هفت زن زندانی سیاسی شجاع در زندان اوین به‌خاطر شرکت در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» و سردادن شعارهای آزادی‌خواهانه، به سه هفته محرومیت کامل از ملاقات با خانواده محکوم شدند.
زهرا صفایی، فروغ تقی‌پور، مرضیه فارسی، الهه فولادی، ارغوان فلاحی، شیوا اسماعیلی و گلرخ ایرایی، زنان شجاعی هستند که حتی پشت میله‌های زندان نیز صدای اعتراضشان به توحش و جنایتکاریهای این حکومت خاموش نشده است.

این حکم ظالمانه دیروز (۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵) به این زنان زندانی ابلاغ شد. رژیم با این اقدام قصد دارد صدای اعتراض به اعدام‌های فله‌ای را خفه کند، و از سوی دیگر می‌خواهد آخرین ارتباط این زنان مبارز با دنیای بیرون را هم قطع کند.
اما این فشارها نتیجه معکوس دارد! هر روز که این زنان قهرمان در اوین فریاد «نه به اعدام» سر می‌دهند، هزاران ایرانی آزاده دیگر نیز در خیابان‌ها و در شبکه‌های اجتماعی این صدا را پژواک می‌دهند.

محرومیت از ملاقات، نوعی شکنجه روانی سیستماتیک است و باید متوقف شود. همچین هیچکدام از این زنان مجرم نیستند بلکه گناهشان سر خم نکردن مقابل ظلم و سرکوب و جنایت است.

نامش امیرحسین قادرزاده است؛ جوانی ۱۹ ساله که تا همین چند ماه پیش رویای مستطیل سبز و توپ فوتبال را در سر داشت. اما امروز، او نه در زمین بازی، که در گوشه‌ی تاریک سلولی زیر سایه‌ی سنگین حکم اعدام نشسته است.

​امیرحسین در جریان اعتراضات دی‌ماه بازداشت شد. گزارش‌ها حاکی از آن است که ماموران تنها به دلیل وجود ساچمه در بدنش (که سندی بر حضور او در خیابان بود) او را در خانه‌اش بازداشت کردند. اما فاجعه به همین‌جا ختم نشد؛ او را شکنجه کردند تا به آنچه مد نظر بازجویانش بود اعتراف کند.
​امروز امیرحسین ۱۹ ساله، در حالی که از نظر جسمی و روحی در وضعیت وخیم قرار دارد، و در خطر اعدام است . خانواده‌ی او در اضطرابی کشنده به‌سر می‌برند و صدایشان در هیاهوی اخبار و سکوتِ غیرقابل توجیه برخی از رسانه‌های بزرگ، به جایی نمی‌رسد.
نباید اجازه دهیم این «سکوت» به طناب دار تبدیل شود.
​امیرحسین یکی از هزاران جوانی است که قربانیِ انتقام‌جویی حکومت از نسل زد و جوانان ایران شده است. اجازه ندهیم نام او در هیاهوی اخبار فراموش شود. ناامیدی و سکوت، دقیقا همان چیزی است که دشمن می‌خواهد.
​صدای امیرحسین قادرزاده باشیم؛ قبل از آنکه دیر شود.

۱۹ دی ۱۴۰۴، کرج، گوهردشت.
یک خانواده کامل، یک ماشین معمولی، یک عصر خونین!
بیژن مصطفوی، معلم بازنشسته و جانباز، زهرا بنی‌عامریان، مادر و کارمند بازنشسته تامین اجتماعی، و دانیال مصطفوی، دانشجوی ۱۹ ساله مهندسی کامپیوتر.
همه‌شان توی ماشین شخصی‌شان بودند. در ایست بازرسی مستقیم به رگبار بستندشان.
گلوله‌هایی که بی‌رحمانه شلیک شدند و چراغ زندگی یک خانواده را برای همیشه خاموش کردند.
این خون، روی دستان همان کسانی است که امروز ادعای آوردن «امنیت» می‌کنند.
این قتل، فقط یک حادثه نبود؛ نماد وحشی‌گری رژیمی است که اقتدار را در کشتن شهروندان تعریف کرده است.
ما فراموش نمی‌کنیم.
تا روز عدالت، این جنایت‌ها را فریاد می‌زنیم.

یک ماه از بازداشت اکبر عظیمی، شهروند معترض اهل ملکان می‌گذرد و خانواده او همچنان بی‌خبر از وضعیت و شرایط او هستند. او که کارمند اداره منابع طبیعی شهرستان ملکان، نیز هست به تازگی نسبت به وضعیت معیشتی مردم ابراز نگرانی و به این شرایط اعتراض کرده بود.
با وجود اینکه حدود یک ماه است او بازداشت شده اما هیچ اطلاعی از سرنوشت، محل نگهداری و اتهامات مطروحه علیه وی مشخص نیست.

ظاهرا باز هم فیل‌ رییس فدراسیون فوتبال یاد هندوستان کرده و برای دنیا شرط و شروط می‌گذارد! او گفته آمریکا باید «تضمین» بدهد که به مقامات و به خصوص سپاهی‌ها بی‌احترامی نشود، وگرنه مثل قصه کانادا برمی‌گردیم!
​چند نکته جهت یادآوری:
​۱. آن کسانی که در استادیوم‌ها پیام بیزاری و انزجارشان از شما را به گوش جهانیان به هر شکلی که صلاح بدانند به دنیا می‌رسانند، دولت آمریکا نیست، «مردم» هستند. مردمی که خیلی خوب بلدند در یک قاب بین‌المللی، صدای واقعی‌شان را به دنیا برسانند. آنجا دیگر ون گشت ارشاد و دیوار بتنی نیست که جلوی دهان کسی را بگیرید.

​۲. طوری می‌گویید «مثل کانادا برمی‌گردیم» که انگار خودتان با عزت و احترام و به نشانه اعتراض بلیت برگشت گرفتید! تا جایی که دنیا دید، شما را با حقارت از کانادا بیرون انداختند و اجازه ورود ندادند. آن «اخراج» بود نه «بازگشت داوطلبانه».
​ادامه👇

ادامه👆
۳. به هر حال خودت که خواب حضور دد جام جهانی را ببینی. اگر کسانی مثل خودت بخواهند تیم را همراهی کنند، آماده لگد اخراج باشید. به جای بادی‌گارد و اسکورت، به فکر این باشید که اگر کسی در اردوی تیم ملی با نهادهای تحریمی و سپاه «بده‌بستان» داشته، به محض رسیدن به مرز آمریکا، احتمالا به جای تضمینِ احترام، با لگد اخراج و ابطال ویزا روبرو می‌شوند.

​آقای تاج! دوران شما جنایتکاران تمام شده و هرجا که ایرانیان کرد هم جمع شوند کابوس شما خواهند بود.

اسماعیل بقایی سخنگوی وزارت خارجه حذف تیک آبی‌اش را «سرکوب حقیقت» نامیده است.
سوال ساده:
اگر حذف یک تیک از حساب مجازی یک مسئول، سرکوب حقیقت است، قطعِ کامل دسترسیِ یک ملت به جهان به مدت بیش از دو ماه، چه جنایتی در حق حقیقت بود؟

شما چرا پول می‌دهید که در پلتفرمی که برای مردم فیلتر کرده‌اید، تیک داشته باشید و «ویژه» باشید؟
حقیقت با بازگرداندن تیک آبی شما زنده نمی‌شود؛ حقیقت همان صدای مردمی است که پشت دیوارهای فیلترینگ شما مانده است.

پیام افخمی، شهروند تهرانی، در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۴۰۴ در منزل خود توسط مأموران وزارت اطلاعات و با حکم بازپرس مهردادی از شعبه دادسرای ناحیه ۳۳ بازداشت شد. تاکنون هیچ اتهامی علیه او اعلام نشده است.
خانواده این شهروند تهرانی از وضعیت و محل نگهداری او بی‌خبر مانده‌اند. افخمی از زمان بازداشت تنها یک تماس کوتاه داشته و نتوانسته اطلاعاتی درباره وضعیت خود ارائه دهد.
نگرانی‌ها در این پرونده از آن جهت بیشتر است که پیام افخمی سرپرستی مادر بیمار خود را بر عهده دارد و غیبت او فشار مضاعفی بر خانواده‌اش وارد کرده است.
تاکنون هیچ مقام قضایی یا امنیتی در قبال این بازداشت پاسخگو نبوده و خانواده افخمی خواستار آزادی سریع و بی‌قید و شرط او هستند.

طبق گزارش نت‌بلاکز، امروز روز ۶۹ام قطعی اینترنت ایران است؛ ۱۶۳۲ ساعت قطع ارتباط با جهان، ۶۹ روز تاریکی کامل که زندگی میلیون‌ها ایرانی را فلج کرده است.

این خاموشی عمدی نه تنها صدای مردم را خفه کرده، بلکه به گفته نت‌بلاکز، باعث بیکاری گسترده شده و ثروت را از دست کارگران مستقل و کسب‌وکارهای کوچک خارج کرده و مستقیم به جیب گروه‌های وابسته به رژیم که به شکل‌های مختلف در حال سوء‌استفاده از این شرایط هستند ریخته است.

جمهوری اسلامی با قطع اینترنت، نه تنها ایران را از دنیا جدا کرده، بلکه مردم را در تاریکی کامل به گروگان گرفته تا کشتار، شکنجه و اعدام‌ها بدون شاهد و بدون صدای جهانی ادامه پیدا کند.
ما خاموش نخواهیم ماند.
این خاموشی، جنایت علیه بشریت است.

ویدئوی ارسالی یکی از کسبه، واقعیت عریان اقتصاد ایران را به تصویر می‌کشد: تفاوت فاحش قیمت دو روغن خوراکی که تولیدشان تنها چند ماه فاصله دارد.
۲۲۰ درصد گرانی فقط در چند ماه!
​روغن، تنها «مشتی نمونه خروار» از سفره‌ای است که زیر بار ایدئولوژی‌زدگی، ماجراجویی‌های منطقه‌ای و هزینه‌های گزافِ گروه‌های نیابتی جمهوری اسلامی کوچک و کوچک‌تر شده است.
در حالی که صداوسیما با میزگردهای نمایشی سعی در انکار قحطی و تورم دارد، سوال اصلی اینجاست: چه کسی جز رانت‌خوارانِ متصل به بدنه قدرت، تابِ تحمل این گرانی‌ها را دارد؟
​همان‌هایی که نانشان از خون مردم رنگین است؛ از کاسبانِ فیلترینگ گرفته تا وابستگان به نهادهای نظامی و امنیتی. حقیقت تلخ این است: جمهوری اسلامی نه فقط معیشت، که «امکانِ زندگی» را در ایران هدف گرفته است.

بازداشت «فرزاد میثاقی» و خانواده‌اش در شهر افیون ترکیه، آن هم در آستانه مهاجرت به کانادا، پرده دیگری از تراژدی ناتمام بهاییان ایران را کنار زد. فرزاد برای پیگیری مراحل قانونی خروجش به پلیس ترکیه مراجعه کرده بود که به‌جای دریافت مجوز خروج، با حکم دیپورت مواجه شد.
این اتفاق تنها یک خطای اداری نیست؛ بلکه نمادی از بن‌بستِ زیستن برای اقلیتی است که نه در وطن امنیت دارند و نه در سایه پناهندگی حق و حقوقشان رعایت می‌شود.
​بهاییان در ایران با یک آپارتاید سیستماتیک روبه‌رو هستند که از محرومیت تحصیلی تا مصادره اموال و حبس‌های خودسرانه را شامل می‌شود. حالا، خطر بازگشت اجباری به کشوری که آن‌ها را «شهروند» نمی‌داند، این خانواده را در وضعیت خطرناکی قرار داده است. دیپورت آن‌ها به ایران، به معنای سپردن مستقیم قربانی به دست شکنجه‌گر است.
صدایشان باشیم.

​«علی پیشه‌ورزاده»، جوان ورزشکار که در رشته واترپلو و همچنین به عنوان نجات غریق در رشت شناخته شده بود، حالا برایش به اتهام محاربه حکم اعدام صادر شده است. او روز ۱۸ دی‌ماه سال گذشته در رشت بازداشت شده بود.
علی پیشه‌‌ور زاده علاوه بر فعالیتهای ورزشی در یک کافه کوچک در بازار رشت کار می‌کرد

​او تنها به جرم اعتراض و در روندی ناعادلانه، با اتهاماتی همچون «محاربه» به مرگ محکوم شده است. علی، نه یک عدد است و نه یک نام در لیست‌های خبری؛ او امید یک خانواده و مثل هزاران جوان دیگر زیرساخت این مملکت است.

سکوت ما در برابر آنچه در زندان‌های ایران و دستگاه آدم‌کشی قضایی می‌گذرد، می‌تواند به قیمت جان عزیزی تمام شود که جرمش چیزی جز حق‌خواهی نبود.

تصور کنید: زنی ۴۱ ساله از بلوچستان، نسیمه اسلام‌زهی، در حالی که باردار بود، همراه همسرش ارسلان (عبدالرحمان) شیخی در شهریور ۱۴۰۲ در خانه‌شان در ملارد دستگیر شد. نوزاد کوچکشان، تسنیم، در داخل زندان اوین به دنیا آمد و از همان لحظه‌ی تولد، فقط دیوارهای سرد زندان، را دید و صدای قفل درها را شناخت. حالا این دختر کوچک، که خواهر بزرگترش به بهزیستی سپرده شده است، در آغوش مادری است که خودش با حکم اعدام روبه‌روست.

همسر نسیمه، ارسلان شیخی، روز ۴ بهمن ۱۴۰۴ توسط همین رژیم جنایتکار به اتهام امنیتی به دار آویخته شد. حالا نسیمه، مادر دو فرزند (یکی در بهزیستی، یکی در زندان)، در زندان قرچک ورامین با حکم اعدام به اتهام «محاربه و بغی» مواجه است.
دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی، این حکم غیرانسانی را صادر کرده است.
نسیمه سه ماه در سلول انفرادی بند ۲۰۹ اوین تحت بازجویی بود، زایمان کرد و با نوزادش در شرایط فاجعه‌بار بهداشتی نگه داشته شد.

صورت آسیب‌دیده‌ و چشمی که به دست تروریست‌ها نابینا شده بود را به تمسخر گرفتند؛ اما او با قامتی افراشته تنها یک پاسخ داد: «جمهوری اسلامی این چشم‌ها را نابینا کرد.»
​در برلین به او دست‌درازی فیزیکی کردند، اما او در میان هجمه وحشیانه‌شان، تنها اسم کشته‌شدگان راه آزادی در ایران را فریاد زد. مدعیانِ حقوقِ بشر و حامیان فلسطین، در برابر زنی که سند زنده جنایت است، به پست‌ترین رفتارها متوسل شدند. کوثر پشت تلفن با بغض به من گفت: «دست‌درازی جنسی کردند تا ساکتم کنند...»
کوثر افتخاری نه برده یک ایدئولوژی است، نه مطیع قدرت و نه وابسته به جریانی خاص. او زنی شجاع و آزاده است که با ایستادگی‌اش، به کابوسِ زنده جمهوری اسلامی، سپاه و بازوهای نیابتی‌اش تبدیل شده است.
​با وجود چنین خشونت عریانی، هنوز رسانه‌های فارسی‌زبان درباره این فاجعه اطلاع‌رسانی نکرده‌اند. چرا؟ سکوت در برابر تعرض به زنی که پیش‌تر بینایی‌اش را در راه مبارزه با جنایتکاران و تروریست‌ها داده، چه توجیهی دارد؟
​لطفاً صدای کوثر باشید؛ اجازه ندهید شجاعت او در سکوت رسانه‌ها گم شود.

صبح تلخ دوشنبه ۲۱ اردیبهشت؛ نیز با خبر اعدام شروع شد: «عرفان شکورزاده اعدام شد.»

​عرفان فقط یک نام در لیست زندانیان سیاسی نبود؛ او دانشجوی رتبه اول ارشد هوافضا در دانشگاه علم و صنعت بود. کسی که استعدادش می‌توانست موجب افتخار و پیشرفت یک کشور باشد، اما در ۲۹ سالگی به اتهام تکراری و اثبات‌نشده «جاسوسی»، با چوبه دار جانش را گرفتند.
​او از نخبگانی بود که ماندن را به رفتن ترجیح داد، اما پاسخ این ماندن، ۹ ماه انفرادی و اعترافات اجباری زیر فشار شکنجه بود. همان اعترافاتی که در آن مجبورش کردند بگوید: «در ایران به آدم‌ها القا می‌کنند که حتی اگر درس بخوانند، آینده‌ای ندارند.»
و چه سندی محکم‌تر بر اثبات این مدعا که او خود نمونه عینی درس خواندن و تلاش در ایران و در نهایت نابود شدن زندگی‌اش توسط حکومت جمهوری اسلامی بود.

مردی حدودا پنجاه ساله با خودرو به تجمع ایرانیان مخالف جمهوری اسلامی در ریچموند هیل کانادا حمله کرد. در این اقدام تبهکارانه تعدادی از خودروهایی که در محل بودند آسیب دید و گفته شده برخی حاضران در محل نیز مصدوم شدند.
فرد مهاجم پس از این اقدام پرچم جمهوری اسلامی را بیرون آورد و تکان داد و بلافاصله توسط پلیس مستقر در محل تجمع دستگیر شد.

بسیاری از عوامل و حامیان جمهوری اسلامی، که خود حاضر نیستند در کشوری زندگی کنند که جمهوری اسلامی به ورشکستگی و فلاکت کشانده، حالا خارج از ایران زندگی و جان شهروندان مخالف حکومت را اینچنین تهدید می‌کنند.

سیما انبانی فراهانی شاعر، بازیگر تئاتر و کارشناس ارشد حقوق و اهل فریمان است.

او روز ۲۵ اسفند ۱۴۰۴ در ارتباط با اعتراضات دی‌ماه بازداشت شد و نهادهای امنیتی این زن هنرمند ۳۳ ساله را به دروغ «لیدر اعتراضات» معرفی کردند. حالا نزدیک دو ماه از بازداشت او می‌گذرد و او را به زندان وکیل‌اباد مشهد منتقل کرده‌اند. نگرانی‌های زیادی درباره افزایش فشارها به او برای اعتراف اجباری و صدور حکم سنگین برای او وجود دارد.
صدای این زن هنرمند و همه زندانیان سیاسی باشیم.

بامداد امروز، سه‌شنبه ۲۲ اردیبهشت، دستگاه قضایی جمهوری اسلامی بار دیگر از طناب دار برای خفه کردن صدای معترضان ایرانی استفاده کرد. عبدالجلیل شه‌بخش، زندانی سیاسی بلوچ، در حالی به اتهام «بغی» اعدام شد که کلیدواژه‌ی پرونده‌ی او، مشابه هزاران پرونده‌ی دیگر، «اعترافات اجباری» و استناد به اعتراف تحت شکنجه بود.
​جمهوری اسلامی در حالی این حکم غیرانسانی را اجرا کرد که از آغاز تنش‌های نظامی اخیر، موج اعدام‌ها را به عنوان ابزاری برای ارعاب جامعه و پیشگیری از اعتراضات داخلی شدت بخشیده است.
با اعدام عبدالجلیل، شمار زندانیان سیاسی که در این بازه زمانی قربانی «ماشین اعدام» شده‌اند به ۳۰ نفر رسید.

​ما بار دیگر تاکید می‌کنیم: اعدام، قتل حکومتی است و استفاده از اتهامات مبهم مانند بغی برای گرفتن حق حیات شهروندان، نقض فاحش اعلامیه جهانی حقوق بشر است.

​«شلیک کرد، انگار که بخواهد پشه‌ای را بزند...»
​این جمله فریده، یک برگ از دفتر قطور ظلم و جنایت جمهوری اسلامی‌ست که مردم ایران برگ برگ آن را زندگی کرده‌اند. مامور جوانی، لوله‌ی تفنگش را به سمت چشمان فریده گرفت و با خونسردیِ تمام، شلیک کرد.

​فریده صلواتی‌پور، زن شجاع اهل سنندج، یکی دیگر از سندهای زنده جنایت علیه بشریت است. زنی که هر دو چشمش به عمد هدف گلوله‌های ساچمه‌ای قرار گرفت. در این گفتگو، او از قساوت قلبی می‌گوید که درکش سخت است.
​فریده هرجای دنیا که باشد، زخم‌هایش را به عنوان مدال افتخار و البته  سند جنایتکاری این حکومت با خود می‌برد.

چیزی که در کلام او موج می‌زند، نه نفرت، که امید و ایمانی باورنکردنی به «فردا» است. او هنوز منتظر است؛ منتظرِ روزی که دوباره رنگ‌ها را ببیند، شهر را ببیند و آزادی را با چشمان خودش تماشا کند.
​او شاید امروز با مشکلات ناشی از نابینایی دست به گریبان باشد، اما قدم‌هایش محکم‌تر از کسانی است که چشم دارند و حقیقت را نمی‌بینند.

صبح امروز چوبه‌ی دار جان جوانی دیگر را گرفت که بزرگترین گناهش اعتماد به وعده‌های دروغ و پوشالیِ «امان‌نامه» برای بازگشت به ایران بود.

احسان افراشته، متولد ۱۳۷۲، مهندس عمران و رتبه‌ی ۷ کنکور کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه تهران، امروز در حالی اعدام شد که ماشین سرکوب برای قتل او سناریویی از دروغ و فریب بافت. او که متخصص امنیت سایبری و تحلیل داده نیز بود، مدتی را در خارج از کشور گذراند و علی‌رغم دریافت پیشنهادهای متعدد، به عشق بازگشت به وطن و با طنابِ فریبِ نیروهای امنیتی که به پدرش قول داده بودند خطری تهدیدش نمی‌کند، به ایران بازگشت؛ اما به محض ورود، به جای آغوش خانواده، با انفرادی‌های طولانی‌مدت و شکنجه‌های بازداشتگاه‌های مخوف سپاه روبرو شد.

​دستگاه قضایی در حالی او را به جاسوسی متهم کرد که اتهام واقعی او تنها اطلاع‌رسانی به وب‌سایت‌هایی بود که قرار بود هدف حملات سایبری قرار گیرند. احسان قربانیِ سیستمی شد که ابتدا از تخصص او استفاده کرد و سپس برای ساکت کردنش، او را مقابل دوربین نشاند تا تحت شکنجه و تهدید به انتشار تصاویر خصوصی و هتک حیثیت خانوادگی، جملات دیکته‌شده روی تخته‌وابت‌بورد را تکرار کند.

ادامه👇