به خونسردی نوشتن
Posted on آوریل 21, 2022
درباره به خونسردی نوشته ترومن کاپوتی
در باب fiction و nonfiction
مهدی فاتحی
درباره کاپوتی حرفهای زیادی زده شده؛ به درست یا غلط. اما مهمترین واژه ای که همراه با او آورده می شود Nonfiction است که در فارسی به غلط ناداستان ترجمه شده و عده ای این غلط را حتی روی مجله خود گذاشته اند. رمان in cold blood که با عنوان به خونسردی یا در کمال خونسردی منتشر شده آغاز این مسئله بود که کاپوتی چه نوع رمان یا رمان نویسی را به جهان ادبیات اضافه کرده است. آیا همان سنت قبل است یا چیزی غیر از رمان به وجود آمده؟ آیا می توان به آن فیکشن گفت یا نافیکشن است ؟ و اساسا فیکشن و نافیکشن چیست؟
برای روشن تر شدن موضوع باید هم در خود رمان و نوشتن و ساختار آن کنکاش کرد و هم در معنای واژه fiction به توافق رسید.کاپوتی رمانش را بر اساس یک حادثه و جنایت رخ داده در بیرون نوشت. نه تنها اساس و ایده کار از آن حادثه گرفته شده بلکه به آن منظقه سفر کرد و با همه شاهدان، دوستان،کلانتر،همسایه ها،قاتلین و خانواده قاتلین طی چند سال به گفتگو نشست و تحقیق کرد. حتی به دفتر خاطرات یکی از مقتولین (نانسی) و اطلاعات و عکسهای لازم از طریق رابطه اش با کلانتر دسترسی داشت. کاپوتی همه این ابزار را برای خلق و آفرینش کارش استفاده کرد اما هنگام نوشتن این اشخاص، حوادث و رابطه ها را طبق خواست خودش شکل داد و لزوما به واقعیت محض وفادار نماند.به طوری که بعد از انتشار کتابش خیلی از کسانی که از آنها نقل قول شده بود یا نام برده بود، در روزنامه ها دهه شصت سر و صدا راه انداختند و آن را تکذیب کردند؛ از جمله همکلاسی نانسی و همسر کلانتر و حتی در بخشهایی خود کلانتر کانزاس.
هیچ رمانی در خلاء نوشته نشده و نخواهد شد. هر رمانی بخشی از واقعیت نویسنده یا تجربه ای از او را حمل می کند. قبل و بعد از کاپوتی هم رمانهای زیادی بودند که اتفاق یا حادثه ای بیرونی را مبنای کار رمان یا داستان خود قرار داده اند و همه آنها را فیکشن می نامند اما آنچه که کار کاپوتی را از فیکشن بودن درمی آورد همین استفاده از شخصیت ها و تجربه های شان،حوادث و روابط و البته شروع و پایان بندی که منطبق با واقعیت بیرونی است. یعنی ساختار و چارچوب کار،شروع و پایان روایت تعداد شخصیت ها و خود حادثه( نه بازخورد حادثه) عین صفحه حوادث است. کاپوتی هیچ شخصیتی را غیر از شخصیت های واقعی به رمان اضافه نکرده( یعنی شخصیتی خلق نکرده است) اما همان شخصیت ها را بیشتر از آنچه که هستند روایت کرده و عمیقتر از آنچه که در صفحه حوادث دیده می شود پرداخته است.
رمان به خونسردی با تصویری از زندگی و آدمهای کانزاس شروع می شود و بعد خانواده کلاتر را معرفی می کند و از همان ابتدا همه شخصیت هایی را که بعد از این قرار است به قتل برسند کامل پرداخت می کند و خواننده با شخصیت هایی داستانی و عمیق آشنا می شود. اینکه فصل های ابتدایی رمان و اتفاق ها و دیالوگ های شخصیت ها با هم (قبل از به قتل رسیدن شان) چقدر با واقعیت تطبیق دارد یا نه مهم نیست(مثل هر رمان یا داستانی تنها خود شخصیت از بیرون جهان داستان است ولی پرداختش حاصل خیالپردازی نویسنده) اما آنچه که مشخص است بیشتر این فضاساری ها ،تصاویر و دیالوگ ها حاصل خلاقیت نویسنده است. کاپوتی در عین معرفی خانواده و دوستان مقتول یکی در میان سراغ زندگی و خانواده قاتلین می رود و آنها را هم به عنوان شخصیت داستانی کامل به خواننده اش معرفی می کند و این دو روایت موازی با هم پیش می رود. حرف و تصاویر و احساساتی که هیچ کدام عین واقعیت نیست و ساخته و پرداخته ذهن نویسنده است.
