نمایشِ مسلح کردن مجریان و مردم روی آنتن زنده و اموزش استفاده از کلاشنیکف دقیقاً نشانهٔ استیصال و ترس از سقوط هست. درست مثل روزهای آخر حکومت قذافی در لیبی که مجری زن تلویزیون دولتی اسلحه به دست گرفت و مخالفان قذافی رو تهدید کرد و مدت کوتاهی پس از اون حوومت سقوط کرد و قذافی کشته شد و همه‌چیز تموم شد.
رژیمی که به جای نان، به جای آزادی و به جای زندگی، اسلحه نمایش می‌ده و آموزش استفاده از کلاشنیکف پخش می‌کنه، خودش اعتراف کرده که مشروعیتش تموم شده!
عادی سازی خشونت و جنگ فقط از یه حکومت تروریستی برمیاد که قصد داره، فضا رو نظامی کنه و هواداراش رو برای سرکوب و جنگ شهری آماده کنه.
دست و پا بزنید اما بدانید خوش‌عاقبت‌تر از حکومت قذافی نخواهید شد!

جواد علیکردی، برادر دادخواه خسرو علیکردی وکیل شجاع، شب ۲۱ آذر ۱۴۰۴ پس از انتشار ویدیویی که در آن به بازداشت گسترده سوگواران مراسم هفتم برادرش اعتراض کرده بود و از داشتن اسناد محرمانه درباره مرگ مشکوک برادرش خبر داده بود، دستگیر شد.

حالا جمهوری اسلامی با حکم دادگاه انقلاب مشهد او را به ۱۰ سال حبس محکوم کرده است.

جرمش؟ فقط این که نخواست برادرش را با روایت مشکوک «ایست قلبی» دفن کنند. نخواست خونریزی از دهان و بینی و ضربه به سر را نادیده بگیرد. نخواست سکوت کند وقتی نیروهای امنیتی مراسم یادبود را به صحنه سرکوب و ارعاب سوگواران تبدیل کردند.

این حکم اعتراف آشکار حکومت به وحشتش از صدای دادخواهان است.

جمهوری اسلامی با این احکام نمی‌تواند صدای عدالت‌طلبی و دادخواهی را خاموش کند.
جواد علیکردی یکی از هزاران نفری است که برای روشن شدن علت مرگ عزیزانشان در فضایی که سرشار از دروغ و نیزنگ است، هزینه می‌دهند.
صدای خانواده علیکردی و صدای دادخواهان دربند باشیم.

صبح روز دوشنبه ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، نیروهای اداره اطلاعات جمهوری اسلامی، بدون هیچ هشدار قبلی، خودروی حامل چهار شهروند بلوچ را در منطقه سرکهوران به رگبار بستند.
​عبدالحلیم، ناصر و ماجد حملی و منصور جمالی؛ چهار شهروند بلوچ بودند که بی‌رحمانه به گلوله بسته شدند.
​جنایت اما اینجا تمام نشد. پس از تیراندازی، نیروهای حکومتی برای اطمینان از مرگ، دوباره به پیکرهای زخمی شلیک کردند و سپس خودروی آنها را به آتش کشیدند تا ردپای جنایت را با خاکستر بپوشانند.

تروریست‌های جمهوری اسلامی نام این، قساوتِ عریان و توحش را «امنیت» گذاشته‌اند.
آنها از «سکوت ما» برای تداوم کشتار سیستماتیک تغذیه می‌کنند.
​صدای بلوچستان باشیم و بدانیم در جمهوری اسلامی چرخه خون همیشه به نوبت است و سکوت ماست که آن را تسریع می‌کند.

