شب گذشته هتل تاریخی عامری‌های کاشان را به بهانه حضور زنان بی‌حجاب پلمب کردند. جمهوری اسلامی یک رژیم دو رو و سرکوبگر است که با یک دست حجاب اجباری را به عنوان ابزار کنترل و تحقیر زنان بر سر مردم نیمی از چامعه می‌کوبد و با دست دیگر، همان زنان بی‌حجاب را در مراسم‌ تبلیغاتی مثل «جان فدا» به عنوان «خواهر ما» به نمایش می‌گذارد تا وانمود کند در ایران «آزادی» وجود دارد و حتی اقشار بی‌حجاب هم حامی حکومتند.

دیروز به بهانه حجاب هتل تاریخی عامری‌های کاشان را پلمب کردند؛ مسافران سرگردان و حدود ۹۰ نفر از پرسنل بیکار شدند!
اما شب‌ها در میدان‌ها، همان زنان یی‌حجاب، در قاب‌های رسمی رژیم پروپاگاندای جمهوری اسلامی را تکرارومی‌کنند و از مداح خامنه‌ای «اون دختر بی‌حجابم نور چشممون و دختر کشورمونه» می‌شنوند.

این یک سیاست فرییکارانه و عمدی است. حجاب اجباری برایشان ابزاری برای نابود کردن معیشت مردم، فلج کردن کسب‌وکارها، و نگه داشتن زنان در قفس ترس و فقر است.
بعد وقتی به نفع پروپاگاندای خودشان باشد، حجاب را فراموش می‌کنند؛ وقتی پای سرکوب و غارت اقتصاد باشد، ناگهان زنان بی‌حجاب هم «نور چشم» و «خواهر» می‌شوند.!

حکم دادگاه پژمان جمشیدی بازیگر سینما و فوتبالیست سابق که متهم به تجاوز به زنی جوان بود صادر شد.در این حکم او فقط به ۹۹ ضربه شلاق محکوم شده است.
شاکی پرونده در گفتگو با رسانه‌های داخلی گفت خودش و وکلایش بارها به ما پیشنهاد پول دادند و ما قبول نکردیم و حتی در جلسه آخر دادگاه به من گفت آخرین زورت را هم بزن، آخرش فقط همین!
او گفت که پژمان جمشیدی را نخواهد بخشید.

این عدالت در جمهوری اسلامی. حکم پژمان جمشیدی با اتهام تجاوز در شرایطی چنین سبک صادر شده است که همین چند روز پیش، جواد علیکردی برادر جاویدنام خسرو علیکردی صرفا به جرم پیگیری کشته شدن برادرش، به ده سال زندان محکوم شده است.

گفتنی‌ست که وکیل پرونده پژمان جمشیدی با نام مهدی محرابی همان وکیل امنیتی ست که به عنوان وکیل تسخیری متهمین امنیتی، جاده صاف کن دستگاه سرکوب برای صدور و اجرای احکام اعدام دستگیر شدگان خیزش ملی ایران در دی‌ماه سال گذشته بوده است.

اینجا جمهوری اسلامی‌ست. بهشت متجاوزان و اختلاسگرانی که زد و بند با حاکمیت دارند و جهنمی برای شهروندان عادی که برای احقاق حق و دادخواهی گذرشان به سیستم فاسد و ظالم قضایی جمهوری اسلامی می‌افتد.

این اشک‌های نوه جاویدنام نازآفرین کیهانی ست که در فراغ مادربززگش که به دست مزدوران جمهوری اسلامی به قتل رسید اینچنین گریه و بی‌قراری می‌کند. این ویدیو را نشان مریم طهماسبی عروس معصومه ابتکار از گروگان‌گیران سفارت آمریکا در ایران بدهید که اخیرا در مصاحبه با آسوشیتدپرس و در اعتراص به بازداشتشان گفته بود: «تنها چیزی که می‌خواستیم این بود که پسرمان زندگی عادی داشته باشد».
حالا نگاه کن به زندگی عادی مردم ایران که به خاطر خانواده تو هر روزشان با اشک و سوگ و داغ دل آمیخته است.
او گفته است که ما فکر می‌کردیم تا زمانی که از قوانین و مقررات پیروی کنیم در امان خواهیم بود.
تا وقتی در ایران این ضجه‌ها و داغ‌ها به برکت حکومت تروریستی جمهوری اسلامی وجود دارد، بستگان و وابستگان به قدرت هرکجای دنیا کخ باشند باید جوابگوی سوالها و بلاها و فجایعی باشند که بر سر مردم آورده‌اند.

بیش از ۵۰ روز است که دو خواهر ۲۵ و ۳۸ ساله بهایی، مهسا ستوده و ماندانا ستوده، در زندان عادل آباد شیراز در وضعیت بلاتکلیف و جدای از هم به سر می‌برند.

مأموران سپاه پاسداران بدون ارائه حکم قضایی، ابتدا مهسا را در ۹ فروردین ۱۴۰۵ بازداشت کردند و تنها سه روز بعد، در ۱۲ فروردین، با اعمال خشونت شدید به سراغ ماندانا و همسرش رفتند. این بازداشت‌های خودسرانه، نماد بارز ظلم مضاعف و سیستماتیکی است که ده‌ها سال است بر جامعه بهایی ایران تحمیل می‌شود. شهروندانی شریف که نه تنها از حق تحصیل، کار و ابتدایی‌ترین حقوق شهروندی محرومند، بلکه در هر بحران سیاسی و امنیتی، به بهانه‌های واهی و تکراری به گروگان گرفته می‌شوند تا دستگاه سرکوب سناریوهای تکراری‌اش را پیش ببرد.

صدای آنها و تمام کسانی باشیم که جرمشان تنها زیستن بر اساس باورهایشان است.

چه ویدیوی تلخ و تکان دهنده‌ای! سودا کوچولو تو بغل عموش نشسته و با بغض و گریه برای باباش بی‌تابی می‌کنه. هر چی عموش تلاش می‌کنه آرومش کنه و بهش دلخوشی بده این دختر کوچیک بازم می‌گه «تو عمویی... بابام فرق داره».

علی‌اصغر شیری، پدر ۳۵ سالهٔ دو تا بچه (سودا و آرتا)، کارگر بود. او شامگاه ۱۹ دی‌ماه سال گذشته در صباشهر شهریار، با شلیک مستقیم گلولهٔ نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی به سینه‌ش، به قتل رسید.

لعنت بهتون که داغ پدر رو اینجور به دل بچه‌های کوچکش گذاشتید. حالا تا عمر داره این دختر حسرت از دست دادن پدر باهاش باقی خواهد موند.
ما ادامه می‌دیم این راه رو تا روزی که دیگه هیچ دختر بچه‌ای مجبور نباشه توی بغل عموش برای پدرش گریه و بی‌قراری کنه.

وقتی به هامبورگ اومدم، یه جا بود که نمی‌تونستم بدون دیدنش برگردم.
مسجدی که خامنه‌ای با پول‌های دزدیده‌شده از مردم ایران بهش حسابی رونق داده بود. میلیون‌ها دلار هزینه کرده بود تا وسط هامبورگ پایگاه بسیج داشته باشه و نسل جدید مهاجرین در اروپا رو شستشوی مغزی بده و جنایت‌های جمهوری اسلامی رو سفیدشویی کنه.

سال‌ها فعالان سیاسی و اجتماعی به هر دری زدند تا درهای لانه جاسوسی خامنه‌ای را ببندند. همه گفتن موفق نمی‌شن.
اما شدن. 💪

در غرب، وقتی علیه جمهوری اسلامی صحبت می‌کنی، سریع برچسب می‌زنن: «اسلام‌هراسی». بله ما می‌ترسیم. از جمهوری اسلامی‌ای که به اسم اسلام قتل‌عام می‌کنه.

کمی بعد از تخته شدن در مسجد هامبورگ، خود موشعلی هم سرنگون شد و از ترس هنوز حتی نتونستن دفنش کنن.

این لحظه رو با شما شریک می‌شم چون این پیروزی متعلق به تک‌تک ایرانی‌هاییه که برای بستن این مسجد جنگیدن و مقاومت کردن.

این زنی که پرچم جمهوری اسلامی دستش است، شیرین سعیدی نام دارد و استاد دانشگاه آرکانزاس آمریکاست. یا بهتر بگویم بود!

او حامی همان رژیمی‌ست که زنان ایران را با شلیک به چشمهایشان نابینا می‌کند، آدم می‌کشد، اعدام می‌کند، تجاوز می‌کند و به مجروحان تیر خلاص می‌زند.

این خانم از سربرگ رسمی دانشگاه آمریکایی‌اش استفاده کرد تا برای حمید نوری لابی کند همان کسی که دادگاه سوئد او را به خاطر نقش مستقیم در قتل‌عام زندانیان سیاسی ۱۳۶۷ محکوم کرد.

از خامنه‌ای دفاع کرد. با تروریست خواندن سپاه پاسداران مخالفت کرد. و حالا انتشارات دانشگاه کمبریج در حال تحقیق درباره جعل مصاحبه با زندانیان سیاسی سابق در کتابش است. زنانی که می‌گویند هرگز با او صحبت نکرده‌اند!

دانشگاه آرکانزاس او را اخراج کرد.
این اتفاق خودبه‌خود نیفتاد.

این نتیجه بیش از یک سال تلاش، مستندسازی و پیگیری خستگی‌ناپذیر ایرانیان آزادیخواه به‌ویژه لادن بازرگان و گروهی از خستگی‌ناپذیران در کنارش بود.

ادامه👇

ادامه👆
وقتی از من می‌پرسند از اینجا، از خارج از ایران، چه می‌توانیم بکنیم _ این است که می‌توانیم بکنیم!

جمهوری اسلامی فقط با اسلحه و زندان حکومت نمی‌کند. با آدم‌هایی مثل این خانم هم حکومت می‌کند. کسانی که در دانشگاه‌های کشورهای آزاد برایش مشروعیت می‌خرند.

می‌بینیمتان و ساکت نخواهیم نشست.

مجتبی کیان، نیز اعدام شد.
تنها کمتر از ۵۰ روز از بازداشت تا اعدام او طول کشید.
بدون دادرسی مستقل و عادلانه. بدون وکیل واقعی. بدون هیچ بررسی بیرونی از پرونده‌اش.

اتهام؟ «جاسوسی» از طریق فرستادن چند پیام با گوشی موبایل!
این اولین اعدام از بازداشت‌شدگان دوران «جنگ چهل‌روزه» است.

اژه‌ای، در اسفند دستور داد: پرونده‌های مرتبط با همکاری با آمریکا و اسرائیل را «قاطع و سریع» رسیدگی کنید، با «حداکثر مجازات» و «بدون اغماض».
مجتبی کیان قربانی همین دستور جنایتکارانه بود. اجازه ندادند نامش رسانه‌ای شود. حالا نام او را به عنوان سند یک جنایت دیگر فراموش نکنید: مجتبی کیان.

دوباره سایه شوم طناب در بر گردن چهار متهم پرونده اکباتان افتاد. میلاد آرمون، نوید نجاران، مهدی ایمانی و سید محمدمهدی حسینی چهار جوانی بودند که در خیزش «زن، زندگی، آزادی» بازداشت شدند. آنها پیش از این به اعدام محکوم شده بودند اما دیوان عالی حکم را نقض کرد. فکر کردیم تمام شد.
تمام نشد.

قاضی صلواتی _ همان قاضی‌ای که نامش در تاریخ سیاه قضاوت ثبت است - این بار آن‌ها را به «افساد فی‌الارض» محکوم کرد و دوباره حکم اعدام داد!
اما این بار بدتر:
وکلایشان در جلسه نبودند.
حکم شفاهی ابلاغ شد.
وکلا نه متن حکم را دیدند، نه می‌توانند تجدیدنظر بدهند.

این دادگاه نیست. این نمایش اعدام است.

جمهوری اسلامی یک‌بار نتوانست آن‌ها را بکشد. الان دوباره تلاش می‌کند. با همان اتهامات. با همان قاضی. با همان ترس از مردمی که در خیابان ایستادند.

صدایشان باشیم.

جمهوری اسلامی عباس اکبری فیض‌آبادی معترضی که در خیزش دی‌ماه در شهر نائین اصفهان به خیابان آمده بود را اعدام کرد.
او را «لیدر مسلح کودتای دی» نامیدند. آنها برای هر گردن طناب داری دارند و برای هر طناب دار برچسبی که به پیشانی قربانی می‌زنند.

از آغاز جنگ ۴۰ روزه تا همین امروز، حداقل ۳۰ نفر اعدام شده‌اند.
گزارشگر ویژه سازمان ملل گفته است که بسیاری از این اعدام‌ها بر پایه اعترافات اجباری زیر شکنجه صادر می‌شوند.

این رژیم می‌کشد چون می‌ترسد.
می‌کشد چون مردم دی‌ماه به خیابان آمدند.
می‌کشد چون نگران خیزشی دوباره است.

نام عباس اکبری فیض‌آبادی را فراموش نکنید. بقای این حکومت یعنی تداوم کشتار مردمی که برای کرامت و آزادی خود به خیابان آمدند.

کاوه ناصری ۳۵ ساله بود. از کرج رفته بود سنندج برای خواستگاری دختر مورد علاقه‌اش. داشت زندگی‌اش را می‌ساخت.

بامداد ۹ فروردین، نیروهای لباس شخصی رژیم خودروی او را در بلوار کردستان سنندج متوقف کردند. بعد از توقف خودرو وقتی کاوه دیگر هیچ راه فراری نداشت دو گلوله از پشت سر به او زدند. مجموعاً ۱۲ گلوله شلیک کردند. این اعدام خیابانی بود، نه درگیری و قتل تصادفی.

