ساجده کریمی دانش‌آموز پایه یازدهم بود و چند روز دیگر ۱۷ ساله می‌شد. او در تاریخ ۱۸ دی‌ماه مقابل حرم در آستانه اشرفیه، هدف شلیک گلوله جنگی سرکوبگران قرار می‌گیرد. خانواده‌اش از ترس جنایتکاران خامنه‌ای او را با همان وضعیت به خانه می‌برند اما این نوجوان دانش‌آموز جانش را به خاطر شدت جراحات از دست می‌دهد.
چند روز پیش تولد ساجده بود و اگر مزدوران خامنه‌ای او را نکشته بودند، می‌توانست کیک تولد ۱۷ سالگی‌اش را فوت کند.

علی حیدری روز ۱۸ دی در مشهد در حالی که پایش تیر خورده بود بازداشت شد. خانواده‌اش روزها به دنبالش گشتند تا اینکه پس از حدود یکماه به آنها گفتند بروید بهشت رضا و پیکر فرزندتان را تحویل بگیرید. موقع تحویل پیکر جای گلوله‌ای وسط پیشانی این جوان بیست ساله وجود داشت. به او در بازداشت تیر خلاص زده بودند.

جمهوری اسلامی نه دادگاهی می‌کند و نه اعدام می‌کند. تا امروز چه بسا صدها نفر به همین شکل در بازداشت به قتل رسیده‌اند و پیکرشان به عنوان جان‌باخته در روزهای هجدهم و نوزدهم دی‌ماه تحویل پزشکی قانونی شده است.
کشتاری سازماندهی شده و هدفمند که حتی در جنگ نیز، جنایت جنگی تلقی می‌شود. و این حکومت داعشی با غیرنظامیان و مردم ایران چنین می‌کند.

نگین قدیمی، ۲۸ ساله و دانشجوی رشته بیوتکنولوژی، روز جمعه ۱۹ دی‌ماه در شهر شهسوار هدف گلوله جنگی نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی قرار گرفت و کشته شد.

او همراه با پدرش در اعتراضات حضور داشت که گلوله خورد. فقط توانست بگوید: «بابا سوختم»

پس از اصابت گلوله جنگی به پهلویش، پدرش و چند تن از معترضان تلاش کردند او را به خانه‌ای در همان نزدیکی منتقل کنند، اما فرصتی برای انتقال به مرکز درمانی نبود و نگین در آغوش پدرش جان باخت.

پدر نگین در مراسم او گفت که پیش از رفتن به خیابان به دخترش گفته بود در خانه بماند، اما پاسخ نگین این بود: «من باید مراقب تو باشم.»
او با صدایی شکسته روایت می‌کند:
«نگین من در آغوش من جان داد و کاری نتوانستم برایش انجام بدهم.»
نامت و یادت فراموش نخواهد شد.

🔴 دانشجویان زندانی را بدون قید و شرط آزاد کنید و دست از پرونده‌سازی بردارید!

بیانیه فراگیر دانشجویان سراسر کشور - شماره ۱

ما،
با آگاهی کامل از هزینه‌ها و با ایستادن در سمت حقیقت، اعلام می‌کنیم
تداوم بازداشت دانشجویان و کنشگران جنبش دانشجویی،
نشانه‌ی عریان هراس حاکمیتی است که بقای خود را در سرکوب می‌بیند.

مطالبه‌ی ما روشن و غیرقابل مذاکره است:
آزادی فوری و بی‌قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و دانشجویی؛
توقف کامل روند پرونده‌سازی برای دانشجویان.
ما هیچ توجیهی را برای ربودن و آزار انسان‌ها قابل قبول نمی‌دانیم.

همزمان،
بار دیگر قاطعانه اعلام می‌کنیم که مخالفت با «آموزش مجازی تحمیلی» صرفاً یک مطالبه‌ی صنفی نیست؛
بلکه اعتراض به روندی است که آموزش را به ابزاری برای کنترل، فرسایش و حذف ایستادگی جمعی بدل کرده است.
آموزش مجازی در این شرایط نه راه‌حل، بلکه بخشی از مسئله است؛
تلاشی برای خالی کردن دانشگاه از حیات سیاسی، گفت‌وگو و امکان سازمان‌یابی.

ما این پروژه را پس می‌زنیم،
چون آن را ادامه‌ی همان منطق سرکوب می‌دانیم که
خیابان را به خون کشید،
صدا را برید
و بدن‌ها را به بند کشید.

و مهم‌تر از همه،
ما دانشجویان کشتار سازمان‌یافته‌ی جمهوری اسلامی را به صراحت محکوم می‌کنیم.
آنچه رخ داده و همچنان رخ می‌دهد، نه «خطا»ست، نه «افراط» و نه «سوءتفاهم»؛
بلکه سیاستی آگاهانه برای حفظ قدرت از مسیر مرگ، گلوله، زندان و شکنجه است.

