نیما در شعر همان کاری را کرد که هدایت با داستان. هر دو با آشنایی به زبان فرانسه توانستند ادبیات را از دریچه دیگری درک کنند و در زبان فارسی مسیر دیگری بسازند.
هم هدایت از شعر نو و نیما حمایت می‌کرد و هم نیما از او. نیما در وصف داستان‌های هدایت در نامه‌‌ای به هدایت می‌نویسد: کتاب‌های شما در حد شعور و فهم ملت ایران نیست: شما با این نوول‌ها گربه را با زین طلا زین کرده‌اید.'
نیما برخلاف هدایت که در نامه‌هایش صریح و تند و تیز از همه جا و همه کس ایراد می‌گیرد، محافظه‌کار است و رعایت می‌کند( فقط لحنش به جلال تند است) البته شخصیت نیما متفاوت از هدایت بود؛ آن شوخ‌طبعی و بددهنی هدایت را نداشت و در رفتارش با دیگران مثل هدایت سرکش نبود هر چند هر دو از خانواده و اعیان قاجار بودند و حسابی مشکل مالی داشتند اما هدایت شهر و زندگی شهری را می‌نوشت و نیما از شهر بیزار بود و خودش را روستایی می‌دانست و سعادت را در زندگی در طبیعت. اما به هر شکل هر دو ناامید از جامعه و سرخورده از جماعت کناره می‌گیرند.

لئور زمیگراد در این کتاب مفصل درباره مغزهای ایدئولوژیک تحقیق کرده و می‌گوید مغز، ژنتیک و محیط سه عامل شکل گرفتن مغز است.
او معتقد است مغز ایدئولوژیک از ابتدا به این شکل ساخته می‌شود و انسان افراطی محتوم به شرایط زیستی با این مغزست. بنابراین نوع نگاه، جهان بینی و واکنش او، خارج از دسترس خود و شماست. یعنی مغز است که فرد را مستعد ایدئولوژی افراطی می‌کند( انسان محتوم) حالا این شخص در هر محیطی باشد در همان ایدئولوژی در دسترسش افراطی می‌شود.
از نظر عصب‌شناسی در مغز ایدئدولوژیک با کارکرد دایم یک‌ مسیر ثابت( مثل عضله) قوی می‌شود و مسیرهای دیگر نحیف می‌‌گردد به واقع بافت مغز تغییر می‌کند و امکان بازگشت مغز دگماتیک به منعطف نیست.
طبق این‌نظریه تکرار مداوم یک رفتار( از آیین تا عادت) اثر ماندگاری در مغز ما دارد. با هر تکرار( مثل احکام ایدئولوژی) و اجرای بدون تفکر، مسیرهای عصبی که پشتوانه عادت ماست در مغز تقویت می‌شوند و مسیر جایگزین تحلیل می‌رود..( عادت و چسبیدن به عادات هم با همین فرمول انجام میشود) بعد از آن، بازگشت به مسیر تفکر، سخت و حتی غیر ممکن می‌شود چرا که اساسا ساختار مغز عوض شده: افراطی‌ها غیر قابل تغییرند

مادرم همیشه می‌گفت از آسمان فقط برکت می‌آید. [برای ما آبادانی‌ها که فقط بمب و موشک بارید...]وقتی زنبیل قرمز رنگش را گرفته بودم و با خودم می‌کشیدم، باران گرفت و زمین گل و شل شد، گفتم:
' چه بارون گهی'
...آن موقع‌ها چیزی به نام چتر هنوز به شهر و محله فقیر جنگ‌زدگان نرسیده بود. برای محله‌های فقیر...باران مصیبت است شاید در جای دیگر برکت باشد: کشاورران و باغداران...عشاق به هم رسیده در خیابانی در پاریس...برای بچه‌های فقیر اما...باران مایه خشم است و برف مریضی و لرز، مثل گربه‌ها که از باران نفرت دارند و پرندگان که با هر بارشی آسمان را خالی می‌کنند...' از آسمان بیزارم...


