این فقط یک بنر نیست، که در جریان اولین بازی تیم فوتبال جمهوری اسلامی در جام جهانی در میان جمعیت به نمایش درآمده. این یک فریاد است که باید همه جا شنیده و دیده شود.
​زمانی که آنها سعی کردند با نمایش فوتبال، پرده‌ای بر جنایات خود بکشند، یک ایرانی در مقابل چشم جهانیان این بنر را برافراشت.
​«۴۲ هزار ایرانی قتل‌عام شدند».

این جنایت چیزی نیست که گذر زمان غبار فراموشی بر آن بنشاند و پس از مدتی به سادگی فراموش شود.
هر یک از این جان‌های از دست رفته، داستانی داشتند، خانواده‌ای داشتند و آرزوهایی که برای همیشه بر باد رفت.
ما به یاد تک‌تک آنها و برای خانواده‌هایشان ایستاده‌ایم و اجازه نخواهیم داد که خونشان پایمال شود.

نمی‌گذاریم که این جنایت به فراموشی سپرده شود. ما تا زمانی که عدالت برقرار نشود، آرام نخواهیم گرفت.

جواد زمانی و ابوالفضل ساعدی، دو جوان از بازداشتی‌های خیزش دی‌ماه در شاهرود سمنان، بامداد امروز اعدام شدند.

از ۱۸ دی‌ماه تا امروز و در کمتر از پنج ماه، جمهوری اسلامی دست‌کم ۱۷ معترض را اعدام کرده است. هر ۴.۵ روز یک نفر!

می‌گویند «لیدر کودتا» بودند. دروغ است. شهروند عادی بودند. شهروند معترض بودند.

جمهوری اسلامی انتقام حقارتش مقابل آمریکا را از مردم ایران می‌گیرد و حالا رذالت و توحش این جانیان حق حیات را از دو شهروند دیگر گرفت. تقاص خواهید داد.

مهسا و ماندانا ستوده دو خواهرند. دو زن بهائی از شیراز که تنها جرمشان بهائی بودن است.

مزدوران اطلاعات سپاه مهسا را روز یکشنبه ۹ فروردین از خانه‌اش بردند. سه روز بعد، ماندانا را هم بردند.

حالا بیش از ۷۵ روز گذشته و خانواده‌شان هنوز نمی‌دانند اتهامشان چیست. حتی نمی‌دانند کجا هستند.

ماندانا در زندان دچار ناراحتی قلبی شده است. او پیش از این سابقه بیماری قلبی نداشت. مهسا نیز به دارو نیاز دارد. و جمهوری اسلامی جوابگوی خانواده نگران‌شان نیست.

این ساختار آشناست. بازداشت بدون اتهام. قطع تماس. محرومیت از ملاقات. فشار روی خانواده از طریق بلاتکلیفی. این شکنجه است.

جمهوری اسلامی سال‌هاست که جامعه بهائی را هدف قرار داده چون متفاوتند. چون تسلیم نشده‌اند.
مهسا و ماندانا ستوده باید آزاد شوند.

طیبه نظری معلم بازنشسته است. جمهوری اسلامی دخترش را کشت و حالا خودش را هم به پنج سال زندان محکوم کرده است.

دخترش مریم آروین وکیل جوان ۲۹ ساله‌ای بود از سیرجان که در جریان خیزش زن زندگی آزادی از معترضان بازداشتی دفاع می‌کرد.
همین کافی بود تا در راهروی دادگاه، جلوی چشم مادرش، دستبند به او بزنند. مادرش که اعتراض کرد، او را هم گرفتند و تهدیدها و آزارها شروع شد.

آن زمان مریم با قید کفالت آزاد شد. اما چند هفته بعد، به شکلی مشکوک جانش را از دست داد.
جمهوری اسلامی گفت «خودکشی» کرده است.
مادرش گفت در زندان با تزریق سرم، او را مسموم کرده بودند.