شکل‌های متنوع سرکوب، جدا از هم نیستند:
زندان، آموزش مجازی تحمیلی و کشتار، اجزای یک نظم واحدند؛
نظمی که بر حذف، ترس و خاموشی بنا شده است.

ایستادن در برابر آن، نه انتخابی احساسی، بلکه ضرورتی سیاسی و انسانی است.
ما عقب‌نشینی نمی‌کنیم،
فراموش نمی‌کنیم،
نمی‌بخشیم
و عادی‌سازی جنایت را نمی‌پذیریم.

لیست اسامی دانشجویان بازداشتی (به ترتیب حروف الفبا (۵۵ نام):

آیدا کوشکی
احمدرضا افشاری‌نژاد
امیر سلیمانی
امیرحسین حیدری
امیرحسین زیوداری
امیرحسین محمدی
امیررضا علیپور هشتلی
امیررضا دستورانی
امیرمحمد سرحدی
امیرسینا مستقیم
ایلیا کلنگیر
آرمین منصرف
بهداد پیری
پدرام علمداری
تارا داوودی
حامد سیف
حسین عوده
حسین مرزبانی
حسین مزینانی
دانیال صالحی
دیاکو رجبی
راحله معینی
رضا طاهری
رضا وفایی
ستار گوهری‌فر
سهند عباس‌نیان
سهند عباس‌نژاد
سهند طاهری
سروش ضحاکان
سعید جوانبخت
سعید منصرف
سمیه حیدری
سهراب عصاره
عباس قراگوزلو
علی ابراهیمی
علی آلبوحاف
علی خانپور
علی خانی‌پور
علی گیلانی
علی طاهری کیا
علی‌اصغر عبادی
عرشیا مهرآزما
کسری امینی
کیمیا داوودی
محمد محمدیان
محمد محمدزاده
محمدحسین طالبی
محمد مصلحی جویباری
محمدهادی مهیمنی
محمدمهدی ماکان نعمتی
مجید حقیقت
مجید جمشید زاده
مبین صفدری
مهدی مرزبانی
مهدی مزینانی
مهتاب صالحی
هما تیموری
هومن جلیل
هومین جلیلی

این صدا خاموش نخواهد شد.
#زن_زندگی_آزادی
۲۱ بهمن ماه ۱۴۰۴

🫂 هماهنگ با هم (دانشگاه و خیابان):
https://t.me/isf_uni_admin

#زن_زندگی_آزادی
X | Instagram

طاها هوشیار فقط ۱۲ سال داشت. قاتلان جیره‌خور خامنه‌ای از پشت سرش به او با گلوله جنگی شلیک کردند. حیدر حیدر کنان شلیک کردند. گلوله‌ای که این صورت و لبخند زیبا را متلاشی کرد.
طاها متولد ۱۳۹۲ بود. او فرصت زندگی‌ کردن پیدا نکرد چرا که خامنه‌ای خونخوار برای بقایش تشنه خون کودکان نیز بود.

ویدیو و پیام دریافتی:

«این ویدیو رو شهرک اندیشه گرفتم.
بیرون کلانتری ۱۶ اندیشه. همینجا بود که ماه پیش تعداد زیادی از مردم و معترضان به قتل رسیدند. ولی هنوز شجاعت از بین نرفته. ما ادامه داریم و روحیه‌مون رو برای پس گرفتن کشورمون حفظ کردیم.
به امید سقوط حکومت و جشن آزادی در نوروز همین امسال. امید به اینکه این آخرین ۲۲ بهمن اینها باشه»

جاویدنام سالار مهری روز ۱۸ دی‌ماه در نسیم‌شهر به قتل رسید. او پیش از کشته شدن در ویدیویی خطاب به دوستانش با خنده می‌گوید: «اگه من مُردم، اسمم رو نگذارید فراموش بشه، آدم باشین»

قول می‌دهیم نه نام تو و نه نام هیچ جاویدنامی که جانش را بر سر رسیدن به آزادی گذاشت فراموش نشود. قول می‌دهیم این مسیر را نیمه‌کاره رها نکنیم و تا فردا در یک ایران آزاد، مادران و پدران حکایت دلاوری و شرافت نسلی را برای فرزندانشان بگویند، که ایرانی آزاد و آباد مدیون وجود آنان است.

