وحید بنی‌عامریان، زندانی سیاسی ۳۴ ساله اهل سنقر کرمانشاه و فارغ‌التحصیل دانشگاه صنعتی خواجه نصیر، در خطر اجرای حکم اعدام قرار دارد.

او پیش‌تر نیز چندین بار به خاطر فعالیتهای سیاسی بازداشت و زندانی شده بود. آخرین بار در دی‌ماه ۱۴۰۲ با ضرب و جرح شدید توسط نیروهای وزارت اطلاعات در تهران دستگیر و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. وحید ماه‌ها در انفرادی تحت شکنجه‌های شدید قرار داشت و از دسترسی به وکیل انتخابی و درمان مناسب محروم ماند و خانواده‌اش برای مدت طولانی از او بی‌خبر بودند.

در آذر ۱۴۰۳، شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری، او و پنج هم‌پرونده‌اش را به اتهام «بغی» (شورش مسلحانه) و عضویت در سازمان مجاهدین به اعدام محکوم کرد. این محاکمه ناعادلانه، بر پایه اعترافات تحت شکنجه و بدون مدرک معتبر بوده و سازمان‌هایی مانند عفو بین‌الملل آن را «به شدت ناعادلانه و تحت شکنجه» خوانده‌اند.

ادامه👇

ادامه👆
چهار تن از هم‌پرونده‌های وحید در روزهای اخیر در اعدام‌های وحشیانه به دار آویخته شدند. این روزها وحید بنی‌عامریان به همراه ابوالحسن منتظر از واحد ۴ زندان قزل‌حصار به مکان نامعلوم منتقل شده‌اند و خانواده‌ها از سرنوشت آن‌ها بی‌خبرند. این ناپدیدسازی قهری، نگرانی از اجرای قریب‌الوقوع اعدام را شدیدتر کرده است.
وحید که از مشکلات سلامتی رنج می‌برد، در این شرایط نه تنها از مراقبت پزشکی محروم است، بلکه جانش حالا در معرض خطر جدی قرار دارد. پرونده او نمادی از نقض سیستماتیک حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی است: شکنجه برای گرفتن اعتراف، محاکمه غیرعادلانه، محرومیت از حقوق اولیه متهم و حالا خطر اعدام‌.

جامعه بین‌المللی، نهادهای حقوق بشری و همه آزاداندیشان باید فوراً برای توقف این اعدام و شفاف‌سازی وضعیت وحید بنی‌عامریان و سایر زندانیان سیاسی در خطر اعدام اقدام کنند.

این ویدیو از نیروهای شبه نظامی حشدالشعبی عراق است که حالا به ایران آمده‌اند و کنار میدان آزادی اینچنین پرسه می‌زنند. فیلمبردار در این ویدیو با تمسخر می‌گوید که این برج آزادی مال ماست چون از پول مردم عراق است.
جمهوری اسلامی با شعار بیگانه‌ستیزی تلاش دارد به بهانه جنگ مردم را به خود نزدیک کند و در همین حال مرزها را به روی مزدوران عراقی باز کرده که اینچنین بیایند و برای مردم ایران رجز بخوانند.
همان مزدوران عراقی که در جریان کشتار ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه نیز جمهوری اسلامی از آنها نیز کنار تروریستهای سپاهی و بسیجی برای کشتار مردم استفاده کرده بود و به نظر می‌رسد می‌خواهد بخشی از اداره کشور را در حوزه امنیتی و سرکوب به این مزدوران عراقی واگذار کند.

عرفان امیری، نوجوان ۱۷ ساله از پاکدشت استان تهران، در خطر جدی اجرای حکم اعدام قرار دارد.
او در ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان خیزش ملی ایرانیان بازداشت شد. عرفان به همراه دو نوجوان دیگر، احسان حسینی‌پور (۱۸ ساله) و متین محمدی (۱۷ ساله)، متهم به مشارکت در آتش‌سوزی پایگاه بسیج داخل مسجد سیدالشهدا در پاکدشت است.

عرفان تحت شکنجه شدید قرار گرفته و مجبور به اعتراف اجباری مقابل دوربین شده است. محاکمه او به صورت شتابزده و ناعادلانه در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران برگزار شد؛ او از دسترسی به وکیل انتخابی محروم بود و وکیل تسخیری نتوانست دفاع مؤثری کند.
اتهامات سنگین «محاربه»، «افساد فی‌الارض»، مشارکت در قتل و تحریق، بر پایه اعترافات تحت شکنجه مطرح شده است. چون عرفان در زمان وقایع کمتر از ۱۸ سال سن داشته، صدور و اجرای هرگونه حکم اعدام برای او نقض فاحش قوانین بین‌المللی حقوق کودک است.
این پرونده نمادی از نقض سیستماتیک حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی است: شکنجه برای گرفتن اعتراف، محاکمه غیرعادلانه، محرومیت از حقوق اولیه متهم و تهدید به اعدام کودکان.
جامعه بین‌المللی، نهادهای حقوق بشری و همه باید فوراً برای توقف این اعدام اقدام کنند.

از ساعتی پیش خبرگزاریهای حکومتی و صداوسیمای جمهوری اسلامی در حال انتشار اخباری مبنی بر ساقط کردن یک فروند اف ۳۵ آمریکایی در منطقه کهکیلویه و بویراحمد هستند. در این میان مجری شبکه استانی به نقل از نیروی انتظامی از شهروندان می‌خواهد که هرجا خلبان را دیدند او را مورد هدف قرار دهند!
همزمان مجری یک شبکه دیگر صدا و سیما از مردم خواست خلبان را زنده دستگیر کنند و پاداش خوبی بگیرند.

در شبکه‌های اجتماعی نیز تصاویری از حضور یک فروند هواپیمای هرکولس آمریکایی در ارتفاع کم و چند هلی‌کوپتر بر فراز آسمان این استان منتشر شده است. گفته شده است که ممکن است عملیات جستجو برای پیدا کردن خلبان ساقط شده باشد.
هنوز هیچ منبع رسمی سقوط هواپیمای نظامی در خاک ایران را تایید نکرده است.

ماشین کشتار و جنایت جمهوری اسلامی جان دو گروگان دیگرش را نیز گرفت.
ابوالحسن منتظر و وحید بنی‌عامریان، دو زندانی سیاسی، سحرگاه امروز در زندان قزل‌حصار کرج اعدام شدند. این دو زندانی سیاسی با اتهاماتی، از جمله بغی و همکاری با سازمان مجاهدین به اعدام محکوم شده بودند.

ابوالحسن منتظر ۶۶ساله، دارای لیسانس معماری از زندانیان سیاسی دهه۶۰ است و در سال‌های ۹۷ و ۹۹ نیز چند بار دستگیر و زندانی شده است. وی آخرین بار در دی ۱۴۰۲ دستگیر شده بود.
وحید بنی‌عامریان، ۳۳ساله، فوق‌لیسانس مدیریت نیز آخرین بار در دی‌ماه ۱۴۰۲ دستگیر شده بود گرچه از سال ۹۶ چند بار دیگر نیز بازداشت و بازجویی شده بود.

جمهوری اسلامی امروز صبح، محمدامین بیگلری (۱۹ ساله) و شاهین واحدپرست کلور جوان ۳۰ ساله را اعدام کرد.
محمدامین در بهزیستی بزرگ شده بود.
این دو جوان، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، در دادگاه‌های ناعادلانه و بدون دسترسی واقعی به وکیل، به اتهامات واهی «محاربه» و «افساد فی‌الارض» محکوم به اعدام شده بودند.
اعدام آن‌ها ادامه انتقام از مردم به خاطر تحقیر هر روزه در عرصه جنگ و تداوم سیاست وحشت‌افکنی برای بقاست.
خونشان فراموش نخواهد شد.

رژیم جمهوری اسلامی امروز در خیابان‌های تهران به شبه‌نظامیان افغان لشکر فاطمیون (نیروهای نیابتی سپاه قدس) اجازه داد با پرچم‌هایشان رژه بروند، موتورسواری کنند و جولان بدهند.
این همان گروهی است که هزاران جوان افغان را برای جنگ در سوریه و خدمت به سیاست‌های  رژیم به کام مرگ فرستاد و حالا بار دیگر برای سرکوب مردم ایران و ایجاد فضای امنیتی به خیابان‌های پایتخت آورده شده‌اند.
وقتی رژیم از نیروهای خارجی و مزدور برای نمایش قدرت و ارعاب شهروندان خودش استفاده می‌کند، یعنی دیگر حتی به نیروهای داخلی‌اش هم اعتماد ندارد.

این نمایش خیابانی نشانه‌ای آشکار از اشغال تدریجی، بیگانگی کامل رژیم با مردم ایران و تبدیل کشور به پادگانی برای نیروهای نیابتی تروریستی است.

نامش حسین سیلاوی بود. جوان عرب اهوازی ۲۸ ساله‌ای که زیر شکنجه و زمانی که در بازداشت نیروهای سپاه پاسداران بود، به قتل رسید.
او که ساکن منطقه زرگان در شمال اهواز، بود در همان منطقه دکه چای‌فروشی داشت که در دکه خود توسط نیروهای سپاه پاسداران بازداشت می‌شود. گفته بودند که
از مناطق بمباران شده فیلمبرداری کرده و با خارج از کشور ارتباط داشته است.
این جوان عرب اهوازی از ناحیه پا دچار معلولیت بود و با این وجود با همان دکه چای فروشی، تنها نان‌آور خانواده خود بود.

از زاویه دید این مردم نه تنها «رژیم چنج» اتفاق نیفتاده است که جمهوری اسلامی به آدم‌کشی‌های خود سرعت داده است و در زندان‌هایش با اعدام و در بازداشتگاه‌های خود با شکنجه و قتل، اینچنین زندگی شهروندان ایران را تباه می‌کند.

جمهوری اسلامی امروز صبح، اعلام کرد حکم اعدام علی فهیم، از معترضان بازداشتی دی‌ماه و چهارمین متهم پرونده آتش‌سوزی پایگاه بسیج کاوه، اجرا شده است. پیش‌تر حکم اعدام امیرحسین حاتمی، محمدامین بیگلری و شاهین واحدپرست، سه تن دیگر از متهمان این پرونده اجرا شده بود. این جوانان از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، در دادگاه‌های ناعادلانه و بدون دسترسی واقعی به وکیل، به اتهامات واهی «محاربه» و «افساد فی‌الارض» محکوم به اعدام شده بودند.

اعدام آن‌ها ادامه انتقام از مردم به خاطر تحقیر هر روزه در عرصه جنگ و تداوم سیاست وحشت‌افکنی برای بقاست.
خونشان فراموش نخواهد شد.

وضعیت احمد رحیمی و سهیلا حسینی زوج جوانی که به خاطر کمک به مجروحان خیزش ملی ایرانیان در مشهد در تاریخ ۲۷ اسفندماه دستگیر شده بودند، همچنان نامشخص است.
دکتر احمد رحیمی، استاد سابق دانشگاه فردوسی و دانشگاه منتظری مشهد و همسرش سهیلا حسینی نقاش و ادیتور، روز ۲۷ اسفند ۱۴۰۴ در منزل شخصی‌شان در مشهد توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده بودند.

با گذشت بیش از دو هفته از بازداشت و با وجود پی‌گیریهای مکرر خانواده، همچنان از وضعیت، محل نگهداری و اتهامات آنان خبری در دست نیست و هیچ نهادی مسئولیت بازداشت را نپذیرفته است.
احمد رحیمی پیش‌تر در اعتراض به سرکوب‌ اعتراضات سال ۱۴۰۱ از سمت دانشگاهی خود استعفا داده بود.

روابط عمومی سپاه خبر کشته شدن مجید خادمی، رییس سازمان اطلاعات سپاه، را رسما تایید کرد. او در حملات بامداد دوشنبه ۱۷ فروردین کشته شده است.
مجید خادمی پس از کشته شدن محمد کاظمی در جنگ ۱۲ روزه، توسط اسرائیل به ریاست سازمان اطلاعات سپاه منصوب شده بود.
سازمان اطلاعات سپاه تحت فرماندهی او نقشی پر رنگ در دستگیری، پرونده‌سازی، شکنجه و حتی قتل معترضان و مخالفان جمهوری اسلامی داشت.
یک جلاد دیگر نیز به زباله‌دان تاریخ افکنده شد.

پدر آراد زارعی از جان‌باختگان پرواز اوکراین، با انتشار ویدیویی از کشته شدن برادرش در ایست بازرسی سپاه و بسیج خبر داد.
مهرزاد زارعی با انتشار این ویدئو در حساب کاربری خود در شبکه‌های اجتماعی گفت که برادرش، صادق زارعی روز ۱۰ فروردین ۱۴۰۵ در ایست بازرسی در شیراز، با شلیک نیروهای بسیج و سپاه کشته شده است».
آقای زارعی می‌گوید با وجود گذشت هفت روز از این حادثه، پیکر برادرش همچنان به خانواده تحویل داده نشده و وضعیت آن نامشخص است.
او همچنین از فشار بر خانواده برای تغییر علت مرگ در گواهی فوت خبر داده و گفته است که از آنان خواسته شده به‌جای اصابت گلوله، علت مرگ را بیماری اعلام کنند. مهرزاد زارعی که پیش‌تر فرزند خود را در جریان شلیک به هواپیمای اوکراین از دست داده بود و حالا جمهوری اسلامی برای بار دوم خانواده او را اینچنین داغدار و دادخواه می‌کند.
تا زمانی که این حکومت برپاست ثمره‌اش برای ایرانیان مرگ و داغ و تباهی خواهد بود.

با گذشت چهار روز از قتل حکومتی امیرحسین حاتمی، پیکر این معترض ۱۸ ساله که روز ۱۳ فروردین اعدام شد، همچنان به خانواده او تحویل داده نشده است.
جمهوری اسلامی این پیکر را برای اذیت و آزار بیشتر خانواده او گروگان گرفته است. امیرحسین حاتمی از متهمان پرونده آتش‌سوزی پایگاه بسیج در تهران بود. او تنها ۸۴ روز پس از بازداشت، بدون طی شدن روند دادرسی عادلانه، اعدام شد.

«برنا نعیمی»، شهروند بهایی زندانی در کرمان، پس از بازداشت خشونت‌آمیز توسط نیروهای امنیتی، تحت فشار شدید جسمی و روانی قرار گرفته است.
او در روز ۱۰ اسفند ۱۴۰۴ در محل کارش بازداشت شد، در جریان بازجویی‌ها به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته و با تهدید علیه خانواده‌اش، از جمله فرزند و همسرش، مجبور به اعترافات اجباری و خلاف واقع شده است.
گزارش‌ها حاکی از وضعیت نامناسب جسمی و روانی او در زندان است؛ از جمله اختلال خواب، کابوس‌های مکرر و انتقال‌های مکرر به بهداری.
اعترافات تحت شکنجه فاقد اعتبار است و فشار بر خانواده‌ها، نقض آشکار حقوق بشر است.

در گفتگویم با شبکه خبری فاکس نیوز به اعدامهای هر روزه جمهوری اسلامی اشاره کردم و از کسانی گفتم که این روزها در خطر اعدام هستند. جنگ اصلی جمهوری اسلامی با مردم ایران است. آنها هرچقدر از مقابله با ارتش آمریکا و اسرائیل عاجزند، به جایش با کشتن مردم ایران و زندانیان قدرتنمایی می‌کنند.
هیچ زندانی جمهوری اسلامی که در خطر اعدام است نباید بی‌صدا بماند. جهان باید جنایات هر روزه جمهوری اسلامی در زندان‌ها و این قتل‌های حکومتی را محکوم کند.

این چند ثانیه از ویدیویی که از صداوسیمای جمهوری اسلامی منتشر شد، سندی روشن از استفاده از کودکان به عنوان سپر انسانی‌ست.
حسین یکتا عضو شورای مرکزی قرارگاه عمار به صورت علنی از حامیان حکومت می‌خواهد که کودکانشان را همراه خود به ایست‌های بازرسی ببرند. جایی که بارها و بارها هدف حملات پهپادی قرار گرفته است. آنها می‌خواهند از کودکان به عنوان سپر انسانی استفاده کنند. اقدامی جنایتکارانه که تنها از تروریست‌های جمهوری اسلامی برمیاید.
زندگی و جان کودکان ذره‌ای برای این تروریستها اهمیتی ندارد.

غلامحسین محسنی اژه‌ای وسط جنگ نگران کم بودن و کند بودن روند اعدامهاست. او به مجموعه قوه قضاییه انتقاد می‌کند که چرا صدور احکام مصادره اموال و همینطور اجرای احکام اعدام سرعت نمی‌گیرد.
چنین جانورانی مجموعه جمهوری اسلامی را تشکیل داده‌اند که درست در میانه جنگ نگرانی‌شان این است که چرا شهروندان با سرعت کم اعدام می‌شوند و اموالشان مصادره نمی‌شود.
حالا شما بگویید دشمن مردم ایران چه کسی‌ست.

امشب در حالی که جهان با نفس‌هایی حبس شده به تحولات ایران می‌نگرد، باید یک حقیقت تاریخی را به صدای بلند فریاد زد:
نظام‌ها می‌روند، اما ملت‌ها می‌مانند.

​آنچه امشب در آستانه مرگ است، نه یک «تمدن»، بلکه کابوس ۴۷ ساله‌ای است که این تمدن کهن را به گروگان گرفته بود. تمدنی که هزاران سال از پسِ هجوم‌ها، اشغال‌ها و ویرانی‌ها سربلند بیرون آمده، برای بیرون راندن یک فرقه تبهکار از میان نخواهد رفت.
جمهوری اسلامی هرگز «ایران» نبود و نسبتی با ایرانیان نداشت. این حکومت ضدیت مطلق با نام، فرهنگ و هویت ایرانی بود.

​به عنوان کسی که همواره بر لزوم برخورد نظامی قاطع با این کانون ترور و سرکوب تأکید داشته‌ام، معتقدم:
فروپاشی این ساختار فاسد، نه مرگ یک تمدن، بلکه رها شدن پتانسیل عظیم ملتی است که دهه‌ها زیر چکمه‌های جهل و فساد سرکوب لگد شده بود.
خطاب به ناظران جهانی و سیاست‌مداران و به خصوص رئیس‌جمهوری آمریکا می‌گویم که قدرت اصلی ایران در ریشه‌های عمیق فرهنگی و اراده مردمی است که برای آزادی می‌جنگند.

ادامه👇

ادامه👆
ما خواهان جهانی هستیم که در آن ایران، نه به عنوان یک تهدید، بلکه به عنوان گهواره دانش و تمدن و صلح به جایگاه واقعی خود بازگردد. پایان ۴۷ سال باج‌خواهی و فساد، فرصتی است تا «خرد» جایگزین «رادیکالیسم» شود.

​ایران نخواهد مرد. ایران ققنوسی‌ست که از میان شعله‌های هر جنگی، دوباره متولد شده و بالیده است. ما نه برای ویرانی، بلکه برای بازپس‌گیری خانه‌مان ایستاده‌ایم.
جمهوری اسلامی از ویرانی و خرابی ایران نمی‌ترسد. آنها ایدئولوژی آخرالزمانی و موهوم خود را دارند که اتفاقا این کشور ثروتمند و غنی از منابع طبیعی و استعدادهای انسانی را تبدیل به ویرانه کرده است.
ایران را ویرانه‌تر نکنید.

تحمیل هزینه‌های سنگین و نابود کردن زیرساختهای حیاتی این سرزمین، تنها کار را برای بازسازی این سرزمین سخت‌تر خواهد کرد. برای دفع سرطان باید تنها به سلولهای سرطانی حمله کرد. نه به زیرساخت‌ها و نه به منافع و منابع حیاتی مردمی که خود به دنبال رفع این سرطان هستند.
در ساعات آینده هر اتفاقی که بیفتد با اطمینان می‌گویم که ایران و تمدن ایران زنده خواهد ماند. ریشه‌ها را نمی‌شود قطع کرد و سوزاند.
از هرجا که این درخت را ببرید از همانجا دوباره جوانه خواهد زد.