کاپوتی در طول رمان همه شخصیت ها و حوادث را در کمال خونسردی روایت می کند و هیج موضعگیری از نویسنده درباره آدم ها دیده نمی شود از مقتولین تا جنایتکارها و اطرافیان شان. او به شکلی این اتفاق و آدمها را روایت می کند که خواننده نمی تواند حدس بزند دقیقا چه اتفاقی قرار است بیفتد ؛ بدون دلسوزی و عصبانیت حتی برای بی رحم ترین شخصیت. کاپوتی از شخصیت پری اسمیت( یکی از قاتلین که مدعی بود همه را خودش کشته) خوشش می آید و او را بسیار به خودش نزدیک می داند و البته تمام تلاش هایش برای تغییر حکم اعدامش هم بی نتیجه ماند. تنها در فصل پایانی رمان است که کاپوتی گزارش گونه دادگاه و روایت شاهدین و گزارش روانپزشکان را کامل نقل می کند اما اگر خواننده بدون پیش زمینه قبل و آشنایی با سبک کار نویسنده،رمان را بخواند در سرتاسر رمان هیچ شک و احتمالی از حقیقی بودن حوادث و شخصیت ها نخواهد داشت و کتاب در کلیت یک رمان به معنای واقعی است.
Posted on آوریل 21, 2022
درباره به خونسردی نوشته ترومن کاپوتی
در باب fiction و nonfiction
مهدی فاتحی
درباره کاپوتی حرفهای زیادی زده شده؛ به درست یا غلط. اما مهمترین واژه ای که همراه با او آورده می شود Nonfiction است که در فارسی به غلط ناداستان ترجمه شده و عده ای این غلط را حتی روی مجله خود گذاشته اند. رمان in cold blood که با عنوان به خونسردی یا در کمال خونسردی منتشر شده آغاز این مسئله بود که کاپوتی چه نوع رمان یا رمان نویسی را به جهان ادبیات اضافه کرده است. آیا همان سنت قبل است یا چیزی غیر از رمان به وجود آمده؟ آیا می توان به آن فیکشن گفت یا نافیکشن است ؟ و اساسا فیکشن و نافیکشن چیست؟
برای روشن تر شدن موضوع باید هم در خود رمان و نوشتن و ساختار آن کنکاش کرد و هم در معنای واژه fiction به توافق رسید.کاپوتی رمانش را بر اساس یک حادثه و جنایت رخ داده در بیرون نوشت. نه تنها اساس و ایده کار از آن حادثه گرفته شده بلکه به آن منظقه سفر کرد و با همه شاهدان، دوستان،کلانتر،همسایه ها،قاتلین و خانواده قاتلین طی چند سال به گفتگو نشست و تحقیق کرد. حتی به دفتر خاطرات یکی از مقتولین (نانسی) و اطلاعات و عکسهای لازم از طریق رابطه اش با کلانتر دسترسی داشت. کاپوتی همه این ابزار را برای خلق و آفرینش کارش استفاده کرد اما هنگام نوشتن این اشخاص، حوادث و رابطه ها را طبق خواست خودش شکل داد و لزوما به واقعیت محض وفادار نماند.به طوری که بعد از انتشار کتابش خیلی از کسانی که از آنها نقل قول شده بود یا نام برده بود، در روزنامه ها دهه شصت سر و صدا راه انداختند و آن را تکذیب کردند؛ از جمله همکلاسی نانسی و همسر کلانتر و حتی در بخشهایی خود کلانتر کانزاس.
هیچ رمانی در خلاء نوشته نشده و نخواهد شد. هر رمانی بخشی از واقعیت نویسنده یا تجربه ای از او را حمل می کند. قبل و بعد از کاپوتی هم رمانهای زیادی بودند که اتفاق یا حادثه ای بیرونی را مبنای کار رمان یا داستان خود قرار داده اند و همه آنها را فیکشن می نامند اما آنچه که کار کاپوتی را از فیکشن بودن درمی آورد همین استفاده از شخصیت ها و تجربه های شان،حوادث و روابط و البته شروع و پایان بندی که منطبق با واقعیت بیرونی است. یعنی ساختار و چارچوب کار،شروع و پایان روایت تعداد شخصیت ها و خود حادثه( نه بازخورد حادثه) عین صفحه حوادث است. کاپوتی هیچ شخصیتی را غیر از شخصیت های واقعی به رمان اضافه نکرده( یعنی شخصیتی خلق نکرده است) اما همان شخصیت ها را بیشتر از آنچه که هستند روایت کرده و عمیقتر از آنچه که در صفحه حوادث دیده می شود پرداخته است.
رمان به خونسردی با تصویری از زندگی و آدمهای کانزاس شروع می شود و بعد خانواده کلاتر را معرفی می کند و از همان ابتدا همه شخصیت هایی را که بعد از این قرار است به قتل برسند کامل پرداخت می کند و خواننده با شخصیت هایی داستانی و عمیق آشنا می شود. اینکه فصل های ابتدایی رمان و اتفاق ها و دیالوگ های شخصیت ها با هم (قبل از به قتل رسیدن شان) چقدر با واقعیت تطبیق دارد یا نه مهم نیست(مثل هر رمان یا داستانی تنها خود شخصیت از بیرون جهان داستان است ولی پرداختش حاصل خیالپردازی نویسنده) اما آنچه که مشخص است بیشتر این فضاساری ها ،تصاویر و دیالوگ ها حاصل خلاقیت نویسنده است. کاپوتی در عین معرفی خانواده و دوستان مقتول یکی در میان سراغ زندگی و خانواده قاتلین می رود و آنها را هم به عنوان شخصیت داستانی کامل به خواننده اش معرفی می کند و این دو روایت موازی با هم پیش می رود. حرف و تصاویر و احساساتی که هیچ کدام عین واقعیت نیست و ساخته و پرداخته ذهن نویسنده است.
کاپوتی در طول رمان همه شخصیت ها و حوادث را در کمال خونسردی روایت می کند و هیج موضعگیری از نویسنده درباره آدم ها دیده نمی شود از مقتولین تا جنایتکارها و اطرافیان شان. او به شکلی این اتفاق و آدمها را روایت می کند که خواننده نمی تواند حدس بزند دقیقا چه اتفاقی قرار است بیفتد ؛ بدون دلسوزی و عصبانیت حتی برای بی رحم ترین شخصیت. کاپوتی از شخصیت پری اسمیت( یکی از قاتلین که مدعی بود همه را خودش کشته) خوشش می آید و او را بسیار به خودش نزدیک می داند و البته تمام تلاش هایش برای تغییر حکم اعدامش هم بی نتیجه ماند. تنها در فصل پایانی رمان است که کاپوتی گزارش گونه دادگاه و روایت شاهدین و گزارش روانپزشکان را کامل نقل می کند اما اگر خواننده بدون پیش زمینه قبل و آشنایی با سبک کار نویسنده،رمان را بخواند در سرتاسر رمان هیچ شک و احتمالی از حقیقی بودن حوادث و شخصیت ها نخواهد داشت و کتاب در کلیت یک رمان به معنای واقعی است.
👏3❤2👎1
کاپوتی حتی د رصبحانه در تیفانی نیز یک شخصیت حقیقی را دستمایه کارش قرار داده بود و بسیاری از مناسبات هالیوود را در آن به نمایش و گاه تمسخر گرفت.اما فرق صبحانه در تیفانی و به خونسردی فرق فیکشن با نانفیکشن است. شخصیت و اتفاق بیرونی که ایده ای به نویسنده می دهد برای خلق رمان و خیالپردازی imaganing بدون هیچ محدودیتی را می توان یک فیکشن دانست و در نان فیکشن نویسنده با ابزار شحصیت ها و مکان و گاه حوادث محدودی که همان واقعیت بیرونی است چهانش را می سازد. هر دو کار خلاقانه است و در هر دو خواننده داستان و قصه ای را می خواند( همینطور essay هم به عنوان کار خلاقانه محسوب می شود که بر اساس واقعیت های بیرونی اما پرداختی سوبژکتیو است)
نویسنده برای نوشتن داستان حتی اگر روایتی تخیلی باشد و در کره ماه و مریخ و هزار سال بعد بگذرد به شخصیت و روابط انسانی نیاز دارد که در واقع بخشی از خود حقیقی نویسنده است و می توان گفت هر متنی خلاقه ای به واقع پورتره ای از خود نویسنده را به نمایش می گذارد چه فیکشن و چه نافیکشن. اما مشکل ترجمه نان فیکشن به نا داشتان این است که مترحمین فیکشن را به داستان ترجمه کرده اند بنابراین نا فیکشن هم ناداستان است اما فیکشن نه به معنای داستان بلکه هر متن خلاقانه ای است که محصول خیالپردازی نویسنده باشد گفته می شود وگرنه در هر دو حتی د رنوع جستار هم ما گاهی قصه و روایت نویسنده را می خوانیم با همان اصول داستان نویسی.
نویسنده برای نوشتن داستان حتی اگر روایتی تخیلی باشد و در کره ماه و مریخ و هزار سال بعد بگذرد به شخصیت و روابط انسانی نیاز دارد که در واقع بخشی از خود حقیقی نویسنده است و می توان گفت هر متنی خلاقه ای به واقع پورتره ای از خود نویسنده را به نمایش می گذارد چه فیکشن و چه نافیکشن. اما مشکل ترجمه نان فیکشن به نا داشتان این است که مترحمین فیکشن را به داستان ترجمه کرده اند بنابراین نا فیکشن هم ناداستان است اما فیکشن نه به معنای داستان بلکه هر متن خلاقانه ای است که محصول خیالپردازی نویسنده باشد گفته می شود وگرنه در هر دو حتی د رنوع جستار هم ما گاهی قصه و روایت نویسنده را می خوانیم با همان اصول داستان نویسی.
❤3👏3👎1
چگونه سلف‌پرتره بنویسیم
Posted on فوریه 4, 2022
.
مهدی فاتحی
این کتاب مجموعه‌ای است از داستان‌ها، مقالات،پرتره نویسی…ترومن کاپوتی است.پیش از این در کتاب خاطره‌ای از کریسمس یکی از سلف پرتره‌های نوشته ترومن را از این کتاب منتشر کرده‌ام. چند سال پیش یک دانشجوی هنر از من خواست درباره سلف‌پرتره نویسی مقاله و مرجعی به او معرفی کنم و من ترومن را به او معرفی کردم. زیرا که معتقدم هر آنچه یک نویسنده و داستان نویس می‌نویسد به نوعی یک سلف پرتره است یا داستان.
دو نمونه از کتاب:
۱.
در مقاله‌ای به نام “سلام غریبه” ترومن تعریف می‌کند دوستی قدیمی را بعد از سال‌هاملاقات کردم که دیگر برایش غریبه بود؛ مردی ثروتمند و پنجاه ساله با زنی زیبا و نقاش و چهار فرزند که زمانی به ندرت مشروب می‌خورد و اتو کشیده و باوقار بود حالا دایم سفارش ویسکی سنگین بدون یخ می‌داد و از همه شاکی بود،عینک دودی اسپورتی زده بود و برایش تعریف کرد چند وقت پیش در ساحل دراز کشیده بودم که بطری به ساحل امد و داخلش نامه‌ای از دختری دوازده ساله بود که درخواست کرده بود هر کس ان را پیدا کرد و خواند به ادرسش( شهر دیگری در امریکا) تماس بگیرد. وقتی به او نامه نوشتم برایم جعبه ای شکلات فرستاد و عکسی از خودش که پر از زیبایی و لطافت معشوقی کودکانه بود. عکس را در کیفم گذاشتم و نامه‌ای برای تشکر به او فرستادم. بعد از چند نامه نگاری و به هم ریختن ریتم زندگی سالم و رسمی‌اش زنش عکس دختر را در کیفش پبدا می‌کند و مادر دختر هم نامه‌های مرد را در اتاق دخترش و پلیس به در خانه‌اش می‌اید. او همه چیز را به پلیس و زنش می‌گوید اما زن دیگر او را نمی‌پذیرد و باور نمی‌کند چون چند سال پیش وقتی داشته ادرسی از دخترکی می‌پرسیده پلیس به او مشکوک شده. اما زن آن موقع به او اعتماد داشته و محکم پشتش ایستاده اما حالا این اتفاق به گذشته و امروز هم برای خودش و همسرش کشف جدیدی از ادم دیگری داده است.
ترومن این ماجرا را به شکل یک ملاقات حقیقی اما با جزییات داستانی تعریف می‌کند( سبک نوین داستان نویسی ترومن) و با رمان لولیتا مقایسه می‌کند. آیا این کار داستان است،پرتره است،مقاله است یا روایت یا سلف پرتره ترومن است؟
۲.
در پرتره نگاری با عنوان یادبود تنسی ویلیامز( چند ماه بعد از مرگ عجیب و غریب ویلیامز) از رابطه‌اش و شخصیت تنسی می‌نویسد. ویلیامز با پریدن در بطری دارویی در گلویش خفه میشود و ترومن که از دوستان قدیمی اوست می‌نویسد برای او که مدام از مرگ می‌گفت و می‌نوشت اتفاق عجیبی نبود. تنسی یک روز ناخوانده به رستورانی که ترومن با شخصی برای کار سینمایی قرار داشته می‌اید سر میزشان می‌نشیند و بعد از آن مرد( فرانک مرلو) دعوت می‌کند تا شام به خانه‌اش برود. تنسی عاشق و دلباخته او میشود و تا چهارده سال بعد با او کار و زندگی می‌کند. شخصیتی که کاپوتی از تنسی می‌سازد بسیار ویژه است. مردی که مدام می‌خندد اما غمگین است و پوچ. مردی که مهمانی بزرگی برای میشیما نویسنده ژاپنی می‌گیرد و تا صبح با هم به میگساری میگذراند. مردی که به سکس و مشروب علاقه مند است و …اما بعد از مرگ فرانک تنسی ویلیامز افسرده میشود. تنسی به کاپوتی می‌گوید من هیچ دوستی ندارم فقط عده‌ای من را خوب می‌شناسند از جمله خودت. او علاقه‌ای به امدن در صحنه ندارد و همه چیز پوچ است. ویلیامز از نظر کاپوتی به بلانش( زنی هیستریک و روانی در نمایشنامه اتوبوسی به نام هوس نوشته تنسی ویلیامز) شباهت های زیادی دارد. کاپوتی زندگی ویلیامز را مثل خودش مجموعه‌ای از لذت های کوچک می‌داند و می‌گوید خوشبختی حوصله سر بر و ملال اور است اما لذت گاه به گاه اندک خوشی دلچسبی دارد. او با ساخت و تصویر تنسی ویلیامز دایم خودش را در او می‌بیند و از ملاقات چند هفته قبل از مرگش با او می‌نویسد. از قضا خود کاپوتی نیز با لینکه سیزده سال از او کوچکتر بود سال بعد مرد.
