در مصاحبه با CBS News سعی کردم بخشی از آنچه میلیون‌ها ایرانی در دل و ذهن خود دارند را بیان کنم.

تفاهم‌نامه‌ای که آمریکا با جمهوری اسلامی امضا کرده، برای مردم ایران نیست.  برای بقای رژیمی آیت‌الله است.
از روز اول اجرای این تفاهم‌نامه، تحریم‌ها برداشته می‌شود. پول کجا می‌رود؟
به سپاه. به حماس. به حوثی‌ها. به حزب‌الله. نه به معلم‌هایی که حقوق‌شان پرداخت نمی‌شود. نه به کارگرانی که از سر استیصال به خیابان می‌آیند.

وحشتناک‌ترین بخش این سند ماده ۱۴ آن است جایی که آمریکا متعهد می‌شود در «امور داخلی» ایران دخالت نکند. یعنی دیگر نه حمایتی از جنبش آزادی‌خواهی، نه صدایی برای زنانی که زیر سرکوب رژیم هستند.

این همان فیلمی است که در برجام هم دیدیم. فقط اعداد بزرگ‌تر شده!

من از آیت‌الله‌ها نمی‌ترسم. از این دولت آمریکا هم نمی‌ترسم.

مردم ایران این کمک را نخواستند که آمریکا برایشان سویا و ذرت بخرد. آن‌ها کرامت دارند.
البته که امید من هیچ‌وقت به یک رئیس‌جمهور نبود. امید من به آمریکا بود و به ارزش‌های نهادینه شده در کشورهای مهد دموکراسی.

مردم ایران با کمک و یا بدون کمک قدرتهای غربی به زودی سرنوشت خود را به دست خواهند گرفت.

این ویدیو را پسر نسترن زارع منش از آواز خواندن مادرش در سالروز تولد او منتشر کرده است. صدای زیبایی که دیگر نیست.

۱۸ دی ۱۴۰۴، در نازی‌آباد تهران،
دو گلوله به پیکر او شلیک کردند یکی به گردن و دیگری به قلب او خورد.
پسر پانزده‌ساله‌اش او را با ماشین به بیمارستان رساند.
اما نسترن در آغوش پسرش جان داد.

امروز، روز تولد مادرش بود و همان پسر نوشت:
«امروز بیشتر از همیشه بهت افتخار می‌کنم.»
نسترن یک دختر ده‌ساله هم داشت.
یک خانواده کوچک که حالا با جای خالی مادر و مرور خاطراتش خود را تسکین می‌دهند.

جمهوری اسلامی زندگی دهها هزار خانواده مثل همین خانواده را اینچنین با سوگ و فقدان گره زد. نمی‌بخشیم و فراموش نمی‌کنیم.
#نسترن_زارع_منش

شامگاه ۷ تیر ۱۴۰۵، در شهر پاوه کرمانشاه دو تن از سرکوبگران مردم، به نامهای خالد خالدی و برهان کریسانی توسط دو موتورسوار ناشناس به قتل رسیدند.

خالد خالدی از نیروهای بومی سپاه و بسیج پاوه بود. او در جریان جنبش «زن، زندگی، آزادی»، یکی از کسانی بود که در خیابان‌های پاوه روی مردم آتش گشود. مردمی که بعد از باخت تیم فوتبال جمهوری اسلامی به آمریکا به خیابان آمده بودند و فقط شادی می‌کردند.
او از سرکوبگران شناخته شده در شهر پاوه بود.

یکی از قربانیان او فیروز میرانی خواننده و فعال مدنی کُرد اهل پاوه بود. شب ۸ آذر ۱۴۰۱، شب بازی ایران و آمریکا، فیروز در خیابان ایستاده بود و شادی می‌کرد که خالدی مستقیم به چشم‌هایش شلیک کرد.

فیروز میرانی در گفتگو با ایران وایر گفت:
«وقتی به من شلیک کرد، جام جهانی بود. حالا چهار سال بعد، او هم در ایام جام جهانی کشته شد.»
چوب عدالت صدا ندارد.

امیرمحمد کاظمی ۱۹ ساله بود.
سرباز ارتش بود و فقط یک روز به پایان مرخصیش مانده بود.
با دوستانش رفته بود تفریح.

