این ویدیو را مادر جاویدنام عسل شفیعی منتشر کرده. ویدیویی که در آن سرخوشانه با دخترش می‌خواند و می‌رقصد. او در شرح این ویدیو نوشته است:

«عسل، مامان اون روز نمی‌دونستم دارم با تو یکی از آخرین خاطرات قشنگمون رو می‌سازم. با هم خوندیم و خندیدیم و مسخره‌بازی درآوردیم و من چه خوشبختم که صدای خنده‌هات توی این فیلم جا مونده.»

جاویدنام عسل شفیعی دانشجوی بیست‌ویک ساله‌‌ای بود که در رشته کامپیوتر درس می‌خواند و روز هجدهم دی‌ماه در نازی‌آباد تهران با شلیک مستقیم مزدوران جمهوری اسلامی به قتل رسید.
نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم.

حکم اخراج و چهار سال محرومیت از تحصیل رضا دالمن، دانشجوی دانشگاه صنعتی شریف، به اتهام آویختن یک موش عروسکی از درخت، قطعی شد و روز یکشنبه ۲۵ مرداد برای اجرا به دانشگاه ابلاغ شد.

رضا دالمن از دانشگاه صنعتی شریف اخراج و به مدت چهار سال از تحصیل در تمامی دانشگاه‌های کشور محروم شده است.

او با انتشار تصویر نامه شورای مرکزی انضباطی دانشجویان، که مهر محرمانه بر آن خورده بود اخراج خود را تایید کرد.

یک جوان و دانشجوی نخبه را از تحصیل محروم کردند چرا که خامنه‌ای را به موش تشبیه کرده بود.

در هیچ کجای دنیا تشبیه رهبران سیاسی و تمسخر آنها جرم نیست به جز در حکومتهای فاشیستی و ایدئولوژیکی مثل جمهوری اسلامی.
Music: Darkness
Musician: AlexGuz

کمی زیبایی ببینیم. اینجا بازار پروانه تهران است.
هفته گذشته اعلام شد برخی غرفه‌های بازار پروانه تهران به خاطر عدم رعایت شئونات اسلامی پلمب شده است. این هفته ویدیوی جدیدی از بازار پروانه منتشر شد که نشان از این دارد که تهدیدها و بگیر و ببندها قرار نیست زنان و مردان را مرعوب و مطیع کند.
پیام زنان روشن است. دیگر شما مالک بدن زنان این سرزمین نیستید.

امروز تولد جوانی است که خشت خشت زندگی و رؤیاهایش را با هوش و با عشق بنا می‌کرد.

​جاویدنام مهرداد (متین) مشتاقی؛ مهندس ۲۷ ساله و نخبه با رتبه ۲۰۰ در کنکور، که به‌عنوان مهندس عمران و شهرسازی در ساختن فردای این خاک سهم داشت.

غم‌انگیز آنکه پس از اصابت گلوله جنگی به سرش در اعتراضات اراک، او را به همان بیمارستانی منتقل کردند که خود یکی از مهندسان اجرایی‌ آن بود.

​او یاد گرفته بود چطور سازه‌ها را استوار و پابرجا نگه دارد، و در آخر، خود به استوارترین نماد شجاعت و حقیقت تبدیل شد.

تولدت مبارک، مهندس جوان ایران.

اسمش سرهنگ راستی‌ست. چندماه بعد از کشتار دی‌ماه رسانه‌های حکومتی به عنوان سرهنگ نیروی انتظامی که با اشرار و اراذل و اوباش مقابله می‌کند، دائما برجسته‌اش کردند. سرهنگی که همین اواخر ویدیوی فاتحانه‌ای کنار مجرمی گرفت که دستگیر کرده بود. شروری که زنان را در لایو اینستاگرام کتک می‌زد و تحقیر می‌کرد.

پلیس به این ژست «ناجی مردم» نیاز دارد که روی قتل‌عام مردم و خون‌هایی که ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ریخت، خاک بپاشد‌.

حالا که ویدیوی حضور او در کشتار مردم منتشر شده است، به صداوسیما آمده و از اساس منکر می‌شود و آن را ویدویی جعلی و تولید شده توسط هوش مصنوعی می‌نامد.
عجیب آنکه مدعی می‌شود با بیش از سی سال سابقه خدمت و با لباس پلیس اصلا نمی‌تواند به سمت مردم شلیک کند! انگار کسانی که شلیک می‌کردند یونیفورم تنشان نبود یا سابقه خدمت نداشتند.

هزاران ویدیو از شلیک به سمت مردم با لباس پلیس وجود دارد. همه آنها هوش مصنوعی‌ست یا فقط کله‌ی تو را با هوش مصنوعی بر روی تن پلیس دیگری مونتاژ کرده‌اند؟

این چهره فرمانده پلیس دروغگویی ست که از عاقبت خود می‌ترسد و اینچنین مقابل دوربین، با درماندگی دروغ می‌گوید.
باید هم بترسید!

ملیکا کیادربندسری، خواهر جاویدنام امیرحسین کیادربندسری، طاقت داغ و دوری برادر را نیاورد.

گفته شده است که ملیکا پس از ماه‌ها تحمل رنج و فشار روحی ناشی از کشته‌شدن برادرش، در خواب دچار سکته شد و چشم از جهان بست.

در تمام این مدت، یکی از دغدغه‌های ملیکا این بود که نام و یاد برادرش فراموش نشود.
حالا ملیکا هم نیست و این وظیفه بیش از پیش بر دوش ماست: نگذاریم نام امیر، ملیکا و خانواده‌ای که چنین بهای سنگینی پرداخته‌اند، در هیاهوی خبرهای روزمره گم شود.

خانواده کیادربندسری امروز بیش از همیشه به همراهی و همدلی مردم نیاز دارند. کنارشان باشیم؛ از آنها بگوییم و نگذاریم احساس کنند در این سوگ تنها مانده‌اند.

امیرحسین کیادربندسری در جریان اعتراضات ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در شهرری هدف شلیک نیروهای حکومتی قرار گرفت و جان باخت. او یکی از جوانانی بود که برای اعتراض به خیابان رفت و دیگر به زندگی‌اش بازنگشت.

وظیفه ماست که کاری را ادامه دهیم که ملیکا برای برادرش می‌کرد: نامشان را زنده نگه داریم.
فراموش نکردن، کمترین کاری است که از دست ما برمی‌آید.

لعنت به قاتلان که با هر گلوله نه فقط یک انسان، که بنیاد یک خانواده را نشانه می‌گیرند.

صدای یک زن، سال‌هاست که در ادبیات سیستم قضایی جمهوری اسلامی، «جرم» تعریف می‌شود و حالا شنیدن شعر سعدی با حنجرهٔ زنانه، نیز برای این جماعت دائم‌التحریک، مصداق «تشویق به فساد و فحشا»ست!

​صدور حکم ۴ سال حبس تعزیری برای هیوا سیفی‌زاده، خوانندهٔ زن ایرانی، پس از هجوم نیروهای لباس‌شخصی به اجرا و بازداشت او در عمارت روبرو، ادامهٔ همان سناریوی دیرینه برای حذف زنان از عرصهٔ عمومی و خاموش کردن صدای زن است.

​در کشوری که ساختار حاکم، مو، حنجره، بدن و حتی حضورِ زن را تهدید می‌داند، این زنان هستند که با حضور خود و پرداخت هزینه تلاش دارند حق انسانی خود را بازپس بگیرند.

حکم دادگاه بدوی برای هیوا سیفی‌زاده، فقط محکومیت یک خواننده نیست؛ بلکه تداوم سیاستِ آپارتاید جنسیتی علیه تمام زنانی است که حق مالکیت بر صدا و هنر خود را فریاد می‌زنند.

​زنان ایران سال‌هاست از روی این نئاندرتال‌های فکری و ولایت‌معاشان عصر حجری عبور کرده‌اند. حق آوازخوانی، حق روایت و حق بودن در فضای شهری، حق اولیهٔ هر زن است و با هیچ حکم، بازداشت و مسدودسازی صفحه‌ای پاک نخواهد شد.