A_Portrait_of_the_Artist_as_a_Young_Man_and_Dubliners_Barnes_&_Noble.pdf
5.5 MB
A Portrait of the Artist as a Young Man and Dubliners (Barnes & Noble Classics) ( PDFDrive ).pdf
The_Better_Angels_of_Our_Nature_Why_Violence_Has_Declined_PDFDrive.pdf
4.8 MB
The Better Angels of Our Nature_ Why Violence Has Declined ( PDFDrive ).pdf
.
#جیمز _جویس، نویسنده‌ای مهاجر بود. او بعد از مرگ مادرش در ایرلند هیچگاه به کشوری که در آن متولد شده بود بازنگشت. اما همیشه درباره ایرلندی‌ها می‌نوشت و آنها را بهتر از هر کسی در تاریخ‌شان می‌شناخت.
کشوری که آن را قبرستانی از مردگانی می‌دانست در زیر لایه و آواری از سنت و دین. او بیشتر از هر چیزی زشتی مردم کشورش را به روی‌شان می‌اورد و متنهایش را آیینه روبروی ایرلندی‌ها می‌دانست تا با خود کریه‌شان مواجه شوند( به خصوص در دوبلینی‌ها) کار هنرمند مگر غیر از این است؟
در پورتره مرد هنرمند در جوانی سیمای کودکی تا بزرگسالی خود را در میان ایرلندی‌ها به تصویر می‌کشد و آنچه از ضمیر خود و زشتی‌های خود می‌داند ازادانه بیان می‌کند و از سرزنش نمی‌هراسد.او مردم ایرلند را کشیش زدگانی می‌داند که خدای‌شان به آنها غضب کرده و هر چه کشیده‌اند از همین بندگی‌شان به شاه و آسمان است....
وطن هیچ معنا و مفهومی برای نویسنده و هنرمند ندارد. هر نویسنده ساکن همان ذهن و قلبی است که اثرش را می‌خواند. برای من که از جایی و تاریخی که در ان متولد شده‌ام بیزارم درک جویس برایم آسان‌تر است تا یک آمریکایی یا آلمانی وطن‌پرست.
هر نویسنده کودک حرامزاده‌ای است که نه زمین و نه تاریخ که متعلق به خانواده‌اش هم نیست. هبوطی سقوط کرده روی زمین.
شروع رمان بی‌نظیر پورتره مرد هنرمند... کودکی را تصویر می‌کند به نام توکو که گاو ماغ کشی( موکو) را می‌بیند. توکو کودکی جویس و هر نویسنده‌ای از تبار اوست. پرنده‌ای با آوای غمگین( کوکو یا فاخته به فارسی) پرنده‌ای که تنها پرواز می‌کند از همنوعانش بیزار است و از همه مهمتر اینکه تخمش را در آشیان پرندگان دیگر می‌گذارد. توکو هیچگاه متعلق به خانواده و جایی که در آن زیسته و متولد شده نیست. او مثل هر نویسنده‌ای در هر جایی یک نظاره‌گر است یک توریست،غریبه‌ای که نه نام دارد، نه پدری، نه وطنی و نه زیستگاهی دایمی.
نویسندگان و اهل قلم در این سرزمین سنت‌زده و پراشوب و پر از ریا و دروغ از ایرلند و دوبلینی‌تباران هم بی‌جا و بی‌کس‌ترند. اما گناهکارترین مردم‌اند؛ نه تنها خانه و خاتواده و نزدیکان او را سرزنش می‌کنند که چهل سال پس از آشوب و اغما نیز هر گاوگند چاله دهانی از راه می‌رسد نویسندگان و روشنفکران را مظنون همیشگی می‌داند زیرا که این اهالی بی‌وطن و قلم‌اند که سیاهی درون این مردم را به ایشان نمایانده‌اند و نفرت این مردم از عریان‌کنندگان شان تا ابد پایدار می‌ماند.
مهدی فاتحی
#جیمز _جویس، نویسنده‌ای مهاجر بود. او بعد از مرگ مادرش در ایرلند هیچگاه به کشوری که در آن متولد شده بود بازنگشت. اما همیشه درباره ایرلندی‌ها می‌نوشت و آنها را بهتر از هر کسی در تاریخ‌شان می‌شناخت.
