ناصر بکرزاده از زندان نوشته بود: «از کلمه اعدام ساده نگذرید؛ امروز نوبت من است، فردا نوبت دیگری.»
امروز قوه قضاییه از اعدام او به همراه یعقوب کریم‌پور دیگر زندانی سیاسی به اتهام واهی جاسوسی برای اسرائیل خبر داد.
امیر رئیسیان، وکیل پرونده ناصر بکرزاده، در رابطه با اجرای این حکم نوشت: «صبحِ زود آمدم دیوان عالی کشور، مطلع شدم که اعاده دادرسی رد شده، یکی‌دو روز بعد از ثبت، با عجله آمد‌م بیرون که اعاده دوم را ثبت کنم که دیدم خبرگزاری میزان، «پیروز‌مست شیپور عزا را دمیده است» حکم اجرا شد.»

جنایتی دیگر از ماشین کشتار جمهوری اسلامی!

باز هم طنابِ دار سهم آرزوهای جوانی شد که جرمش چیزی جز خواستن زندگی و بیزاری از تباهی نبود. محراب عبدالله‌زاده، آرایشگر ۲۷ ساله ارومیه‌ای، از بازداشتی‌های خیزش زن زندگی آزادی در ارومیه بود.
​او بیش از ۴۰ روز زیر شدیدترین شکنجه‌های جسمی و روانی بود و بازجویان با بازداشتِ دوست‌دخترش و تهدیدِ خانواده‌اش، او را به اعترافِ اجباری علیه خودش واداشتند.
محراب در دادگاه، با شجاعت تمام، از بی‌گناهی‌اش گفت و بارها درخواست کرد که موقعیت مکانی تلفن همراهش را برای اثباتِ عدم حضور در صحنه بررسی کنند؛ اما پاسخِ سیستم کثیف قضایی، تنها پوزخندِ قاضی و نادیده گرفتنِ مدارکِ بی‌گناهی‌اش بود. قاضی به او که در دادگاه گفته بود اعترافاتش زیر شکنجه بوده است، گفت: «خوب همه‌تان یاد گرقته‌اید که بگویید زیر شکنجه اعتراف کرده‌اید.»
او بدون دسترسی به وکیل انتخابی و در فرآیندی کاملاً غیرانسانی، قربانیِ سناریویی شد که از پیش برایش نوشته بودند.

​محراب را کشتند، اما فریادهای بی‌صدای او پشت دیوارهای زندان، بخشی از جنبش بزرگ دادخواهی ماست.
ما نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم که برای رویای آزادی، چه جوان‌هایی در پای این شیفتگان قدرت قربانی شدند.

خب جمهوری اسلامی باز فکر کرده کمی زیر پایش سفت شده است و این عربده‌کشی‌های امام جمعه رشت خطاب به زنانی‌ست که در این روزها در کارناوال‌های حکومتی جمهوری اسلامی شرکت کرده بودند.
او می‌گوید نیازی به سیاهی‌لشکر نیست و مردم تصمیم بگیرند دمار از روزگار این زنان درمی‌آورند.
منظورش از مردم البته همان‌ نهادهای حاکمیتی‌ست که تا دیروز تصمیمشان به استفاده حداکثری از زنان بی‌حجاب در تجمع‌های حکومتی بود. بله همه می‌دانیم که شما برای بقای خود به هر حیله و روشی متوسل می‌شوید حتی اگر به قول همین امام جمعه زیرپا گذاشتن حکم خدایتان باشد و حالا فکر می‌کنید خرتان از پل گذشته است.
این واقعیت جمهوری اسلامی‌ست. تا دیروز زنان بی‌حجاب در تجمعات حکومتی، جایشان در صفحه اول صفحات ولایتمداران بود، حالا امام جمعه رشت همین زنان بی‌حجاب را تهدید می‌کند که به زودی دیگر حتی نمی‌توانید از خانه‌هایتان خارج شوید!

اما همه می‌دانیم در عمل چیزی که به زودی اتفاق می‌افتد دفن شما و حکومت داعشی‌تان و همه حیله‌ها و نیرنگ‌هایتان در زباله‌دان تاریخ است.

دو قتل حکومتی دیگر و این بار محمدرضا میری کارگر ۲۱ ساله و مهدی رسولی که او نیز کارگری ۲۵ ساله بود، اعدام شدند. خانواده آنها را فریب داده بودند که پرونده در کمیسیون عفو است و عزیزان آنها به شرط عدم اطلاعرسانی درباره پرونده‌شان اعدام نخواهند شد. به همین دلیل تا امروز هیچ اسمی از این دو نفر رسانه‌ای نشده بود.
اما جنایتکاران جمهوری اسلامی، هر دو را کشتند و به خانواده‌ها آدرس مزارشان را دادند.
تا می‌توانند آدم می‌کشند و این جنگی‌ست که تا امروز علیه مردم ایران ادامه داشته است.

این تصویر، تمامِ معنای زندگی در سایه جمهوری اسلامی است: خواهری که با لباس فارغ‌التحصیلی، به جای تالار دانشگاه، در میان سنگ‌های سردِ گورستان ایستاده تا پایان تحصیلش را به برادری خبر بدهد که قرار بود کلاه فارغ‌التحصیلی را بر سرش بگذارد، اما حالا زیر خروارها خاک آرمیده است.

​پرهام آقامحمدی؛ جوانی ۳۲ ساله که نه در میدان جنگ بود و نه سلاحی داشت. مزدوران رژیم در ۱۹ دی‌ماه، در محله کاشانی تهران، ابتدا با ساچمه بدن جوانش را نشانه رفتند و وقتی از موتور سقوط کرد، در کمال بی‌رحمی از پشت به او تیر جنگی شلیک کردند. جنایت آن‌ها به اینجا ختم نشد؛ آن‌ها حتی از درمان او در بیمارستان جلوگیری کردند تا مطمئن شوند قلبی که برای زندگی می‌تپید، از حرکت بازمی‌ایستد.

​حالا خواهرش در کنار مزار او ایستاده و زخمی عمیق‌تر از گلوله را فریاد می‌زند. او نوشته است: «آرزوم بود تو جلسه دفاع‌ام باشی.
آرزوم بود کلاه فارغ التحصیلی رو تو روی سرم بذاری. الان آرزوم نابودی هرکسی هست که تورو از من گرفت.»

​این عکس، برشی از واقعیتِ امروز ایران است. ما نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم که چگونه زیباترین آرزوهای یک نسل را در شهرهای ایران به رگبار بستید.

امیرمحمد کریمی، دانشجوی رشته مهندسی پلیمر دانشگاه تهران حدود ۱۰ روز است که توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده و از محل نگهداری وی اطلاعی حاصل نشده است.
در جریان اعتراضات دانشگاه صفحات حامی حکومت او را یکی از عوامل سوزاندن پرچم جمهوری اسلامی معرفی کرده بودند.

گفته شده است حدود ده روز است که او بازداشت شده و همزمان با بازداشت این دانشجو، جلسه کمیته انضباطی او نیز به‌صورت غیابی و بدون طی شدن روند قانونی برگزار شده و او به دو ترم محرومیت از تحصیل محکوم شده است.
صدای دانشجو و دانشگاه با بگیر و ببند و فشار و تهدید خاموش نخواهد شد.

آستاره انصاری و الهام زراعت‌پیشه، دو تن از وکلای دادگستری و مدافعان سرسخت حقوق بشر، این روزها خود قربانی سرکوب شده‌اند.
آستاره شامگاه ۱۳ اردیبهشت در منزل شخصی‌اش و الهام روز ۱۴ اردیبهشت در مقابل دادسرای شیراز بازداشت و به مکان نامعلومی برده شدند. دلیل بازداشت و محل نگهداری‌شان همچنان نامشخص است.
این دو وکیل سال‌ها در پرونده‌های سیاسی و امنیتی، صدای زندانیان سیاسی و قربانیان نقض حقوق بشر بوده‌اند. حالا رژیم با بازداشت آن‌ها می‌خواهد چشمان عدالت را بیش از پیش ببندد تا با خیال راحت‌تر در بیدادگاه‌های خود شهروندان این سرزمین را قربانی کند.
این وکلای شجاع را تنها نمی‌گذاریم!
جمهوری اسلامی بداند که هر وکیلی را که بازداشت کنید، هزاران صدای بلندتر از آنها پژواک صدای زندانیان بی‌گناه و قربانیان خواهد شد.

هفت زن زندانی سیاسی شجاع در زندان اوین به‌خاطر شرکت در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» و سردادن شعارهای آزادی‌خواهانه، به سه هفته محرومیت کامل از ملاقات با خانواده محکوم شدند.
زهرا صفایی، فروغ تقی‌پور، مرضیه فارسی، الهه فولادی، ارغوان فلاحی، شیوا اسماعیلی و گلرخ ایرایی، زنان شجاعی هستند که حتی پشت میله‌های زندان نیز صدای اعتراضشان به توحش و جنایتکاریهای این حکومت خاموش نشده است.

این حکم ظالمانه دیروز (۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵) به این زنان زندانی ابلاغ شد. رژیم با این اقدام قصد دارد صدای اعتراض به اعدام‌های فله‌ای را خفه کند، و از سوی دیگر می‌خواهد آخرین ارتباط این زنان مبارز با دنیای بیرون را هم قطع کند.
اما این فشارها نتیجه معکوس دارد! هر روز که این زنان قهرمان در اوین فریاد «نه به اعدام» سر می‌دهند، هزاران ایرانی آزاده دیگر نیز در خیابان‌ها و در شبکه‌های اجتماعی این صدا را پژواک می‌دهند.

محرومیت از ملاقات، نوعی شکنجه روانی سیستماتیک است و باید متوقف شود. همچین هیچکدام از این زنان مجرم نیستند بلکه گناهشان سر خم نکردن مقابل ظلم و سرکوب و جنایت است.

نامش امیرحسین قادرزاده است؛ جوانی ۱۹ ساله که تا همین چند ماه پیش رویای مستطیل سبز و توپ فوتبال را در سر داشت. اما امروز، او نه در زمین بازی، که در گوشه‌ی تاریک سلولی زیر سایه‌ی سنگین حکم اعدام نشسته است.

​امیرحسین در جریان اعتراضات دی‌ماه بازداشت شد. گزارش‌ها حاکی از آن است که ماموران تنها به دلیل وجود ساچمه در بدنش (که سندی بر حضور او در خیابان بود) او را در خانه‌اش بازداشت کردند. اما فاجعه به همین‌جا ختم نشد؛ او را شکنجه کردند تا به آنچه مد نظر بازجویانش بود اعتراف کند.
​امروز امیرحسین ۱۹ ساله، در حالی که از نظر جسمی و روحی در وضعیت وخیم قرار دارد، و در خطر اعدام است . خانواده‌ی او در اضطرابی کشنده به‌سر می‌برند و صدایشان در هیاهوی اخبار و سکوتِ غیرقابل توجیه برخی از رسانه‌های بزرگ، به جایی نمی‌رسد.
نباید اجازه دهیم این «سکوت» به طناب دار تبدیل شود.
​امیرحسین یکی از هزاران جوانی است که قربانیِ انتقام‌جویی حکومت از نسل زد و جوانان ایران شده است. اجازه ندهیم نام او در هیاهوی اخبار فراموش شود. ناامیدی و سکوت، دقیقا همان چیزی است که دشمن می‌خواهد.
​صدای امیرحسین قادرزاده باشیم؛ قبل از آنکه دیر شود.

۱۹ دی ۱۴۰۴، کرج، گوهردشت.
یک خانواده کامل، یک ماشین معمولی، یک عصر خونین!
بیژن مصطفوی، معلم بازنشسته و جانباز، زهرا بنی‌عامریان، مادر و کارمند بازنشسته تامین اجتماعی، و دانیال مصطفوی، دانشجوی ۱۹ ساله مهندسی کامپیوتر.
همه‌شان توی ماشین شخصی‌شان بودند. در ایست بازرسی مستقیم به رگبار بستندشان.
گلوله‌هایی که بی‌رحمانه شلیک شدند و چراغ زندگی یک خانواده را برای همیشه خاموش کردند.
این خون، روی دستان همان کسانی است که امروز ادعای آوردن «امنیت» می‌کنند.
این قتل، فقط یک حادثه نبود؛ نماد وحشی‌گری رژیمی است که اقتدار را در کشتن شهروندان تعریف کرده است.
ما فراموش نمی‌کنیم.
تا روز عدالت، این جنایت‌ها را فریاد می‌زنیم.

یک ماه از بازداشت اکبر عظیمی، شهروند معترض اهل ملکان می‌گذرد و خانواده او همچنان بی‌خبر از وضعیت و شرایط او هستند. او که کارمند اداره منابع طبیعی شهرستان ملکان، نیز هست به تازگی نسبت به وضعیت معیشتی مردم ابراز نگرانی و به این شرایط اعتراض کرده بود.
با وجود اینکه حدود یک ماه است او بازداشت شده اما هیچ اطلاعی از سرنوشت، محل نگهداری و اتهامات مطروحه علیه وی مشخص نیست.

ظاهرا باز هم فیل‌ رییس فدراسیون فوتبال یاد هندوستان کرده و برای دنیا شرط و شروط می‌گذارد! او گفته آمریکا باید «تضمین» بدهد که به مقامات و به خصوص سپاهی‌ها بی‌احترامی نشود، وگرنه مثل قصه کانادا برمی‌گردیم!
​چند نکته جهت یادآوری:
​۱. آن کسانی که در استادیوم‌ها پیام بیزاری و انزجارشان از شما را به گوش جهانیان به هر شکلی که صلاح بدانند به دنیا می‌رسانند، دولت آمریکا نیست، «مردم» هستند. مردمی که خیلی خوب بلدند در یک قاب بین‌المللی، صدای واقعی‌شان را به دنیا برسانند. آنجا دیگر ون گشت ارشاد و دیوار بتنی نیست که جلوی دهان کسی را بگیرید.

​۲. طوری می‌گویید «مثل کانادا برمی‌گردیم» که انگار خودتان با عزت و احترام و به نشانه اعتراض بلیت برگشت گرفتید! تا جایی که دنیا دید، شما را با حقارت از کانادا بیرون انداختند و اجازه ورود ندادند. آن «اخراج» بود نه «بازگشت داوطلبانه».
​ادامه👇

ادامه👆
۳. به هر حال خودت که خواب حضور دد جام جهانی را ببینی. اگر کسانی مثل خودت بخواهند تیم را همراهی کنند، آماده لگد اخراج باشید. به جای بادی‌گارد و اسکورت، به فکر این باشید که اگر کسی در اردوی تیم ملی با نهادهای تحریمی و سپاه «بده‌بستان» داشته، به محض رسیدن به مرز آمریکا، احتمالا به جای تضمینِ احترام، با لگد اخراج و ابطال ویزا روبرو می‌شوند.

​آقای تاج! دوران شما جنایتکاران تمام شده و هرجا که ایرانیان کرد هم جمع شوند کابوس شما خواهند بود.

اسماعیل بقایی سخنگوی وزارت خارجه حذف تیک آبی‌اش را «سرکوب حقیقت» نامیده است.
سوال ساده:
اگر حذف یک تیک از حساب مجازی یک مسئول، سرکوب حقیقت است، قطعِ کامل دسترسیِ یک ملت به جهان به مدت بیش از دو ماه، چه جنایتی در حق حقیقت بود؟

شما چرا پول می‌دهید که در پلتفرمی که برای مردم فیلتر کرده‌اید، تیک داشته باشید و «ویژه» باشید؟
حقیقت با بازگرداندن تیک آبی شما زنده نمی‌شود؛ حقیقت همان صدای مردمی است که پشت دیوارهای فیلترینگ شما مانده است.

پیام افخمی، شهروند تهرانی، در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۴۰۴ در منزل خود توسط مأموران وزارت اطلاعات و با حکم بازپرس مهردادی از شعبه دادسرای ناحیه ۳۳ بازداشت شد. تاکنون هیچ اتهامی علیه او اعلام نشده است.
خانواده این شهروند تهرانی از وضعیت و محل نگهداری او بی‌خبر مانده‌اند. افخمی از زمان بازداشت تنها یک تماس کوتاه داشته و نتوانسته اطلاعاتی درباره وضعیت خود ارائه دهد.
نگرانی‌ها در این پرونده از آن جهت بیشتر است که پیام افخمی سرپرستی مادر بیمار خود را بر عهده دارد و غیبت او فشار مضاعفی بر خانواده‌اش وارد کرده است.
تاکنون هیچ مقام قضایی یا امنیتی در قبال این بازداشت پاسخگو نبوده و خانواده افخمی خواستار آزادی سریع و بی‌قید و شرط او هستند.

طبق گزارش نت‌بلاکز، امروز روز ۶۹ام قطعی اینترنت ایران است؛ ۱۶۳۲ ساعت قطع ارتباط با جهان، ۶۹ روز تاریکی کامل که زندگی میلیون‌ها ایرانی را فلج کرده است.

این خاموشی عمدی نه تنها صدای مردم را خفه کرده، بلکه به گفته نت‌بلاکز، باعث بیکاری گسترده شده و ثروت را از دست کارگران مستقل و کسب‌وکارهای کوچک خارج کرده و مستقیم به جیب گروه‌های وابسته به رژیم که به شکل‌های مختلف در حال سوء‌استفاده از این شرایط هستند ریخته است.

جمهوری اسلامی با قطع اینترنت، نه تنها ایران را از دنیا جدا کرده، بلکه مردم را در تاریکی کامل به گروگان گرفته تا کشتار، شکنجه و اعدام‌ها بدون شاهد و بدون صدای جهانی ادامه پیدا کند.
ما خاموش نخواهیم ماند.
این خاموشی، جنایت علیه بشریت است.

ویدئوی ارسالی یکی از کسبه، واقعیت عریان اقتصاد ایران را به تصویر می‌کشد: تفاوت فاحش قیمت دو روغن خوراکی که تولیدشان تنها چند ماه فاصله دارد.
۲۲۰ درصد گرانی فقط در چند ماه!
​روغن، تنها «مشتی نمونه خروار» از سفره‌ای است که زیر بار ایدئولوژی‌زدگی، ماجراجویی‌های منطقه‌ای و هزینه‌های گزافِ گروه‌های نیابتی جمهوری اسلامی کوچک و کوچک‌تر شده است.
در حالی که صداوسیما با میزگردهای نمایشی سعی در انکار قحطی و تورم دارد، سوال اصلی اینجاست: چه کسی جز رانت‌خوارانِ متصل به بدنه قدرت، تابِ تحمل این گرانی‌ها را دارد؟
​همان‌هایی که نانشان از خون مردم رنگین است؛ از کاسبانِ فیلترینگ گرفته تا وابستگان به نهادهای نظامی و امنیتی. حقیقت تلخ این است: جمهوری اسلامی نه فقط معیشت، که «امکانِ زندگی» را در ایران هدف گرفته است.

بازداشت «فرزاد میثاقی» و خانواده‌اش در شهر افیون ترکیه، آن هم در آستانه مهاجرت به کانادا، پرده دیگری از تراژدی ناتمام بهاییان ایران را کنار زد. فرزاد برای پیگیری مراحل قانونی خروجش به پلیس ترکیه مراجعه کرده بود که به‌جای دریافت مجوز خروج، با حکم دیپورت مواجه شد.
این اتفاق تنها یک خطای اداری نیست؛ بلکه نمادی از بن‌بستِ زیستن برای اقلیتی است که نه در وطن امنیت دارند و نه در سایه پناهندگی حق و حقوقشان رعایت می‌شود.
​بهاییان در ایران با یک آپارتاید سیستماتیک روبه‌رو هستند که از محرومیت تحصیلی تا مصادره اموال و حبس‌های خودسرانه را شامل می‌شود. حالا، خطر بازگشت اجباری به کشوری که آن‌ها را «شهروند» نمی‌داند، این خانواده را در وضعیت خطرناکی قرار داده است. دیپورت آن‌ها به ایران، به معنای سپردن مستقیم قربانی به دست شکنجه‌گر است.
صدایشان باشیم.

​«علی پیشه‌ورزاده»، جوان ورزشکار که در رشته واترپلو و همچنین به عنوان نجات غریق در رشت شناخته شده بود، حالا برایش به اتهام محاربه حکم اعدام صادر شده است. او روز ۱۸ دی‌ماه سال گذشته در رشت بازداشت شده بود.
علی پیشه‌‌ور زاده علاوه بر فعالیتهای ورزشی در یک کافه کوچک در بازار رشت کار می‌کرد

​او تنها به جرم اعتراض و در روندی ناعادلانه، با اتهاماتی همچون «محاربه» به مرگ محکوم شده است. علی، نه یک عدد است و نه یک نام در لیست‌های خبری؛ او امید یک خانواده و مثل هزاران جوان دیگر زیرساخت این مملکت است.

سکوت ما در برابر آنچه در زندان‌های ایران و دستگاه آدم‌کشی قضایی می‌گذرد، می‌تواند به قیمت جان عزیزی تمام شود که جرمش چیزی جز حق‌خواهی نبود.

تصور کنید: زنی ۴۱ ساله از بلوچستان، نسیمه اسلام‌زهی، در حالی که باردار بود، همراه همسرش ارسلان (عبدالرحمان) شیخی در شهریور ۱۴۰۲ در خانه‌شان در ملارد دستگیر شد. نوزاد کوچکشان، تسنیم، در داخل زندان اوین به دنیا آمد و از همان لحظه‌ی تولد، فقط دیوارهای سرد زندان، را دید و صدای قفل درها را شناخت. حالا این دختر کوچک، که خواهر بزرگترش به بهزیستی سپرده شده است، در آغوش مادری است که خودش با حکم اعدام روبه‌روست.

همسر نسیمه، ارسلان شیخی، روز ۴ بهمن ۱۴۰۴ توسط همین رژیم جنایتکار به اتهام امنیتی به دار آویخته شد. حالا نسیمه، مادر دو فرزند (یکی در بهزیستی، یکی در زندان)، در زندان قرچک ورامین با حکم اعدام به اتهام «محاربه و بغی» مواجه است.
دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی، این حکم غیرانسانی را صادر کرده است.
نسیمه سه ماه در سلول انفرادی بند ۲۰۹ اوین تحت بازجویی بود، زایمان کرد و با نوزادش در شرایط فاجعه‌بار بهداشتی نگه داشته شد.