چقدر شریف بودی تو. چقدر شجاع بودی. جاویدنام مجید فرنیا، متولد ۱۳۵۸ بود. او روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی چالوس با شلیک مستقیم گلوله جنگی توسط مأموران رژیم جمهوری اسلامی ایران کشته شد.
او در ویدیویی که قبل از رفتن به خیابان تهیه کرده است می‌گوید: «دارم می‌رم، دارم می‌رم بیرون، نه برای خودم، برای پسرامون. برای آیندگان که بدونن شاید هیچ‌کاری نکردیم براشون، شاید زودتر از اینا باید قدم برمی‌داشتیم، اما برای آزادی باید جان داد.»
او در انتهای این ویدیو به پدر و مادر و برادر و خواهرش می‌گوید که دوستشان دارد.
ساعتی بعد او به خیابان می‌رود و واقعا برای آزادی جان می‌دهد. برای آیندگان.
فراموش نخواهی شد.

در این شبها و روزها که جشن حکومتی ۲۲ بهمن برپاست و به قول شاملو «ابلیس پیروز مست، سور عزای ما را به سفره نشسته است»، مردم زخم خورده و شجاع ایران در میان نورافشانی حکومتی، پشت پنجره‌ها فریاد مرگ بر خامنه‌ای سر‌ می‌دهند.
سوگ و خشمی بزرگ زیر سایه این شهر آرمیده است و همه می‌دانند که این آتش زیر خاکستر بار دیگر زبانه خواهد کشید و این بار مردم دیگر دست خالی نخواهند بود و ریشه خامنه‌ای و مزدوران و تروریستهایش را خواهند سوزاند.

سبا (ونوس) نگهبان، مربی فیتنس و بدنسازی بود که شامگاه پنجشنبه ۱۹ دی‌ماه با شلیک گلوله جنگی در منطقه اندرزگو تهران به قتل رسید. دو گلوله به گردن و شکم او شلیک کردند. او تنها فرزند خانواده بود و خاله او نیز که همراهش بود بعد از شلیک به چشمانش حالا ناچار به تخلیه یکی از چشمان خود شده است.
این جان زیبا را بی‌جان کردند که فسیل متعفنی بتواند همچنان دد صندلی قدرتش بماند.

ویدیو و پیام دریافتی:

«این بخش کوچکی از خیابان خمینی در کمالشهر کرج است که مزین به بنرهای جاویدنامانی است که در شامگاه ۱۸دی به همراه تعداد زیاد دیگری از جمله شیر بانوان شجاع ،بدست سفاکان مزدور خامنه‌ای بیرحمانه و در حالی که بطور مسالمت آمیز شعار میدادند،جان باختند.

سراسر خیابان مملو از بنرهای این دلاوران به خون خفته است که خود بیانگر بخش اندکی از جنایات گسترده رژیم اهریمنی در سراسر میهن است.
در آن شب بسیجیان خونخوار حتی به داخل منازل با فحاشی و هتاکی فراوان شلیک کردند و تعدادی را کشته و مجروح کردند. مردم چنانچه دسترسی داشتند، عزیزانشان را که کشته و مجروح شده بودند داخل منازل برده و در حد توان مجروحان را مداوا و برخی از جانباختگان را در باغچه‌‌های منازلشان دفن نمودند.
شبی دهشتناک و فراموش‌نشدنی...»

عسل شفیعی، زن جوان ۲۱ ساله‌ای بود که سرشار از شور و آرزو و دانشجوی مهندسی کامپیوتر در تهران بود.
در شامگاه روز ۱۸ دی در نازی‌آباد تهران، با شلیک مستقیم به پشت سرش توسط نیروهای قاتل رژیم کشته شد.
خانواده‌اش روزها در جستجویش بودند تا خبر تلخ مرگش را بشنوند.
چقدر زیبا بود و چقدر دردناک است از دست دادن چنین جوانانی.
او در جریان خیزش زن زندگی آزادی نیز حضوری فعال داشت و آن زمان در توییتی نوشته بود: «هیچ مرگی زیباتر از مرگ در راه ایرانی آزاد نیست»
او حدود یکماه پیش از کشته شدن در توییتی دیگر نوشته بود: «واقعا کاش یکی بزنه تو گوشمون به خودمون بیایم. حق ما اینجور زندگی کردن نیست.»
یادت همیشه زنده خواهد بود.

یک جوان هنرمند به نام جابر رشادی در تهران داخل مترو ترانه «وطن پرنده پر در خون» را اینچنین می‌خواند. بشنوید که چه غم و چه صلابتی صدایش دارد. مسافران در مترو همگی انگار خود صاحب عزای وطن‌ و داغدار فرزندان زیبای ایران هستند. مردمی که همه با هم همدردند و با نگاهشان با هم حرف می‌زنند.
این مردم در مرحله سوگ و ماتم نمی‌مانند. میلیونها کاوه، درفش‌های کاویانی خود را بلند خواهند کرد و حکومت نحس خامنه‌ای را که روی خون و استخوان‌های بهترین فرزندان این سرزمین بنا شده است، سرنگون خواهند کرد.