کاپوتی از سینما و ادبیات گرفته تا روزنامه نگاری و مقاله نویسی و یادداشت روزانه تا رمان را ازموده اما نگاه مختصری به آثارش نشان می‌دهد او همیشه هر نگارشی را از صافی ذهن و تصورات و خیالپردازی خودش میگذراند و قلمی می‌کند و بیشتر از هر ژانری به واقع در حال سلف پرتره نگاری است.
Posted on فوریه 4, 2022
.
مهدی فاتحی
این کتاب مجموعه‌ای است از داستان‌ها، مقالات،پرتره نویسی…ترومن کاپوتی است.پیش از این در کتاب خاطره‌ای از کریسمس یکی از سلف پرتره‌های نوشته ترومن را از این کتاب منتشر کرده‌ام. چند سال پیش یک دانشجوی هنر از من خواست درباره سلف‌پرتره نویسی مقاله و مرجعی به او معرفی کنم و من ترومن را به او معرفی کردم. زیرا که معتقدم هر آنچه یک نویسنده و داستان نویس می‌نویسد به نوعی یک سلف پرتره است یا داستان.
دو نمونه از کتاب:
۱.
در مقاله‌ای به نام “سلام غریبه” ترومن تعریف می‌کند دوستی قدیمی را بعد از سال‌هاملاقات کردم که دیگر برایش غریبه بود؛ مردی ثروتمند و پنجاه ساله با زنی زیبا و نقاش و چهار فرزند که زمانی به ندرت مشروب می‌خورد و اتو کشیده و باوقار بود حالا دایم سفارش ویسکی سنگین بدون یخ می‌داد و از همه شاکی بود،عینک دودی اسپورتی زده بود و برایش تعریف کرد چند وقت پیش در ساحل دراز کشیده بودم که بطری به ساحل امد و داخلش نامه‌ای از دختری دوازده ساله بود که درخواست کرده بود هر کس ان را پیدا کرد و خواند به ادرسش( شهر دیگری در امریکا) تماس بگیرد. وقتی به او نامه نوشتم برایم جعبه ای شکلات فرستاد و عکسی از خودش که پر از زیبایی و لطافت معشوقی کودکانه بود. عکس را در کیفم گذاشتم و نامه‌ای برای تشکر به او فرستادم. بعد از چند نامه نگاری و به هم ریختن ریتم زندگی سالم و رسمی‌اش زنش عکس دختر را در کیفش پبدا می‌کند و مادر دختر هم نامه‌های مرد را در اتاق دخترش و پلیس به در خانه‌اش می‌اید. او همه چیز را به پلیس و زنش می‌گوید اما زن دیگر او را نمی‌پذیرد و باور نمی‌کند چون چند سال پیش وقتی داشته ادرسی از دخترکی می‌پرسیده پلیس به او مشکوک شده. اما زن آن موقع به او اعتماد داشته و محکم پشتش ایستاده اما حالا این اتفاق به گذشته و امروز هم برای خودش و همسرش کشف جدیدی از ادم دیگری داده است.
ترومن این ماجرا را به شکل یک ملاقات حقیقی اما با جزییات داستانی تعریف می‌کند( سبک نوین داستان نویسی ترومن) و با رمان لولیتا مقایسه می‌کند. آیا این کار داستان است،پرتره است،مقاله است یا روایت یا سلف پرتره ترومن است؟
۲.
در پرتره نگاری با عنوان یادبود تنسی ویلیامز( چند ماه بعد از مرگ عجیب و غریب ویلیامز) از رابطه‌اش و شخصیت تنسی می‌نویسد. ویلیامز با پریدن در بطری دارویی در گلویش خفه میشود و ترومن که از دوستان قدیمی اوست می‌نویسد برای او که مدام از مرگ می‌گفت و می‌نوشت اتفاق عجیبی نبود. تنسی یک روز ناخوانده به رستورانی که ترومن با شخصی برای کار سینمایی قرار داشته می‌اید سر میزشان می‌نشیند و بعد از آن مرد( فرانک مرلو) دعوت می‌کند تا شام به خانه‌اش برود. تنسی عاشق و دلباخته او میشود و تا چهارده سال بعد با او کار و زندگی می‌کند. شخصیتی که کاپوتی از تنسی می‌سازد بسیار ویژه است. مردی که مدام می‌خندد اما غمگین است و پوچ. مردی که مهمانی بزرگی برای میشیما نویسنده ژاپنی می‌گیرد و تا صبح با هم به میگساری میگذراند. مردی که به سکس و مشروب علاقه مند است و …اما بعد از مرگ فرانک تنسی ویلیامز افسرده میشود. تنسی به کاپوتی می‌گوید من هیچ دوستی ندارم فقط عده‌ای من را خوب می‌شناسند از جمله خودت. او علاقه‌ای به امدن در صحنه ندارد و همه چیز پوچ است. ویلیامز از نظر کاپوتی به بلانش( زنی هیستریک و روانی در نمایشنامه اتوبوسی به نام هوس نوشته تنسی ویلیامز) شباهت های زیادی دارد. کاپوتی زندگی ویلیامز را مثل خودش مجموعه‌ای از لذت های کوچک می‌داند و می‌گوید خوشبختی حوصله سر بر و ملال اور است اما لذت گاه به گاه اندک خوشی دلچسبی دارد. او با ساخت و تصویر تنسی ویلیامز دایم خودش را در او می‌بیند و از ملاقات چند هفته قبل از مرگش با او می‌نویسد. از قضا خود کاپوتی نیز با لینکه سیزده سال از او کوچکتر بود سال بعد مرد.
