دردناک است. جاویدنام راهله شرافتی مقدم مادر دو فرزند بود. روز ۱۹ دی‌ماه در بلوار وکیل اباد مشهد از ناحیه شکم دو بار هدف شلیک گلوله قرار می‌گیرد. به خاطر ناامن بودن بیمارستان‌ها و ترس از دستگیری و زدن تیرخلاص او به بیمارستان نمی‌رود. در خانه سه روز درد می‌کشد تا در نهایت بر اثر عفونت و خونریزی جانش را از دست می‌دهد.
به خاطر فشارهای امنیتی بر روی خانواده، علت مرگ او را سکته اعلام می‌کنند. حتی مراسم چهلم او نیز بسیار خلوت و فقط با حضور بستگان نزدیک برگزار می‌شود.
نمی‌گذاریم نام و یادت و فداکاری و رنجی که برای فردای روشن کودکانت و کودکان ایران‌زمین کشیدی فراموش شود.

ساعتی پیش یک هلیکوپتر نظامی متعلق به هوانیروز ارتش بر روی بازارچه تره‌بار در منطقه دُرچه اصفهان سقوط کرده و خلبان و کمک‌خلبان هر دو جان باخته‌اند. در پی ساقط شدن این هلیکوپتر دو نفر از شهروندان عادی نیز بر اثر سقوط هلی‌کوپتر بر روی بازار میوه و تره‌بار جانشان را از دست دادند.
هنوز علت سقوط این هلیکوپتر ارتش اعلام نشده است.
چند روز پیش نیز یک فروند هواپیمای نظامی F4 متعلق به نیروی هوایی در نزدیکی همدان سقوط کرده بود که خلبان آن کشته شد.

​«رقص سوگ» رقص شادی نیست. آخرین و عمیق‌ترین حدِ درد است که دیگر در کلمات، ناله‌ها و اشک‌ها جا نمی‌گیرد.

وقتی ​حکومت در دو روز بیش از سی هزار نفر را کشت و با بی‌رحمی جان جوانان و عزیزان مردم را گرفت، انتظار داشت که خانواده‌ها در هم بشکنند، زانو بزنند و در سکوت و ترس غرق شوند.
حکومت مرگ را تحمیل کرد تا زندگی را بترساند.

​اما این مردم داغدار، تصاویری خلق کردند که در تاریخ نظیر ندارد. آن‌ها با قلبی هزار تکه شده و با سری افراشته، کنار مزار عزیزشان ایستادند و رقصیدند.
رقص سوگ ، یک عصیانِ باشکوه در برابر مرگ‌اندیشان و قاصدان تاریکی است.
​آن دستی که در هوا می‌چرخد و پایی که با بغض بر زمین کوبیده می‌شود، در واقع دارد می‌گوید: «شما می‌توانید جانِ عزیزِ ما را بگیرید، اما نمی‌توانید عشق و شورِ زندگیِ او را در ما بکشید. ما تسلیمِ تاریکیِ شما نمی‌شویم.»

​این رقص، تجلیِ شجاعت انسان‌هایی است که تصمیم گرفته‌اند به جای شکستن، ادامه دهند و با زیباترین شکل از زندگی، یعنی رقص، به جنگ با سیاهی و مرگ بروند.

روز ۱۹ دی‌ماه در فردیس کرج، سه عضو یک خانواده توسط تروریستهای خامنه‌ای به قتل رسیدند.
این نشان‌دهنده شدت قساوت و خشونتی‌ست که علیه مردم بی‌سلاح در فردیس صورت گرفت.
امید تیموری‌راد ۴۷ ساله، آرمین تیموری‌راد (پسر امید) ۱۹ ساله و امیر تیموری‌راد (برادر امید) هر سه به قتل رسیدند.

سه روز پیش مراسم چهلم این سه جاویدنام با حضور گسترده مردم برگزار شد. جنایاتی که بی‌عقوبت نخواهد ماند.

جاویدنام نازنین اسمی‌خانی؛ ۱۸ سال داشت. دانش‌آموز سال آخر دبیرستان بود. عکاسی می‌خواند و در یک آتلیه عکاسی کار می‌کرد. گیتار و سه‌تار میزد.

