اینجا چاله‌میدان نیست. اینجا حرم امام هشتم شیعیان است. دو هیات از یزد و تبریز که با چوب برای مناسک عزاداری به حرم آمده بودند، در حین انجام مناسک خود با هم درگیر می‌شوند.
در ویدیو پرواز چوب‌ها بر روی آسمان و شدت درگیری کاملا مشخص است.
تربیت‌شدگان مکتب آخوندحالا به جان هم افتاده‌اند.
به نظر می‌رسد نحسی چال کردن خامنه‌ای در حرم رضا، حالا آنجا را تبدیل به میدان جنگ و عرصه چماق‌کشی کرده است.

شهرام صادقی را بدون هیچ خبری دستگیر کردند، بدون هیچ خبری محاکمه کردند، و بدون هیچ خبری به اعدام محکوم کردند. امروز صبح فقط خبر اعدامش را رسانه‌های حکومتی انتشار دادند‌

اساسا تا امروز کسی نمی‌دانست او کجاست و کسانی هم که می‌دانستند مجبور به سکوت شده بودند.

اتهامش زیر گرفتن ماموران حکومتی در شب ۱۸ دی‌ماه در چهارراه گلزار کرج بود. او هیچ فرصتی برای دفاع و هیچ شانسی برای رسانه‌ای شدن پرونده‌اش نداشت.

این امتداد همان آدم‌کشی‌های ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه است. امتداد همان شلیک‌ها به سر و سینه زنان و مردان و امتداد همان تیرخلاص زدن در بیمارستان‌ها و مراکز درمانی. این امتداد تروریسم دولتی است.

پس از یاوه‌گویی و اهانت بی‌شرمانه احمد آریایی‌نژاد، نماینده ملایر در مجلس، و استفاده از عبارت «به درک واصل شد» درباره قتل جاویدنام مهسا (ژینا) امینی، خانواده او پاسخی قاطع به این وقاحت نشان دادند.

​امجد امینی، پدر ژینا، در بخشی از واکنش خود خطاب به این نماینده نوشت:
​«توهین شما چیزی از ارزش و جایگاه رفیع دختر ما کم نمی‌کند. بریده باد زبانی که یک مملکت را به درک واصل کرده و نه‌تنها از عقل و خرد، بلکه از سر سوزنی شرم هم نصیبی نبرده است.»

مژگان افتخاری، مادر مهسا نیز با انتشار تصاویری از او، یاد فرزندش را زنده نگه داشت.

​ذات قاتلانِ مردم ایران همین است؛ حتی دشمن خارجی هم در برابر کشته‌شدگانِ طرف مقابل گاه ادای احترام می‌کند، اما اینان از هر دشمنی بی‌رحم‌ترند. نمایندگان رژیمی که مردم بی‌دفاع را به خاک و خون می‌کشند و پس از جنایت، از هیچ اهانتی به نام و یادشان دریغ ندارند. از تخریب سنگ‌مزار و سرکوب عزاداران گرفته تا این اظهارات مشمئزکننده درباره دختری که به خاطر چند تار مو کشته شد.

​#مهسا_امینی
#زن_زندگی_آزادی

این کلیپ را ببینید. واقعی‌ست و با هوش مصنوعی ساخته نشده است. مجری صداوسیما با بی‌شرمی و وقاحت تمام می‌گوید: «جنوب ایران، فدای جنوب لبنان»!

این چهره بدون روتوش و واقعی جمهوری اسلامی‌ست. حکومتی که مردم خودش را سرکوب می‌کند و در محرومیت و فقر نگه می‌دارد تا ثروت آنان را خرج گروههای تروریستی در لبنان و فلسطین و یمن کند.
تو و کسانی که به تو حقوق می‌دهند می‌توانید خود را فدای جنوب لبنان کنید اما غلط می‌کنید از منابع این سرزمین و از جیب مردم ایران، خرج غزه و لبنان و فلسطین کنید؛ چه برسد به اینکه خواستار نابودی جنوب ایران به قیمت آبادی جنوب لبنان شوید.

یونس آزادبر فعال کارگری و زندانی سیاسی سابق در تجمع بازنشستگان تامین اجتماعی رشت مقابل سازمان تامین اجتماعی این شهر در روز ۲۵ مردادماه بازداشت شده است.
او دارای بیماری صرع است و به تازگی تحت عمل جراحی تعویض دریچه قلب قرار گرفته است. شرایط جسمی و بیماری‌های او به شکلی‌ست که او تحمل وضعیت زندان را ندارد و حالا جانش در خطر است.