گزارش‌ها حاکی از آن است که غلامرضا خانی شکرآب، زندانی سیاسی محکوم به اعدام، به زندان قزل‌حصار منتقل شده است؛ انتقالی شوم که در ادبیات قضایی جمهوری اسلامی، معمولاً به معنای شمارش معکوس برای اجرای حکم قتل حکومتی است.
​اتهام او «جاسوسی» اعلام شده است؛ برچسبی دروغین و امنیتی که ماشین سرکوب بارها از آن برای حذف فیزیکی شهروندان، در پشت درهای بسته‌ی دادگاه‌های انقلاب استفاده کرده است.
در سیستمی که اعترافات تحت فشار و شکنجه مبنای صدور حکم مرگ قرار می‌گیرد، هیچ وجدان بیداری نمی‌تواند در برابر این احکام سکوت کند.

​غلامرضا خانی شکرآب در ویترین بسیارب از رسانه‌های بزرگ جایی ندارد، اما وظیفه ماست که اجازه ندهیم در سکوت خبری به سمت چوبه‌ی دار هدایت شود.
صدای او باشید قبل از آنکه خیلی دیر شود.

احمد هنوز قاتلانت زنده‌اند. هنوز شبها در میادین شهر جمع می‌شوند و شعار می‌دهند.
حالا دیگر هر شب صداوسیما برایشان آموزش کار با اسلحه پخش می‌کند. قاتلانت این روزها ترسیده‌اند چون دیگر شهروندان دست خالی مقابلشان نیستند. آنها دارند کار با همان اسلحه‌هایی را دد صداوسیما به طرفدارانشان آموزش می‌دهند که چند ماه پیش جان نازنین‌ت را گرفت. جان بیش از سی هزار شهروند دیگر را هم گرفت.

معصومه آقاجانی با انتشار این ویدیو از یار از دست رفته خود در صفحه اینستاگرامش نوشت: «احمد یادته تابسـتون ۱۴۰۴ تو بلوار کشاورز نشسته بودیم؟
جفتمون خسته بودیم از تلاش کردن و نرسیدن. اما باز هم انقدر باور داشتیم امیدامون خیلی قویه که وقتی پرسیدی کی این ویدیو رو می‌بینیم و کی به ارزوهامون رسیدیم گفتم همین امسال.
ارزوی من رسیدن به ارزوهامون باهم بود نه بدون تو......»

ادامه می‌دهیم و می‌جنگیم به یاد تمام عزیزان از دست رفته‌مان. برای تمام آرزوهای ناتماممان.

امروز، طبق گزارش نت‌بلاکز، هشتادمین روز قطع کامل اینترنت در ایران است.
این نه اختلال فنی، بلکه سیاست دولتی و جنایت سازمان‌یافته علیه حق ارتباط است.
رژیم برای خود و مزدورانش اینترنت آزاد دارد، اما برای مردم فقط دسترسی به شبکهٔ داخلی سانسور شده مقدور است.
اینترنت رانتی با هزینه‌های گزاف هم برای همه در دسترس نیست و در بسیاری مواقع هم پول باید بدهی و هم اگر اینفلوُنسر باشی استفاده از آن مشروط به تبلیغ برای رژیم یا آپلود ویدیوهای پروپاگاندا و حکومتی است.

این دیگر سانسور نیست؛ بردگی دیجیتال است.
طولانی‌ترین قطع اینترنت ملی تاریخ جهان. اعدام‌ها راحت‌تر، شکنجه‌ها بدون شاهد، صدای مردم خفه‌تر.
و جهان فقط «ابراز نگرانی» می‌کند.
اما این تاریکی عمیق، نشانهٔ وحشت عمیق و استیصال رژیم جمهوری اسلامی نیز هست.
همه می‌دانند نور بالاخره از دل شب‌های سیاه بیرون می‌آید.

