تصاویری که از استرالیا و تیم فوتبال زنان ایران مخابره می‌شود، نه یک بازگشت عادی یک تیم ورزشی، بلکه یک «استرداد اجباری تحت فشار امنیتی» است.
بازیکنان تیم ملی فوتبال زنان ایران با علامت دست (SOS) از پشت شیشه‌های اتوبوس در شرایطی استمداد می‌طلبند، که در محاصره مأموران حراستی و امنیتی هستند که وظیفه‌شان بازگرداندنِ «اجباری» آن‌ها به ایران است.

​بسیاری از این ورزشکاران تحت فشار «گروگان‌گیری خانواده‌هایشان» در ایران هستند. آن‌ها بین دو لبه قیچی قرار گرفته‌اند: مجازات سنگین توسط رژیم (که آن‌ها را خائن نامیده) و ترس از جان عزیزانشان.

​خطاب به دولت استرالیا و پلیس فدرال (AFP) می‌گویم.

شما موظفید:
۱. ایجاد فضای امن: این دختران باید از سایه مأموران امنیتی رژیم خارج شوند تا بتوانند در فضایی آزاد و بدون ترس، تصمیم بگیرند.

۲. جلوگیری از بازگشت اجباری: اجازه ندهید مأموران رژیم، ورزشکاران را به زور و برخلاف میل باطنی‌شان سوار هواپیما کنند. این یک «ربایش سازمان‌یافته» در خاک شماست.

۳. حمایت کنسولی و حقوقی: استرالیا باید به این زنان تضمین بدهد که در صورت ماندن، تحت حمایت کامل حقوقی و امنیتی قرار می‌گیرند.

ویدیو و پیام دریافتی:

«با سلام
من و امثال من سربازای معمولی رو قربونی کردن اینجا. ما رو  تو پادگانمون در استان لرستان گذاشتن برای نگهبانی چون جونمون براشون ارزش نداره. همه فرمانده‌ها خودشون در رفتن از ترس بمباران و موشکهای آمریکایی و اسراییلی.
ما هم از ترسمون شبها اصلا بیرون پادگان تو صحرا و بیابون میخوابیم.
یه کسی نیست به داد ما برسه....»

ویدیو و پیام دریافتی:

«سلام، از اینجا رد شدم و از ستاد فرماندهی فیلم گرفتم. زدنش و کلا تمام ساختمونهاش رو تا آخرش کامل تخریب کردند. اونا فقط بلدن که خودشون رو قوی نشون بدن، ولی ما دیگه ازشون نمی‌ترسیم. بعد از تموم شدن جنگ، همه می‌ریزیم تو خیابونا.»

ویدیو و پیام دریافتی:

این ویدیو وضعیت امنیتی و راه اندازی ایست‌بازرسی در کرج پس از حمله هوایی به انبار نفت کرج است. فرستنده ویدیو نوشته است:
« این فیلم رو توی کرج گرفتند. آمریکا و اسرائیل اینجا کاملاً دست بالا رو دارن و نیروهای نظامی واقعاً سردرگم شدند و نمی‌دونن باید چیکار کنند.
به‌نظر می‌رسه وقتشه که کوتاه بیان و ما رو آزاد بذارن تا بتونیم یه آینده‌ی تازه و درست‌وحسابی برای خودمون بسازیم.»

این دو ویدیو را شهروندانی از داخل ایران فرستاده‌اند. نویسنده یکی از این ویدیوها نوشته است:
«امروز صبح یکشنبه این فیلم رو گرفتم و براتون میفرستم.
اسم خیابون رو تغییر دادن و اسمشو گذاشتند خیابان ترامپ که قول کمک داد و عمل کرد.
ترامپی که با این کمکش ما مردم ایران عاقبت رژیم پست و قاتل جمهوری اسلامی رو سرنگون میکنیم. دمش گرم و به امید آزادی.»
ویدیوی دوم هم مربوط به خیابانی در نازی‌اباد است که تابلوی اسم میدان را به «MIGA ۱۴۰۴ ترامپ» تغییر داده‌اند.