کشوری که آن را قبرستانی از مردگانی می‌دانست در زیر لایه و آواری از سنت و دین. او بیشتر از هر چیزی زشتی مردم کشورش را به روی‌شان می‌اورد و متنهایش را آیینه روبروی ایرلندی‌ها می‌دانست تا با خود کریه‌شان مواجه شوند( به خصوص در دوبلینی‌ها) کار هنرمند مگر غیر از این است؟
در پورتره مرد هنرمند در جوانی سیمای کودکی تا بزرگسالی خود را در میان ایرلندی‌ها به تصویر می‌کشد و آنچه از ضمیر خود و زشتی‌های خود می‌داند ازادانه بیان می‌کند و از سرزنش نمی‌هراسد.او مردم ایرلند را کشیش زدگانی می‌داند که خدای‌شان به آنها غضب کرده و هر چه کشیده‌اند از همین بندگی‌شان به شاه و آسمان است....
وطن هیچ معنا و مفهومی برای نویسنده و هنرمند ندارد. هر نویسنده ساکن همان ذهن و قلبی است که اثرش را می‌خواند. برای من که از جایی و تاریخی که در ان متولد شده‌ام بیزارم درک جویس برایم آسان‌تر است تا یک آمریکایی یا آلمانی وطن‌پرست.
هر نویسنده کودک حرامزاده‌ای است که نه زمین و نه تاریخ که متعلق به خانواده‌اش هم نیست. هبوطی سقوط کرده روی زمین.
شروع رمان بی‌نظیر پورتره مرد هنرمند... کودکی را تصویر می‌کند به نام توکو که گاو ماغ کشی( موکو) را می‌بیند. توکو کودکی جویس و هر نویسنده‌ای از تبار اوست. پرنده‌ای با آوای غمگین( کوکو یا فاخته به فارسی) پرنده‌ای که تنها پرواز می‌کند از همنوعانش بیزار است و از همه مهمتر اینکه تخمش را در آشیان پرندگان دیگر می‌گذارد. توکو هیچگاه متعلق به خانواده و جایی که در آن زیسته و متولد شده نیست. او مثل هر نویسنده‌ای در هر جایی یک نظاره‌گر است یک توریست،غریبه‌ای که نه نام دارد، نه پدری، نه وطنی و نه زیستگاهی دایمی.
نویسندگان و اهل قلم در این سرزمین سنت‌زده و پراشوب و پر از ریا و دروغ از ایرلند و دوبلینی‌تباران هم بی‌جا و بی‌کس‌ترند. اما گناهکارترین مردم‌اند؛ نه تنها خانه و خاتواده و نزدیکان او را سرزنش می‌کنند که چهل سال پس از آشوب و اغما نیز هر گاوگند چاله دهانی از راه می‌رسد نویسندگان و روشنفکران را مظنون همیشگی می‌داند زیرا که این اهالی بی‌وطن و قلم‌اند که سیاهی درون این مردم را به ایشان نمایانده‌اند و نفرت این مردم از عریان‌کنندگان شان تا ابد پایدار می‌ماند.
مهدی فاتحی
.
#جیمز _جویس، نویسنده‌ای مهاجر بود. او بعد از مرگ مادرش در ایرلند هیچگاه به کشوری که در آن متولد شده بود بازنگشت. اما همیشه درباره ایرلندی‌ها می‌نوشت و آنها را بهتر از هر کسی در تاریخ‌شان می‌شناخت.
کشوری که آن را قبرستانی از مردگانی می‌دانست در زیر لایه و آواری از سنت و دین. او بیشتر از هر چیزی زشتی مردم کشورش را به روی‌شان می‌اورد و متنهایش را آیینه روبروی ایرلندی‌ها می‌دانست تا با خود کریه‌شان مواجه شوند( به خصوص در دوبلینی‌ها) کار هنرمند مگر غیر از این است؟
در پورتره مرد هنرمند در جوانی سیمای کودکی تا بزرگسالی خود را در میان ایرلندی‌ها به تصویر می‌کشد و آنچه از ضمیر خود و زشتی‌های خود می‌داند ازادانه بیان می‌کند و از سرزنش نمی‌هراسد.او مردم ایرلند را کشیش زدگانی می‌داند که خدای‌شان به آنها غضب کرده و هر چه کشیده‌اند از همین بندگی‌شان به شاه و آسمان است....
وطن هیچ معنا و مفهومی برای نویسنده و هنرمند ندارد. هر نویسنده ساکن همان ذهن و قلبی است که اثرش را می‌خواند.
#جیمز _جویس، نویسنده‌ای مهاجر بود. او بعد از مرگ مادرش در ایرلند هیچگاه به کشوری که در آن متولد شده بود بازنگشت. اما همیشه درباره ایرلندی‌ها می‌نوشت و آنها را بهتر از هر کسی در تاریخ‌شان می‌شناخت.
کشوری که آن را قبرستانی از مردگانی می‌دانست در زیر لایه و آواری از سنت و دین. او بیشتر از هر چیزی زشتی مردم کشورش را به روی‌شان می‌اورد و متنهایش را آیینه روبروی ایرلندی‌ها می‌دانست تا با خود کریه‌شان مواجه شوند( به خصوص در دوبلینی‌ها) کار هنرمند مگر غیر از این است؟
در پورتره مرد هنرمند در جوانی سیمای کودکی تا بزرگسالی خود را در میان ایرلندی‌ها به تصویر می‌کشد و آنچه از ضمیر خود و زشتی‌های خود می‌داند ازادانه بیان می‌کند و از سرزنش نمی‌هراسد.او مردم ایرلند را کشیش زدگانی می‌داند که خدای‌شان به آنها غضب کرده و هر چه کشیده‌اند از همین بندگی‌شان به شاه و آسمان است....
وطن هیچ معنا و مفهومی برای نویسنده و هنرمند ندارد. هر نویسنده ساکن همان ذهن و قلبی است که اثرش را می‌خواند.
دی.اچ.لارنس داستان کوتاهی به نام پرنسس دارد. زنی که عاشق طبیعت است و از طبیعت وحشی و دست نخورده لذت می‌برد. او قصد می‌کند سفری به طبیعت برود و بالای کوه و میان جنگلی مدتی اقامت کند. در این راه مرد محلی به عنوان راهنما قرار است او را به کلبه بالای جنگل برساند. مردی درشت هیکل، خوش‌قلب، طبیعت دوست، که همیشه در حاشیه و جنگل زیسته و از تمدن به دور است. لارنس در این داستان کوتاه به طرز زیرکانه و هنرمندانه‌ای حرفی را می‌زند که در دیگر آثارش به آن اشاره کرده؛ این که طبیعت و بی‌رحمی و غریزه حیوانی انسان، مهم و واقعی‌تر از هر پوششی است و به راحتی آن لایه نازک را می‌درد و بیرون می‌زند( قابل توجه دوستداران طبیعت و نوستالژی مداران گذشته انسان)
وقتی مرد با اسبی زن را به بالای کوه می‌برد زن از توانایی بدنی و طبیعی مرد و سادگی روستایی او ستایش می‌کند. وقتی آن دو، شب در کلبه تنها می‌شوند کم‌کم مرد نگاهش و حرف زدنش با زن تغییر می‌کند و در نهایت اخر شب طاقت نمی‌اورد و به او تجاوز می‌کند. صبح نشده زن به دست و پای مرد می‌افتد که او را به شهر برگرداند اما مرد نمی‌پذیرد...
وقتی مرد با اسبی زن را به بالای کوه می‌برد زن از توانایی بدنی و طبیعی مرد و سادگی روستایی او ستایش می‌کند. وقتی آن دو، شب در کلبه تنها می‌شوند کم‌کم مرد نگاهش و حرف زدنش با زن تغییر می‌کند و در نهایت اخر شب طاقت نمی‌اورد و به او تجاوز می‌کند. صبح نشده زن به دست و پای مرد می‌افتد که او را به شهر برگرداند اما مرد نمی‌پذیرد...
این حقیقت طبیعت و انسان است و چرایی رابطه غرب با شرق در آن نهفته است. چرا انسان شرقی برای غرب پذیرفتنی نیست و جز برای نیاز ماهیچه جور دیگری بر آن حساب نمی‌کند: چرا بلژیک جنین قانونی می‌گذارد، چرا امریکا از افغانستان درمی‌رود و چراهای دیگری که ادبیات غرب میتواند عمیق‌ترین لایه‌های تفکرشان را نمایان کند. لویی سی کی هم جوکی در این زمینه دارد که یک گوریل را هیچ وقت به مهمانی و پارتی راه نمی‌دهند چون او نهایت یک ساعت میتواند متمدنانه سرجایش بنشیند بعد از مدتی که کمی مست و سرخوش شد بلند می‌شود پای‌کوبان می‌رقصد و همه را زیر دست و پایش لت و پار می‌کند.
نکته فاجعه بار انتشار ترجمه فارسی این داستان کوتاه که نشر مانیاهنر چاپ کرده (آن هم به عنوان داستان بلند)
این است که بخش تجاوز مرد به زن حذف شده. خواننده بعد از خواندن دیالوگهای شبانه مرد و زن با صبحی پر از تنش در رابطه مواجه می‌شود که داستان را مبهم و بی معنی می‌کند. یعنی بخش اصلی و نقطه اوج و تنش سانسور شده
۷.
