پزشکیان و عراقچی در حاشیه مراسم تشییع جسد خامنه‌ای برای دفن کردنش از طرف جماعت موسوم به «عرزشی» مورد فحاشی قرار گرفتند و شعارهایی علیهشان سر داده شد.
در ویدیوهایی که از مراسم منتشر شده است شعارهایی مثل «مرگ بر وطن‌فروش خائن»، «بی‌شرف بی‌شرف» به گوش می‌رسد.

شعارهایی که در واقع باید نصیب مجتبی خامنه‌ای می‌شد اما او اگر زنده باشد، ترجیح داده پشت پرده بنشیند و با خون پدرش معامله کند تا قدرت را حفظ کند؛ اما فحشش را عراقچی و پزشکیان بخورند.
او نیز اگر زنده باشد و کلا وجودش ساخته و پرداخته قالیباف و دار و دسته‌اش نباشد، مانند پدرش ترسوست و از قبول مسئولیت در تصمیم‌های کلیدی گریزان است.

پس از حملات ساعاتی پیش سپاه به نفتکش‌ها در منطقه خلیج فارس نیروهای سنتکام حملات سنگینی را علیه برخی اهداف در بندرعباس انجام دادند.
آمریکا با وجود تلاش برای مذاکره با یک مشت تروریست و جنایتکار این را خوب می‌داند که تنها زبانی که جمهوری اسلامی بلد است، زبان زور است.
هنوز مشخص نیست در این موج حملات که یکی از شدیدترین حملات پس از آتش‌بس است چه مناطقی هدف قرار گرقته شدند.

حمید رسایی نماینده مجلس خواستار حمله موشکی به ترکیه برای کشتن دونالد ترامپ رییس‌جمهوری آمریکا شد. او در پستی که در شبکه ویراستی منتشر کرد نوشت:
«حالا که دونالد ترامپ در تیررس ماست و برای اجلاس ناتو به ترکیه آمده است، رسما و بدون تعارف، محل استقرار او را در ترکیه با موشک هدف بگیریم.»

نام جمهوری اسلامی از روز تاسیس با ترور و جنایت گره خورده است و دنیا خیلی زود متوجه خواهد شد که نتیجه مماشات با این حکومت و تقویت آن در نهایت تنها به ترویج و گسترش تروریسم منجر خواهد شد.

پارسا نجفی، جوان ۱۹ ساله بهایی، بیش از یک ماه است که در زندان مرکزی اصفهان در بازداشت به سر می‌برد چون حاضر نیست خودش را و اعتقاداتش را انکار کند.

خواهرش آتوسا در ویدیویی از فشار شدید بر روی برادرش برای گرفتن «اعتراف اجباری» خبر داد.

صبح شنبه ۱۶ خرداد، نیروهای امنیتی به خانه خانواده نجفی در اصفهان یورش بردند. پارسا را با خود بردند. خانه را زیر و رو کردند. تلفن، لپ‌تاپ، کارت بانکی، پول نقد، کتاب‌های درسی، تابلوها، شناسنامه، گذرنامه و همه را ضبط کردند. آنها با اعضای خانواده رفتار توهین‌آمیز داشتند و برخی را حتی کتک زدند.

صدای پارسا نجفی و سایر زندانیان سیاسی و عقیدتی باشیم.

ویدیوی دریافتی:

این ویدیو را شهروندی از تهران فرستاده و مربوط به ساعت ۵ صبح امروز هفدهم تیرماه در منطقه‌ای نزدیک پردیس در شمال شرق تهران است. موج حملات جدید آمریکا در پاسخ به حملات موشکی سپاه، علاوه بر بندرعباس و برخی شهرهای جنوبی ایران، شامل مناطقی در اطراف تهران هم شده است.

ترامپ گفته است که از نظر او آتش‌بس تمام شده است و مقامات جمهوری اسلامی را دیوانه‌هایی نامید که در شرایطی که به آنها فرصت داده بود مراسم تشییع برگزار کنند، اقدام به شلیک موشک کردند.
او گفت که جمهوری اسلامی مثل سرطانی‌ست که اگر جلویش گرفته نشود گسترش پیدا می‌کند.

ویدیو و پیام دریافتی:

«سلام و خسته نباشید
ساکن تهران هستم و این پیام اعتراضی رو براتون ارسال میکنم. مجتبی خامنه ای به عنوان رهبر جمهوری اسلامی منسوب شده ولی با این وجود حتی جرات حضور در مراسم تشییع جنازه پدرش رو هم نداره. تصمیم گرفتم که پیام اعتراضی ام رو به این شیوه کنایه آمیز برسونم و مجتبی خامنه ای - ملقب به موشتبا - رو به موشی تشبیه کنم که به تله موش خواهد افتاد. شخصی که از حضور در میان ملت خودش میترسه به هیچ عنوان شایسته رهبری نیست و او هم به زودی مانند پدرش از بین خواهد رفت و این حکومت مستبد برای همیشه از صفحه تاریخ کشورمون حذف خواهد شد!»

تروریست کارش ترور و جنایت است. داعش و القاعده را با هزار مشوق هم به سر میز مذاکره بیاوری، باز هم وجودشان با آدم‌کشی و جنایت تعریف می‌شود.
بیش از سی هزار شهروند ایرانی را در دو روز کشتند. جهان غرب و آمریکا اما تصمیم گرفتند با آنها مذاکره کنند و کنار بیایند.
حالا همین‌هایی که ترامپ رهبران منطقی‌تر جمهوری اسلامی می‌خواند، به دنبال ترور او هستند. این فقط یک بنر و تهدید توخالی نیست. جمهوری اسلامی نشان داده تا وقتی برقرار باشد از هر فرصتی برای ترور و جنایت استفاده می‌کند. خواه علیه مردم خودش باشد و خواه علیه مردم کشورهای دیگر و حتی رئیس‌جمهوری آمریکا.

همان لحظه‌ای که خبر مرگ خامنه‌ای پخش شد، جمهوری اسلامی اینترنت را قطع کرد چون مردم در خیابان‌ها بودند و جشن می‌گرفتند.
اما حالا آن مردم را به خانه‌ها برگرداندند و مراسم آدم جمع‌کنی و صحنه‌سازی را پای تابوت خامنه‌ای شروع کردند.
لیست مهمانان مراسم همه چیز را به خوبی نشان می‌دهد: روسیه، چین، حماس، حزب‌الله، حوثی‌ها. حتی یک رهبر دموکراتیک آنجا نبود. این یک مراسم تشییع نبود. دورهمی دیکتاتورها و یک اجلاس تروریستی بود.
این تفاهمنامه جدید هم مثل برجام است. نه کلمه‌ای درباره حقوق بشر، نه کلمه‌ای درباره اعدام‌ها و نه حتی اشاره‌ای به مردم ایران.
در این گفتگو تصریح کردم که خانواده‌ خود من در ایران هستند و نمی‌خواهم مردم عادی هدف قرار بگیرند.
از آمریکا و اروپا می‌خواهم به اندازه تروریست‌هایی که در آن مراسم جمع شدند، متحد باشند و با اقدام درست، رژیم را پایان دهند. بدون آسیب رساندن به مردم بی‌گناه ایران که همین حالا هم قربانی و گروگان جمهوری اسلامی هستند.

نامزد بودند و قرار بود ازدواج کنند. حالا هر دو به اعدام محکوم شده‌اند.

مهدی ناظر و مهناز چاردولی هر دو در تاریخ ۲۱ دی‌ماه ۱۴۰۴ دستگیر شدند. آنها با هم محاکمه شدند و با هم نیز توسط قاضی صلواتی به اعدام محکوم شدند.

آنها ماه‌ها در سلول‌های انفرادی نگه داشته شدند، خانواده‌هایشان تحت فشار قرار گرفتند که سکوت کنند. حق انتخاب وکیل نداشتند و حالا قاضی صلواتی _ همان قاضی‌ای که دهه‌هاست حکم مرگ امضا می‌کند _ آن‌ها را به اعدام و ۱۰ سال زندان محکوم کرده است.

اتهام؟
«حمله به مسجد با کوکتل مولوتوف.»
اما هیچ گزارشی از چنین حمله‌ای در روز بازداشت آن‌ها وجود ندارد.

خواهر مهدی، عاطفه ناظر هم به ۱۰ سال زندان محکوم شده است.
صدایشان باشید.


#مهدی_ناظر #مهناز_چاردولی #عاطفه_ناظر

به خنده‌هایشان و به رقص سرخوشانه‌شان نگاه کنید. جمهوری اسلامی با بی‌رحمی و گلوله، بر این همه شورِ زندگی نقطه پایان گذاشت.

​شش ماه از قتل‌عام دی‌ماه گذشت. شش قرن هم که بگذرد، جنایتی که تروریست‌های حاکم در روزهای هجدهم و نوزدهم دی‌ماه علیه مردم بی‌دفاع رقم زدند، فراموش نخواهد شد. چه جان‌های شیفته‌ای که از ما گرفتند و چه آرزوهایی که تباه کردند.
​ما تن به فراموشی نمی‌دهیم و هرگز نمی‌بخشیم.

هیچ گوسفندی برای قصاب خودش گریه نمی‌کند.
مقاله‌ام در مورد یک هفته عزا برای مردی که سالها زنان و مردان را زندانی، شکنجه و اعدام کرد. فرمان قتل‌عام داد، دوربین‌ها آماده. اتوبوس‌ها پر از گریه‌کنندگان اجاره‌ای.
پشت پرده‌ی این نمایش را افشا کردم.

https://www.thefp.com/p/the-iran-the-funeral-cameras-dont?taid=6a4ed55ceafdd9000138a787&utm_campaign=trueanthem&utm_medium=social&utm_source=twitter

دوشنبه ۱۵ تیر، نیروهای اداره اطلاعات به خانه‌ی یک زوج هنرمند کُرد در پاوه هجوم بردند.
اول راشد امامی را بردند. چند ساعت بعد برگشتند و شلیر مدیرزاده را هم با خشونت بازداشت کردند.
نه حکم قضایی داشتند و نه گفتند که آن دو را کجا برده‌اند.

چهار روز است خانواده‌شان دنبال یک جواب ساده‌اند: کجا هستند و چه وضعیتی دارند.

راشد، مهندس ۳۳ ساله و هنرمند، پیش‌تر هم در اعتراضات «زن زندگی آزادی» در آبان ۱۴۰۱ همراه برادر کوچکترش بازداشت شده بود.
این بار همسرش را هم بردند.

جمهوری اسلامی فکر می‌کند اگر خانواده‌ها را با هم ببرد، صدایشان خفه می‌شود.
هر بازداشت بی‌حکم، آدم ربایی‌ست. راشد و شلیر باید آزاد شوند. صدایشان باشیم.

فوری: از ساعاتی پیش گزارشهای مختلفی از وقوع انفجارهای مهیب در شهرهای مختلف ایران منتشر شده است.

سنتکام در بیانیه‌ای از آغاز دور سوم حملات خبر داده و گفته که این حملات پس از شلیک موشک به سمت یک کشتی باری در تنگه هرمز توسط سپاه انجام می‌شود.
در بیانیه سنتکام آمده است: «به ایران فرصت دیگری داده شد تا پس از پاسخگو شدن در قبال حملات قبلی به کشتی‌های تجاری، پایبندی خود را به یادداشت تفاهم نشان دهد، اما بار دیگر ناکام ماند.»
مناطقی در بوشهر، بندر دیر، کنگان، اهواز و چندین نقطه دیگر در این موج جدید حمله، هدف قرار گرفته‌اند.
مردم ایران جنگ‌طلب نیستند. این جمهوری اسلامی‌ست که با ایدئولوژی‌های آخرالزمانی خود زندگی مردم ایران را نابود کرده و بقای خود را در تداوم ترور و جنگ و کشتار می‌بیند.

آذر ۱۴۰۳، وقتی دادگاه حکم اعدام برای متهمان پرونده «شهرک اکباتان» صادر کرد، مسعود وظیفه یکی از آن‌هایی بود که جلوی این بی‌عدالتی ایستاد و تحصن کرد.
او برای همین اعتراض صلح‌آمیز بازداشت و پس از محاکمه در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران روانه زندان شد.

اتهاماتش همان اتهامات همیشگی بود: «تبلیغ علیه نظام»، «اخلال در نظم عمومی»، «نشر اکاذیب».
حکم دادگاه برای او ۴ سال زندان، ۷۴ ضربه شلاق و ۵۰ میلیون تومان جریمه بود.

او حالا در زندان تهران بزرگ از روز ۱۸ تیر ۱۴۰۵ در اعتصاب غذاست.

چرا؟ چون زانویش آسیب دیده، بینایی‌اش دارد از بین می‌رود، مشکلات گوارشی دارد و یک ماه است که قاضی ناظر دستور انتقالش به مرکز درمانی را صادر کرده، اما کسی آن را اجرا نکرده است.

مسعود وظیفه جرمی نکرده است. او فقط یک شهروند شجاع و با مسُولیت بود که گفت: اعدام نکنید.

جمهوری اسلامی این است. کسی که علیه اعدام حتی یک اعتراض مدنی مسالمت‌آمیز انجام دهد و صدایش را بلند کند، اینچنین به زندان می‌افتد و از درمان نیز محروم می‌شود تا در همان زندان سلامتی خود را از دست بدهد.

صدای او و سایر زندانیان سیاسی و عقیدتی باشیم.

#مسعود_وظیفه

روز یکشنبه ۲۱ تیرماه، گارد ویژه زندان اوین به زنان زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین حمله کرد.

پس از حمله اسرائیل به اوین در خرداد سال گذشته و انتقال زندانیان زن به زندان قرچک، حالا آنان به جای بازگشت به بند قبلی خود که حالا بسته شده است به به بند ۳۵۰ منتقل شدند.

حالا مسئولان زندان با زور، گروهی از زندانیان مالی را نیز از قرچک به همین بند منتقل می‌کنند؛ بندی که نه ظرفیت دارد و نه اصل تفکیک جرائم در آن رعایت می‌شود.

وقتی روز یکشنبه زنان زندانی در برابر این رفتارهای ناقض حقوقشان مقاومت کردند، گارد ویژه به آن‌ها یورش برد و با باتوم آنها را مورد ضرب و شتم قرار داد.

در این میان مهسا نوری و فرح نساجی به سلول انفرادی منتقل شدند.

رئیس بند، «یگانه» که پیش‌تر از زندانبان‌های قرچک بود زندانیانی که حکم اعدام دارند را به اجرای احکام اعدام تهدید می‌کند.

ادامه👇

ادامه👆
پنج زن در این بند حکم اعدام دارند:
پخشان عزیزی، وریشه مرادی، ارغوان فلاحی، بیتا همتی و مریم هداوند.

ارغوان فلاحی ۲۵ سال دارد و حکم اعدامش را همین چند روز پیش قاضی صلواتی صادر کرده است.

در این بند، در میان همه این خشونت‌ها، دو کودک خردسال هم هستند ( فرزند رضوانه احمدخان‌بیگی و فرزند نسیمه اسلام‌زهی) که در هنگان یورش گارد زندان، کنار مادرانشان در بند بودند.

صدای زنان شجاع محبوس در زندان اوین باشیم.

این مجسمه شنی را کنار ساحل به یاد جاویدنام آیدا عقیلی یک هنرمند ایرانی ساخته است تا ادای احترامی به این جانباخته راه آزادی باشد.

آیدا عقیلی ۳۴ ساله بود. هنرمند بود. شمع می‌ساخت. یوگا کار می‌کرد. قهرمان مسابقات دارت بود. شیفته رقص در دل طبیعت بود. عاشق ایران بود آنقدر که چند روز پیش از کشته شدنش، عکسی از خودش منتشر کرد در حالی که نقشه ایران را به آغوش کشیده بود.

شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، آیدا مثل هزاران هموطنش به خیابان‌های تهرانپارس رفت تا صدایش را بلند کند. نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی با گلوله جنگی به سرش شلیک کردند.

آیدا قبل از تولد ۳۴ سالگی‌اش نوشته بود: «به امید آزادی ایرانم.»

او به روز برآورده شدن آرزوی خود نرسید اما ما حالا متعهدیم که روزی آرزوی او و دهها هزار جانباخته راه آزادی مثل او، به واقعیت بپیوندد.

یادت گرامی، آیدای عزیز.

دیوان عالی کشور جمهوری اسلامی روز چهاردهم تیر، حکم اعدام ۱۲ معترض اصفهانی را تأیید کرد. حالا پرونده به شعبه اجرای احکام دادگاه انقلاب اصفهان فرستاده شده و این یعنی هر لحظه ممکن است این افراد اعدام شوند.

این ۱۲ نفر در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در محدوده میدان علیخانی اصفهان بازداشت شدند. بعضی از آنها ۱۷ ساله بودند.

اسم‌هاشان را بخوانید و به یاد بسپارید:
علیرضا سپاهی، متولد ۱۳۸۰
ابوالفضل سپاهی، متولد ۱۳۸۱
قائم حسینی، متولد ۱۳۸۴
گل‌محمد محمدی، شهروند افغانستان، متولد ۱۳۸۱
شروین باقریان، متولد ۱۳۸۶
عرفان اسفندیاری، متولد ۱۳۸۶
امیرحسین صفری، متولد ۱۳۷۷
امیرحسین ملکی، متولد ۱۳۸۵
علی دشتی، متولد ۱۳۸۵
ابوالفضل ابراهیمی، متولد ۱۳۸۶
علیرضا رئیسی، متولد ۱۳۸۳
امیرحسین ابراهیمی انالوچه، متولد ۱۳۸۵.

در میان این اسامی دو نفر با هم برادرند. یکی از آنها هم شهروند افغانستان است که به معترضان پناه داده بود.

ادامه👇