زهرا ملوکی دختر جاویدنام جمیله شفیعی با انتشار تصویری از پدرش که در فراغ همسرش تکیده شده و در حال گریه است نوشت:

«توی منشن‌ها یک نفر حال پدرم رو پرسیده بود. این حال بابای عزیز ۷۰ سالهٔ منه بعد از کشته شدن مامانم. هر روز به خودم می‌گم: اما این پایان قصهٔ ما نیست. ما واقعاً اجازه نداریم اینجا تسلیم بشیم...
ممنونم که ما رو تنها نمی‌ذارید. تو شادی ملی ببینمتون»

جاویدنام جمیله شفیعی، زن آزاده و شجاع اهل اراک بود که در ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان کشتار مردم ایران به دست تروریست‌های جمهوری اسلامی جان باخت.
او در ۶۶ سالگی برای جلوگیری از تیر خوردن جوانان و نجات جان معترضین، خود را سپر گلوله کرده بود.

لعنت به شما که جز رنج و درد و اندوه، از شما به این مردم شریف چیزی نرسید.

هنر وقتی زیباست که برآمده از مردم و پژواک صدای بی‌صدایان باشد.
پگاه آهنگرانی، پس از درخشش فیلمش «تمرین‌هایی برای یک انقلاب» در جشنواره کن و کسب جایزه ویژه هیات داوران، این جایزه و افتخار را تقدیم کسانی کرد که این روزها فخر ایران و شریف‌ترین‌ هستند: به مادران دادخواه؛
به آنان که فرزندانشان را در راه ایران و برای آزادی دادند اما مقابل سیاهی تسلیم نشدند و زانو نزدند.

​پگاه پشت تریبون کن، دقیقاً همان حرفی را زد که حرف دل همه ماست. او از روزهای سخت ایران گفت؛ از اینترنت‌های قطع‌شده، از کابوس هرروزه‌ی اعدام‌های جمهوری اسلامی و از اضطراب ناشی از احتمال شروع مجدد جنگ.

اما قشنگ‌ترین بخش حرف‌هایش، همان نوری بود که به قلب همه‌مان تاباند: او گفت به شجاعت این مردم و به این مبارزه ایمان دارد و روزی را می‌بیند که آزادی را کنار هم جشن بگیریم.

مرسی که صدای مردم و مادران دادخواه ایران شدی.

شب گذشته هتل تاریخی عامری‌های کاشان را به بهانه حضور زنان بی‌حجاب پلمب کردند. جمهوری اسلامی یک رژیم دو رو و سرکوبگر است که با یک دست حجاب اجباری را به عنوان ابزار کنترل و تحقیر زنان بر سر مردم نیمی از چامعه می‌کوبد و با دست دیگر، همان زنان بی‌حجاب را در مراسم‌ تبلیغاتی مثل «جان فدا» به عنوان «خواهر ما» به نمایش می‌گذارد تا وانمود کند در ایران «آزادی» وجود دارد و حتی اقشار بی‌حجاب هم حامی حکومتند.

دیروز به بهانه حجاب هتل تاریخی عامری‌های کاشان را پلمب کردند؛ مسافران سرگردان و حدود ۹۰ نفر از پرسنل بیکار شدند!
اما شب‌ها در میدان‌ها، همان زنان یی‌حجاب، در قاب‌های رسمی رژیم پروپاگاندای جمهوری اسلامی را تکرارومی‌کنند و از مداح خامنه‌ای «اون دختر بی‌حجابم نور چشممون و دختر کشورمونه» می‌شنوند.

این یک سیاست فرییکارانه و عمدی است. حجاب اجباری برایشان ابزاری برای نابود کردن معیشت مردم، فلج کردن کسب‌وکارها، و نگه داشتن زنان در قفس ترس و فقر است.
بعد وقتی به نفع پروپاگاندای خودشان باشد، حجاب را فراموش می‌کنند؛ وقتی پای سرکوب و غارت اقتصاد باشد، ناگهان زنان بی‌حجاب هم «نور چشم» و «خواهر» می‌شوند.!

حکم دادگاه پژمان جمشیدی بازیگر سینما و فوتبالیست سابق که متهم به تجاوز به زنی جوان بود صادر شد.در این حکم او فقط به ۹۹ ضربه شلاق محکوم شده است.
شاکی پرونده در گفتگو با رسانه‌های داخلی گفت خودش و وکلایش بارها به ما پیشنهاد پول دادند و ما قبول نکردیم و حتی در جلسه آخر دادگاه به من گفت آخرین زورت را هم بزن، آخرش فقط همین!
او گفت که پژمان جمشیدی را نخواهد بخشید.

این عدالت در جمهوری اسلامی. حکم پژمان جمشیدی با اتهام تجاوز در شرایطی چنین سبک صادر شده است که همین چند روز پیش، جواد علیکردی برادر جاویدنام خسرو علیکردی صرفا به جرم پیگیری کشته شدن برادرش، به ده سال زندان محکوم شده است.

گفتنی‌ست که وکیل پرونده پژمان جمشیدی با نام مهدی محرابی همان وکیل امنیتی ست که به عنوان وکیل تسخیری متهمین امنیتی، جاده صاف کن دستگاه سرکوب برای صدور و اجرای احکام اعدام دستگیر شدگان خیزش ملی ایران در دی‌ماه سال گذشته بوده است.

اینجا جمهوری اسلامی‌ست. بهشت متجاوزان و اختلاسگرانی که زد و بند با حاکمیت دارند و جهنمی برای شهروندان عادی که برای احقاق حق و دادخواهی گذرشان به سیستم فاسد و ظالم قضایی جمهوری اسلامی می‌افتد.

این اشک‌های نوه جاویدنام نازآفرین کیهانی ست که در فراغ مادربززگش که به دست مزدوران جمهوری اسلامی به قتل رسید اینچنین گریه و بی‌قراری می‌کند. این ویدیو را نشان مریم طهماسبی عروس معصومه ابتکار از گروگان‌گیران سفارت آمریکا در ایران بدهید که اخیرا در مصاحبه با آسوشیتدپرس و در اعتراص به بازداشتشان گفته بود: «تنها چیزی که می‌خواستیم این بود که پسرمان زندگی عادی داشته باشد».
حالا نگاه کن به زندگی عادی مردم ایران که به خاطر خانواده تو هر روزشان با اشک و سوگ و داغ دل آمیخته است.
او گفته است که ما فکر می‌کردیم تا زمانی که از قوانین و مقررات پیروی کنیم در امان خواهیم بود.
تا وقتی در ایران این ضجه‌ها و داغ‌ها به برکت حکومت تروریستی جمهوری اسلامی وجود دارد، بستگان و وابستگان به قدرت هرکجای دنیا کخ باشند باید جوابگوی سوالها و بلاها و فجایعی باشند که بر سر مردم آورده‌اند.

بیش از ۵۰ روز است که دو خواهر ۲۵ و ۳۸ ساله بهایی، مهسا ستوده و ماندانا ستوده، در زندان عادل آباد شیراز در وضعیت بلاتکلیف و جدای از هم به سر می‌برند.

مأموران سپاه پاسداران بدون ارائه حکم قضایی، ابتدا مهسا را در ۹ فروردین ۱۴۰۵ بازداشت کردند و تنها سه روز بعد، در ۱۲ فروردین، با اعمال خشونت شدید به سراغ ماندانا و همسرش رفتند. این بازداشت‌های خودسرانه، نماد بارز ظلم مضاعف و سیستماتیکی است که ده‌ها سال است بر جامعه بهایی ایران تحمیل می‌شود. شهروندانی شریف که نه تنها از حق تحصیل، کار و ابتدایی‌ترین حقوق شهروندی محرومند، بلکه در هر بحران سیاسی و امنیتی، به بهانه‌های واهی و تکراری به گروگان گرفته می‌شوند تا دستگاه سرکوب سناریوهای تکراری‌اش را پیش ببرد.

صدای آنها و تمام کسانی باشیم که جرمشان تنها زیستن بر اساس باورهایشان است.