بعد ادعا کردند که «صهیونیست» بوده و در «تبادل آتش» کشته شده است. اما ویدیوهای محل و شاهدان چیز دیگری نشان می‌دهند.

خانواده‌اش ساعت‌ها درِ بیمارستان‌های سنندج می‌گشتند. نمی‌دانستند کجاست. وقتی فهمیدند کشته شده، گفتند جسدش را هم پس نمی‌دهند چون «سلاح» از او کشف شده است. دروغی دیگر برای سناریویی که چیده بودند تا پرونده یک قتل دیگر توسط نیروهایشان را مختومه کنند. یعنی علاوه بر قتل فرزندشان، حق پس گرفتن پیکر و عزاداری را هم از آن‌ها گرفتند.

کاوه مشغول انجام کارهای خواستگاری و ازدواجش بود. برای خواستگاری به سنندج رفته بود که او را کشتند.

این رژیم فکر می‌کند اگر پیکری را نگه دارد، خاموشی و فراموشی می‌خرد. اشتباه می‌کند. روزی بی‌شک حساب پس خواهید داد.

ویدیوی دریافتی:

یک راننده اسنپ این ویدیو را برایم فرستاده است.
سهمیه بنزین به سه روزِ اول ماه هم نمی‌رسد.
بنزین آزاد؟ گران است، اما لااقل بود.
حالا آن را هم در جایگاه‌ها نمی‌دهند. کارت‌های آزاد را جمع کرده‌اند.

این راننده می‌پرسد: تکلیف ما چیست؟ چطور باید نان خانواده‌مان را دربیاوریم؟

پاسخ ساده است _ برای حاکمان ایران، این سؤال اصلاً مطرح نیست.
زندگی و معیشت مردم ذره‌ای برایشان اهمیت ندارد.
اینها فقط در یک چیز مهارت دارند: سرکوب، بی‌رحمی، کشتار.
با همین ابزار است که تا امروز بر صندلی قدرت مانده‌اند.

می‌خواهند با سرنیزه حکومت کنند.
اما سخنی قدیمی هست که می‌گوید:
«با سرنیزه هر کاری می‌شود کرد؛ اما بر آن نمی‌توان نشست.»

جمهوری اسلامی می‌گوید در حال دفاع از کشور است. اما از همان روز اول جنگ، در کنار سرکوب هر روزه مردم، مشغول بازداشت دانشجویان نیز بود.

دانشگاه‌ها تعطیل شدند. اینترنت قطع شد. اما ماشین سرکوب یک روز هم متوقف نشد.

به گزارش گروه دانشجویان متحد، از زمان آغاز جنگ تاکنون نام ۱۹ دانشجوی بازداشتی رسانه‌ای شده است. از این ۱۹ نفر، هنوز خبری از آزادی ۹ نفرشان نیست.

همین الان، در همین لحظه، کسانی مثل داستا فرخی، نیما همتی، سیما چمبری، آرمان حاج‌محمدی، عرفان خادم، امیرمحمد کریمی، وحید رستمی، امیرحسین رضایی، و امیرحسین شیخ‌محمدی در بازداشتگاه‌های جمهوری اسلامی هستند و خانواده‌هایشان نمی‌دانند حالشان چطور است.

و این فقط اسامی‌ای است که از پشت دیوار قطعی اینترنت به بیرون رسیده است.

این جنگ، بهانه‌ای شد برای سرکوب بیشتر اما ما ساکت نخواهیم بود. تاریخ را می‌نویسیم. رنج به رنج و اسم به اسم.

کوثر افتخاری در خیزش زن زندگی آزادی یک چشمش را در راه آزادی از دست داد. رژیم با گلوله‌هایش فکر می‌کرد می‌تواند او را خاموش کند اما اشتباه می‌کرد. کوثر از ایران خارج شد و حالا در برلین مقابل همانهایی فریاد می‌زند که از جنس کسانی هستند که به چشمش شلیک کردند. از جنس همانها که دهها هزار نفر را در خیزش دی‌ماه سال گذشته به قتل رساندند.
او همانجا، تک و تنها پرچم شیر و خورشیدش را به دوش گرفت و فریاد زد: IRGC Terrorist.

دوره‌اش کردند و به او حمله و بی‌احترامی کردند، توهین و تهدید کردند. کوثر اما ارتش یک‌نفره بود. نترسید و عقب نکشید.
کسی که در ایران از گلوله‌های مزدوران خامنه‌ای نترسید، بیرون ایران نیز از تهدیدها و ناسزاهایشان ترسی نخواهد داشت.