#مهدی_فاتحی
#ملاقات_در_استانبول
#نشر_ناکجا

شکسپبر خوانی.....در آخرین روزهای عمر و اینترنتی پا در گریز

مکبث

' نباشد زندگانی هیچ الا سایه‌ای لغزان
و بازی‌های بازی‌ پیشه‌ای نادان
که بازد چندگاهی پرخروش و جوش نقشی اندرین میدان
و آن گه هیچ
زندگی افسانه‌ای است کز لب شوریده مغزی گفته آید
سر به سر خشم و خروش و غرش و غوغا
لیک بی‌معنا...'

نه مکبث و نه لیدی مکبث بلکه جادوگرها قهرمانان مکبث هستند. آنها با رها کردن افکار بلندپروازانه در نهاد مکبث نشان می‌دهند که احترام به نظم اجتماعی سلسله مراتبی، چیزی نیست جز خودفریبی زاهدمابانه جامعه‌ای مبتنی بر سرکوب هر روزه و جنگ‌های بی امان.
لیدی مکبث، مانند اکثر شخصیت‌های منفی شکسپیر، یک فردگرای بورژواست که برایش روابطی سنتی چون مرتبه و خویشاوندی پیش از آنکه مقوم هویت فردی باشند صرفا موانعی هستند که باید برای رسیدن به اهداف شخصی آنها را پشت سر گذاشت.
چرا که بورژوازی در مازاد خود گرفتار خواهد شد( گورکن خود را به دنیا خواهد آورد)


رویای نیمه شب تابستان

'ای روح عشق چقدر چابک و زنده‌دلی'

آنجا که زبان و بدن آشکارتر از هر جای دیگر با هم تلاقی می‌کنند میل جنسی است.
توهم به واقع کسب و کاری جدی است.

تاجر ونیزی

' بانو تو قدرت سخن گفتن را از من ربوده‌ای
و تنها خون من است که در رگهایم با تو سخن می‌گوید....'

باسانیو پول را برای دریافت عشق پورشیا خرج می‌کند. به واقع او همان کاری را می‌کند که شایلاک یهودی با تاجر ونیزی، هر دو پول را برای خرید تن و گوشت تن می‌دهند.
حیاتی‌ترین وجه اشتراک افراد بدن آنهاست. به لطف بدن است که به هم‌ تعلق داریم و اجتماع زبانی و فرهنگی باید بر بدن بنا شود.
شایلاک در تاجر ونیزی از حدود قرن نوزده از هیولایی خبیث به مردی صاحب حق و حتی ستم‌دیده از دید تماشاگر به نظر آمد( توانایی متن شکیپیر) چرا که او مورد ستم است و رفتارش آیینه همان کسانی است که در لباس اشراف او را سرزنش می‌کنند.



اتللو

' از حسادت بر حذر باش چون حسادت غول چشم سبزی است که حتی گوشتی را که از آن تغذیه می‌کند مسخره می‌کند. ...'
' به خدا سوگند که خروارها فریب‌خوردگی بهتر از چیزکی دانستن است...'


لغت' هیچ' در عصر الیزابت می‌توانست به معنای اندام تناسلی زن باشد. یاگو در جواب اتللو که می‌خواهد بداند چه چیز آزارش می‌دهد هوشمندانه می‌گوید ' هیچ'
این هیچ است که اتللو، شورمندانه می‌طلبد و در هملت در مرکز روایت است

لیر شاه

'کوردلیا تو چه داری بگویی...
کوردلیا: هیچ
لیرشاه: از هیچ، هیچ زاید. '


عشق دو دختر لیرشاه به او طبق گفته خودشان ورای هر ارزشی است چون اصلا وجود ندارد اگر غیر قابل بیان است از آن جهت نیست که ورای معناست بلکه اصلا معنایی ندارد. در جایی که ' همه' از اساس بی ارزش است ' هیچ ' کوردلیا تنها پول با ثبات و ارزش است.
لیرشاه نشان می‌دهد آنچه درباره نوع بشر زیادی یا زائد است چیزی نیست جز خود زبان، زبانی که پیوسته از حدود بدن پیشی می‌گیرد.