بعد از مرگ دخترش، طیبه نظری نه سکوت کرد، نه کوتاه آمد. در تجمعات و مراسم دادخواهان شرکت کرد، شعار داد، طلب عدالت کرد.

آذر ۱۴۰۴ در مراسم هفتم خسرو علیکردی، همراه نرگس محمدی و ده‌ها فعال دیگر دستگیر شد.
و حالا به پنج سال زندان محکوم شده است. اتهام؟ «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی.»!

دخترش را کشتند و حالا مادر را به بند کشیدند.
این است جمهوری اسلامی!

#طیبه_نظری #مریم_آروین #زن_زندگی_آزادی

دنیا حسینی صرع دارد و دکترش گفته نیازمند مراقبت مداوم است.
او در دادگاهی ناعادلانه به سه سال و هشت ماه زندان قابل اجرا محکوم شده است.

او به خاطر مشکل صرع این روزها در مرخصی درمانی‌بود که با نظر پزشک می‌بایست تا آخر خرداد ادامه می‌داشت.
اما جمهوری اسلامی صبر نکرد.
او را دوباره به زندان فراخوانده‌اند.

این همان نظامی است که سمیه رشیدی را کشت. زنی زندانی که او هم صرع داشت. او هم زندانی سیاسی بود. او هم در زندان قرچک بارها تشنج کرد و از مرخصی درمانی محروم ماند. تا وقتی که دیگر دیر شده بود.

حالا دنیا حسینی در شرایطی مشابه است. این بی‌توجهی نیست. این اقدام برای آسیب‌رساندن به صورت آگاهانه است.

صدای دنیا حسینی باشیم قبل از اینکه دیر شود.

#دنیا_حسینی

مهدی طارمی، بازیکن تیم فوتبال در نشست مطبوعاتی، در پاسخ به پرسش یک خبرنگار گفت که «در همه کشورها اختلافاتی وجود داره و توی هر کشوری نرماله.»

​من از تو می‌پرسم آقای طارمی!
آیا کشتار سی تا چهل هزار شهروند، طی دو روز از نظر شما یک «اختلاف نرمال» است که در همه‌جای دنیا رخ می‌دهد؟

آیا تعقیب مجروحان تا مراجع درمانی و زدن تیر خلاص به آن‌ها در بیمارستان‌ها طبیعی است؟

آیا گروگان گرفتن پیکر قربانیان و گرفتن پول گلوله‌ها از خانواده‌های سوگوار و بهت‌زده طبیعی است؟

آیا ماه‌ها قطع مطلق اینترنت، سلب حق زندگی از یک ملت و اعدام‌های روزانه دستگیرشدگان طبیعی است؟

​این جنایت علیه بشریت است؛ اما تو داری چیزی را عادی‌سازی می‌کنی که با وجود خفقان مطلق و شدیدترین سانسورها، ابعادِ افشاشده‌اش نشان می‌دهد که در تاریخ جهان چنین کشتاری طی دو روز بی‌سابقه است.

آقای طارمی! امروز میلیون‌ها نفر در ایران داغدار هستند. ​آن‌وقت تو آنجا با لبخند نشسته‌ای و می‌گویی چیزی نیست و نرمال است؟

عادی‌سازی جنایت و کوچک‌نمایی فاجعه، یعنی مشارکت مستقیم در سرکوب و خفه کردن صدای قربانیان و تو این نقش را برای قاتلان مردم، چقدر خوب و بی‌نقص بازی کردی!

ویدیوی دریافتی:

این ویدیو را شهروندی از مشهد فرستاده است. او می‌گوید حامیان حکومت از حرام دانستن مذاکره رسیده‌اند به جایی که پس از قتل رهبر و فرماندهان سپاه به خیابان آمده‌اند تا برای نشستن سران جمهوری اسلامی پشت میز مذاکره با آمریکا جشن بگیرند.
خفت و حقارتی که به هر شکل می‌خواهند رنگ و لعاب پیروزی به آن بزنند، حاصل تنها نمایشی مضحک و رقت‌انگیز است.

جاوید نام احسان ابوالحسن بیگی قشقایی ۴۴ سال داشت.

روز ۱۸ دی، احسان یک استوری گذاشت: «دیگر در خانه ماندن جایز نیست. باید همگی غیرت به خرج دهیم و برای اعتراض به خیابان‌ها بیاییم.» این جمله‌ها نشان می‌داد احسان کیست. یک معترض آگاه که انتخابش را کرده بود.

بیست سال دور از خانواده بود. ترکیه، تهران، کارگاه‌های دوخت کیف چرم. تازه به شیراز برگشته بود، کارگاه کوچکی راه انداخته بود و سخت مشغول کار. اما وجدانش آرام نمی‌گرفت. به مادرش گفته بود: «من هم مثل بقیه اعتراض دارم. باید به جوانان بپیوندم.»

آن شب کار را تعطیل کرد و رفت به میدان قهرمانان میانرود شیراز رفت. همان ساعتی که به گفته شاهدان عینی میدان شبیه میدان جنگ بود؛ پر از مأمور، ساچمه، و تیر جنگی. احسان در صف اول بود، با مأموران درگیر شد، و گلوله‌های جنگی به گردن و کتفش خوردند. دست و پایش پر از ساچمه شد. او را به درمانگاه بردند اما مأموران به درمانگاه حمله کردند. یک نفر ناشناس، احسان را که غرق خون بود به کارگاهش رساند. احسان همان‌جا، در کارگاه دوخت و دوزش، از دنیا رفت.

عاشق شعر بود و صدای خوبی هم داشت.
احسان شرافتمندانه زندگی کرد و شجاعانه کشته شد.

​پرستو احمدی، به خاطر خواندن در «کنسرت کاروانسرا»، به همراه ۸ تن دیگر از نوازندگان و دست‌اندرکاران این اجرا، به ۷۴ ضربه شلاق، دو سال ممنوعیت از فعالیت هنری و دو سال ممنوع‌الخروجی محکوم شده‌اند.
دادگاه قم علت این حکم قرون‌وسطایی را «جریحه‌دار شدن عفت عمومی» اعلام کرده است.

​«عفت عمومی» از نظر ساختار سرکوب با فقر، فساد و نابودی حقوق شهروندان جریحه‌دار نمی‌شود؛ بلکه با طنین‌انداز شدن صدای زنی بدون حجاب اجباری جریحه‌دار می‌شود که در دل یک کاروانسرای تاریخی، از «مرا ببوس» و «از خون جوانان وطن» می‌خواند.

​این حکم بدوی انتقام‌جویی آشکار سیستم از زنی است که با صدایش اقتدار پوشالی جمهوری اسلامی را به چالش کشید. این شلاق نه بر پیکر پرستو احمدی و همکارانش، بلکه بر پیکر هنر مستقل، آزادی بیان و حق نیمی از جمعیت این جامعه فرود می‌آید که دهه‌هاست برای بدیهی‌ترین حق خود _ یعنی حقِ بودن، خواندن و نفس کشیدن در فضای عمومی _ می‌جنگند.

​پرستو احمدی ادامه‌دهنده راه قمرالملوک وزیری‌هاست؛ همان‌طور که تاریخ قمر را در آغوش کشید و حذف‌کنندگانش را به فراموشی سپرد، صدای پرستو نیز با هیچ حکمی خاموش نخواهد شد.

#پرستو_احمدی

احسان خدادادی شهروند اهل روستای یوزباشکندی ملکان در تاریخ ۷ خرداد ۱۴۰۴ توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد و به مکان نامعلومی منتقل گردید.

بازداشت او بیش از یک سال طول کشید. شکنجه، اعترافات اجباری، بازجویی‌های طولانی و در پایان: حکم اعدام به اتهام «افساد فی‌الارض» از شعبه اول دادگاه انقلاب تبریز.

حکم روز ۲۵ خرداد ۱۴۰۵ به او ابلاغ شد.

هنوز کسی نمی‌داند دقیقاً چرا. اتهام چیست؟ چه مدارکی؟ چطور محاکمه شد؟ پاسخی نیست.
این سیستم «قضایی» نیست. این آدم‌کشی است با لباس قانون.

#احسان_خدادادی #ملکان #اعدام

فاطمه سپهری، زندانی سیاسی در زندان وکیل‌آباد مشهد، دست به اعتصاب غذا و دارو زده است.

پوران ناظمی، زندانی سیاسی سابق، یک فایل صوتی از تماس تلفنی فاطمه از زندان منتشر کرده و خواستار رسیدگی فوری به وضعیت او شده است.

فاطمه سپهری زنی‌ست که جرمش نوشتن نامه‌ای بود خطاب به خامنه‌ای که از او خواسته بود کنار برود.

حالا خامنه‌ای مُرده است اما فاطمه سپهری هنوز در زندان است. در شرایطی که هر دو دست او به شدت دچار درد شده و مشکل قلبی دارد، این زن از درمان محروم است.

جمهوری اسلامی می‌خواهد او را آرام آرام در زندان از پا دربیاورد.
صدای فاطمه سپهری باشیم.

#فاطمه_سپهری #زن_زندگی_آزادی

در روزهایی که حکومت اینترنت را قطع کرده و ایران را در تاریکی مطلق فرو برده بود، همسر و خانواده بهنام امیرافشاری در بیم و امید برای نجات جان او پس از جراحتهایش بودند.

۱۸ دی ۱۴۰۴ در فردیس کرج نیروهای سرکوبگر با گلوله جنگی مستقیم به لگن و پای پدر چهل‌ساله‌ی دو فرزند شلیک کردند.

او همان شب به بیمارستانی در ملارد منتقل شد. اما پزشک جراح برای پیوند رگ نبود و در نهایت شریان پا قابل ترمیم نبود. برای جلوگیری از خونریزی، شریان اصلی را قطع کردند.
به خانواده اجازه انتقال به تهران داده نشد.

روز بعد که وضع او بدتر شد، آمدند و دیدند که پا سیاه شده است. ۲۴ ساعت بعد پای راست او را از بالای ران قطع کردند.
روز بعد دوباره در اتاق عمل بود و این بار برای خارج کردن گلوله‌ای که ۳۶ ساعت در لگنش مانده بود.

بهنام ۷۲ روز در بیمارستان طالقانی با مرگ جنگید. با درد. با داروهای کمیاب. با بدنی که تکه‌تکه داشت تسلیم می‌شد.

۲۸ اسفند آخرین روز سال پزشکان اصرار کردند که مرخص شود. همسرش مخالف بود. اما بهنام را به خانه بردند.
او فقط سه ساعت ماند و در آغوش همسرش، جاودانه شد.

اینترنت را قطع کرده بودند تا دنیا نبیند.
می‌گوییم تا فراموش نشود.

مایسا (فاطمه) اکبری، فعال مدنی جوان و از مخالفان حجاب اجباری از رشت، پس از بازگشت اجباری از ترکیه، بار دیگر توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت شد.

۱۶ خرداد ۱۴۰۵ به محض ورود به فرودگاه امام خمینی، پاسپورت و گوشی‌اش ضبط شد.
او شب ۱۸ خرداد در میانه راه تهران به رشت، در اتوبوس دستگیر و به مکان نامعلومی منتقل شد.

از آن شب تاکنون هیچ تماسی با خانواده‌اش نداشته. نه وکیلی، نه خبری، نه نشانی از وضعیتش.

مایسا اکبری را از آذر ۱۴۰۲ می‌شناسیم؛ وقتی که در مراسم چهلم آرمیتا گراوند دختر ۱۷ ساله‌ای که به خاطر حجاب اجباری جانش را از دست داد دستگیر شد.
ده روز انفرادی در بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات ماند. چند ماه بعد دوباره احضار شد و این‌بار مستقیم به اوین رفت.

بعد از آزادی، متوجه شد به سرطان پستان دچار شده است.

فشارها و تهدیدها ادامه داشت و در نهایت با پرونده‌ای باز و بیماری درمان‌نشده از ایران به ترکیه رفت. اما پس از چندماه دولت ترکیه با درخواست پناهندگی او مخالفت کرد و آن را رد کرد. مانیسا مجبور به بازگشت شد.

و حالا دوباره زندانی‌ست. این‌بار بی‌هیچ خبری از جا و مکان و شرایطش.
جان او در خطر است. صدایش باشیم.

پرستو احمدی و هشت نفر از موسیقیدان‌ها و دست‌اندرکاران کنسرت کاروانسرا، به خاطر اجرای یک کنسرت زیبا بدون حجاب اجباری، به ۷۴ ضربه شلاق، دو سال ممنوعیت از فعالیت هنری و دو سال ممنوعیت از خروج از کشور محکوم شدند.

تهمینه منزوی، عکاس این پروژه، از دادگاه نوشت: «نتیجه آن همه زیبایی شد، ۲ سال ممنوعیت از هنر و خروج از کشور و ۷۴ ضربه شلاق برای همه‌مان.»

بله اینجا جمهوری اسلامی‌ست و صدای این زنان را از عمق تباهی حکومتی می‌شنوید که در آنوهنر و ترانه مجازاتش شلاق و ممنوعیت است. آنها یک کنسرت موسیقی بدون تماشاگر در کاروانسرایی تاریخی برگزار کردند. در حالی که موهایشان آزاد بود. صدایشان آزاد بود و ویدیوی کنسرت را گذاشتند روی یوتیوب. جایی که در چند ساعت بیش از صد هزار نفر آن را دیدند و این شد جرم!

دادگاهشان در قم سه ساعت طول کشید. وکیل‌ها با ادله و استدلال دفاع کردند. حتی معنی کلمه «ابتذال» از فرهنگ لغت دهخدا خوانده شد. اما حکم از قبل معلوم بود. همه محکوم شدند!

این رژیم با هنر، با صدا، با زیبایی و با زن سر جنگ دارد. شلاق زدن به یک هنرمند زن به خاطر اجرای موسیقی، عین بربریت و وحشی‌گری است.

«می‌ترسیم برچسب اسلاموفوبیا بخوریم!»

این پاسخِ دانشجویان آمریکایی است وقتی می‌پرسم: چرا صدای زنان ایران و‌افغانستان نیستید؟

برای فلسطین خیابان را بند می‌آورید. برای اوکراین گلو پاره می‌کنید. اما وقتی نوبت به زنی می‌رسد که به خاطر یک تار موی آزاد، شلاق خورده یا کشته شده، ناگهان همه چیز پیچیده می‌شود. این پیچیدگی نیست. این ترس نیست. این انتخاب است.
باید روایت‌ها را تغییر دهیم تا نسل جوان دست از حمایت از حماس و حزب‌الله و‌جمهوری اسلامی بردارد. برای این کار ترجیح میدهم سفر کنم و با تک تک دانشجویان از نزدیک حرف بزنم. بدون قضاوت اول گوش کنم و‌ بعد تجربه‌های زیسته‌مان زیر قوانین شریعت را به آنها منتقل کنم.
ادامه👇

ادامه👆
بگذارید صریح بگویم: کسی که از زنانِ مقابل اسلحه و شکنجه دفاع می‌کند، باعث اسلام هراسی نمی شود این خود قوانین اعدام و شکنجه است که ترس‌های حقیقی ما از شریعت و‌اسلام
گرایی را رقم زده. کسی که در برابر این جنایت سکوت می‌کند، شریک جرم است.

حجاب اجباری فرهنگ ایران و افغانستان و خاورمیانه نیست. فرهنگ ایران هزاران سال پیش از این حکومت وجود داشته. حجاب اجباری نماد اشغال یک حکومت اسلامی واپسگرای ضد حقوق بشر است؛ این حجاب شده پرچم یک رژیم تروریستی که تن زنان را به میدان نبرد بدل کرده تا قدرتش را به رخ بکشد و ایدئولوژی خود را جهانی کند.

من به دانشگاه‌های آمریکا نیامده‌ام تا محبوب باشم. می توانید از من و‌ حرف‌هایم خوشتان نیاید اما آمده‌ام تا یک آینه جلوی صورتتان بگیرم:

آزادی‌خواهیِ گزینشی، آزادی‌خواهی نیست. تسلیم شدن در برابر قوانین برده‌‌داری و عادی سازی تبعیض و کشتار زیر سایه حکومت‌های اسلامی است.

اگر برخی از چپ‌ها می‌توانند فاشیسم مذهبی را نادیده بگیرند، باید از خودش بپرسد دقیقاً چه چیزی را دارد محافظت می‌کند؟
اگر بخشی از راست‌ها می‌گویند «آمریکا اول» است و نمی‌خواهند با آخوند و طالب و اسلام‌گرایان این رژیم‌های اسلامی که دست به قتل‌عام مردم خودش می‌زند وارد جنگ شوند، نمی‌دانند که با عادی سازی دیکتاتورها، و مشروعیت بخشیدن به طالبان و جمهوری اسلامی، فردا بادید در خاک خودشان با این تروریست‌ها بجنگند. سکوت راه چاره نیست.
نسل جوان آمریکا باید انتخاب کند: یا با زنانی که جانشان را برای آزادی می‌دهند ایستاده‌اند، یا پشت واژه‌ها پنهان می‌شوند و تاریخ، قضاوتشان خواهد کرد.

​این فریادها و اشک‌های جانسوز مادر جاویدنام صهبا رشتیان است؛ مادری که درست در روز تولد دخترش، بر سر مزار او ایستاده و با پیکر بی‌جان پرنده‌اش دردِدل می‌کند. او دختر جوانش را «گیسوپریشان» و «گیسو گلابتون» صدا می‌زند و آوارِ این سوال را بر سر آسمان خراب می‌کند: «از چه کسی باید خونخواهی تو را بکنم؟»

​در این مراسم، پدر صهبا نیز با رها کردن کبوتر سپیدی به یاد دخترش، بغضِ خفته در گلوی خود را فریاد می‌زند:
​«ای کبوتر سفید! ای پیام‌آور صلح! سلام مرا به صهبا برسان. بگو تا زنده‌ام، اگر زنده ماندم، انتقام ترا خواهم گرفت.»

​جمعه ۲۹ خردادماه، بهشت رضوان اصفهان میزبان خانواده و نزدیکانی بود که به جای جشن تولد ۲۴ سالگی صهبا، شمع‌های حسرت را روی مزار او روشن کردند.
صهبایی که همیشه ۲۳ ساله خواهد ماند.

​صهبا رشتیان، کمک‌داور فوتبال زنان، زنی سرشار از شور، انگیزه و شوق زندگی بود. زنی که جرمش فریاد آزادی بود و در جریان اعتراضات ۱۹ دی ۱۴۰۴ در اصفهان، با شلیک مستقیم و بی‌رحمانه نیروهای حکومتی، به قتل رسید.
​یادش جاودان و نامش ماندگار باد.

جمهوری اسلامی از حقیقت می‌ترسد؛ از وکلایی که به جای کرنش در برابر بیدادگاه‌ها، مدافع حقوق ملت و خانواده‌های دادخواه می‌شوند، هراس دارد. آخرین نمونه از انتقام‌جویی کور، صدور حکم سنگین و تکان‌دهنده علیه جواد علیکردی، وکیل دادگستری و استاد دانشگاه است.

​شعبه اول دادگاه انقلاب مشهد، این وکیل شجاع را به اتهام واهی «اجتماع و تبانی» و «تبلیغ علیه نظام» به ۱۸ سال حبس تعزیری، انفصال دائم از حرفه وکالت، ۲ سال تبعید به سراوان و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم کرده است.