یونس آزادبر که به تازگی با وثیقه ۸ میلیارد تومانی از زندان آزاد شده است پای ثابت تجمعات صنفی و تجمعات بازنشستگان در شهر رشت بوده است و در این تجمعات همواره با تصاویری از جاویدنامان و زندانیان سیاسی در خطر اعدام حاضر می‌شد.
صدای او و زندانیان سیاسی باشیم.

این صحبتهای امیر حاتمی فرمانده ارتش است. می‌گفتند حساب ارتش از حساب سپاه که یک گروه تروریستی‌ست جداست.
کدام ارتش؟ همان ارتش که فرمانده آن درست مثل یک تروریست از مردم عادی می‌خواهد که آمریکایی بکشند و جایزه بگیرند؟ همان ارتشی که موقع قتل عام ایرانیان توسط سپاه و بسیج تنها نظاره‌گر بود و فرماندهان آن برای مردم خط و نشان می‌کشیدند؟

البته که حساب سربازان وظیفه از حساب اینها جداست. اما خوب است بدانیم که نمی‌توان به انتخاب خود، بازوی نظامی و امنیتی یک حکومت تروریست باشی و خودت تروریست نباشی!

این حکومت صفر تا صد آن با تروریسم و کارهای تروریستی گره خورده است.

سپهر امیرزاده، دانشجوی پزشکی و مدرس نی‌انبان و موسیقی اهل رامهرمز، در دانشگاه اصفهان مشغول به تحصیل بود.

​او ۲۳ دی‌ماه بازداشت شد. تنها اتهامش؟ وفاداری به سوگند پزشکی؛ کمک به مجروحان و آسیب‌دیدگان خیزش مردمی در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی.

​حالا برای این جوان هنرمند و نخبه، اتهام سنگین «محاربه» و حکم اعدام صادر شده است؛ حکمی که هم‌اکنون در دیوان عالی کشور در انتظار تأیید نهایی‌ست.

​سپهر در زندان اصفهان تحت شدیدترین شکنجه‌های جسمی و روحی قرار دارد؛ شکنجه‌هایی که به آسیب‌های متعدد و ریزش موی شدید او انجامیده است. در تمام این مدت، خانواده‌اش تحت فشارهای امنیتی سنگین مجبور به سکوت بوده‌اند.

​او تنها به جرم انسانیت و عمل به وظیفه پزشکی‌اش در آستانه مجازات سلب حیات قرار گرفته است.
​صدای سپهر امیرزاده باشیم.

روز شنبه ۲۴ مردادماه ماموران حکومتی با حمله به منزل شخصی داریوش رحیمی این شهروند کُرد اهل سنندج را با ضرب و شتم و خشونت بازداشت کردند.
تا امروز از شرایط و محل نگهداری این شهروند اطلاعی در دست نیست.

خانواده و نزدیکان این شهروند کُرد به خاطر سابقه احضار و بازجویی که او داشته حالا نگران پرونده‌سازی جدید برای او هستند.

همزمان با این دستگیری چهار شهروند کُرد دیگر به نام‌های عیوض بهنمون، شعبان احمدوش و ابراهیم احمدوش توسط نیروهای امنیتی در شهرهای سنندج و ارومیه بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شدند.

این ویدیو را مادر جاویدنام عسل شفیعی منتشر کرده. ویدیویی که در آن سرخوشانه با دخترش می‌خواند و می‌رقصد. او در شرح این ویدیو نوشته است:

«عسل، مامان اون روز نمی‌دونستم دارم با تو یکی از آخرین خاطرات قشنگمون رو می‌سازم. با هم خوندیم و خندیدیم و مسخره‌بازی درآوردیم و من چه خوشبختم که صدای خنده‌هات توی این فیلم جا مونده.»

جاویدنام عسل شفیعی دانشجوی بیست‌ویک ساله‌‌ای بود که در رشته کامپیوتر درس می‌خواند و روز هجدهم دی‌ماه در نازی‌آباد تهران با شلیک مستقیم مزدوران جمهوری اسلامی به قتل رسید.
نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم.