شکسپبر خوانی.....در آخرین روزهای عمر و اینترنتی پا در گریز

مکبث

' نباشد زندگانی هیچ الا سایه‌ای لغزان
و بازی‌های بازی‌ پیشه‌ای نادان
که بازد چندگاهی پرخروش و جوش نقشی اندرین میدان
و آن گه هیچ
زندگی افسانه‌ای است کز لب شوریده مغزی گفته آید
سر به سر خشم و خروش و غرش و غوغا
لیک بی‌معنا...'

نه مکبث و نه لیدی مکبث بلکه جادوگرها قهرمانان مکبث هستند. آنها با رها کردن افکار بلندپروازانه در نهاد مکبث نشان می‌دهند که احترام به نظم اجتماعی سلسله مراتبی، چیزی نیست جز خودفریبی زاهدمابانه جامعه‌ای مبتنی بر سرکوب هر روزه و جنگ‌های بی امان.
لیدی مکبث، مانند اکثر شخصیت‌های منفی شکسپیر، یک فردگرای بورژواست که برایش روابطی سنتی چون مرتبه و خویشاوندی پیش از آنکه مقوم هویت فردی باشند صرفا موانعی هستند که باید برای رسیدن به اهداف شخصی آنها را پشت سر گذاشت.
چرا که بورژوازی در مازاد خود گرفتار خواهد شد( گورکن خود را به دنیا خواهد آورد)


رویای نیمه شب تابستان

'ای روح عشق چقدر چابک و زنده‌دلی'

آنجا که زبان و بدن آشکارتر از هر جای دیگر با هم تلاقی می‌کنند میل جنسی است.
توهم به واقع کسب و کاری جدی است.

تاجر ونیزی

' بانو تو قدرت سخن گفتن را از من ربوده‌ای
و تنها خون من است که در رگهایم با تو سخن می‌گوید....'

باسانیو پول را برای دریافت عشق پورشیا خرج می‌کند. به واقع او همان کاری را می‌کند که شایلاک یهودی با تاجر ونیزی، هر دو پول را برای خرید تن و گوشت تن می‌دهند.
حیاتی‌ترین وجه اشتراک افراد بدن آنهاست. به لطف بدن است که به هم‌ تعلق داریم و اجتماع زبانی و فرهنگی باید بر بدن بنا شود.
شایلاک در تاجر ونیزی از حدود قرن نوزده از هیولایی خبیث به مردی صاحب حق و حتی ستم‌دیده از دید تماشاگر به نظر آمد( توانایی متن شکیپیر) چرا که او مورد ستم است و رفتارش آیینه همان کسانی است که در لباس اشراف او را سرزنش می‌کنند.



اتللو

' از حسادت بر حذر باش چون حسادت غول چشم سبزی است که حتی گوشتی را که از آن تغذیه می‌کند مسخره می‌کند. ...'
' به خدا سوگند که خروارها فریب‌خوردگی بهتر از چیزکی دانستن است...'


لغت' هیچ' در عصر الیزابت می‌توانست به معنای اندام تناسلی زن باشد. یاگو در جواب اتللو که می‌خواهد بداند چه چیز آزارش می‌دهد هوشمندانه می‌گوید ' هیچ'
این هیچ است که اتللو، شورمندانه می‌طلبد و در هملت در مرکز روایت است

لیر شاه

'کوردلیا تو چه داری بگویی...
کوردلیا: هیچ
لیرشاه: از هیچ، هیچ زاید. '


عشق دو دختر لیرشاه به او طبق گفته خودشان ورای هر ارزشی است چون اصلا وجود ندارد اگر غیر قابل بیان است از آن جهت نیست که ورای معناست بلکه اصلا معنایی ندارد. در جایی که ' همه' از اساس بی ارزش است ' هیچ ' کوردلیا تنها پول با ثبات و ارزش است.
لیرشاه نشان می‌دهد آنچه درباره نوع بشر زیادی یا زائد است چیزی نیست جز خود زبان، زبانی که پیوسته از حدود بدن پیشی می‌گیرد.

به گفته‌ی نویسنده«جنون دو نفره» با تأثیر از تابلوی نقاشی «ورق‌بازها» اثر «پل سزان» شکل گرفت. مهدی فاتحی این تصویر را گره‌خورده با خاطرات و تجربه‌های خودش در روزنامه‌نگاری، روابط، دوستان و زندگی نداشته‌اش می‌داند. گویی مهم‌ترین چیزی که نویسنده را به نوشتن این رمان وا می‌دارد ناکامی‌ست:
«آن زندگی که می‌خواهی نداری و آن را می‌سازی یا در هنرت جلوه‌گر می‌کنی در جهانی که این بار از آنِ توست.»
«جنون دو نفره» داستان رفاقت‌هاست، روایتِ روابط، مسائل و تعاملات بین دو نفر. آرمین و توکا، آرمین و سارا، توکا و نارا، توکا و دنا، گلناز و دنا... در همه‌ی این دونفره‌ها گویی جنونی جاری است، جنونی تعمیم‌یافته. جنونی که در همه‌ی خیابان‌ها و ساختمان‌های شهر حضور دارد و از بین تمام این جنون‌های دو نفره که همچون حلقه‌های یک زنجیر هستند، جنون دونفره‌ی توکا و آرمین، جنونِ محوری داستان است؛ دو روزنامه‌نگاری که مسائل سیاسی و اجتماعی پیرامونشان به شدت بر زندگی، کار و روابطشان سایه می‌افکند.
داستان در تهران دهه‌ی ۸۰ اتفاق می‌افتد و در کنار روایت زندگی هر یک از شخصیت‌ها، به ماجراهای مربوط به انتخابات و اعتراضات دانشجویی آن زمان می‌پردازد..

متن کامل یادداشت منتشر شده در شماره ۴۷ مجله برگ هنر توسط خانم خوشه شایان؛ مجسمه‌ساز و نقاش

واکنش غریزی گوزن به احساس خطر، این است که چند لحظه خشک شود، به جهت خطر نگاه کند تا بتواند جهت فرار را تعیین کند.

اما از دید سرخپوست‌ها، توقف و خیره شدن گوزن به شکارچی، نشانگر آن است که گوزن آگاهانه و از سر خیرخواهی خود را تقدیم شکارچی می‌کند تا شکارچی بتواند شکم خانواده و قبیله‌اش را سیر کند.





From Ritual to God in the Ancient Near East: Tracing the Origins of Religion
Nicola Laneri

@Harut_Marut

پادکست نوت‌بوک درباره رمان دورگه....نوشته مهدی فاتحی


نظرتان؟

به خاطر یک نخ سیگار

سیگار پیچ

مهدی فاتحی
نشر هفت اقلیم

محمد قائد:

رمانت از نظر فرمی و تکنیکی عالی است. روایت‌های متفاوتی که در جایی تلاقی می‌کنند و شروعش چنان محکم است که خواننده را دچار شوک و سرگیجه می‌کند. با یک جمله و مفهوم در کتابت حسابی کیف کردم مفهومی که خوب پرورش دادی:
عاشق شدن کار سخت و دردآوری است اگر ثروتمند نباشی

کاری که کردی و حرفی که می‌زنی از نظامی گنجوی تا امروز هیچ شاعری آن را نفهمیده، چون اکثرا اصلا تجربه رابطه با زنان را نداشته‌اند. من به تجربه می‌گویم اگر عاشق شوی و به اندازه آن اکازیون پول نداشته باشی نابودی..
با این کتاب، کار و بار عرفونچی‌ها را به هم زدی...

