران جمهوری اسلامی، هر دو را کشتند و به خانواده‌ها آدرس مزارشان را دادند.
تا می‌توانند آدم می‌کشند و این جنگی‌ست که تا امروز علیه مردم ایران ادامه داشته است.

این تصویر، تمامِ معنای زندگی در سایه جمهوری اسلامی است: خواهری که با لباس فارغ‌التحصیلی، به جای تالار دانشگاه، در میان سنگ‌های سردِ گورستان ایستاده تا پایان تحصیلش را به برادری خبر بدهد که قرار بود کلاه فارغ‌التحصیلی را بر سرش بگذارد، اما حالا زیر خروارها خاک آرمیده است.

​پرهام آقامحمدی؛ جوانی ۳۲ ساله که نه در میدان جنگ بود و نه سلاحی داشت. مزدوران رژیم در ۱۹ دی‌ماه، در محله کاشانی تهران، ابتدا با ساچمه بدن جوانش را نشانه رفتند و وقتی از موتور سقوط کرد، در کمال بی‌رحمی از پشت به او تیر جنگی شلیک کردند. جنایت آن‌ها به اینجا ختم نشد؛ آن‌ها حتی از درمان او در بیمارستان جلوگیری کردند تا مطمئن شوند قلبی که برای زندگی می‌تپید، از حرکت بازمی‌ایستد.

​حالا خواهرش در کنار مزار او ایستاده و زخمی عمیق‌تر از گلوله را فریاد می‌زند. او نوشته است: «آرزوم بود تو جلسه دفاع‌ام باشی.
آرزوم بود کلاه فارغ التحصیلی رو تو روی سرم بذاری. الان آرزوم نابودی هرکسی هست که تورو از من گرفت.»

​این عکس، برشی از واقعیتِ امروز ایران است. ما نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم که چگونه زیباترین آرزوهای یک نسل را در شهرهای ایران به رگبار بستید.

امیرمحمد کریمی، دانشجوی رشته مهندسی پلیمر دانشگاه تهران حدود ۱۰ روز است که توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده و از محل نگهداری وی اطلاعی حاصل نشده است.
در جریان اعتراضات دانشگاه صفحات حامی حکومت او را یکی از عوامل سوزاندن پرچم جمهوری اسلامی معرفی کرده بودند.

گفته شده است حدود ده روز است که او بازداشت شده و همزمان با بازداشت این دانشجو، جلسه کمیته انضباطی او نیز به‌صورت غیابی و بدون طی شدن روند قانونی برگزار شده و او به دو ترم محرومیت از تحصیل محکوم شده است.
صدای دانشجو و دانشگاه با بگیر و ببند و فشار و تهدید خاموش نخواهد شد.

آستاره انصاری و الهام زراعت‌پیشه، دو تن از وکلای دادگستری و مدافعان سرسخت حقوق بشر، این روزها خود قربانی سرکوب شده‌اند.
آستاره شامگاه ۱۳ اردیبهشت در منزل شخصی‌اش و الهام روز ۱۴ اردیبهشت در مقابل دادسرای شیراز بازداشت و به مکان نامعلومی برده شدند. دلیل بازداشت و محل نگهداری‌شان همچنان نامشخص است.
این دو وکیل سال‌ها در پرونده‌های سیاسی و امنیتی، صدای زندانیان سیاسی و قربانیان نقض حقوق بشر بوده‌اند. حالا رژیم با بازداشت آن‌ها می‌خواهد چشمان عدالت را بیش از پیش ببندد تا با خیال راحت‌تر در بیدادگاه‌های خود شهروندان این سرزمین را قربانی کند.
این وکلای شجاع را تنها نمی‌گذاریم!
جمهوری اسلامی بداند که هر وکیلی را که بازداشت کنید، هزاران صدای بلندتر از آنها پژواک صدای زندانیان بی‌گناه و قربانیان خواهد شد.

هفت زن زندانی سیاسی شجاع در زندان اوین به‌خاطر شرکت در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» و سردادن شعارهای آزادی‌خواهانه، به سه هفته محرومیت کامل از ملاقات با خانواده محکوم شدند.
زهرا صفایی، فروغ تقی‌پور، مرضیه فارسی، الهه فولادی، ارغوان فلاحی، شیوا اسماعیلی و گلرخ ایرایی، زنان شجاعی هستند که حتی پشت میله‌های زندان نیز صدای اعتراضشان به توحش و جنایتکاریهای این حکومت خاموش نشده است.

این حکم ظالمانه دیروز (۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵) به این زنان زندانی ابلاغ شد. رژیم با این اقدام قصد دارد صدای اعتراض به اعدام‌های فله‌ای را خفه کند، و از سوی دیگر می‌خواهد آخرین ارتباط این زنان مبارز با دنیای بیرون را هم قطع کند.
اما این فشارها نتیجه معکوس دارد! هر روز که این زنان قهرمان در اوین فریاد «نه به اعدام» سر می‌دهند، هزاران ایرانی آزاده دیگر نیز در خیابان‌ها و در شبکه‌های اجتماعی این صدا را پژواک می‌دهند.