او شب ۱۹ دی ماه همراه با پدر و مادرش در مسیر بازگشت به خانه در شهر محمدیه استان قزوین، هدف گلوله تک‌تیرانداز قرار گرفته و جان باخت.
پسرعموی نازنین اسمی‌خانی، گفته است:
«تک تیرانداز از پشت سر نازنین را هدف گرفته بود و نازنین در آغوش پدرش بود که یک پژوی ۴۰۵ او را با خود می‌برد. برای تحویل پیکر نازنین، ۳۰۰ میلیون تومان پول به همراه طلاهایی که خود نازنین داشت از خانواده او گرفته‌اند.»

نفس آدم بند می‌آید از رذالت این جنایتکاران. قلب آدم مچاله می‌شود از دیدن این جانهای زیبایی که گرفتند تا آن پیر سفاک بیشتر حکومت کند.

امروز سه‌شنبه چهارم اسفندماه، دانشجویان در دانشگاه‌های مختلف ایران برای چهارمین روز متوالی اقدام به برپایی تجمعات اعتراضی و سر دادن شعار علیه خامنه‌ای و حکومتش دادند.
در بسیاری از دانشگاهها نیروهای بسیجی اقدام به ضرب و شتم و درگیری با دانشجویان نمودند.
فضای بیشتر دانشگاهها ملتهب گزارش شده است.
این فریاد نسل جوان و نخبه ایران است که اینچنین با شجاعت و بلند فریاد می‌زنند که جمهوری اسلامی را نمی‌خواهند.

ویدیو و پیام دریافتی:

«سلام خانم علی نژاد
من دانش اموز‌‌ پایه دوازدهم هستم.
ما سه شنبه و‌ چهارشنبه برای چهلم بچه‌ها مدرسه نرفتیم. ولی مدیر و ناظم زنگ زدند تهدید و‌ فحاشی کردند...

به ما گفتن که اسم هامون رو دادند به آموزش و پرورش.
بعد هم کل کیف و اینا رو گشتند و دنبال گوشی بودند ولی ما باز کم نیاوردیم.
حتی امتحان‌هایی که داده بودیم رو نمره ندادند و برگه‌ها رو پس دادند و‌ گفتند هر چقدر دوست داشته باشیم امتحان می‌گیریم.

ما هم امروز این ویدئو رو‌ گرفتیم.
و اونا هم با تهدید منع از امتحان نهایی و کنکور امدن بالای سرمون ولی ما باز تسلیم نشدیم.
خوشحال میشیم صدای ما دانش‌آموزها باشید.»

اینجا دانشگاه فردوسی مشهد است. دانشجویان این دانشگاه حالا همان شعاری که سپیده قلیان مقابل زندان اوین خطاب به خامنه‌ای داد را فریاد می‌زنند: «خامنه‌ای ضحاک می‌کشیمت زیر خاک»
خامنه‌ای خوب گوش بده... صدایی که از آن می‌ترسیدی با بند و زندان و قتل و کشتار خاموش نشد. تکثیر شد!
و بدان این مردم خلف وعده نخواهند کرد و تو و حکومت ظلم و فساد تو را در زیر خاک دفن خواهند کرد.

میثم کمالی دهقان پدر یک فرزند و امید یک خانواده بود. روز ۱۹ دی‌ماه بین فلکه دوم و سوم فردیس، تک تیرانداز درست به قلبش شلیک کرد.
پیکر او را پس از چند روز در کهریزک پیدا کردند.
داغی که بر دل این خانواده‌‌های داغدار گذاشتید، ریشه‌تان را خواهد سوزاند.

این صدای دختر جاویدنام محمدرضا صالحی‌ست. او در مراسم این جانباخته راه آزادی، می‌گوید که نام پدرش مایه سربلندی وطن است و همیشه با یاد پدر سربلند خواهد ایستاد.

جاویدنام محمدرضا صالحی ۳۴ ساله، پدر سه فرزند و اصالتا بختیاری و ساکن نجف‌اباد اصفهان بود. او روز ۱۹ دی‌ماه با گلوله جنگی در منطقه گلدشت اصفهان جاودانه شد.

ویدیویی که به تازگی وحیدآنلاین منتشر کرده است، لحظه ربودن توام با ضرب و شتم یک زن توسط تروریستهای جمهوری اسلامی را نشان می‌دهد.
این ویدیو فاقد صداست و به همین شکل منتشر شده است.
ماموران امنیتی چنانچه در ویدیو مشخص است، زن دیگری که همراه این زن جوان است و تلاش دارد مانع از ربایش او بشود را به عقب می‌رانند.

این ویدیو با شرح فردیس و تاریخ ۱۸ دی‌ماه منتشر شده است. از هویت و سرنوشت این زن اطلاعی در دست نیست.

سید پیمان حسینی پزشکی که در محل کار خود به نجات جان بسیاری از مجروحین اعتراضات در نورآباد دلفان کمک کرده بود، از سوی نیروهای امنیتی بازداشت شده است.
او در مدت بازداشت زیر فشار شدید برای اعتراف اجباری بوده است. در نهایت نیروهای امنیتی فیلمی تقطیع شده از او منتشر می‌کنند که به دروغ نشان بدهند او با سیستم امنیتی همکاری کرده است.
این پزشک شجاع و متعهد، اتهام لیدری در اعتراضات، آتش زدن اموال دولتی و ارتباط با دول خارجی از جمله اسرائیل در پرونده‌اش وجود دارد.
با توجه به پرونده‌سازی برای او و سناریو نویسی برای تخریب وجهه او نزد همشهریانش، حالا بسیاری نگران جان او هستند.
صدای این پزشک شریف و شجاع باشیم.

ویدیوی دریافتی:
این صدای مدارس است. صدای دانش‌آموزان مدرسه‌ای در تهران که تصاویر خمینی و خامنه‌ای را زیرپا گذاشته‌اند و سرود «نام جاوید وطن» می‌خوانند.
هیچ چیز دیگر در این کشور عادی نخواهد شد تا سرنگونی نهایی‌تان.

این جوان خوشرو و ورزشکار نامش داود سهرابی ست.
روز ۱۸ دی‌ماه در خیابان پیروزی تهران، ماموران حکومت لوله اسلحه را روی چشمش گذاشتند و ماشه را چکاندند. تیر خلاص را در چشم او و برای کشتنش زدند.
گلوله جنگی از چشمش وارد و از پشت سرش خارج شد. با این حال او زنده ماند. ۵۵ روز در کما بود. ۵۵ روز خانواده‌اش امید داشتند شاید به زندگی بازگردد.
اما در نهایت جانش را از دست داد.
به خانواده‌اش گفتند علاوه بر هزینه بیمارستان باید ۷۰۰ میلیون تومان هم پول گلوله‌ای را بدهند که به چشمش شلیک کردند.
و راه دیگر آن است که او را بسیجی اعلام کنند که بدون هزینه اجازه خاکسپاری بدهند.

داود سهرابی فقط ۳۰ سال داشت. او شش سال به سختی ورزش کرد و زحمت کشید تا شغل قبلی خود یعنی پیک موتوری را رها کرد و تبدیل به مدل و ورزشکار حرقه‌ای شد.
و در آخر نتیجه همه تلاشهایش تنها گلوله‌ای بود در چشمش.
لعنت ابدی به قاتلان جوانان این سرزمین. تقاص خواهید داد.

این جوان خوشرو و ورزشکار نامش داود سهرابی ست.
روز ۱۸ دی‌ماه در خیابان پیروزی تهران، ماموران حکومت لوله اسلحه را روی چشمش گذاشتند و ماشه را چکاندند. تیر خلاص را در چشم او و برای کشتنش زدند.
گلوله جنگی از چشمش وارد و از پشت سرش خارج شد. با این حال او زنده ماند. ۵۵ روز در کما بود. ۵۵ روز خانواده‌اش امید داشتند شاید به زندگی بازگردد.
اما در نهایت جانش را از دست داد.
به خانواده‌اش گفتند علاوه بر هزینه بیمارستان باید ۷۰۰ میلیون تومان هم پول گلوله‌ای را بدهند که به چشمش شلیک کردند.
و راه دیگر آن است که او را بسیجی اعلام کنند که بدون هزینه اجازه خاکسپاری بدهند.

داود سهرابی فقط ۳۰ سال داشت. او شش سال به سختی ورزش کرد و زحمت کشید تا شغل قبلی خود یعنی پیک موتوری را رها کرد و تبدیل به مدل و ورزشکار حرفه‌ای شد.
و در آخر نتیجه همه تلاشهایش تنها گلوله‌ای بود در چشمش.
لعنت ابدی به قاتلان جوانان این سرزمین. تقاص خواهید داد.

جاویدنام محمد کریمی پرمهر، ۴۶ ساله و پدر دو فرزند بود. در شب ۱۹ دیماه در شهر چالوس خیابان دوستگر ماموران رژیم از ناحیه سینه به او شلیک کردند. زمانی که مردم به سمتش دویدند تا کمکش کنند هنوز داشت نفس می‌کشید. با هجوم ماموران، مردم فرارکردند و وقتی ماموران بالای سرش رسیدند چهار تیر دیگر به او شلیک کردند.

پس از این جنایت مأمورها، پیکر او را تحویل نمیدادند و در نهایت با کلی دوندگی پیکر را تحویل دادند با این شرط که شبانه باید خاکش کنید و کسی را خبردار نکنید. او را در کمتر از ۱۵ دقیقه، شبانه به خاک سپردند.

جاوید نام محمد کریمی پرمهر با جاوید نام آراز سلیمانی، همسایه بودند.
شب ۱۸ دی آراز جاویدنام شد و زمان خاکسپاری او، محمد حضور داشت و اشک می‌ریخت و دست می‌زد و شعار می‌داد و غافل از اینکه قرار است فردا خود نیز کنار آراز ، آرام بگیرد.
یادش گرامی.

دانشجویان دانشگاه هنر ایران روز چهارشنبه ۶ اسفند با برگزاری تجمع علیه جمهوری اسلامی شعار دادند.
در تجمع امروز دانشگاه هنر شعارهای «مرگ بر دیکتاتور»، «زندانی سیاسی آزاد باید گردد»، «بترسید بترسید ما همه با هم هستیم» و «این گل پرپرشده هدیه به میهن شده» سر داده شد.

دانشجویان دانشگاه خوارزمی در ادامه تجمع خود در اعتراض به غیر حضوری کردن و مجازی‌سازی دانشگاه‌ها و نیز در گرامی‌داشت یاد جاویدنام ساغر سیف‌الهی، دانش‌آموخته دانشگاه خوارزمی، شعارهایی مانند «اگر مجازی بشه، شعارا تندتر می‌شه»، «قسم به خون ساغر، ایستاده‌ایم تا آخر» و «آزادی، آزادی، آزادی» سر دادند.

امروز چهارشنبه ششم اسفندماه دانشجویان دانشگاه هنر با پرچم «شیر و خورشید» و شعار «زن زندگی آزادی» در صحن دانشگاه تجمع کردند. در تجمع این دانشجویان شعارهایی مانند «ضجه بزن موشعلی، داره میاد پهلوی» سر داده شد.
در این تجمع دانشجویان اسامی تعدادی از دانشجویان و شهروندان کشته شده در روزهای هجدهم و نوزدهم دی‌ماه را بلند خواندند و به آن جانهای از دست رفته برای آزادی ایران، ادای احترام کردند.

دانشجویان دانشگاه هنر اینچنین یاد برخی از کشته‌شدگان خیزش ملی ایران را زنده نگه می‌دارند.
دانشجویان با فریاد زدن نام کشته‌شدگان خیابان، بر عهد خود برای ادامه دادن راه جاویدنامان وطن تاکید می‌کنند.
ما مثل حلقه‌های زنجیر، به هم پیوند خورده‌ایم. امروز دانشجو فریادش، امتداد صدای همه آن کسانی‌ست که در جنایت بزرگ هجدهم و نوزدهم دی‌ماه، صدایشان با سفیر گلوله خاموش شد.