این مراسم روز پنج‌شنبه ۲۷ شهریور در موئسسه و نشر هفت اقلیم ( ناشر کتاب) با حضور مهسا محبعلی، مصطفی انصافی، صالح تسبیحی و نویسنده کتاب و مهمانانی از اهالی ادبیات و هنر برگزار شد. شرح کامل این مراسم به مرور در این صفحه منتشر خواهد شد و همینطور در آینده فایل صوتی این مراسم.
در این رونمایی ابتدا مهسا محبعلی درباره سابقه ادبی مهدی فاتحی و کتاب‌هایش صحبت کرد و از حلقه ادبی که در دهه هشتاد او به همراه امیرحسین خورشیدفر، پیمان اسماعیلی، امیر احمدی آریان، فرشته احمدی، حامد حبیبی و مهدی فاتحی داشتند و جریان مستقل و جدی ادبیات این دوره را تشکیل دادند. جمعی که هر چند بعدها با حوادث اجتماعی و تاریخی از هم جدا شدند و هر یک به گوشه‌ای از جهان پناه بردند ولی هنوز جریانی زنده و پویاست.
او داستان انتشار و مصائبی را که تا به امروز بر سر راه انتشار این کتاب صورت گرفت خود یک داستان مستقل دانست و از مهدی فاتحی خواست در این باره صحبت کند.
مهدی فاتحی با معرفی مجموعه‌ای حدود پانزده جلد کتاب داستان و مقالات منتشر شده‌اش از موانعی که بر سر راه انتشار این رمان و رمان‌های دیگرش و همینطور نویسندگان و جمع ادبی‌شان ایجاد شد حرف زد.

مصطفی انصافی با اشاره به متفاوت و ضدجریان بودن این رمان در دهه هشتاد به عنوان یک رمان شهری به ویژگی‌های آن پرداخت و به نوع دوستی مردانه رمان اشاره کرد. صالح تسبیحی نیز با اشاره به پر کار بودن نویسنده و اتفاق خوبی که در گرد همایی اهالی ادبیات صورت گرفته توضیحاتی درباره جریان تاریخی و هنری پرداخت.
این متن به مرور در تلگرم به طور کامل منتشر خواهد شد.

ادامه دارد

گزارش جلسه رونمایی از رمان #جنون_دونفره
در روزنامه سازندگی امروز
https://saazandegi.ir/

رمان به مثابه خیابان
گزارش رونمایی رمان جنون دونفره
[جنون دونفره قرمز]
[عکس ۴ ]
مراسم رونمایی رمان «جنون دونفره» نوشتة مهدی فاتحی روز پنج‌شنبه ۲۷ شهریور در موئسسه و نشر هفت اقلیم (ناشر کتاب) با حضور مهسا محبعلی، مصطفی انصافی، صالح تسبیحی و نویسنده کتاب و مهمانانی از اهالی ادبیات و هنر برگزار شد.

* داستان حلقه پراکنده‌شده
در ابتدای این رونمایی مهسا محبعلی دربارة سابقة ادبی مهدی فاتحی و کتاب‌هایش صحبت کرد و از حلقة ادبی‌ای گفت که در دهة هشتاد او به همراه امیرحسین خورشیدفر، پیمان اسماعیلی، امیراحمدی آریان، فرشته احمدی، حامد حبیبی و مهدی فاتحی داشتند و جریان مستقل و جدی ادبیات این دوره را تشکیل دادند جمعی که هر چند بعدها با حوادث اجتماعی و تاریخی از هم جدا شدند و هر یک به گوشه‌ای از جهان پناه بردند ولی هنوز جریانی زنده و پویاست. او داستان انتشار و مصائبی را که تا به امروز بر سر راه انتشار کتاب «جنون دو نفره» صورت گرفت، یک داستان مستقل دانست و گفت: «با توجه به این‌که رونمایی کتاب است و ممکن است هنوز برای دوستان متن خوانده شده‌ای نباشد ولی قطعا متن‌های مهدی فاتحی را در مقالات، ترجمه‌ها، روزنامه، کارهای کودکانش و کارهای دیگرش در فضای مجازی و هر کجایی که منتشر شده دنبال کرده‌اید. من هدفم این است که جوری حرف بزنم که بتوانیم کسانی که کتاب را هم نخوانده‌اند مشتاق کنیم به خواندن آن.» مهسا محبعلی در ادامه دربارة نوع ادبیات شکل گرفته آشپزخانه‌ای و انحرافی دهة هشتاد صحبت‌های مفصلی داشت و رمان فاتحی را در آن دوره رمانی متفاوت خواند و از ویژگی‌های زنانه، تکنیک داستانی و توانایی‌اش در شخصیت‌پردازی داستان گفت: «رمانی که گاهی مرا یاد آئورا و گاهی پاریس جشن بیکران و جاودانگی کوندرا می‌انداخت. اما امر مهم در این رمان شیوه روایت سیال، بدون مرکز و طبقه‌بندی است که جذابیت ویژه‌ای به کار می‌دهد. شیوه‌ای که در منطق مکالمه‌ای باختین از آن حرف می‌زند.» او در ادامه دربارة آن‌چه گره بدن بیولوژیک و بدن پدیدارشناختی، بدنی که مواجه می‌شود به قرارداد در این رمان است پرداخت و گفت: «زیرمتنی که کریستوا از بدن می‌گوید در این رمان دیده می‌شود.» هم‌چنین از رویکرد تاریخی متن و آن‌چه سفیدخوانی در متن است نام برد و گفت خواننده این رمان تنها آن‌چه از آن گفته شده را نمی‌خواند بلکه آن‌چه را که نگفته یا نمی‌توانسته بگوید در نثر و زبانش به شکلی برای خواننده مخفی گذاشته تا دریابد.

* مصائب انتشار یک رمان
مهدی فاتحی، نویسنده کتاب نیز با معرفی مجموعه‌ای حدود پانزده جلد کتاب داستان و مقالات منتشر شده‌اش از موانعی که بر سر راه انتشار این رمان و رمان‌های دیگرش و همینطور نویسندگان و جمع ادبی‌شان ایجاد شد حرف زد: «من سال ۵۷ در آبادان به دنیا آمدم و چند سال بعد جنگ‌زده و ویران به تهران آمدیم و تا امروز اینجا ساکنم. من هم مثل بقیة حلقه دوستان نسلی که مهسا نام برد از فکر مهاجرت تا رفتن و برگشتن را تجربه کرده‌ام اما قصه این رمان قصه همین تهران است. از حدود سال ۸۳ با دو مجموعه داستان که منتشر کردم وارد این وادی شدم و تا امروز ادامه دادم. داستان «جنون دونفره» یا «ورق‌بازها» حدود سال ۸۶ کامل شد و اولین کسی که این رمان را خواند از دوستان صاحب‌نظر و عزیزم مهسا محبعلی بود که همیشه از نظراتش بهره برده‌ام. کتاب را آن سال با نشر چشمه و مروارید رد شد و حس کردم پلی بین من و مخاطبم، بین من و خانه‌ام خراب شده و به تبعید رفته‌ام اما ادامه دادم.»
فاتحی در ادامه دربارة چگونگی شروع این رمان گفت: «داستان «جنون دونفره» از تماشای یک نقاشی در خانه‌ام شکل گرفت. ورق‌بازهای سزان. نقاشی که سی سال است در خانه‌ام به دیوار است. دو مردی که بدون هیچ خیالی در کافه‌ای در حال نوشیدن و ورق‌بازی و دودکردن هستند. این تصویر گره خورد با خاطرات و تجربه‌های زندگی خودم؛ در روزنامه‌نگاری، روابط، دوستان و زندگی که نداشته‌ام. مهم‌ترین چیزی که نویسنده را به نوشتن وادار می‌کند ناکامی است. آن زندگی که می‌خواهی نداری و یا آن را می‌سازی یا در هنرت جلوه‌گر می‌کنی در جهانی که این بار از آن توست. «جنون دونفره» داستان همین رفاقت‌هاست آن هم در دل تاریخ و شهری که آرام و قرار ندارد.»