ویدیو و پیام دریافتی:

«من و دوستانم این کار رو انجام میدیم چون دیگه چیزی برای از دست دادن نداریم.
تا سقوط این رژیم آدم کش ادامه هم میدهیم
هر جا که ممکنه.
این بار کانون بازنشستگان بسیج و سپاه پیرانشهر.
نوروز امسال را جشن آزادی میگیریم.»

جاویدنام مسیح بیگدلی ۱۵ ساله بود که روز ۱۹ دی‌ماه در خیابان خاقانی اصفهان مقابل چشمان پدرش او را کشتند. پدری که وقتی با اسلحه ساچمه‌ای به پای پسرش شلیک کردند خود را روی پسرش انداخت و بدنش را حائل پسر کرد.
غافل از آنکه تروریستهای خامنه‌ای خون کودک می‌خواستند.
پدر را کنار کشیدند و شلیک دوم را با شات‌گان به صورت این کودک ۱۵ ساله کردند. شلیکی که باعث مرگ پسر مقابل چشمان پدر شد.
آنها می‌دانستند با شلیک به پسر، پدر را هم کشته‌اند.

هنوز واژه‌ای دد هیچ زبانی وجود ندارد که پستی و جنایتکاری شما را بتواند تشریح کند.

مهدی خلیلی ۲۲ ساله بود. روز هجدهم دی‌ماه در اسلامشهر از ناحیه پا گلوله می‌خورد. خانواده‌اش چندین روز به دنبالش بودند و پس از پنج روز جسم بی‌جان عزیزشان را در کهریزک پیدا می‌کنند. پس از بررسی پیکر متوجه می‌شوند جای دو گلوله بر روی بدنش است. گلوله‌ای که به پا خورده و خون اطرافش خشک شده و گلوله‌ای که به قلب خورده و زخم کاملا تازه است.
به مهدی خلیلی چند روز پس از بازداشت با پای زخمی، در بازداشتگاه تیر خلاص زده بودند.
و این یک استثناء نبود. کشتاری سیستماتیک و ظالمانه که جمهوری اسلامی در هفته‌های گذشته جایگزین اعدام کرده است.

به گفته بسیاری از کسانی که پس از یک هفته برای پیدا کردن پیکر عزیزانشان به کهریزک رفته بودند، همچنان با آمبولانس پیکرهایی به کهریزک آورده می‌شد که خون کشته شدگان تازه بود.
اینها اسنادی روشن از جنایت علیه بشریت است.

در این روزهای سخت و تلخ خوب است این ویدیو را هم ببینیم. این مجری صداوسیما در مراسم سالگرد جشن حکومتی ۲۲ بهمن زبانش نمی‌چرخد و به جای مرگ بر آمریکا، مرگ بر خامنه‌ای می‌گوید.
حرفی که حرف دل یک ملت است.

«علیرضا ظرفچی»، رییس کمیته‌داوران ورییس کمیته مربیان و عضو کمیته فنی در قویترین مردان کشور با انتشار ویدیویی در حساب اینستاگرام خود اعلام کرد از تمامی سمت‌هایی که دارد کناره‌گیری کرده است.
این کناره‌گیری در اعتراض به کشتار مردم ایران در جریان انقلاب ملی ست.

او در یادداشتی که همراه با این ویدیو منتشر کرده نوشته است «این داغ خیلی سنگین است. من دیگر آن آدم سابق نخواهم شد.»

این وظیفه تک تک ورزشکاران و دست‌اندرکاران ورزش است که حالا از این حکومتی که تا زانو در  خون مردم ایران است، اعلام برائت کرده و کنار مردم داغدار و دادخواه بایستند.

جاویدنام عباس رشیدی روز ۱۸ دی‌ماه در تجمعات شهر سمیرم مجروح می‌شود. او از ترس دستگیری به جای به بیمارستانی در سمیرم برای درمان به اصفهان می‌رود. اما تحت تعقیب قرار می‌گیرد و روز یکشنبه جسدش به خانواده‌اش تحویل داده می‌شود.
در مراسم خاکسپاری او مردم شعار «مرگ بر خامنه‌ای» و «تا آخوند کفن نشود این وطن وطن نشود» سر دادند.

به این چشمها نگاه کنید. به این دستها که دسته تی را مثل ویولون در دست گرفته است که شاید چند لحظه‌ای در ساعت استراحت کارگری تفریح کند. که بخواند و بنوازد و فقر و تلاش برای فقط سیر کردن شکم خود و خانواده‌اش را از یاد ببرد.  جاویدنام جعفر کاووسی روزبهانی کارگر نهالستان و آسفالت‌کار بود.
روز بیستم دی‌ماه به قلبش شلیک کردند.