داستانی چنین با ارزش و مفاهیمی خاص تبدیل به داستان کلیشه رابطه دو نفر در سفر تبدیل گشته که از هم خسته شده‌اند.
متاسفانه بسیاری از آثار ترجمه ادبی ما به همین وضعیت دچار است.
نکته فاجعه بار انتشار ترجمه فارسی این داستان کوتاه که نشر مانیاهنر چاپ کرده (آن هم به عنوان داستان بلند)
این است که بخش تجاوز مرد به زن حذف شده. خواننده بعد از خواندن دیالوگهای شبانه مرد و زن با صبحی پر از تنش در رابطه مواجه می‌شود که داستان را مبهم و بی معنی می‌کند. یعنی بخش اصلی و نقطه اوج و تنش سانسور شده
۷.
داستانی چنین با ارزش و مفاهیمی خاص تبدیل به داستان کلیشه رابطه دو نفر در سفر تبدیل گشته که از هم خسته شده‌اند.
متاسفانه بسیاری از آثار ترجمه ادبی ما به همین وضعیت دچار است.
سانسورزدگی و چیزهایی که فکر می‌کنیم می‌دانیم
نوشته علی صدر
در مقدمه‌ی رمانِ کم‌نظیر رگتایم -اثر ادگار لورنس دکتروف با ترجمه‌ی نجف دریابندری- مترجم اعتراف می‌کند به حکم ضرورت حدود ده‌خطی حذف شده و در ادامه در جمله‌ای حقیقتا جالب می‌نویسد «حذفِ ناگزیر این چند سطر به روال داستان صدمه‌ای نمی‌زند، اما مترجم از این بابت متاسف است». جمله‌ی مختصر و مفیدِ مترجم، قلب یکی از مجادله‌برانگیزترین مباحث فرهنگی را نشانه می‌گیرد و دست روی دعوایی می‌گذارد تمام‌ناشدنی. نیمه‌ی نخست جمله تا پیش از ویرگول، نظر مترجم است و مخالفانِ سفت و سخت سانسور خواهند گفت به چه حقی می‌توان چنین رأیی داد؟ نیمه‌ی دوم بازتاب طرز فکری‌ست که اگرچه از وضع موجود متاسف است، اما به دنبال راهی برای باقی‌ماندن و ادامه‌دادن می‌گردد. گروه دوم البته یک‌دست نیست، کسانی معتقدند به هر حذفی نباید تن داد و نمی‌توان هر بلایی بر سر میراثِ فکری، ادبی و هنریِ جهان را مجاز دانست؛ از آن سو کسانی چندان سخت نمی‌گیرند و انتشار اثر به هر قیمتی را بهتر از حذف تمام‌اش می‌دانند.
ادامه را در سایت زنو بخوانید
https://zenoaward.com/%d8%b3%d8%a7%d9%86%d8%b3%d9%88%d8%b1%d8%b2%d8%af%da%af%db%8c-%d9%88-%da%86%db%8c%d8%b2%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c-%da%a9%d9%87-%d9%81%da%a9%d8%b1-%d9%85%db%8c%da%a9%d9%86%db%8c%d9%85-%d9%85/
نوشته علی صدر
در مقدمه‌ی رمانِ کم‌نظیر رگتایم -اثر ادگار لورنس دکتروف با ترجمه‌ی نجف دریابندری- مترجم اعتراف می‌کند به حکم ضرورت حدود ده‌خطی حذف شده و در ادامه در جمله‌ای حقیقتا جالب می‌نویسد «حذفِ ناگزیر این چند سطر به روال داستان صدمه‌ای نمی‌زند، اما مترجم از این بابت متاسف است». جمله‌ی مختصر و مفیدِ مترجم، قلب یکی از مجادله‌برانگیزترین مباحث فرهنگی را نشانه می‌گیرد و دست روی دعوایی می‌گذارد تمام‌ناشدنی. نیمه‌ی نخست جمله تا پیش از ویرگول، نظر مترجم است و مخالفانِ سفت و سخت سانسور خواهند گفت به چه حقی می‌توان چنین رأیی داد؟ نیمه‌ی دوم بازتاب طرز فکری‌ست که اگرچه از وضع موجود متاسف است، اما به دنبال راهی برای باقی‌ماندن و ادامه‌دادن می‌گردد. گروه دوم البته یک‌دست نیست، کسانی معتقدند به هر حذفی نباید تن داد و نمی‌توان هر بلایی بر سر میراثِ فکری، ادبی و هنریِ جهان را مجاز دانست؛ از آن سو کسانی چندان سخت نمی‌گیرند و انتشار اثر به هر قیمتی را بهتر از حذف تمام‌اش می‌دانند.
ادامه را در سایت زنو بخوانید
https://zenoaward.com/%d8%b3%d8%a7%d9%86%d8%b3%d9%88%d8%b1%d8%b2%d8%af%da%af%db%8c-%d9%88-%da%86%db%8c%d8%b2%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c-%da%a9%d9%87-%d9%81%da%a9%d8%b1-%d9%85%db%8c%da%a9%d9%86%db%8c%d9%85-%d9%85/
asadr.info
وب‌سایت شخصی علی صدر
قطعه ناتمام
مهدی فاتحی
درباره سینمای کیشلوفسکی و فیلم ” آبی”
کیشلوفسکی کارگردانی است صاحب سبک که نور و تصویر را می‌شناسد و احتمالا عاشق موسیقی است چون بهترین دوستش آهنگساز است و بهترین‌هایش را برای او ساخته است؛ دوستانی که تفکیک کردن‌شان در زندگی و آثارشان سخت به نظر می‌رسد. پرایزنر نه تنها موسیقی دلپذیری در فیلمهای او خلق کرد بلکه سمفونی‌ها ی زیادی هم نوشت و اجرا کرد. حتی گاهی مثل فیلم ‘ آبی’ کل فیلمنامه بر اساس موسیقی ساخته شده و گاهی آنقدر موسیقی سنگین است که به نظر من اساسا فیلم و کارگردانی و بازیگران را به حاشیه می‌برد. پرایزنر بعد از مرگ کیشلوفسکی رکوئیمی برایش ساخت. زیباترین هدیه از یک دوست که عمری با او گذرانده و کار کرده بود. به واقع قطعه ناتمام دوستی شان با مرگ کیشلوفسکی و رکوئیم پرایزنر کامل شد. قطعه ناتمامِ رابطه که به نظر من کیشلوفسکی در فیلم آبی به تصویر کشید و بهترین فیلمش را ساخت.
متن کامل در سایت زنو
https://zenoaward.com/%d9%82%d8%b7%d8%b9%d9%87-%d9%86%d8%a7%d8%aa%d9%85%d8%a7%d9%85/
مهدی فاتحی
درباره سینمای کیشلوفسکی و فیلم ” آبی”
کیشلوفسکی کارگردانی است صاحب سبک که نور و تصویر را می‌شناسد و احتمالا عاشق موسیقی است چون بهترین دوستش آهنگساز است و بهترین‌هایش را برای او ساخته است؛ دوستانی که تفکیک کردن‌شان در زندگی و آثارشان سخت به نظر می‌رسد. پرایزنر نه تنها موسیقی دلپذیری در فیلمهای او خلق کرد بلکه سمفونی‌ها ی زیادی هم نوشت و اجرا کرد. حتی گاهی مثل فیلم ‘ آبی’ کل فیلمنامه بر اساس موسیقی ساخته شده و گاهی آنقدر موسیقی سنگین است که به نظر من اساسا فیلم و کارگردانی و بازیگران را به حاشیه می‌برد. پرایزنر بعد از مرگ کیشلوفسکی رکوئیمی برایش ساخت. زیباترین هدیه از یک دوست که عمری با او گذرانده و کار کرده بود. به واقع قطعه ناتمام دوستی شان با مرگ کیشلوفسکی و رکوئیم پرایزنر کامل شد. قطعه ناتمامِ رابطه که به نظر من کیشلوفسکی در فیلم آبی به تصویر کشید و بهترین فیلمش را ساخت.
متن کامل در سایت زنو
https://zenoaward.com/%d9%82%d8%b7%d8%b9%d9%87-%d9%86%d8%a7%d8%aa%d9%85%d8%a7%d9%85/
سایت رسمی بنیاد زنو - هنر، ادبیات، سینما
قطعه ناتمام - سایت رسمی بنیاد زنو
مهدی فاتحی کیشلوفسکی بعد از مهاجرتش و فیلمهایی که سال نود به بعد ساخت کمی از شعارزدگی ده فرمان خارج شد و مثلا در فیلمهای آخرش مثل سفید( که به نظز من از هر نظر ضعیف ترین فیلمش به حساب می آید) و قرمز که فیلمنامه خوبی دارد سرنوشت و نیرویی ناشناخته را جایگزین…
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM