حسن رونقی، برادر حسین رونقی روز سه‌شنبه ۲۳ تیر ۱۴۰۵ پس از ضرب‌وشتم توسط مأموران لباس‌شخصی در شهر ملکان بازداشت شده است. او پیش از این نیز در جریان جنگ ۱۲ روزه بازداشت و تحت شکنجه قرار گرفته بود.

حسن رونقی به بیماری خودایمنی مبتلاست که باعث آسیب به سیستم عصبی او شده و در دوره‌هایی توانایی راه رفتن را از او می‌گیرد.
با توجه به وضعیت جسمانی و نیاز او به مراقبت‌های پزشکی، ادامه بازداشت او می‌تواند سلامت وی را با خطرات جدی مواجه کند.

#حسن_رونقی

این گوشه‌ای از زندگی مردم در بسیاری از شهرهای جنوبی ایران از جمله بندرعباس است.
دوباره صدای غرش هواپیماها و انفجار موشک‌ها نتیجه جنگ‌افروزی پس‌مانده‌های جمهوری اسلامی‌ست.

مردم ایران در این میان محکوم به زندگی زیر سلطه مشتی‌ تروریست هستند و از آن سو باید هر روز و هر شب نیز نگران زندگی خود و عزیزانشان و پیامدهای جنگ باشند.
لعنت به آخوند که در معادلات و تصمیم‌گیری‌هایش همه‌چیز و همه‌کس جا دارند به جز مردم ایران.

جمهوری اسلامی با ایدئولوژی‌های احمقانه و توهمات خود بار دیگر خود را وارد جنگی دیگر کرده است.
حکومتی که ذاتا هرچه در آدم‌کشی و کشتار شهزوندان بی‌دفاع تبحر دارد، مطلقا توانایی جنگیدن با نیروی نظامی دیگری را ندارد.

حالا این حکومت عاجز از جنگیدن به هر دری می‌زند که به طرفدارانش بقبولاند که در جنگ با آمریکا همچنان امکان پیروزی دارد و جالب آنکه تاکتیک مورد علاقه‌شان همان شگرد همیشگی تروریستهاست. گروگان‌گیری!

منوچهر متکی از چهره‌های شناخته شده جمهوری اسلامی بار دیگر حرفهای محسن رضایی را تکرار کرد.

توهماتی خنده‌دار که بار اول هم که توسط محسن رضایی مطرح شد تا مدتها سوژه تمسخر کاربران در شبکه‌های اجتماعی بود.
اما حکومت بی‌آبرو تر از آن است که نگران مورد تمسخر قرار گرفتن شود و هوادارانش نیز بی‌عقل‌تر از آن هستند که متوجه میزان حماقت مستتر در این تاکتیکهای جنگی بشوند.

محمد امین دهاقانی بامداد امروز ۲۴ تیر ۱۴۰۵ در اصفهان اعدام شد.
او یکی از معترضان خیزش دی ماه ۱۴۰۴ بود که در روز ۱۹ دی، در شهرستان دهاقان دستگیر شده بود. جمهوری اسلامی او را به اتهام «محاربه و افساد فی‌الارض» محکوم کرد. همان اتهام‌هایی که با آن جوانان ما را یکی یکی پای چوبه‌ی دار می‌فرستد.
تا امروز هیچ اطلاعاتی از این بازداشتی احتمالا به خاطر فشارها به خانواده‌اش رسانه‌ای نشده بود. سکوت خانواده‌ها یعنی تسریع و تسهیل اعدام و جنایت.

جنایات جمهوری اسلامی در خیزش ۱۸ و ۱۹ دی، آن دو روزی که مردم با دست خالی در برابر رژیم ایستادند، هنوز تمام نشده. جمهوری اسلامی همچنان می‌کشد.
دوازرده متهم دیگر از اصفهان همین حالا در خطر اعدامند. صدایشان باشیم.

بله این جنگ نتیجه رقاصه‌بازی‌های شمایی‌ست که زیر پرچم جمهوری اسلامی در میادین جمع می‌شدید و نعره می‌زدید و بر طبل جنگ می‌کوبیدید.
این انفجارها و این شروع دوباره جنگ نتیجه خوش‌رقصی شما برای خوش‌آمد فرماندهان جنگ‌طلب و مجتبای نامرئی و تروریستهای سپاه پاسداران است.

این وحشتی که در دل مردم است و این انفجارها همه نتیجه تکرار شعارهای پوچ و احمقانه‌ای است که نزدیک نیم قرن مثل طوطی تکرار کردید و هر روز این کشور را بیشتر به سوی نابودی و تباهی بردید.

جنگ‌طلب و مسبب این وضعیت شما هستید. هرآن چیزی که از زیرساختها و سرمایه‌های این کشور نابود شود و هر تعداد جان بی‌گناهی که از بین برود، باعث و بانی آن شما هستید.
حالا بلندتر رجز بخوانید و شعار بدهید.
اما ژست اخلاقی و دلسوزی برای مردم ایران نگیرید که به شما نمیاید.

در برخی محله‌های نسیم‌شهر؛ چند صد خانوار بیش از سه روز است که آب ندارند و پس از سه روز بی‌آبی شهرداری سک تانکر آب فرستاده است که حوابگوی نیاز جمعیت این منطقه نیست.

جمهوری اسلامی از تامین نیازهای ابتدایی شهروندانش نیز عاجز است و حالا بار دیگر جنگی را نیز شروع کرده که تنها می‌تواند شرایط زندگی را برای مردم ایران سخت‌تر کند.
البته که در معادلات این حکومت و تصمیم‌گیری‌هایشان، مردم هیچگاه جایی ندارند.

عارف خوشکار اعدام شد

جمهوری اسلامی روز چهارشنبه عارف خوشکار، معترض جنبش زن زندگی آزادی، را به اتهام واهی دست داشتن در قتل سلمان امیراحمدی، یک بسیجی سرکوبگر، اعدام کرد. سال‌ها در زندان نگهش داشتند، شکنجه‌اش کردند، و وقتی کافی نبود، برادر کوچک‌ترش را بازداشت کردند و تهدید کردند که به او تعرض می‌کنند تا عارف مسئولیت را بپذیرد.

هرانا نوشته: خانواده‌اش ۲۱ تیرماه آخرین ملاقات را داشتند. درخواست یک ماه مهلت دادند تا شاید بتوانند جلسه‌ای برای جلب رضایت خانواده مقتول برگزار کنند. مقامات خودشان وعده این جلسه را دادند و بعد هیچ‌کاری نکردند. عارف اعدام شد و آن جلسه هرگز برگزار نشد.

مجید نیک‌اندیش، ۲۵ ساله و اهل قوچان است.
او در ۲۰ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان خیزش سراسری ایرانیان بازداشت و به زندان وکیل‌آباد مشهد منتقل شد.

او را در سلول انفرادی، زیر شکنجه مجبور به اعتراف اجباری کردند تا با اتهام محاربه روانه بی‌دادگاهش کنند.

قاضی غلامرضا اکبری، در شعبه اول دادگاه انقلاب مشهد، روز ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ حکم اعدامش را صادر کرد.
و حالا این حکم در دیوان عالی کشور تأیید شده است و او در خطر اجرای حکم اعدام است.

مجید فقط ۲۵ سال دارد و جرمش این بود که برای حق خود به خیابان آمده بود.
صدایش باشیم تا جمهوری اسلامی نتواند او را در سکوت خبری و در شرایطی که همه خبرها درباره جنگ و نگاهها به تنگه هرمز است؛ بکُشد.

#مجید_نیک‌اندیش

دیروز ۲۴ تیر تولد مهران بهرامیان بود.
این ویدیویی از جشن تولدش است. می‌خندید، شاد بود، آرزو می‌کرد کسی از جمع خانوادگی‌شان کم نشود.

اما نگذاشتند. او را شهریورماه سال گذشته اعدام کردند. روز گذشته جمهوری اسلامی حتی اجازه نداد خانواده‌اش سالگرد تولدش را برگزار کنند.

مهران جوان ۲۳ ساله‌ای از سمیرم بود.
یکی از معترضان خیرش زن زندگی آزادی. برادرش مراد در اعتراضات آبان ۱۴۰۱ در سمیرم کشته شد. مهران در مراسم چهلم جان‌باختگان همان اعتراضات دستگیر شد، همراه با برادر دیگرش فاضل.

اتهامش «محاربه» بود. کلمه‌ای که حکومت ایران برای قتل حکومتی معترضان استفاده می‌کند. او ماه‌ها در سلول انفرادی زیر شکنجه بود. از داشتن وکیل مستقل محرومش کردند. اعترافاتش را زیر فشار گرفتند و از تلویزیون پخش کردند.
در نهایت هیچ مدرک تصویری از ارتکاب جرم توسط او ارائه نشد، با وجود اینکه تمام شهر زیر دوربین‌های امنیتی است.
حکم اعدامش یک‌بار در دیوان عالی نقض شد. اما قاتلان مصمم به کشتن او بودند و باز هم برایش حکم اعدام صادر کردند.

ادامه👇

ادامه👆
در نهایت او بامداد ۱۵ شهریور ۱۴۰۴ در زندان دستگرد اصفهان به دار آویخته شد. پیکرش مخفیانه و بدون اطلاع خانواده، به خاک سپرده شد.

یک خانواده. سه برادر. یکی را در خیابان کشتند. یکی را در زندان. و برادر دیگر فاضل همچنان در زندان است.

مهران را به یاد می‌آوریم. با همین خنده‌ها و نامش و یادش را زنده نگه می‌داریم.

#مهران_بهرامیان
#سمیرم
#زن_زندگی_آزادی

اینجا جنوب لبنان نیست. جنوب ایران و شهر بوشهر است. یک شهروند داخل خودرو لحظه اصابت یک موشک و انفجار مهیب پس از آن را ثبت و ضبط کرده است.
کسانی که شبها در تهران و مشهد و اصفهان و شهرهای دیگر در میادین جمع می‌شدند و بر طبل جنگ می‌کوبیدند کجا هستند؟
اینجا که دیگر زمین و آسمان بسته نیست. چرا سوار اتوبوس نمی‌شوید بیایید بوشهر و بندرعباس و شهرهای جنوبی و حیدعر حیدعر کنید؟

این جنگ همان چیزی‌ست که سپاه تروریستی پاسداران و جمهوری اسلامی برایش هورا می‌کشد. فقط نمی‌دانم چرا در جنگی که انقدر برایش رجز می‌خواندید خود حضور ندارید.

امروز پیامی از پشت دیوارهای بلند بند ۲ زندان وکیل‌آباد مشهد به دستم رسید. پیام کسانی که در سیاه‌چال فراموشی، یک چیز از ما می‌خواهند:
«صدای ما باشید؛ ما را فراموش نکنید.»

​بند ۲ وکیل‌آباد، تصویری عریان از شکنجه خاموش است:

- ​بندی با ظرفیت ۳۰۰ نفر، امروز محل دفن زندهٔ ۷۰۰ انسان است! اتاق‌های ۱۵ نفره که بیش از ۳۰ نفر را در خود جای داده‌اند.

- ​سهم ۷۰۰ نفر، تنها ۱۲ سرویس بهداشتی و ۱۴ دوش حمام است. ۱۶ کابین تلفن برای جمعیتی که روزها در حسرت شنیدن صدای خانواده خود می‌سوزند.

​- بندی آلوده به ساس، شپش و حشرات؛ بدون ذره‌ای رسیدگی پزشکی. بدتر از آن، تفکیک جرایم عامدانه نقض شده است؛ زندانیان سیاسی را در میان مجرمان خطرناک رها کرده‌اند تا امنیت جانی و روانی‌شان هر لحظه در خطر باشد.

​پیام‌شان کوتاه، اما تکان‌دهنده بود: «صدای ما باشید؛ به‌ویژه صدای بچه‌هایی که زیر سایه شوم حکم اعدام نفس می‌کشند.»

​آزادی‌خواهان بند ۲ وکیل‌آباد اتمام حجت کرده‌اند؛ اگر این وضعیت ضدبشری تغییر نکند، جان خود را به سنگر اعتصاب غذا تبدیل خواهند کرد.

با تمام توان، طنین صدای شما خواهم بود. تنهایتان نمی‌گذاریم.

هنوز مدت زیادی از دفن موشعلی خامنه‌ای در حرم امام هشتم شیعیان در مشهد نگذشته که بخشی از حرم طعمه حریق شد.
شدت این آتش‌سوزی به اندازه‌ای بود که از کیلومترها دورتر دود ناشی از آن قابل دیدن بود.
مقامات جمهوری اسلامی علت آتش‌سوزی را سانحه در یک کارگاه و آتش گرفتن قیر عنوان کرده‌اند.

به هر حال این هم به نوعی «پاقدم» خامنه‌ای بود که نحسی وجودش حرم را هم‌گرفت.
به نظرم اگر علاقمند به این مکان مذهبی هستید باید هرچه زودتر نعش خامنه‌ای را ببرید جای دیگری دفن کنید تا خامنه‌ای کل حرم را تبدیل خاکستر نکرده است.
موشعلی بعد از مرگش بارها یخچال به یخچال شد و حالا هم یک بار هم گور به گور بشود، مشکلی پیش نمی‌آید.

زندانیان محبوس در واحد ۲ زندان قزل‌حصار کرج با اعتصاب غذا و تحصن در زندان، تلاش دارند با جلب توجه افکار عمومی و جامعه جهانی مانع از تداوم کار ماشین آدم‌کشی جمهوری اسلامی شوند.
هزاران زندانی در زندان‌های مختلف ایران زیر سایه طناب دار هستند.

​اعدام، سلب بازگشت‌ناپذیر «حق حیات» است؛ ظلمی سیستماتیک که به جای برقراری عدالت، کرامت انسانی را هدف می‌گیرد. هیچ حکومتی نباید صاحب این قدرت قانونی باشد که جان شهروندانش را سلب کند، چرا که حق زندگی، موهبتی ذاتی است و نه امتیازی اعطاشده از سوی صاحبان قدرت.

​در ایران، طناب دار سال‌هاست به عنوان ابزاری برای ارعاب و سرکوب به کار می‌رود. آمار اعدام‌ها در کشور به شکل تکان‌دهنده‌ای افزایش یافته و سالانه به بیش از ۱۶۰۰ مورد رسیده است؛ فاجعه‌ای هولناک که بخش بزرگی از آن به صورت مخفیانه و به دور از چشم رسانه‌ها اجرا می‌شود تا ماشین کشتار حکومت، در سکوت به کار خود ادامه دهد.

صدای زندانیان در خطر اعدام باشیم.

این سخنان حسن رحیم‌پور ازغدی، نظریه‌پرداز رسمی جمهوری اسلامی است که بی‌پرده بر ترور مقامات آمریکایی در خاک این کشور تاکید می‌کند.

ماشین ترور این حکومت، حتی پیش از کشته شدن علی خامنه‌ای، نقشه ترور ترامپ را طراحی کرده بود که با شکست مواجه شد. کاخ سفید باید درک کند که این شبکه تروریستی تا زمانی که به منابع مالی و قدرت تکیه دارد، دست از توطئه‌های مرگبار خود در سراسر جهان برنخواهد داشت.

بدون شک، جهان بدون جمهوری اسلامی، جایی امن‌تر برای همه انسان‌ها و از جمله رئیس‌جمهور فعلی آمریکا خواهد بود.

شب گذشته پنجشنبه ۲۵ تیرماه بر اثر حمله موشکی آمریکا پل کهورستان در شهرستان بندرخمیر منهدم شد و عملا راه ارتباطی میان بندرعباس با لار قطع گردید.
در این حمله به نظر می‌رسد یک تانکر حامل سوخت نیز دچار آتش‌سوزی شده است.

گزارش‌ها از مورد اصابت قرار گرفتن دو پل دیگر در این شهرستان خبر می‌دهند.

حالا بروید توی میادین پرچم بچرخانید و برای سر ترامپ جایزه بگذارید. وقتی توان و ظرفیتی برای حفاظت از زیرساختهای کشور را ندارید، جنگ‌افروزی شما تنها به معنای تصمیم برای نابودی ایران و تحویل زمین سوخته به دیگران است.