ویدیو و پیام دریافتی:
«سلام. این ویدیو ارسالی از تهران هست.
دیشب انبارهای نفت تهران موشک خورد که باعث آتش سوزی خیلی شدیدی در منطقه شد
که حتما ازش اطلاع دارید.
به همین خاطر از امروز صفهای درازتری از قبل جلوی پمپ‌بنزین ها بوجود اومده که خودتون می‌بینید.
عاقبت ما چی میشه خدا میدونه ولی اگر این بهای آزادیه به گردن می‌گیریم.»

ویدیو و پیام دریافتی:

«سلام مسيح عزيز من به عنوان تنها ايرانى ساكن جزيره كوچك لينوزا واقع در سيسيلى جنوب ايتاليا ديروز به مناسبت روز جهانى زن تمام اسم كوچه ها را به اسم زنان شجاع ايرانى تغير دادم. مردم اینجا همه منتظر آزادی ایران هستند.»

در پارلمان اسپانیا خطاب به نمایندگان و نخست‌وزیر چپ‌گرای این کشور گفتم که درست آن زمانی که دست سران جمهوری اسلامی را می‌فشارید به یاد بیاور آنها همان کسانی هستتد که معتقدند مردان آنقدر ضعیفند که با صدای زن یا تار موی زنان تحریک می‌شوند و به زنان تجاوز می‌کنند. این توهین به شماست.
دیپلماتهای جمهوری اسلامی را اخراج کنید. تعامل با کسانی که فرهنگ طالبانی و داعشی دارند و دستشان به خون دهها هزار ایرانی آلوده است باعث وهن کشورهای دموکراتیک است.
ما برای شما هم می‌جنگیم چرا که جمهوری اسلامی مثل سرطانی‌ست که اگر ریشه کن نشود تمام جهان را آلوده می‌کند.
به من می‌گویند اسلامی هراسی می‌کنی و اسلاموفوبیا داری اما فوبیا یک ترس غیر منطقی‌ست. ترس ما از اسلام و جمهوری اسلامی کاملا منطقی ست.

خبر پناهندگی و اعطای فوری ویزای بشردوستانه به ۵ نفر از ملی‌پوشان شجاع فوتبال زنان ایران در استرالیا، یک پیروزی بزرگ برای حق‌طلبی و آزادی‌خواهی است. این دختران که با امتناع از خواندن سرود حکومتی، جسارتشان را به رخ کشیدند، حالا در مکانی امن هستند.

​وزیر کشور و مهاجرت استرالیا (تونی برک) با درک درست و فوری از خطر جانی و امنیتیِ قطعی که در صورت بازگشت به ایران در کمین این دختران بود، با اقدامی سریع شخصاً وارد عمل شد. این سرعت عمل کم‌نظیر، نشان از شناخت دقیق جامعه جهانی از ماهیت سرکوبگری دارد که جان ورزشکارانش را به خاطر یک اعتراض مدنی به خطر می‌اندازد.

​من از اقدام مسئولانه و سریع دولت استرالیا عمیقاً سپاسگزارم. نکته بسیار ارزشمند و شایسته تقدیر این بود که مقامات استرالیایی با احترام به کرامت انسانی، تک‌به‌تک با تمام بازیکنان تیم گفتگو کردند و به آن‌ها اطمینان دادند که در صورت تمایل، راه برای ماندن و محافظت از آن‌ها کاملاً باز است.

ادامه👇

ادامه👆
​اما در کنار این تسکین، نگران وضعیت سایر اعضای تیم هستیم. همه می‌دانیم که جمهوری اسلامی همواره از حربه کثیف «گروگان‌گیری و فشار بر خانواده‌ها» استفاده می‌کند و مشخص است که بسیاری از این دختران، تنها از ترس جان و امنیت عزیزانشان در ایران نتوانسته‌اند درخواست پناهندگی بدهند.

​ما چشم از آن‌ها برنمی‌داریم. این دختران تنها نیستند و جامعه جهانی نظاره‌گر است. صدای شجاعت زنان ایران، با تهدید و ارعاب خاموش‌شدنی نیست!

پس از قبول درخواست پناهندگی پنج بازیکن فوتبال تیم زنان ایران، حالا گفته شده یک بازیکن و یک عضو کادر فنی تیم نیز به نام‌های محدثه زلفی و زهرا سلطان مشکه‌کار درخواست پناهندگی در استرالیا داده‌اند.