کاپوتی از سینما و ادبیات گرفته تا روزنامه نگاری و مقاله نویسی و یادداشت روزانه تا رمان را ازموده اما نگاه مختصری به آثارش نشان می‌دهد او همیشه هر نگارشی را از صافی ذهن و تصورات و خیالپردازی خودش میگذراند و قلمی می‌کند و بیشتر از هر ژانری به واقع در حال سلف پرتره نگاری است.
❤7👍1👎1👏1
سیم‌کارت، لباسِ زیر، عقابِ گرسنه و کاروان احمق‌ها – asadr.info https://share.google/Ssl06Y3fVDIIPuXMT
asadr.info
سیم‌کارت، لباسِ زیر، عقابِ گرسنه و کاروان احمق‌ها
گفته‌اند در میانه‌ی جنگ جهانی اول و پس از ماه‌ها علافی در سنگر‌ها بدون ذره‌ای پیش‌رفت، پس‌رفت، یک روز مرخصی یا حتی یک وعده غذای گرم یا حمام و اصلاحی ساده، فرمانده سربازانش را فراخواند و گفت یک خبر …
👍6👏2👎1
Forwarded from یوسف انصاری
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
زنده‌یاد محمد مختاری
ما نویسنده‌ایم
ما نویسنده‌ایم
👏8👍4😢1
I Heard You in My Dark Blue Dri:m
Crows in the Rain
«در نی‌زاری،
پرنده‌ای غمگین می‌خوانَد
گویی چیزی را به یاد آورده است
که بهتر بود فراموش می‌کرد.»
کی‌نو تسورایوکی
نویسنده و شاعر ژاپنی قرن ۸ و ۹ میلادی
http://Telegram.me/masoudriyahii
پرنده‌ای غمگین می‌خوانَد
گویی چیزی را به یاد آورده است
که بهتر بود فراموش می‌کرد.»
کی‌نو تسورایوکی
نویسنده و شاعر ژاپنی قرن ۸ و ۹ میلادی
http://Telegram.me/masoudriyahii
❤8👎1
Forwarded from پیاده راه | مهردادحجتی (Mehrdad Hodjati)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
••
محمدمختاری، ۲۷ سال پیش،پنجشنبه ۱۲ آذر ۱۳۷۷،قبل از غروب، به قصد خرید از خانه خارج شد و دیگر بازنگشت. جسدش هفت روز بعد - ۱۹ آذر - در جاده افسریه در یک مسیر فرعی به کارخان سیمان تهران پیدا شد ... او یک شاعر بود که فقط با واژه سر و کار داشت ...
••
کلیپ: “شاعر کشته می شود” ، ساخته ی ارسلان براهنی
••
••
#محمدمختاری ، #شاعر_کشته_میشود ، #ارسلان_براهنی ، #قتلهای_زنجیره_ای ،
محمدمختاری، ۲۷ سال پیش،پنجشنبه ۱۲ آذر ۱۳۷۷،قبل از غروب، به قصد خرید از خانه خارج شد و دیگر بازنگشت. جسدش هفت روز بعد - ۱۹ آذر - در جاده افسریه در یک مسیر فرعی به کارخان سیمان تهران پیدا شد ... او یک شاعر بود که فقط با واژه سر و کار داشت ...
••
کلیپ: “شاعر کشته می شود” ، ساخته ی ارسلان براهنی
••
••
#محمدمختاری ، #شاعر_کشته_میشود ، #ارسلان_براهنی ، #قتلهای_زنجیره_ای ،
❤8😢1
تعالیم بوشیدو( طریقت سامورایی) و حال امروز ما
۱. طبقه اشراف( همینطور سامورایی) نباید تجارت کند و تجارت و کسب مال برای این قشر کار پستی است. به قول مونتسکیو این روش باعث جلوگیری از انباشت ثروت و قدرت و در نهایت فساد و ضعف جامعه میشود
۲.جیو جوتسو ورزشی است که به کار سامورایی می‌آید: ضربه زدن به جایی از دشمن که او را از کار بیاندازد و مرگ تدریجی دهد اما درجا نکشد
در بوشیدو و فرهنگ تاریخی ژاپنی: یک زن، تنها برای خانه و خانواده و مردش زندگی می‌کند و مرد تنها برای اربابش و ارباب تنها برای کشورش.