* رفاقتی غریب در رمانی متفاوت
مصطفی انصافی سومین سخنران این جلسه ضمن تأیید صحبت‌های مهسا محبعلی دربارة متفاوت بودن این رمان در دهه هشتاد و تاسف از عدم انتشار چنین رمانی در آن سال‌ها از نوع نگاه مردانه و ویژگی این نوع رفاقت‌ها صحبت کرد و این ژانر را ادبیات شهر و خیابان نامید. او در ادامه گفت: «در رمان «جنون دونفرهن ما جنون در روایت و شکل دونفره را در کلیت کار می‌بینیم. در تمام روایت تکیة روایت بر دونفره‌هاست. گرچه از بین تمام این دونفره‌ها رابطة آرمین و توکا رابطة محوری رمان است. اما اگر جنون رو در معنای بسیطش بفهمیم و جنون دونفره را تقلیل ندهیم به رابطة توکا و آرمین و تعمیم یافته با آن برخورد کنیم می‌بینیم ما در شهری گیر افتادیم که در آن همة دونفره‌ها جنون آمیزند و این را می‌توانیم تعمیم دهیم به همة شهر. ما با یک رمان شهری طرف هستیم. با تمام ویژگی‌هایش. در این رمان شهر فقط پس‌زمینه نیست. تشخص دارد، به این معنا که برهم‌کنشی که با شخصیت‌ها دارد جزو عناصر دراماتیک داستان است. یک جور ازدحام و بی‌قراری در شهر هست که شخصیت‌ها را درگیر روابط پیچیدة اجتماعی و شغلی می‌کند. حواس‌مان هست که آرمین و توکا روزنامه‌نگارند و مسائل سیاسی پیرامون‌شان، از نتایج انتخابات تا اعتراضات دانشجویی، به‌روشنی بر زیست‌شان و روابط‌شانن تاثیر می‌گذارد. شخصیت‌های اصلی داستان علی‌رغم ازدحام شهر در شهر تنهایند. شهر با شتاب از نظر سیاسی و فرهنگی در حال تغییر است. رمان روی این‌ها مکث و تأکید می‌کند و اصلاً شهروندان انگار در این شهر و تحت‌تأثیر محیط این شهر دچار چنین جنونی شده‌اند. رمان اصرار دارد این شهر تهران است اما تهرانی که ما در رمان می‌بینیم هیچ یک از مختصات مشخص تهران را ندارد و بیشتر یک شهر عام است. از خیابان ولی‌عصر نام می‌برد ولی تشخص ندارد چون همه شهرهای ایران خیابان ولی عصر دارند.این نکته را به عنوان نقطه ضعف نمی‌گویم. می‌خواهم بگویم، تهران این رمان یک شهر عام است کهآن را با مردمش می‌شناسیم، یعنی به شهر با رویکرد مردم‌شناسانه نزدیک می‌شود و سعی می‌کند تهران را از طریق مردمش به ما بشناساند.»
انصافی در بخش دیگری از سخنانش گفت: «آرمین و توکا رفاقت غریبی دارند، یک پیوند عمیق مردانه. در «جنون دونفره» بین توکا و آرمین علاوه بر تعلقات اجتماعی تعلقات عاطفی هم وجود دارد.» او در انتها به نویسنده برای نوشتن چنین رمانی در دهة سوم زندگی تبریک گفت و اضافه کرد: «اگر این رمان در همان فضای نوشته‌شدنش منتشر می‌شد اتفاق ویژه‌ای بود در فضای ادبی آن سال‌ها. چرا که در دهة هشتاد داستان‌ها تحت‌تأثیر شرایط سیاسی و اجتماعی به زیر سقف‌ها، آپارتمان‌ها و کافه‌ها کشیده شده بودند و این واکنشی اعتراضی بود با این پیام که شهر مال ما نیست، پس به خانه‌ها و کافه‌ها پناه می‌بریم. «جنون دونفره» با این‌که در چنین فضایی نوشته شده اما به وضوح کوشیده از این جریان بگریزد و با خیابان پیوند برقرار کند. به همین خاطر معتقدم اگر این رمان در آن زمان منتشر می‌شد اتفاق ویژه‌ای بود و همین حالا هم اتفاق کمی نیست.»
صالح تسبیحی نیز با اشاره به پر کار بودن نویسنده و اتفاق خوبی که در گرد همایی اهالی ادبیات صورت گرفته توضیحاتی دربارة جریان تاریخی و هنری در ایران پرداخت و همینطور دربارة گرافیک و طراحی جلد این سری از کارهای نشر هفت اقلیم صحبت کرد و آن را با کیفیت و قابل قبول دانست.

#مهدی_فاتحی :
وقتی برایم مسجل شد دیگر با این شکل نوشتن و فکر کردن امکان چاپ کتابی ندارم چیزی بین من و خانه‌ام خراب شد. پلی که من را به خانه می‌رساند. در آن سکوت، در خلوت مخاطب، غربت و دلتنگی تحمل‌ناپذیر حسی از تبعید در من ریشه دواند. اما خیلی زود به خودم آمدم و انگیزه زنده ماندن در تنها فرصت دست داده کمکم کرد. اندیشه و باور به اینکه تنها وقتی این تبعید و غربت را بپذیرم و کوتاه بیایم به واقعیت می‌پیوندد. می‌دانستم برای رها کردن این حس باید بیش از همیشه بنویسم. بهتر و بیشتر به خودم مطمئن شدم. تصمیم گرفتم بنویسم و منتشر کنم به هر شکل ممکن و تن به وضع موجود ندهم.

تصمیمی که انگار همه ما با هم گرفته بودیم. هر کدام به شکلی کارهای‌مان را منتشر کردیم من و مهسا به شکل دیگری، مهسا پای کارهایش با هزینه‌هایی که داد محکم ایستاد، امیر احمدی حالا به زبان دیگر، حامد در مهاجرت، امیرحسین به شکل دیگر...و امروز همگی ما هنوز زنده‌ایم و می‌نویسیم. ما زیر بار این تحمیل و انحصار ذهن دیگران نماندیم و به قول گلشیری امروز آنچه از گذشتگان به دست ما رسیده به نسل بعد منتقل می‌کنیم

مقدماتی:
برای آنانکه در رویای نوشتن هستند و هنوز محفلی و جایی برای شناخت توانایی و امکان نویسنده شدن نیافته‌اند. کسانی که نمی‌دانند به کدام سو حرکت کنند: داستان کوتاه، رمان، نمایشنامه، فیلمنامه، انیمیشن یا هیچکدام.
در این دوره درباره کلیتی از جهان ادبیات، شناخت جهان، چرایی و چگونگی نویسنده شدن حرف زده خواهد شد. مسیر و راه را نشان خواهم داد، آغاز نوشتن، سنگ ریزه‌ها و سنگفرش‌ها، امکاناتی که در وجود شماست و امکان پرورش آن.

حرفه‌ای:
آنها که نوشته‌اند و خوانده‌اند و در مسیر افتاده‌اند. می‌دانند چه می‌خواهند. اینجا کارگاهی است برای توسعه داستان کوتاه و بلند و آغاز رمان‌نویسی.
نقد داستان‌ها و توصیه‌هایی برای بهتر شدن و نوشتن.

متقاضیان این دوره حتما باید به تایید برسند

شرایط:
کتابخوانی

آنلاین یا حضوری بودن دوره بنا بر شرایط اعلام خواهد شد
هزینه دوره برای ده تا دوازده جلسه به طور هفتگی، چهار میلیون تومان است.
طول دوره حدود سه ماه است.
تعداد نفرات حدود ده نفرست
این دوره‌ با فعالین ادامه خواهد یافت.
کارهای ارزشمند و مورد تایید به ناشرین و اهالی هنر معرفی خواهند شد.

برای حضور در دوره در اینستا پیغام دهید

بخشی از مصاحبه با قائد درباره هدایت از کتاب در دست احداث
'ماضی بعید ناکامل'
در روزنامه سازندگی امروز

’’عضو مبهم و گمنام‘‘ با نیمچه‌مدادی در دست
#محمد_قائد
#مهدی_فاتحی
https://saazandegi.ir/wp-content/uploads/2025/09/05-07-1404-2071-Sazandegi.pdf