بسیجی‌ها گفتند صدای موسیقی بلند است. درگیر شدند و او را با گلوله زدند.
امیرمحمد کشته شد. به همین راحتی یک زندگی دیگر را گرفتند چرا که این جوان می‌خواست روز آخر مرخصی‌اش شاد باشد و موزیک گوش کند.

این حکومت، هر طور که بتواند آدم می‌کُشد.
نه به خاطر مقابله با جرم.
به خاطر ترس.
ترس از موسیقی، از خنده، از زندگی کردن.

این جنایت در شهر نگار استان کرمان اتفاق افتاده است. بسیجی بعد از شلیک رفت توی یک مغازه پناه گرفت تا از خشم مردم در امان بماند و منتظر ماند تا نیروهای کمکی بیایند و او را ببرند.
این جنگ جمهوری اسلامی با مردم ایران است.

محمدرضا مرادبهروزی فعال سیاسی منتقد حکومت در زندان چوبیندر قزوین به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته است. گفته شده است گارد زندان به قدری وحشیانه او را مورد ضرب و شتم قرار داده که صورتش آسیب دیده و دست و دنده‌هایش شکسته و متعاقب آن به بیمارستان منتقل شده است.

او به همراه همسرش سوری بابایی چگینی هر دو از شجاع‌ترین و شریف‌ترین شهروندان آزادیخواه داخل ایران هستند و این روزها با وجود داشتن فرزندانی که به حضورشان نیاز دارند هر دو دد زندان به سر می‌برند.

اتهام محمدرضا «ارسال فیلم برای عناصر بیگانه» بود. یعنی حقیقت را به دنیا گفت. او کسی بود که روز آزادی‌اش از مقابل زندان از خودش فسبم گرفت و آرزوی سرنگونی جمهوری اسلامی را نمود.
در پرونده‌سازی آخر که برای او انجام شد وقتی نزدیکانش برای تودیع وثیقه به دادگاه رفتند، قاضی حتی وثیقه را نپذیرفت.

همسرش سوری بابایی چگینی از ۱۸ دی ۱۴۰۴ در همین زندان چوبیندر زندانی ست.

این رژیم وقتی نمی‌تواند حتی با زندان صدایت را خاموش کند، دست به چنین اقدامات جنایتکارانه‌ای می‌زند.

#محمدرضا_مرادبهروزی
#سوری_بابایی_چگینی

تصویر و پیام دریافتی:

«سلام مسیح جان
این عکس رو از مشهد برات می‌فرستم.
یک تو دهنی زیبای زنانه به دهن دیکتاتور یخی و بچه دیکتاتور فعلا گرم!😆»

پیام این مردم به دیکتاتور منجمد و دیکتاتور تازه این است که توان ما برای زندگی کردن بسیار فراتر از توان شما برای سرکوب و مرگ آفرینی‌ست.

در سالن بدنسازی می‌خواند:
«تو این روزای بی‌کسی، اگه به دادم نرسی، یه روز میاد که دیر شده نمونده از من نفسی...»
انگار می‌دانست.

محسن رشیدی خانی‌آبادی ۴۲ ساله بود.
لُر بختیاری. اهل بهارستان اصفهان. صاحب آژانس املاک. مردی که از هشت‌سالگی پدرش را از دست داد و از نوجوانی نان‌آور خانواده بود.

او دو دختر نوجوان را از سه‌سالگی‌شان بزرگ کرده بود، انگار بچه‌های خودش بودند. و خودش یک دختر چهارساله هم داشت.

شب ۱۹ دی‌ماه، قبل از اینکه از خانه بیرون برود، به همسر و مادرش گفت: «شاید دیدار آخر باشد.» رفت.می‌دانست و رفت.

به کسی که می‌خواست بمانَد گفت: «اگه من نروم، تو نروی، دیگری نرود، پس چه کسی باید برود؟»

در خیابان‌های بهارستان اصفهان، جلوی چشم محسن، به دوستش شلیک کردند. دوید که نجاتش بدهد. با مأموران درگیر شد. می‌خواست پیکر دوستش را تنها نگذارد.
از پشت به او شلیک کردند.

خانواده‌اش پنج روز بین بازداشتگاه‌ها و سردخانه‌ها دنبال او گشتند. وقتی پیکرش را در باغ رضوان اصفهان پیدا کردند، مأموران شرط گذاشتند: «امضا کنید که بسیجی بود.» بگویید به دست مردم کشته شد. می‌خواستند نام او را هم بدزدند.
خانواده قبول نکردند.

ادامه👇

ادامه👆
اجازه ندادند پیکرش را غسل بدهند. اجازه مراسم ندادند. وصیت کرده بود نمازش نخوانند. مأموران خانواده را مجبور کردند. خانواده از صف نماز پشت کردند.

همسرش حالا ویدیویی از سالن بدنسازی که او آنجا می‌خواند را بازنشر کرد و نوشت:

«صدای گرم تو برای من از جنس زندگی بود. وقتی می‌خواندی، انگار دنیا آرام‌تر می‌شد. اما تمام شد. من در لحظه‌ای که باید کنارت می‌بودم، لحظه تیرخوردنت، نبودم. صدایت در من نمانده؛ در من ادامه دارد.»
یادش گرامی.

#محسن_رشیدی_خانی_آبادی

کیانوش عباد، ۲۷ ساله، آرایشگر بود.
در شاهینشهر اصفهان مشتری‌هایش را می‌شناخت. دستش برای قیچی آشنا بود. آینده داشت.
۱۱ بهمن قرار بود با عشق زندگی‌اش ازدواج کند.
اما شامگاه ۱۸ دیماه، نیروهای جمهوری اسلامی به سرش شلیک کردند.

تنها بیست‌وسه روز به ازدواجش مانده بود.

اسم هایی مثل کیانوش فراموش نمی‌شوند. دلیلی برای همه ما هستند که ادامه بدهیم. قاتلان بهترین جوانان این سرزمین امروز غاصبان ایران هستند.

#کیانوش_عباد

امروز تولد سارینا ابراهیم‌زاده است. دختر نوجوان ۱۶ ساله‌ای که توسط جمهوری اسلامی در جریان خیزش زن زندگی آزادی به قتل رسید.
سارینا نامی نیست که فراموش شود. نه برای ما و نه برای تاریخ.
دختر شجاع و آگاهی که در سن ۱۶ سالگی از بسیاری از همسالان خود بیشتر می‌فهمید و افسوس که بیشتر زجر می‌کشید.
در نهایت این دغدغه‌مند بودن و به دنبال آزادی و حق خود رفتن، باعث شد که جان نازنینش را از جنایتکاران خامنه‌ای از او بگیرند.

سارینا را کشتند اما او حالا همه جا تکثیر شده است.
سارینای عزیز تولدت مبارک. ما ایستاده‌ایم که یادت را زنده نگه داریم. ایستاده‌ایم که آنچه آرزو داشتی، روزی بیاید که دیگر آرزو و حسرت برای دختران همسن‌ و سال تو نباشد.

#سارینا_اسماعیل_زاده
#زن_زندگی_آزادی

مجتبی خامنه‌ای در تشییع جنازه زنش هم پیدایش نشد.
نه عکس، نه فیلم، نه حضور نه پیام صوتی.

حکومتی که با آمریکا پشت در بسته داره معامله میکنه، به یه «رهبر مقوایی» نیاز داره که طرفدارهای تندروش را ساکت کنه بدون اینکه مجبور باشه چیزی ثابت کنه.
از قول مجتبای نادیدنی بیانیه میدن، عرزشی کف خیابونی آروم میشه، و معامله پیش میره.

به نظر شما تشییع جنازه باباش میاد؟ من که فکر نمی‌کنم.

​مسعود قلندری پیمانکار شرکت برق است. او در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۴، در حال انجام وظیفه و مقابل اداره برق یاسوج، همراه با اعمال خشونت شدید و ضرب و شتم توسط نیروهای امنیتی اطلاعات سپاه بازداشت شد.

مأموران در حین بازداشت، خانواده او را تهدید به شلیک مستقیم و قتل وی در خیابان کرده بودند و گفته بودند حکم تیر داریم.

​بر اساس اطلاعات دریافتی، با وجود صدور قرار بازداشت دو ماهه و آزادی سایر هم‌بندی‌ها، اطلاعات سپاه با کارشکنی و پافشاری بر ادامه بازداشت، مانع از آزادی او می‌شود.

مقامات قضایی، از جمله بازپرس شعبه ۵ (رحیمی)، صراحتاً به خانواده اعلام کرده‌اند که در برابر اراده و فشار اطلاعات سپاه هیچ اختیاری برای آزادی او ندارد.

نهادهای امنیتی در این مدت با تهدید خانواده و اعمال فشار بر این زندانی سیاسی، او را مجبور به انجام اعترافات احباری کرده‌اند.

بازجو خبرنگاری به نام «ناطق‌زاده»  از او بازجویی کرده و یک مستند ساختگی ۵ دقیقه‌ای از اعترافات اجباری وی در خبرگزاری فارس منتشر شده است.

بازجویان در تلاش‌اند پرونده‌های قدیمی او را از سال ۱۳۸۸ تا کنون تجمیع کنند تا احکام سنگینی علیه او صادر کنند.

ادامه👇

ادامه👆
مسعود قلندری از نارسایی شدید قلبی رنج می‌برد و قلب او تنها ۳۵ درصد کارایی دارد. با وجود نیاز مبرم و حیاتی به مراقبت‌های پزشکی و داروهای تخصصی، مأموران زندان از تحویل داروهای او خودداری می‌کنند.

زندانیان تازه‌آزادشده شهادت داده‌اند که وضعیت جسمانی او به دلیل ضرب و شتم، شکنجه‌های روحی، محرومیت از ملاقات و حتی دادن غذاهای دورریز، بسیار وخیم شده و کاهش وزن شدیدی داشته است.

​علاوه بر این، فشارها به داخل زندان محدود نبوده و مأموران سپاه هر دو هفته یک‌بار با حضور در محل کار و خیابان، خانواده او را تحت آزار و شکنجه روحی قرار می‌دهند.

​جان این زندانی سیاسی به دلیل بیماری حاد قلبی و محرومیت از درمان در خطر جدی قرار دارد.
صدایش باشیم.

همزمان با مراسم یخ‌زدایی و دیفراست کردن خامنه‌ای، احمد وحیدی هم پس از ماه‌ها بالاخره از سوراخ موش بیرون آمد تا با تابوت خامنه‌ای عکس یادگاری بگیرد.

​با این حال مجتبی هنوز در غیبت صغری به سر می‌برد. پدرت را دارند چال می‌کنند و تو در حد یک عکس آخر گرفتن کنار تابوتش و یا حتی صدور یک حکم حکومتی برای ممنوعیت مذاکره با قاتلان پدرت هم جرئت عرض اندام نداری.

و این سرنوشت حقارت بار کسانی‌ست که زمانی خود را قدرت اول در منطقه می‌دانستند.

کمال خان‌بابایی، از بازداشت‌شدگان خیزش دی‌ماه ۱۴۰۴، در قزوین از سوی شعبه اول دادگاه انقلاب این شهر به اتهام «محاربه» به اعدام محکوم شده است.
گفته شده است که این اتهام به خاطر شکستن یک دوربین شهری به او نسبت داده شده است.
این زندانی از دی‌ماه ۱۴۰۴ در زندان چوبیندر قزوین زندانی‌ست و از حق برخورداری از وکیل انتخابی محروم بوده است.
صدای زندانیان سیاسی و زندانیان در خطر اعدام باشیم.

راحله معینی، دانشجوی ۲۳ ساله و فارغ‌التحصیل مهندس پزشکی دانشگاه امیرکبیر است. او پیش از خیزش‌ دی‌ماه برای دیدار با خانواده‌اش از ایتالیا به ایران برگشته بود.
روز ۱۸ دی در سعادت‌آباد تهران با شلیک گلوله مجروح و سپس توسط نیروهای امنیتی ربوده شد. خانواده‌اش تا مدتها از سرنوشت او بی‌خبر بودند تا اینکه در نهایت متوجه شدند که راحله با همان تن مجروح به زندان قرچک منتقل شده است.

حالا شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری او را به دو سال و نیم زندان محکوم کرده است.
یک سال و نیم به خاطر حضور در شبکه ایکس (توییتر) و یک سال برای شرکت در تجمعات خیابانی که به مجروحیت او منجر شد.
او همچنین تا دو سال اجازه خروج از کشور را نخواهد داشت.
صدای زندانیان سیاسی باشیم.

#راحله_معینی

ارغوان فلاّحی، ۲۵ ساله، دیروز  توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران، به ریاست قاضی کُشتار ابوالقاسم صلواتی، به اعدام محکوم شد.

او در ۵ بهمن ۱۴۰۳ در پرند دستگیر و به بند ۲۴۱ اوین  که زیر نظر اطلاعات قوه قضاییه است منتقل شد. پنج ماه در سلول انفرادی، زیر بازجویی‌های مداوم و شکنجه جسمی و روحی قرار داشت.
پس از بمباران و تخلیه اوین، به انفرادی فشافویه منتقل شد و اکنون در بند زنان اوین است.

پدرش نصرالله فلاحی نیز، زندانی سیاسی دهه شصت است که همین الان هم در بند ۷ زندان اوین در حال تحمل حبسی دیگر به مدت ۵ سال است. ارغوان را  آبان ۱۴۰۱، کنار پدرش در شیراز دستگیر کرده بودند.

اتهام او ارتباط در سازمان مجاهدین خلق بوده است.

ارغوان در زندان هم صدایش را بلند کرد. او برای شرکت در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» از ملاقات خانوادگی محروم شد.

و حالا جمهوری اسلامی قصد جانش را دارد.
صدایش باشیم.

#ارغوان_فلاحی

نگاه کنید به صورت‌هایشان. به حقارتشان.
این اشک‌ها برای خامنه‌ای نیست.
این اشک‌ها حتی اگر واقعی باشد اشک کسانی‌ست که به عاقبت خود می‌اندیشند.

عاقبت هر دیکتاتوری همین است.
و «پس‌مانده‌ها» این را خوب می‌دانند. می‌دانند دیگر کمر راست نخواهند کرد.
سقوطتان محتوم است و این مردم جنایاتتان را نه می‌بخشند و نه فراموش می‌کنند.

«من دختر کوچک همان مرد ۵۷ ساله‌ام که هنگ مرزی به او رحم نکرد.»

سوما رحیمی هنوز ۲۵ ساله نشده. قرار بود ده روز دیگر تولدش را کنار پدرش جشن بگیرد. اما جمهوری اسلامی این فرصت را هم از او گرفت.

پدرش، وزیر رحیمی، کولبر ۵۷ ساله‌ای از روستای منصورآقایی کرمانشاه، بامداد جمعه ۱۲ تیر در مناطق مرزی نوسود به ضرب گلوله نیروهای هنگ مرزی جمهوری اسلامی کشته شد؛ در حالی که هیچ باری به همراه نداشت.

پنج فرزند داشت و بیست سال از سر فقر و بیکاری کولبری می‌کرد و یک گلوله که همه چیز را تمام کرد.

سوما می‌گوید: «می‌خواهم نه‌فقط صدای پدرم، بلکه صدای همه کولبرانی باشم که در سکوت کشته شدند و کسی درباره آن‌ها سخن نگفت.»

در هشت سال گذشته، نزدیک به دو هزار کولبر در مرزهای غرب ایران کشته یا زخمی شده‌اند. بیش از ۷۰ درصد با شلیک مستقیم گلوله و به دست نیروهای سپاه و مرزبانی جمهوری اسلامی.

این جنایت است. این سیاست رژیمی است که پاسخش برای هر مطالبه و معضلی گلوله است.

ویدیوی سوما را بازنشر کنید. صدایش را بشنوید و تکثیر کنید.

زینب موسوی معروف به آبان در مشهد باریستا بود و قهوه درست می‌کرد.
حالا در زندان است و جانش در خطر است.

زینب در ۵ اسفند ۱۴۰۴ به همراه برادرش حسن بازداشت شد. جرمشان حضور در اعتراضات دی‌ماه بود به هر دو اتهام محاربه زدند. اتهامی که یعنی زمینه‌سازی برای اعدام.

زینب هم‌اکنون در زندان وکیل‌آباد مشهد است و شرایط جسمی وخیمی دارد. او بارها تشنج کرده اما از دسترسی به درمان محروم است همانطور که از دسترسی به وکیل محروم بود.

سلامتی و جان او در خطر است. صدایش باشیم.