​جرم واقعی جواد علیکردی چه بود؟
او برادر خسرو علیکردی است؛ وکیل خوش‌نامی که آذرماه ۱۴۰۴ به طرز مشکوکی در دفتر کارش جان باخت. جواد علیکردی تسلیم روایت دروغین «ایست قلبی» حکومت نشد. او علناً اعلام کرد که نیروهای امنیتی دوربین‌های مداربسته دفتر برادرش را ضبط کرده‌اند، دست به افشاگری زد و خواستار روشن شدن حقیقت شد. پاسخ حکومت به این دادخواهی، تهدید و اسارت و دیوارهای زندان بود.

​جواد پیش از بازداشت در پیامی نوشته بود: «اگر روزی بر من این خاموشی تحمیل شد، از همه می‌خواهم حقیقت را فراموش نکنند و پیگیر روشن شدن مسیر سرنوشت من و برادرم خسرو باشند.»

حسین علیزاده، یکی از بزرگ‌ترین آهنگسازان ایران، در مراسم بزرگداشت استیون بلام با شجاعت تمام از پرستو احمدی و عوامل «کنسرت کاروانسرا» دفاع کرد.

دادگاه کیفری قم پرستو احمدی و ۸ هنرمند دیگر را تنها به خاطر اجرای موسیقی به ۷۴ ضربه شلاق، دو سال ممنوع‌الخروجی و دو سال محرومیت از فعالیت هنری محکوم کرده است.

این هنرمند نامدار موسیقی ایران گفت همه این هنرمندان را می‌شناسد و آن‌ها را هنزمندانی برجسته و بااستعداد دانست و افزود:
«شجاعت یکی از چیزهایی است که هنر به آدم می‌دهد.»

او گفت که عصر حجر مقابل چشمان ماست و سپس با طنزی تلخ اعلام کرد:
«پیشنهاد می‌کنم تعداد شلاق‌ها را بین ما تقسیم کنند. من هفتاد تا را قبول می‌کنم.»

هنرمندان واقعی و دلسوزان هنر در برابر این احکام قرون وسطایی و تبعیض آمیز سکوت نمی‌کنند و این همان کاری است که باید انجام شود.

جمهوری اسلامی برای دهه‌ها سعی کرده هنرمندان زن را با زندان، شلاق و ممنوعیت خاموش کند. اما هر بار که یک هنرمند با نام خودش بلند می‌ایستد، ثابت می‌شود که این رژیم شکست خورده است.
صدای زن و صدای هنر را نمی‌شود شلاق زد و زندانی کرد.

#کنسرت_کاروانسرا
#پرستو_احمدی

در ورزشگاه محل برگزاری بازی ایران و بلژیک، یک ایرانی پلاکاردی را بالای سر نگه داشته بود با یک جمله روی آن: «رشید مظاهری کجاست؟»

این نامی‌ست که دنیا باید ببیند و بداند.

رشید مظاهری، دروازه‌بان پیشین تیم ملی، استقلال و سپاهان کسی که سال‌ها پیراهن تیم‌های باشگاهی و ملی ایران را پوشید بعد از اینکه مستقیم به خامنه‌ای گفت مسئول کشتار معترضان دی ۱۴۰۴ است و تقاص خواهد داد، در بامداد روز ۶ اسفند بازداشت شد.
نیروهای امنیتی به خانه‌اش هجوم بردند و وسایل و تلفنش را به همراه خودش بردند.
خانواده‌اش تا ماه‌ها نمی‌دانستند او کجاست.
حالا گفته شده در در زندان مرکزی ارومیه‌ است با اتهام «تبلیغ علیه امنیت ملی».

در همین حال، تیم فوتبال در جام جهانی دارد بازی می‌کند. پیراهن ایران به تن دارد. اما ستاره‌های واقعی این سرزمین کسانی که پای مردم خود ایستادند و هزینه دادند حالا یا در زندانند، یا خاموش شدند.

رشید مظاهری کجاست؟ رشید مظاهری باید آزاد شود.
نام او را تا آزادیش تکرار می‌کنیم.
ستاره واقعی برای میلیونها ایرانی اوست.

#رشید_مظاهری