چه ویدیوی تلخ و تکان دهنده‌ای! سودا کوچولو تو بغل عموش نشسته و با بغض و گریه برای باباش بی‌تابی می‌کنه. هر چی عموش تلاش می‌کنه آرومش کنه و بهش دلخوشی بده این دختر کوچیک بازم می‌گه «تو عمویی... بابام فرق داره».

علی‌اصغر شیری، پدر ۳۵ سالهٔ دو تا بچه (سودا و آرتا)، کارگر بود. او شامگاه ۱۹ دی‌ماه سال گذشته در صباشهر شهریار، با شلیک مستقیم گلولهٔ نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی به سینه‌ش، به قتل رسید.

لعنت بهتون که داغ پدر رو اینجور به دل بچه‌های کوچکش گذاشتید. حالا تا عمر داره این دختر حسرت از دست دادن پدر باهاش باقی خواهد موند.
ما ادامه می‌دیم این راه رو تا روزی که دیگه هیچ دختر بچه‌ای مجبور نباشه توی بغل عموش برای پدرش گریه و بی‌قراری کنه.

وقتی به هامبورگ اومدم، یه جا بود که نمی‌تونستم بدون دیدنش برگردم.
مسجدی که خامنه‌ای با پول‌های دزدیده‌شده از مردم ایران بهش حسابی رونق داده بود. میلیون‌ها دلار هزینه کرده بود تا وسط هامبورگ پایگاه بسیج داشته باشه و نسل جدید مهاجرین در اروپا رو شستشوی مغزی بده و جنایت‌های جمهوری اسلامی رو سفیدشویی کنه.

سال‌ها فعالان سیاسی و اجتماعی به هر دری زدند تا درهای لانه جاسوسی خامنه‌ای را ببندند. همه گفتن موفق نمی‌شن.
اما شدن. 💪

در غرب، وقتی علیه جمهوری اسلامی صحبت می‌کنی، سریع برچسب می‌زنن: «اسلام‌هراسی». بله ما می‌ترسیم. از جمهوری اسلامی‌ای که به اسم اسلام قتل‌عام می‌کنه.

کمی بعد از تخته شدن در مسجد هامبورگ، خود موشعلی هم سرنگون شد و از ترس هنوز حتی نتونستن دفنش کنن.

این لحظه رو با شما شریک می‌شم چون این پیروزی متعلق به تک‌تک ایرانی‌هاییه که برای بستن این مسجد جنگیدن و مقاومت کردن.

این زنی که پرچم جمهوری اسلامی دستش است، شیرین سعیدی نام دارد و استاد دانشگاه آرکانزاس آمریکاست. یا بهتر بگویم بود!

او حامی همان رژیمی‌ست که زنان ایران را با شلیک به چشمهایشان نابینا می‌کند، آدم می‌کشد، اعدام می‌کند، تجاوز می‌کند و به مجروحان تیر خلاص می‌زند.

این خانم از سربرگ رسمی دانشگاه آمریکایی‌اش استفاده کرد تا برای حمید نوری لابی کند همان کسی که دادگاه سوئد او را به خاطر نقش مستقیم در قتل‌عام زندانیان سیاسی ۱۳۶۷ محکوم کرد.

از خامنه‌ای دفاع کرد. با تروریست خواندن سپاه پاسداران مخالفت کرد. و حالا انتشارات دانشگاه کمبریج در حال تحقیق درباره جعل مصاحبه با زندانیان سیاسی سابق در کتابش است. زنانی که می‌گویند هرگز با او صحبت نکرده‌اند!

دانشگاه آرکانزاس او را اخراج کرد.
این اتفاق خودبه‌خود نیفتاد.

این نتیجه بیش از یک سال تلاش، مستندسازی و پیگیری خستگی‌ناپذیر ایرانیان آزادیخواه به‌ویژه لادن بازرگان و گروهی از خستگی‌ناپذیران در کنارش بود.

ادامه👇