محرومیت از ملاقات، نوعی شکنجه روانی سیستماتیک است و باید متوقف شود. همچین هیچکدام از این زنان مجرم نیستند بلکه گناهشان سر خم نکردن مقابل ظلم و سرکوب و جنایت است.

نامش امیرحسین قادرزاده است؛ جوانی ۱۹ ساله که تا همین چند ماه پیش رویای مستطیل سبز و توپ فوتبال را در سر داشت. اما امروز، او نه در زمین بازی، که در گوشه‌ی تاریک سلولی زیر سایه‌ی سنگین حکم اعدام نشسته است.

​امیرحسین در جریان اعتراضات دی‌ماه بازداشت شد. گزارش‌ها حاکی از آن است که ماموران تنها به دلیل وجود ساچمه در بدنش (که سندی بر حضور او در خیابان بود) او را در خانه‌اش بازداشت کردند. اما فاجعه به همین‌جا ختم نشد؛ او را شکنجه کردند تا به آنچه مد نظر بازجویانش بود اعتراف کند.
​امروز امیرحسین ۱۹ ساله، در حالی که از نظر جسمی و روحی در وضعیت وخیم قرار دارد، و در خطر اعدام است . خانواده‌ی او در اضطرابی کشنده به‌سر می‌برند و صدایشان در هیاهوی اخبار و سکوتِ غیرقابل توجیه برخی از رسانه‌های بزرگ، به جایی نمی‌رسد.
نباید اجازه دهیم این «سکوت» به طناب دار تبدیل شود.
​امیرحسین یکی از هزاران جوانی است که قربانیِ انتقام‌جویی حکومت از نسل زد و جوانان ایران شده است. اجازه ندهیم نام او در هیاهوی اخبار فراموش شود. ناامیدی و سکوت، دقیقا همان چیزی است که دشمن می‌خواهد.
​صدای امیرحسین قادرزاده باشیم؛ قبل از آنکه دیر شود.

۱۹ دی ۱۴۰۴، کرج، گوهردشت.
یک خانواده کامل، یک ماشین معمولی، یک عصر خونین!
بیژن مصطفوی، معلم بازنشسته و جانباز، زهرا بنی‌عامریان، مادر و کارمند بازنشسته تامین اجتماعی، و دانیال مصطفوی، دانشجوی ۱۹ ساله مهندسی کامپیوتر.
همه‌شان توی ماشین شخصی‌شان بودند. در ایست بازرسی مستقیم به رگبار بستندشان.
گلوله‌هایی که بی‌رحمانه شلیک شدند و چراغ زندگی یک خانواده را برای همیشه خاموش کردند.
این خون، روی دستان همان کسانی است که امروز ادعای آوردن «امنیت» می‌کنند.
این قتل، فقط یک حادثه نبود؛ نماد وحشی‌گری رژیمی است که اقتدار را در کشتن شهروندان تعریف کرده است.
ما فراموش نمی‌کنیم.
تا روز عدالت، این جنایت‌ها را فریاد می‌زنیم.

یک ماه از بازداشت اکبر عظیمی، شهروند معترض اهل ملکان می‌گذرد و خانواده او همچنان بی‌خبر از وضعیت و شرایط او هستند. او که کارمند اداره منابع طبیعی شهرستان ملکان، نیز هست به تازگی نسبت به وضعیت معیشتی مردم ابراز نگرانی و به این شرایط اعتراض کرده بود.
با وجود اینکه حدود یک ماه است او بازداشت شده اما هیچ اطلاعی از سرنوشت، محل نگهداری و اتهامات مطروحه علیه وی مشخص نیست.

ظاهرا باز هم فیل‌ رییس فدراسیون فوتبال یاد هندوستان کرده و برای دنیا شرط و شروط می‌گذارد! او گفته آمریکا باید «تضمین» بدهد که به مقامات و به خصوص سپاهی‌ها بی‌احترامی نشود، وگرنه مثل قصه کانادا برمی‌گردیم!
​چند نکته جهت یادآوری:
​۱. آن کسانی که در استادیوم‌ها پیام بیزاری و انزجارشان از شما را به گوش جهانیان به هر شکلی که صلاح بدانند به دنیا می‌رسانند، دولت آمریکا نیست، «مردم» هستند. مردمی که خیلی خوب بلدند در یک قاب بین‌المللی، صدای واقعی‌شان را به دنیا برسانند. آنجا دیگر ون گشت ارشاد و دیوار بتنی نیست که جلوی دهان کسی را بگیرید.

​۲. طوری می‌گویید «مثل کانادا برمی‌گردیم» که انگار خودتان با عزت و احترام و به نشانه اعتراض بلیت برگشت گرفتید! تا جایی که دنیا دید، شما را با حقارت از کانادا بیرون انداختند و اجازه ورود ندادند. آن «اخراج» بود نه «بازگشت داوطلبانه».
​ادامه👇