به گفته‌ی نویسنده«جنون دو نفره» با تأثیر از تابلوی نقاشی «ورق‌بازها» اثر «پل سزان» شکل گرفت. مهدی فاتحی این تصویر را گره‌خورده با خاطرات و تجربه‌های خودش در روزنامه‌نگاری، روابط، دوستان و زندگی نداشته‌اش می‌داند. گویی مهم‌ترین چیزی که نویسنده را به نوشتن این رمان وا می‌دارد ناکامی‌ست:
«آن زندگی که می‌خواهی نداری و آن را می‌سازی یا در هنرت جلوه‌گر می‌کنی در جهانی که این بار از آنِ توست.»
«جنون دو نفره» داستان رفاقت‌هاست، روایتِ روابط، مسائل و تعاملات بین دو نفر. آرمین و توکا، آرمین و سارا، توکا و نارا، توکا و دنا، گلناز و دنا... در همه‌ی این دونفره‌ها گویی جنونی جاری است، جنونی تعمیم‌یافته. جنونی که در همه‌ی خیابان‌ها و ساختمان‌های شهر حضور دارد و از بین تمام این جنون‌های دو نفره که همچون حلقه‌های یک زنجیر هستند، جنون دونفره‌ی توکا و آرمین، جنونِ محوری داستان است؛ دو روزنامه‌نگاری که مسائل سیاسی و اجتماعی پیرامونشان به شدت بر زندگی، کار و روابطشان سایه می‌افکند.
داستان در تهران دهه‌ی ۸۰ اتفاق می‌افتد و در کنار روایت زندگی هر یک از شخصیت‌ها، به ماجراهای مربوط به انتخابات و اعتراضات دانشجویی آن زمان می‌پردازد..

متن کامل یادداشت منتشر شده در شماره ۴۷ مجله برگ هنر توسط خانم خوشه شایان؛ مجسمه‌ساز و نقاش

واکنش غریزی گوزن به احساس خطر، این است که چند لحظه خشک شود، به جهت خطر نگاه کند تا بتواند جهت فرار را تعیین کند.

اما از دید سرخپوست‌ها، توقف و خیره شدن گوزن به شکارچی، نشانگر آن است که گوزن آگاهانه و از سر خیرخواهی خود را تقدیم شکارچی می‌کند تا شکارچی بتواند شکم خانواده و قبیله‌اش را سیر کند.





From Ritual to God in the Ancient Near East: Tracing the Origins of Religion
Nicola Laneri

@Harut_Marut

پادکست نوت‌بوک درباره رمان دورگه....نوشته مهدی فاتحی


نظرتان؟

به خاطر یک نخ سیگار

سیگار پیچ

مهدی فاتحی
نشر هفت اقلیم

محمد قائد:

رمانت از نظر فرمی و تکنیکی عالی است. روایت‌های متفاوتی که در جایی تلاقی می‌کنند و شروعش چنان محکم است که خواننده را دچار شوک و سرگیجه می‌کند. با یک جمله و مفهوم در کتابت حسابی کیف کردم مفهومی که خوب پرورش دادی:
عاشق شدن کار سخت و دردآوری است اگر ثروتمند نباشی

کاری که کردی و حرفی که می‌زنی از نظامی گنجوی تا امروز هیچ شاعری آن را نفهمیده، چون اکثرا اصلا تجربه رابطه با زنان را نداشته‌اند. من به تجربه می‌گویم اگر عاشق شوی و به اندازه آن اکازیون پول نداشته باشی نابودی..
با این کتاب، کار و بار عرفونچی‌ها را به هم زدی...

رمان #به_خاطر_یک_نخ_سیگار
#سیگارپیچ
به همت نشر هفت اقلیم هنر منتشر شد
این کتاب هم مثل کارهای دیگرم داستانی طولانی از رفت و برگشت کار تا سانسور و انتشار در بیرون ایران و نشر زیرزمینی و...دارد.
تا بالاخره نوبت ویترین کتابفروشی‌ها رسید. هفت سال طول کشید تا ممکن شد اما شد.
زمانه با من و کتاب‌هایم شوخیش گرفته و احتمالا وقتی همهء کتاب‌هایم روی پیشخوان کتابفروشی‌های شهر قرار می‌گیرد که از خودم تنها یادی باقی مانده باشد. به خودم بود ترجیح می‌دادم به جای سال‌ها زنده ماندن در یاد مردم، کمی بیشتر در آپارتمانم زندگی کنم.
#مهدی_فاتحی

بخشی از رمان به خاطر یک نخ سیگار ( #سیگارپیچ ) با صدای حامد حبیبی
نشر هفت اقلیم هنر