​این درخواست‌های جدید پس از آن صورت می‌گیرد که روز گذشته، پنج تن دیگر از ملی‌پوشان شجاع ایران به دلیل امتناع از همخوانی با سرود جمهوری اسلامی و مواجهه با تهدیدات امنیتی، از بازگشت به کشور خودداری کردند.

در اقدامی کم‌نظیر و شایسته تقدیر، مقامات استرالیا و شخص وزیر مهاجرت به سرعت وارد عمل شدند و با درک خطر جانی و قطعی برای این ورزشکاران در صورت بازگشت به ایران، شخصاً مداخله کرده و ویزای بشردوستانه آن‌ها را به قید فوریت صادر کردند تا این دختران در پناهگاهی امن بمانند.

​با این وجود، نگرانی عمیقِ فعالان حقوق بشر درباره وضعیت سایر اعضای تیم همچنان به قوت خود باقی است.

گزارش‌ها حاکی از آن است که مقامات استرالیایی در اقدامی بسیار مسئولانه، با تک‌تک اعضای تیم به صورت فردی گفتگو کرده و به آن‌ها اطمینان داده بودند که در صورت تمایل، راه برای محافظت از آن‌ها کاملاً باز است.

اینجا گلدکوست استرالیاست؛ لحظه‌ای تکان‌دهنده و بغض‌آلود از همبستگی.

گروهی از ایرانیان روی آسفالت خیابان، مقابل اتوبوس حامل دختران تیم ملی فوتبال دراز کشیده‌اند تا مانع حرکت آن به سمت فرودگاه و بازگشت اجباری این ورزشکاران به ایران شوند.

​فریادهایشان را بشنوید. آنان وقتی می‌دانند چه خطر، فشار و سرکوبی در ایران انتظار این دختران را می‌کشد، جانِ خود را سپر بلایشان کرده‌اند.

این تجلی خالصانه‌ترین شکلِ دفاع از هموطن است. فریادِ بلندِ ملتی است که با تمام وجود می‌گوید: ما هیچکدام از فرزندانمان را در چنگال ظلم تنها رها نمی‌کنیم. چه در ایران و چه خارج از ایران.

گفته شده است یکی دیگر از فوتبالیست‌های زن به نام گلنوش خسروی در لحظات آخر و در فرودگاه سیدنی و درست پای پرواز از برگشتن منصرف شده است.
با وجود قطع اینترنت و راههای ارتباطی با داخل ایران ظاهرا کسانی توانستند این پیام را از طرف مادرش روی مقوای بزرگی بنویسند و به او در فرودگاه برسانند:
«گلنوش مامانت گفته بمون، به پلیس بگین»
ایرانیان استرالیا با احساس مسئولیت و با اتحاد و همبستگی خود برای دختران فوتبالیست سنگ تمام گذاشتند.

با وجود همه تلاشها، تعدادی از بازیکنان و همراهان تیم فوتبال زنان، تصمیمشان بازگشت به ایران بوده است. شواهد نشان می‌دهد تهدید و فشار به اعضای خانواده، برای برخی از این افراد، یکی از دلایل اصلی برای تصمیم به بازگشت بوده است.

یک شبکه تلویزیونی در استرالیا گزارشی منتشر کرده است که نحوه فرار پنج بازیکن فوتبال تیم ملی را نشان می‌دهد. در این گزارش، شرایط پر استرس بازیکنان زن فوتبالیست در هتل محل اقامتشان به تصویر کشیده است.

شبکه ایران اینترنشنال گزارش داده است که محمدرحمان سالاری، عضو هیئت رییسه فدراسیون فوتبال که همراه تیم ملی زنان به استرالیا رفته، عامل این تهدیدها بوده است.

در گزارش تلویزیون استرالیا چهره او که به دنبال زنان فوتبالیست پله‌ها را بالا و پایین می‌کند مشخص است.

این دو تصویر یکی‌شان اسدالله بادفر است. او رییس بسیج در ستاد کل نیروهای مسلح بود که در حملات هوایی آمریکا و اسرائیل کشته شده است. پشمک دوم مجید کاشفی از عوامل سرکوب مردم در قرچک ورامین است که او نیز در حملات هوایی کشته شده است. این سرهنگ سپاه مربی و داور کیک بوکسینگ بود.
دو جنایتکار کمتر یعنی فرصت و فضای بیشتر برای زندگی مردم.