رمان #به_خاطر_یک_نخ_سیگار
#سیگارپیچ
به همت نشر هفت اقلیم هنر منتشر شد
این کتاب هم مثل کارهای دیگرم داستانی طولانی از رفت و برگشت کار تا سانسور و انتشار در بیرون ایران و نشر زیرزمینی و...دارد.
تا بالاخره نوبت ویترین کتابفروشی‌ها رسید. هفت سال طول کشید تا ممکن شد اما شد.
زمانه با من و کتاب‌هایم شوخیش گرفته و احتمالا وقتی همهء کتاب‌هایم روی پیشخوان کتابفروشی‌های شهر قرار می‌گیرد که از خودم تنها یادی باقی مانده باشد. به خودم بود ترجیح می‌دادم به جای سال‌ها زنده ماندن در یاد مردم، کمی بیشتر در آپارتمانم زندگی کنم.
#مهدی_فاتحی

بخشی از رمان به خاطر یک نخ سیگار ( #سیگارپیچ ) با صدای حامد حبیبی
نشر هفت اقلیم هنر

«به خاطر یک نخ سیگار» به بازار آمد - ایبنا https://www.ibna.ir/news/552796/%D8%A8%D9%87-%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1-%DB%8C%DA%A9-%D9%86%D8%AE-%D8%B3%DB%8C%DA%AF%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D8%A2%D9%85%D8%AF

انتشارات هفت اقلیم هنر منتشر کرد:
#به_خاطر_یک_نخ_سیگار
#سیگارپیچ
هفت سال طول کشید اما شد...
زمانه با من شوخیش گرفته و نیشخند می‌زند؛ احتمالا قرار است وقتی همه کتاب‌هایم به کتابفروشی‌‌ها برسند که از خودم تنها یادی باقی مانده است. به خودم بود ترجیح می‌دادم به جای زنده ماندن در یاد مردم کمی بیشتر در آپارتمانم زندگی کنم!

( از پنج رمانی که در این بیست سال نوشته‌ام تا به حال دو تای‌شان مجوز گرفته، کتاب‌های کودکم در اغما، کارهای ترجمه، فراموش، مجموعه داستان های کوتاهم البته جاری و کتاب‌های نقد و غیر داستانیم خاک می‌خورند...)

همه شخصیت‌های رمان‌هایم، خودم هستم. امکاناتی از من که تحقق نیافته‌اند گاهی حتی در آینده برایم اتفاق می‌افتند.( #جنون_دونفره را بیست سال پیش نوشتم به طرز عجیب و غریبی بسیاری از اتفاقات آن رمان یک دهه بعد برای خودم اتفاق افتاد... )

به همین خاطر همه شخصیت‌هایم را دوست دارم و گاهی خوانش دوباره‌شان مرا می‌ترساند. آنها از همه مرزها گذشته‌اند در سرزمین غریبی که مرا می‌ترساند‌ به همین خاطر کمتر کارهای قبلم را می‌خوانم. پیغامی است در بطری برای انسان‌، رها شده در زمان...

وقتی بعد از سالها برای انتشار کتاب به بازخوانی دوباره سیگارپیچ ( به خاطر یک نخ سیگار) مشغول شدم،ا ز همین نقطه کتاب را بستم‌‌. مواجه شدن با خودم در دیگری. رد شدن از منی که سالهاست گرد دایره‌ای خالی و بی معنا دور زده‌ام دایره‌ای که شخصیت‌های رمان‌هایم از آن رد شدند از من، از آینده، از هر زمان و مکانی که من در آن محصورم...نوشتن امر غریب و شگفت‌انگیزی است:

«در آبادان به دنیا آمدم؛ درست در همان روزی که سینما رکس آتش گرفت و صدها نفر در آن جزغاله شدند. جسدهای روی هم، پشت در خروجی مثل هیزم‌های سوخته انباشته شده بودند و صدای فریاد و جیغ و شیون در شهر پر بود و من به دنیا آمدم. تاریخ سرزمین و خاستگاه انسان همیشه یقه آدم را می‌چسبد حتی موقع تولد یا خیلی بیشتر از آن...»

#مهدی_فاتحی