آنها به کار و مسئولیت بیش از اندازه اهمیت می‌دهند: کاروشی (Karōshi (過労死؟)) در زبان ژاپنی به معنای مرگ ناشی از کار زیاد است:
هیرو اونادا که برای مأموریت جاسوسی از نیروهای آمریکایی در سال ۱۹۴۴ و در جنگ جهانی دوم به فیلیپین فرستاده شد بود حدود ۲۹ سال پس از پایان جنگ با پنهان شدن در جنگل به کار خود ادامه می‌داد و حاضر به بازگشت نبود تا زمانی که توانستند افسر مافوقش را در آن زمان در روستایی بیابند و به او دستور دهد که برگردد.
۱. طبقه اشراف( همینطور سامورایی) نباید تجارت کند و تجارت و کسب مال برای این قشر کار پستی است. به قول مونتسکیو این روش باعث جلوگیری از انباشت ثروت و قدرت و در نهایت فساد و ضعف جامعه میشود
۲.جیو جوتسو ورزشی است که به کار سامورایی می‌آید: ضربه زدن به جایی از دشمن که او را از کار بیاندازد و مرگ تدریجی دهد اما درجا نکشد
در بوشیدو و فرهنگ تاریخی ژاپنی: یک زن، تنها برای خانه و خانواده و مردش زندگی می‌کند و مرد تنها برای اربابش و ارباب تنها برای کشورش.
آنها به کار و مسئولیت بیش از اندازه اهمیت می‌دهند: کاروشی (Karōshi (過労死؟)) در زبان ژاپنی به معنای مرگ ناشی از کار زیاد است:
هیرو اونادا که برای مأموریت جاسوسی از نیروهای آمریکایی در سال ۱۹۴۴ و در جنگ جهانی دوم به فیلیپین فرستاده شد بود حدود ۲۹ سال پس از پایان جنگ با پنهان شدن در جنگل به کار خود ادامه می‌داد و حاضر به بازگشت نبود تا زمانی که توانستند افسر مافوقش را در آن زمان در روستایی بیابند و به او دستور دهد که برگردد.
❤7👏4👎1😢1
Forwarded from ربات دانلود از یوتیوب
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎉 Video Title: My Wife's Relations (1922) Buster Keaton, Kate Price, Joe Roberts, Edward F. Cline, Wallace Beery
🌟 Quality: 1080p
✨ Provided by: @utubestbot
🌟 Quality: 1080p
✨ Provided by: @utubestbot
❤4👎1
'ملاقات در استانبول' داستان انسان مهاجر_تبعیدی که در تقاطع شرق و غرب با سرنوشتش مواجه میشود و بشارتی همچون زرتشت نیچه می‌یابد که خدای‌تان نمرده شاید دیوانه شده.
کشورم تمام سال‌های جوانی مرا دزدیده بود
و دیگر هیچ کشوری، نمی‌توانست آن را به من پس بدهد. ....
یکشنبه ساعت ۸.۵
انلاین با کسانی که خوانده‌اند یا می‌خوانند
#نشر_ناکجا
کشورم تمام سال‌های جوانی مرا دزدیده بود
و دیگر هیچ کشوری، نمی‌توانست آن را به من پس بدهد. ....
یکشنبه ساعت ۸.۵
انلاین با کسانی که خوانده‌اند یا می‌خوانند
#نشر_ناکجا
❤8👎1
چخوف داستانی دارد به نام 'بوسه' سربازی که سالهاست طعم و شعف عشقبازی را نچشیده در سالنی میان تاریکی ناگهان زنی بر گردنش بوسه‌ای چنان لطیف می‌زند که لذتی سرشار می‌برد. اما پیش از آنکه زن را ببیند در تاریکی گم میشود. سرباز مدتی با افکار و خیالات در هم تنیده و لذتبخش و دردآور طی می‌کند تا تصمیم می‌گیرد در جمعی از دوستانش آن را تعریف کند. اتفاقی که چنین ذهن و روان و زندگیش را به هم ریخته بود گفتنش کمتر از یک دقیقه زمان برد و برای دوستانش جذابیتی نداشت.
مهمترین بخش و لحظه‌ای که چخوف ضربه‌اش را به مخاطب می‌زند:
'ریابویچ شگفت زده شد وقتی دید داستانش در چنان زمان کوتاهی به پایان رسید. خیال می‌کرد این داستان لابد باید تمام شب به درازا بکشد.'
جدا از بحث درباره جزئیات و نشانه شناسی ادبیات و داستان برای داستان‌نویسان جوان در این کار، مسئله مفهومی و انسانی مطرح شده در آن بینظیر است به واقع محل تلاقی ادبیات به عنوان نزدیک‌ترین و صریح‌ترین چیز به زندگی.
اینکه درد و رنج و حتی شعف و شادی برای دیگری تنها برای دیگری قابل درک است چرا که او منحصر به فرد است.
اینکه جهان در ذهن من پر از پیچیدگی و ترس و در هم تنیده است اما وقتی بیرون از من با آن نگاه می‌کنم امری معمولی و رایج و سرراست است.
اینکه گفتن و نوشتن از زخم و رنج و لذت چه بر سر آن می‌آورد.
اینکه سرزنش و تحقیر دیگری برای رفتارش یا رنج و ترس‌هایش از کمترین و بی‌معنی‌ترین چیزها چقدر بی‌معنی است و ناشی از ناتوانی در درک این مسئله است که هر انسانی با دیگری متفاوت است و بی‌معنی بودن یک اتفاق برای تو دلیل بر این نیست که برای طرف مقابل هم خالی از معنا و ترس باشد. معجزه ادبیات نه فقط درک خود بلکه درک دیگری است که حتی شاید دشمن تو باشد یا انکار تو.
چند وقت پیش به خاطر درد و رنجی که به جسم و روانم افتاده بود در فکر وخیالم گاهی افکار و ترسها به بالاترین شکل آزار دهنده‌اش می‌رسید گاه پایین می‌امد و قبل از فروکش کردن دوباره با فکری دیگر به هم می‌ریخت و بعد قبل از اوج رها می‌شدم و آرام می‌گرفتم. با دوست اهل هنرم صحبت می‌کردم که حالا می‌فهمم بتهوون سمفونی پنجم را چگونه آفریده و همه آن اضطراب و رنج روانیش را در فرم تبدیل به موسیقی کرده. برای من این فهمی مهم از نوعی دیگری از خلاقیت بود ولی برای دوستم انگار حرفی است از دل کتابی خشک و قابل فهم و در نهایت دیالوگ: ' چه جالب!'
همه آنچه در جهان ماست برای بسیاری در جهان دیگر یا خانه دیگر در حد همین 'چه جالب' است زیرا که هیچ‌کس را نه توان درک فهم کامل دیگری است نه تغییرش.
#مهدی_فاتحی
مهمترین بخش و لحظه‌ای که چخوف ضربه‌اش را به مخاطب می‌زند:
'ریابویچ شگفت زده شد وقتی دید داستانش در چنان زمان کوتاهی به پایان رسید. خیال می‌کرد این داستان لابد باید تمام شب به درازا بکشد.'
جدا از بحث درباره جزئیات و نشانه شناسی ادبیات و داستان برای داستان‌نویسان جوان در این کار، مسئله مفهومی و انسانی مطرح شده در آن بینظیر است به واقع محل تلاقی ادبیات به عنوان نزدیک‌ترین و صریح‌ترین چیز به زندگی.
اینکه درد و رنج و حتی شعف و شادی برای دیگری تنها برای دیگری قابل درک است چرا که او منحصر به فرد است.
اینکه جهان در ذهن من پر از پیچیدگی و ترس و در هم تنیده است اما وقتی بیرون از من با آن نگاه می‌کنم امری معمولی و رایج و سرراست است.
اینکه گفتن و نوشتن از زخم و رنج و لذت چه بر سر آن می‌آورد.
اینکه سرزنش و تحقیر دیگری برای رفتارش یا رنج و ترس‌هایش از کمترین و بی‌معنی‌ترین چیزها چقدر بی‌معنی است و ناشی از ناتوانی در درک این مسئله است که هر انسانی با دیگری متفاوت است و بی‌معنی بودن یک اتفاق برای تو دلیل بر این نیست که برای طرف مقابل هم خالی از معنا و ترس باشد. معجزه ادبیات نه فقط درک خود بلکه درک دیگری است که حتی شاید دشمن تو باشد یا انکار تو.
چند وقت پیش به خاطر درد و رنجی که به جسم و روانم افتاده بود در فکر وخیالم گاهی افکار و ترسها به بالاترین شکل آزار دهنده‌اش می‌رسید گاه پایین می‌امد و قبل از فروکش کردن دوباره با فکری دیگر به هم می‌ریخت و بعد قبل از اوج رها می‌شدم و آرام می‌گرفتم. با دوست اهل هنرم صحبت می‌کردم که حالا می‌فهمم بتهوون سمفونی پنجم را چگونه آفریده و همه آن اضطراب و رنج روانیش را در فرم تبدیل به موسیقی کرده. برای من این فهمی مهم از نوعی دیگری از خلاقیت بود ولی برای دوستم انگار حرفی است از دل کتابی خشک و قابل فهم و در نهایت دیالوگ: ' چه جالب!'
همه آنچه در جهان ماست برای بسیاری در جهان دیگر یا خانه دیگر در حد همین 'چه جالب' است زیرا که هیچ‌کس را نه توان درک فهم کامل دیگری است نه تغییرش.
#مهدی_فاتحی
❤13👍3👎1👏1
جلسه‌ای درباره ' ملاقات در استانبول' در کتابفروشی ناکجا به همت تینوش نظم‌جو و با حضور مهسا محبعلی، گلسا سهرابی، مهرک کمالی و دیگر دوستداران کتاب و کتابخوانی
❤8👍2👎1👌1