وقتی ایرانیان کنار هم ایستادند و صدای این دختران را بلند کردند، جهان مجبور شد واکنش نشان دهد و مقامات غربی هم وارد عمل شدند.
از همه کسانی که صدایشان را بلند کردند سپاسگزاریم.
این فقط یک قدم است، اما نشان می‌دهد اتحاد ما می‌تواند جان‌ها را نجات دهد و امید بسازد.
و یادمان نرود:
انتخاب این زنان، آن پارچه اجباری که دور موهایشان بپیچند نبود. انتخاب آنان آزاد بودن است.

​احمدرضا رادان، صراحتاً در تلویزیون حکومتی اعلام کرد که برای کشتاری دیگر آماده شده‌اند. او گفت نیروهایش با «انگشتانی روی ماشه» آماده مقابله با هرگونه اعتراض هستند.

​او با وقاحت تمام، مردم را «دشمن» نامید و به کشتن تهدید کرد. جملات او برای انداختن ترس در دل مردم است.
​پیام ما روشن است:
رادان و تمام آمران و عاملان سرکوب بدانند؛ دوران تهدید و ارعاب به سر آمده است.
و بدانید که این مردم دیگر دست خالی مقابل شما تروریستهای مسلح نخواهند بود.
ما از ترس‌هایمان عبور کردیم و حالا نوبت ترسیدن شماست.
در سیل خشم مردم غرق خواهید شد.
​ما نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم. تقویم آزادی به ساعت صفر نزدیک می‌شود.
هیچ کس دیگر نمی‌تواند جلوی سقوط حتمی شما تبهکاران و تروریستها را بگیرد.

پس از انتشار ویدیویی که نشان می‌داد گروهی از حامیان حکومت با تصویری از مجتبی خامنه‌ای بیعت می‌کنند، کاربران شبکه‌های اجتماعی دهها ویدیو با هوش مصنوعی ساختند که در این ویدیوها جانشین غیر قابل رویت خامنه‌ای را به شکل رهبر مقوایی، سوژه طنز و خنده کردند‌.
مجتبی یا به عبارت دیگر «موش‌تبی» درست است که عمر رهبری‌اش بسیار کوتاه خواهد بود اما در همین فرصت اندک ظرفیت بالایی برای تمسخر و سوژه خنده شدن از خود نشان داده است!

این مجری شبکه سه صدا و سیماست که اینچنین افسار پاره کرده است. او با وقاحت برای مردم خط و نشان می‌کشد و می‌گوید: «یقه‌تون رو می‌گیریم و ننه‌تون رو به عزاتون می‌نشونیم».
این مجری وحشی و لات در ادامه می‌گوید این تیکه رو ببرید هرجا می‌خواید پخش کنید.

می‌گویند شهر که شلوغ شود قورباغه هم هفت‌تیر می‌کشد. حالا حکایت این جیره‌خور صداوسیماست.
سرکوبگران و تروریستهای خامنه‌ای، مقابل آمریکا و اسرائیل هر روز تحقیر می‌شوند. خامنه‌ای و سرداران سپاهشان را مثل آب خوردن کشتند و رهبر جدیدشان هم فعلا مفقودالاثر است.
جسد خامنه‌ای بیش از ده روز است روی زمین مانده و حتی جرئت ندارند او را دفن کنند.
اما جلوی مردم اینچنین هارت و پورت می‌کنند و حقارت خود را فریاد می‌زنند.

ویدیویی از شرایط نظامی در تهران منتشر شده است. در این ویدیو شاهد استقرار مزدوران مجهز به سلاح جنگی و گشت‌زنی با وانت‌های مجهز به دوشکا در تهران هستیم.
جمهوری اسلامی حالا خودش را در یک قدمی سقوط می‌بیند و با این گسیل مزدوران اندکش به خیابان‌ها و نمایس تجهیزات جنگی، سعی دارد ترس در دل مردم بیاندازد و نشان بدهد که همچنان بر اوضاع مسلط است.
نمایش باسمه‌ای قدرت در آخرین دست و پا زدن‌های حکومتی که در سراشیبی سقوط هر روز بیشتر شتاب می‌گیرد.