آیا انسان از رنج خود و دیگران لذت می‌برد؟

.
انسان ترجیح می‌دهد چیزی را بخواهد( هر قدر کثیف، پر از رنج، تحقیرآمیز...) تا اینکه اصلا چیزی را نخواهد.  م.نیچه
اینکه انسان در رنج است و ترجیحش آزار خود و دیگران است تا سعادت، شاید دیگر امری بدیهی به نظر بیاید هر چند وقتی دهان باز می‌کند خود را در پی خوشبختی معرفی می‌کند و گمان می‌کند با رسیدن به اهداف یا ارضا میل و آروزهایش همه چیز به سامان می‌رسد.
فروید وقتی درباره رانه مرگ در انسان می‌گوید از خودتخریبی و لذت وقیح انسان از نابود کردن خود و دیگران حرف می‌زند. رانه‌ای که پیوسته و دایم در حال ویرانی است و در پی نابود کردن همه چیز به خصوص احساس رضایت است؛ درست در لحظه‌ای که به هدف یا آرمانت رسیدی همان‌جاست که شروع به ترس و اضطراب و تخریب میکنی( زنان با این احساس به مراتب آشناتر و آگاه‌ترند) با هر عملی ابرمن به سرزنش از درون مشغول می‌شود و در احساس گناه غرق می‌شویم و هر چه بیشتر از ابرمن و وجدان پیروی کنیم دامنه و قدرت ابرمن بیشتر شده و احساس گناه بالاتر و آزاردهنده‌ترست و انسان در چرخه‌ای تباه از گناه و سرپیچی گرفتار می‌شود و خود را تکه پاره و از هم گسیخته می‌بیند.
انسان‌ها از نگاه گوته، فاوست‌گونه میل به نابودی و ویرانی دارند، جانورانی متناقض و ناسازگار که تبدیل به حیوانی ناقص شده است؛ همان میل به نیستی یا مرگ.بی هیچ هدفی: پوچ و بی معنی. ما حتی هر آنچه که به آن عشق می‌ورزیم نابود می‌کنیم.
تری ایگلتون در مقوله درباره شر بطور بسط یافته درباره اینکه شر چیست حرف می‌زند: شر نوعی نقصان درونی در هستی است، فوران هیولاوار چیزهای بی معنی. از این منظر نابودگری صرفا به خاطر نابودگری است. خالی و تعریف نشده بدون هدف خاصی. او هولاکاست و قتل‌عام یهودیان توسط نازی‌ها را مثالی برای شر می‌داند. این رانه نابودگر و مخرب و شکنجه‌وار و در عین حال بی هدف و پوچ همان رانه مرگ و میل به رنج و عذاب در انسان است. شوپنهاور نیز اراده در انسان را رانه‌ای آسیب‌رسان و بی‌رحم در جهت رنج خود و دیگران می‌داند.
ما نه تنها از آسایش خود بیزاریم که از دیدنش در دیگری هم در رنجیم. چرا که لذت دیگران  وجود ارضا نشده خود را به یاد می‌آورد ( حتی در نزدیکترین دوستی‌ها!!) ایگلتون از این منظر معتقد است سرمایه‌داری از تمام رژیم‌های انسانی بیشتر به تناقضات درونی این حیوان دامن زده است؛ امر بی‌پایان کشش به سود، پیشرفت و مصرف به در هم کوبیدن امر کرانمند مشغول است چرا که این نظام برای ماندن به حرکت دائم نیازمند است و در این راه نیروی مفید انسانی را در جهت اهداف مهلک منحرف می‌کند....
متن کامل به زودی....
#مهدی_فاتحی

ببنظیر
کاری از https://t.me/AbyssofIdeas

Khatia Buniatishvili - Beethoven: Concerto No. 1 in C Major, Op. 15: III. Rondo

دو روز در سفر بودن.. انسان را در دنیای روزانه‌اش، از هر آنچه در نظرش وظیفه، علاقه، بیم و امید بوده دور می‌کند...مکان که چرخان و گریزان میان او و ماتحتش روی چهار چرخی در پیچ و تاب است، نیروهایی در اختیار دارد که معمولا از آنِ زمان‌شان می‌دانند. ساعت به ساعت دگرگونی‌هایی در انسان پدید می‌آورد که به اثرات زمان شباهت بسیار دارد، ولی به گونه‌ای پیشی می‌گیرد. مثل زمان فراموشی می‌آورد؛ پیوندهای شخص را می‌گسلد و او را در وضعیتی آزاد و بدوی می‌گذارد_ از بورژوایی خشک و سخت‌گیر در چشم به هم زدنی قلندری خانه به دوش می‌سازد. زمان مانند مکان‌های دوردست، چشمه آب فراموشی در سرزمین مردگان را مانند است.
با جرح و اضافات مهدی فاتحی

🔴 کتاب " گفتارها "
🔵 نوشته نیکولو ماکیاولی
⚫ ترجمه محمدحسن لطفی

🌷🌸🌹 کانال تلگرام کتابهای ممنوعه
🆔 @ketab_mamnouee

Heaven was described as a place of endless rest, and as being paved with gold, because the experience of the average human being was overwork and poverty.
The houris of the Moslem Paradise reflected a polygamous society where most of the women disappeared into the harems of the rich. But these pictures of "eternal bliss" always failed because as soon as the bliss became eternal (eternity
being thought of as endless time), the contrast ceased to operate.
#جورج_اورول