ویدیوی دریافتی:

همزمان با سالروز تولد جاوید نام احسان ابوالحسن بیگی از کشته‌شدگان خیزش دی‌ماه خانواده او به همراه با خانواده تعدادی از جاویدنامان ایران، محل قتل عزیزانشان را در میدان قهرمانان میانرود شیراز گلباران کردند.

در این گلباران و ادای احترام خانواده‌های جاویدنامان احسان ابوالحسن بیگی، شمشاد اخلاصی، محمدمهدی روستا، سعید دهقانی، حجت مرادی و ابراهیم قاسم خانی که همگی درشب ۱۸ دی در فلکه قهرمانان میانرود شیرازکشته شدند حضور داشتند.

جنایاتی که کردید فراموش نخواهد شد و یاد و نام جاویدنامان وطن همیشه زنده و یادآوری رشادتهایشان، انگیزه ماست که این راه را تا آزادی این سرزمین از دست تروریستها و مزدوران خامنه‌ای ادامه دهیم.

این زن حکومتی را ببینید. تلاش کرده‌اند او را شهروند عادی جامعه نشان بدهند اما همین که این ویدیو را معاونت فرهنگی و اجتماعی پلیس انتظامی گیلان منتشر کرده نشان می‌دهد که هدف آن مقدمه‌چینی برای راه‌اندازی دوباره گشت ارشاد در شهر رشت است.

این زن می‌گوید که در شهر رشت به خاطر آزادی پوشش و بی‌حجابی زن‌ها احساس ناامنی می‌کند. باید مثل خودشان بهشان جواب داد: «هرکس ناراحت است جمع کند و از رشت برود!»

ویدیوهایی از فضای زیبای این روزهای شهر رشت را در کنار غرغرهای این زن حکومتی ببینید و لذت ببرید.

این حجاب و پوشش تحمیلی، دیگر به سر و تن زنان نه تنها در رشت که در هیچ کدام از شهرهای ایران بازنخواهد گشت. رشت که از ابتدا معروف به تکثر و زندگی آزاد مردمانش بوده است.

سعی نکنید مُرده‌ای را از قبر بیرون بکشید و زنده کنید. گشت ارشاد پیش از خودتان توسط همین مردم به زباله‌دانی تاریخ انداخته شد و خود نیز خوب می‌دانید که در نوبت بعدی هستید.

#گشت_ارشاد
#رشت

مجتبی کرابی، جوان ۲۹ ساله اهل سبزوار و ساکن تهران، داور رسمی پاورلیفتینگ بود. شامگاه ۲۱ دی‌ماه ۱۴۰۴ در محله سلسبیل تهران هدف شلیک نیروهای سرکوبگر قرار گرفت، به کما رفت و هشت روز بعد، در ۲۹ دی‌ماه، در بیمارستان امام حسین تهران جان باخت.

خانواده‌اش پیکرش را به سبزوار بازگرداندند و روی سنگ مزارش نوشتند: «جاویدنام».

اما این واژه ترس را به دل قاتلانش می‌انداخت. مأموران اماکن سبزوار و بنیاد شهید، خانواده کرابی را تحت فشار قرار دادند که عبارت «شهید» را جایگزین «جاویدنام» کنند. تهدید کردند که اگر این کار انجام نشود، سنگ مزار را خواهند شکست.
خانواده نپذیرفتند.

سنگ مزارش را یک بار شکستند. خانواده در واکنش، سنگ مزار را برداشتند. تصمیم گرفتند مزار عزیزشان تا روز آزادی ایران بدون سنگ بماند، اما واژه‌ای که حکومت می‌خواهد بر او تحمیل کند، هرگز بر خاکش نقش نبندد.

این اولین بار نیست. جمهوری اسلامی سال‌هاست تلاش می‌کند کسانی را که خود کشته، به عنوان «شهید» جا بزند و پس از قتل خونشان را هم مصادره کند.
خانواده‌هایی که مقاومت می‌کنند، با فشار، تهدید روبرو می‌شوند.

مجتبی کرابی جاویدنام است. همان‌طور که خانواده‌اش خواسته‌اند.

مهدی روشنی، جوان کُرد اهل ملکشاهی، ۲۶ دی‌ماه سال گذشته بازداشت شد. او در بازداشتگاه تحت شدیدترین شکنجه‌ها قرار گرفت و سرانجام بدون برخورداری از حق داشتن وکیل و رعایت حداقل دادرسی عادلانه، به اعدام محکوم شد.

​پس از صدور حکم، روایتی مشکوک در فضای مجازی شکل گرفت؛ اکانت‌های نامشخص، تصویری از فردی با صورت پوشیده و دو قمه در دست انتشار دادند و مدعی شدند او مهدی روشنی است؛ تصویری بدون هیچ سند یا نشانه هویت‌سنجی که صرفاً سناریویی برای زمینه‌سازی اعدام و همراه کردن افکار عمومی بود.

​مهدی روشنی یک کارگر است و خانواده‌اش امکانات و توان پیگیری حقوقی و رسانه‌ای وضعیت او را ندارند. او اکنون بیش از هر زمان دیگری در خطر اجرای حکم اعدام قرار دارد.

​سکوت ما، چراغ سبز به اجرای این حکم است. صدای مهدی روشنی و خانواده‌اش باشیم.
​#مهدی_روشنی

​در گفتگو با جیک‌تاپر در شبکه سی ان ان تاکید کردم که خانواده‌های دادخواه و جوانانِ در خطر اعدام، باور نمی‌کنند دنیا این‌گونه در برابر جنایات رخ‌داده در ایران سکوت کرده باشد؛ سکوتی که باعث شده موضوع اعدام‌ها دیگر نه در سمتِ سخن رهبران جهان باشد و نه در صدر اخبار رسانه‌ها.

​از اعدام وحشیانه ابوالفضل سپاهی و امیرحسین صفری گفتم؛ از حجم رعب و وحشتی که باعث شد علیرضا، پسرعموی امیرحسین، هنگام انتقال به پای چوبه دار دچار سکته قلبی شود.

​صدای عرفان اسفندیاری و گلمحمد محمدی شدم و از شروین باقریان و هم‌پرونده‌ای‌هایش گفتم که اکنون در سایه اعدامند؛ شروین، همان نوجوان ۱۷ ساله‌ای که با ترس و معصومیت از قاضی مرگ می‌پرسید معنای «محاربه» چیست.
​بازگو کردن این حجم از قساوت آسان نیست، اما افشای جنایات تروریست‌های حکومت اسلامی را وظیفه خود می‌دانم. ما باید افکار عمومی و رسانه‌های جهان را دوباره متوجه ایران کنیم؛ این تنها راه افزایش شانس نجات جان جوانانمان است.

این ویدیوی زیبا و پر از شادی و شور جوانی را ببینید. در جمهوری اسلامی، حتی لحظه شادی در جشن فارغ‌التحصیلی هم جرم است.

دانشجویان دانشگاه کوردستان در سنندج جشن فارغ‌التحصیلی گرفتند. و یک ویدئوی شادی و پرانرژی از شادی‌شان در صفحه رسمی دانشگاه منتشر شد.
همین کافی بود که نهادهای امنیتی فشار بیاورند و ویدئو حذف شود!

نه تظاهرات. نه شعار. اینها از خنده و شادی و حس زندگی نیز احساس خطر می‌کنند.

این ویدیو را ببینید و کمک کنید بیشتر دیده شود. حالا که از دیده شدن و توجه به جشن فارغ‌التحصیلی هم می‌ترسید، پس بگذاریم بیشتر بترسند!

در بند زنان زندان وکیل‌آباد مشهد، حداقل چهار نفر در خطر اعدام هستند.

هنوز حکمی صادر نشده و پرونده‌ها در جریان است. اما اتهامات سنگین است و همین بلاتکلیفی، خودش نوعی شکنجه است.

محبوبه شعبانی، ۳۰ ساله _ بهمن ۱۴۰۴ دستگیر شد. جرمش رساندن معترضان زخمی به بیمارستان در اعتراضات دی‌ماه بود. اتهام: محاربه. پرونده به شعبه یک دادگاه انقلاب رفته است.

زینب موسوی (آبان) _ از ۵ اسفند ۱۴۰۴ در بازداشت است. او و برادرش حسن موسوی، هر دو با اتهام محاربه زندانند. پرونده برای صدور کیفرخواست به دادگاه انقلاب رفته است.

رویا جمیلیان مطلق _ شهروند مشهدی که با اتهام «سب‌النبی» بازداشت شده. پرونده هنوز در مرحله بازپرسی است و آخرین دفاعیه‌اش هنوز  اخذ نشده است.

هانیه سربوزی، ۲۹ ساله و مادر یک کودک خردسال که با اتهام «بغی» در بند ۶ زندان وکیل‌آباد است. پرونده در مرحله بازپرسی ست و، آخرین دفاعیه او نیز اخذ نشده است.

محاربه. بغی. سب‌النبی. اتهاماتی که جمهوری اسلامی دهه‌هاست با آن‌ها حکم اعدام صادر می‌کند.
این زنان را فراموش نکنیم و صدای آن‌ها باشیم.

#محبوبه_شعبانی #زینب_موسوی #رویا_جمیلیان_مطلق #هانیه_سربوزی

این ذات و چهره واقعی و بدون روتوش جمهوری اسلامی‌ست. او یکی از دوستان نزدیک مجتبی خامنه‌ای‌ست و خواهرش همسر مسعود خامنه‌ای‌ست.
محمدباقر خرازی دبیرکل حزب‌الله ایران است و ابایی ندارد که از قتل و کشتن زنان به خاطر نداشنن حجاب بگوید.
اگر قرار بود با تهدید و خشونت و حتی کشتن، زنان ایران تسلیم شما شوند و به خواست شما تمکین کنند اساسا هیچگاه از آن مانتوهای گشاد و مقنعه‌های چانه‌دار دهه شصت عبور نمی‌کردیم.
پس بچرخ تا بچرخیم!

#زن_زندگی_آزادی

الینا حجتی دانشجوی ۲۳ ساله رشته میکروبیولوژی بود. روز ۱۹ دی‌ماه مقابل چشمان مادرش از پشت به او شلیک کردند. به بیمارستان شهدای تجریش منتقلش کردند. آنجا خانواده او را بیرون کردند‌ مادرش می‌گوید نیاز به خون داشت اما به او خون تزریق نکردند و گذاشتند که بمیرد.
سه روز بعد پیکرش را در میان پیکرهای کشته‌شده‌ها در کهریزک یافتند.

هر روز هم جنایاتتان را در آن روزهای دی‌ماه مرور کنیم باز هم مهیب و تکان دهنده است و هیچگاه عادی نخواهد شد.

زدید و کشتید و به مجروحان حتی در مراکز درمانی و بیمارستان‌ها رحم نکردید. ریز و درشت‌تان که اسم ایران و ایرانی را بیاورد باید دهانش را گل گرفت. شما که با ایرانیان کاری کردید که هیچ دشمن خارجی، در طول تاریخ نکرده بود.

#الینا_حجتی

آمل، ایستگاه اتوبوس. زنی در انتظار دوستانش نشسته که ناگهان با هجوم، تهدید و فحاشی یک زن آزارگر حجاب مواجه می‌شود؛ تنها به این جرم که به‌جای شلوار، شلوارک به پا دارد.

​ماجرا با دخالت پلیس پایان نمی‌یابد، بلکه پلیس به کمک آزارگر می‌آید و نمایش تکمیل می‌شود: در وسط خیابان زن قربانی را مجبور به پوشیدن شلوار می‌کنند.

​این صحنه‌ها بازسازی همان رفتارهای کهنه‌ای است که روزگاری با گشت ارشاد و گیر دادن به چند تار مو اجرا می‌شد؛ به این خیال خام که با وحشی‌گری می‌توان زنان را مرعوب و مطیع کرد.

​همان‌طور که توانستید روسری را بر سر زنان نگه دارید، در این معرکه جدید هم موفق خواهید شد! زنان ایران برای شما و ارزش‌های عصر حجری‌تان پشیزی ارزش قائل نیستند.
​حالا تمام توان خود را صرف کنترل ساق پا و ناف زنان کنید و در خیابان‌ها عربده بکشید، تا بار دیگر سیلی محکم‌تری از زنان این سرزمین بخورید.

#زن_زندگی_آزادی

یلدا معیری عکاس خبری با انتشار پستی در شبکه ایکس از محکومیت خود به ۱۵ سال حبس خبر داد. این حکم به صورت غیابی صادر شده است و این عکاس خبری نوشت که ظاهرا جلسه دادگاه بدون اطلاع و ارسال ابلاغیه به او در شعبه ۱۹ دادگاه انقلاب در تیرماه برگزار شده است.

در حکم او علاوه بر ۱۵ سال زندان، انفصال دائم از خدمات دولتی و عمومی، محرومیت از هرگونه فعالیت فرهنگی و رسانه‌ای، ممنوعیت از داشتن دسته‌چک، فعالیت اقتصادی و رانندگی با وسایل نقلیه موتوری، و ضبط دوربین، وسایل الکترونیکی و گوشی تلفن همراه» محکوم شده است.

دادگاه انقلاب در این حکم حتی او را از استفاده از وسایل نقلیه موتوری محروم کرده است!
احکامی که همانقدر که ظالمانه است، بلاهت‌آمیز نیز هست و تنها هدفش مختل کردن زندگی فعالان اجتماعی و روزنامه‌نگاران است.

این تصویر، نمایی دردناک از واقعیت تلخ زندگی در ایران امروز است. جایی که وعده‌های فریبنده‌ی گذشته، به کابوسِ گرسنگی و سطل‌های زباله ختم شده است.

این نتیجه وعده‌های خمینی در بهشت‌زهراست!

زباله‌گردی و پیدا کردن غذا میان زباله‌ها حالا تبدیل به صحنه آشنای شهرهای بزرگ شده است. حالا برخی شهروندان برای بقا، باید در زباله‌ها به دنبال غذا بگردند!

​در این دوران سیاه اقتصادی، جایی که بسیاری از خانواده‌ها حتی توانایی تامین نان شب خود را هم ندارند، بیش از پیش هوای یکدیگر را داشته باشیم.

رسول رضایی ۲۸ ساله است. دستفروش. اهل فریمان در خراسان رضوی. پدر دو کوچک، یکی دو ساله، یکی پنج ساله.

در ۱۹ دی ۱۴۰۴، در میانه اعتراضات، بازداشت شد. از همان روز اول، نه وکیل داشت، نه حق ملاقات و نه حتی یک تماس تلفنی با خانواده‌اش.
حالا ماه‌هاست که در زندان وکیل‌آباد مشهد محبوس است و دادگاه انقلاب مشهد او را به اتهام «محاربه» به اعدام محکوم کرد.
هیچ جزئیاتی از پرونده‌اش و حتی یک تصویر از خودش منتشر نشده است. دیوان عالی کشور هم همین حکم را تأیید کرد.
کشتن انسان‌های بی‌صدا و بی‌نام و نشان برای قاتلانی که هویتشان با آدم‌کشی گره خورده است یک قتل ایده‌آل است.
صدایش باشیم.

#نه_به_اعدام

مرضیه نیری را در هفده سالگی به اجبار شوهر دادند.

هنوز بچه بود. هنوز نمی‌دانست زندگی چیست که جمهوری اسلامی دست او را در دست مردی گذاشت که خودش انتخاب نکرده بود. یک سال بعد، وقتی هجده ساله بود، همسرش یکی از دوستانش را به خانه آورد. آن مرد به مرضیه تعرض کرد. مرضیه از خودش دفاع کرد. چاقوی آشپزخانه را برداشت و فرد متعرض را زخمی کرد و در ادامه ضربه‌ای هم به همسرش زد که باعث مرگ او شد.

دادگاه جمهوری اسلامی دفاع او را که برای نجات خودش دست به چاقو برده، نپذیرفت.

مرضیه می‌گفت پیش از آن روز هم بارها از سوی دوستان همسرش مورد تعرض قرار گرفته بود. می‌گفت آن روز برای جان خودش می‌جنگید. اما صدایش شنیده نشد. قاتل واقعی این داستان، همان قانونی بود که او را در هفده سالگی تحویل مردی داد که حتی انتخابش نکرده بود.

دیروز، مرضیه نیری بیست‌وچهارساله را در زندان چوبین‌در قزوین اعدام کردند.

بیست‌وچهار سال. هفت سال از آن بیست‌وچهار سال را در انتظار طناب گذراند.

ادامه👇

ادامه👆
مرضیه قربانی کودک‌همسری بود. قربانی خشونت خانگی بود. قربانی قوانینی بود که در این کشور دختربچه‌ها را به عقد مردان درمی‌آورند و بعد وقتی از جانشان دفاع می‌کنند، به دارشان می‌کشند.

جمهوری اسلامی ابتدا کودکی مرضیه را گرفت. بعد آزادی‌اش را. و حالا جانش را.
نامش را فراموش نکنید.
مرضیه نیری.

جاویدنام نگار عجم، متولد ۱۸ مرداد ۱۳۷۷، اهل گناباد، دانشجوی حقوق و وکیل دادگستری بود.
کسی که رویای آزادی داشت و برای این رویا بود که به خیابان رفت.

شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در بلوار هفت‌تیر مشهد، جمهوری اسلامی با شلیک گلوله جنگی او را کشت. او ۲۷ سال داشت.

در مراسم چهلم او، در روستای زیبد گناباد، مردم دور مزارش جمع شدند و همان ترانه‌ای را خواندند که او دوست داشت:
«رویایی دارم... رویای آزادی...»

فراموش نخواهید شد و حالا این رویا در قلب و ذهن میلیونها نفر تکثیر شده است.

چند روز پیش ویدیوهایی از بازار پروانه تهران در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد. زنانی که با پوشش دلخواه خودشان آمده بودند و آزادانه بین غرفه‌های هنری و آنتیک قدم می‌زدند و لذت می‌بردند.

امروز برخی از همان غرفه‌ها به خاطر «عدم رعایت حجاب و شئونات اسلامی» اجازه ادامه فعالیت به آنها داده نشد و تعطیل شدند.

این هفته همچنین تعدادی کافه، کتابخانه، سالن ورزشی و بازار، در شهرهای مختلف ایران به خاطر حجاب و پوشش زنان تعطیل و یا پلمب شدند.

جنگ جمهوری اسلامی با زنان ادامه دارد. حالا آخوند ناامید از برگرداندن روسری به سر زنان، تلاش می‌کند سلطه‌اش را بر روی بازو و ساق پا و ناف زنان حفظ کند!
جمهوری اسلامی هنوز متوجه پیام زنان ایران به خود نشده است.
پیام روشن است: «پوشش و لباس ما هیچ ربطی به شما نئاندرتال‌های فکری بیرون آمده از اعماق تاریخ ندارد.
خواه روسری روی سرمان باشد خواه پوشش تن و بدن‌مان! پس بچرخ تا بچرخیم!»

نازنین زهرا اسمی‌خانی، متولد ۱۳ آذر ۱۳۸۶ در قزوین، یک ماه پس از هجدهمین سالگرد تولدش به دست جمهوری اسلامی کشته شد.

دختر دانش‌آموزی که عاشق عکاسی بود و همزمان با درس، در یک آتلیه عکاسی کار می‌کرد. گیتار و سه‌تار می‌زد و به قول کسانی که می‌شناختندش، دختر بسیار شادی بود.

شب ۱۸ دی ۱۴۰۴، نازنین با پدر و مادرش داشت از خیابان برمی‌گشت به خانه. تک‌تیرانداز از پشت سر هدفش گرفت.

پیکرش را در خیابان در حضور پدرش ربودند و بعد از آن، جمهوری اسلامی برای اینکه پیکر را تحویل خانواده بدهد، ۳۰۰ میلیون تومان به علاوه طلاهایی که خود نازنین داشت از خانواده‌اش گرفت.

نازنین و هزاران جوان چون او و جنایات جمهوری اسلامی نباید فراموش شوند.

منوچهر بختیاری پدر جاویدنام پویا بختیاری که جمهوری اسلامی در آبان ۱۳۹۸ او را به قتل رساند حالا بیش از شش ماه است که در زندان بندرعباس در شرایط بلاتکلیف به سر می‌برد.

این پدر دادخواه بیش از چهار سال زندان کشید. و بعد برای گذراندن دو سال و نیم تبعید ظالمانه در بندرعباس به آن شهر فرستاده شد. سه ماه نگذشته بود که دوباره در اواخر دی‌ماه سال پیش در خیابان دستگیرش کردند.

و از آن تاریخ تا امروز در زندان بندرعباس او را نگه داشته‌اند. بدون حکم و بلاتکلیف.

اتهام او «تحریک مردم به جنگ و کشتار» بوده است و این اتهام را کسانی زدند که خود بزرگترین کشتار تاریخ ایران را علیه مردم بی‌دفاع مرتکب شدند.

حتی وکیل او نیز اجازه ندارد پرونده‌ جدید او را ببیند و با وجود آنکه پزشکی قانونی تأیید کرده که وضعیت جسمی‌اش با ادامه حبس سازگار نیست اما همچنان زندانی است.

صدای او و صدای همه زندانیان سیاسی باشیم.

مهشاد کشانی، ۲۲ ساله یک دانشجوست که حالا خبر آمده است که حکم پنج‌سال حبس او تایید شده است.اتهام او عضویت در «دسته‌ها و جمعیت‌ها با هدف برهم‌زدن امنیت کشور» و «تبلیغ علیه نظام» عنوان شده است.
او در واقع تنها یک دانشجوی آزادیخواه بود.

مهشاد اولین بار در تیرماه ۱۴۰۲ بازداشت شد. سال ۱۴۰۳، شعبه اول دادگاه انقلاب اصفهان به قضاوت قاضی محمد توکلی، در پرونده‌ای مشترک با ۲۱ متهم سیاسی دیگر، او را به شش سال حبس محکوم کرد. با اعمال قانون، پنج سال آن لازم‌الاجرا اعلام شد.

وقتی این حکم در دادگاه تجدیدنظر تأیید شد، مهشاد باید تا ۱۷ دی‌ماه خود را به زندان معرفی می‌کرد.
اما پیش از آن، دهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در خیابان‌های اصفهان دوباره بازداشت شد.

در زندان دولت‌آباد، وقتی محکومیتش را تمام کرد و باید آزاد می‌شد، به انفرادی منتقل شد.
در نهایت زیر فشار روانی، مچ دستش را برید و به‌جای بیمارستان، او را به بیمارستان روانپزشکی مدرس فرستادند.

تیرماه ۱۴۰۵ آزاد شد. با قرار وثیقه برای یک پرونده جدید.
هفته پیش چهار مأمور لباس‌شخصی، بی‌هیچ حکم قضایی، درِ خانه‌اش را زدند و او را با خود بردند. حالا خبر تایید حکم زندان او آمده است.
صدایش باشیم.