.
تومای حواری یا توماس شکاک به رستاخیز مسیح ایمان نداشت مگر آنکه انگشتش را در زخم تن او فرو کند. توما به چشم و زبان اعتماد نداشت تنها به لمس سرانگشتانش ایمان داشت.
آیا تا به حال کسی سرانگشتانش را به آرامی روی پوست شما کشیده؟ آیا سرانگشتانت را به آرامی چون نابینایی روی خط بریل، روی تن معشوقت کشیده‌ای؟
سرانگشتان دروغ نمی‌گویند، تن را می‌لرزاند تو را به وجد می‌آورد. حرکتش رو پوست حرف می‌زند، درون را می‌شکافد و حقیقت را برملا می‌کند.
تومای حواری اما انگشتش را در زخم فرو کرد تا مسیح درد بکشد. او شک نداشت، متنفر بود. او از رنج دادن به دیگری لذت می‌برد.
آیا از رنجاندن دیگران لذت برده‌اید؟ ایا تا به حال سرانگشتانت‌تان را بر زخم‌های‌تان فرو برده‌اید تا از رنج خود لذت ببرید؟

تن فرسوده جامعه‌ای که نیاز نوازشی آرام بر تن زخمی‌اش را دارد هر روز شکنجه‌ می‌شود و یکی از گوشه و کنار انگشتش را بر زخم کهنه فرو می‌کند و صدای ناله‌اش چون آوازی بر جانش می‌نشیند.
آیا تا به حال زخمی به زندان افتاده‌اید؟ شکنجه‌گری پایش را روی زخم‌تان گذاشته تا به حرف بیایید و یا خاموش شوید؟

تومای حواری تا سرانگشتانش را در زخم مسیح فرو نکرد ایمان نیاورد و قدیس نشد. شما آیا به همه آنچه ایمان دارید سرانگشتی زده و لمسی کرده‌اید؟ ایا از خود پرسیده‌اید این سنت، اعتقاد و عرف از کجا به من ارث رسیده‌؟ آیا وقت آن نیست که به هر آنچه در وجود است و به هر میراثی شک کنیم و تا سرانگشتی نزده‌ایم کنار بگذاریم؟

تا تنی را لمس نکرده‌ای، تا سرانگشتی بر زخمی نزده‌ای، تا رنج نبرده باشی، تا گذشته را دفن نکرده باشی به حقیقت پی نبرده‌ای.
حق با تومای شکاک بود.

مهدی فاتحی

#کیوتو
#یاسوناری_کاواباتا
#مهدیه_عباس_پور (مترجم)

@pdfhayeketab

#مستند
#ناگیسا_اوشیما
#آکیرا_کوروساوا

🔸 مستند «زندگی من در سینما»
گفتگوی ناگیسا اوشیما و آکیرا کوروساوا

▫️ همراه با زیرنویس فارسی

@bankema کانال بایگانی

.
نمی‌توانم این جهان و انسان‌ها را تغییر دهم اما هیچ‌گاه حاضر به پذیرش چنین جهانی هم نبودم و نیستم.

از بدیهیات است که ما هیچ‌گاه خواستار حقیقت نبودیم و نیستیم. تا انسان نقابی به صورت نزند چیزی از حقیقت نمی‌گوید. علایق و حماقت‌های ما چنان است که همیشه فاصله زیادی با حقیقت داریم اما از آن دفاع می‌کنیم و از دیگری خواهان تایید خودفریبی‌مان هستیم با شنیدن حقیقت از دیگری از او بیزار می‌شویم.
خدای شرقی انسان را رها کرده و او را به خاطر حماقت‌هایش مجازات می‌کند اما خدای یونانی خود در زمین بازی است و خطا و گناه را بر گردن می‌گیرد. اما هر دو می‌دانند که زمین و انسان مملو از حماقت و فریب دیگری و خود است.
خود زندگی حرکتی رو به سوی گمراه کردن و فریب دارد و برای خواست حقیقت باید این جهان از بن دروغ را نپذیرفت اما به قول نیچه برای آنکه بتوان جهان حقیقی را تخیل کرد ابتدا بایست انسان حقیقی آفرید. چنین انسانی ارزش‌های قدیمی را می‌شکند و ارزش‌های نو می‌آفریند. چنین انسانی نیاز به شناخت دارد؛ شناخت همان آفرینش است. برای نیچه انسانی که جاه‌طلب نیست حقیر و برده است. برده انسان ضعیف نیست بلکه انسانی است که از توانایی افرینش و شناخت خود بهره نمی‌برد. او برای همیشه برده ارباب خواهد ماند.انسانی که به تحقیر و بی ارزش خواندن زندگی دل بسته و به لذت‌های مبتذل و کوچک بسنده کرده. کسی که مثل پیرزنان و مردان رو به زوال، تنها یک بار به خود اجازه زیاده‌روی می‌دهند و ترسیده به گوشه‌ای از زندگی می‌خزند تا دم مرگ.
برای ساخت ارزش باید از بردگی سنت و گذشته بیرون پرید. برده، سنت و پدران و کلیسا و مذهب و کشور را به سروری خود برگزیده و سزاوار همان جهانیست که در آن زیست می‌کند. انسانی به قول دلوز واکنش‌گر، که چیزی از کنش‌گری نمی‌داند. برده واکنش‌گر است و خدایان کنشگر. انسان واکنش‌گر به هر اتفاق و امری واکنش نشان می‌دهد و خود را کنشگر خطاب می‌کند. انسانی که ارزش نمی‌افریند، خواهان شناخت نیست، خود را فریب می‌دهد، از حقیقت خود و جهان گریزان است، جهان را به هر شکل پذیرفته و تنها به غر زدن مشغول است، با واکنش‌های سطحی حس کنش‌گری به خود می‌دهد و از حقیقت هستی خویش و حقارت وجودش فرار می‌کند.
بردگان تنها کسانی نیستند که تحت استیلای قدرت‌اند؛ بردگاه گاه خود بر بردگان دیگر حکومت می‌کنند‌. خودِ بردگان هستند که انها را ارباب خود می‌کنند. انسانی که از حقیقت می‌گریزد، حاضر به شناخت و اندیشیدن و خواندن نیست، انسان واکنشگر لایق بردگان حقیری است که بر آنها حکمرانی می‌کند. هر انسانی لایق تاریخ زیستنش است.
#مهدی_فاتحی

تنها مصاحبه تلویزیونی موجود از
ژرژ باتای درباره «ادبیات و شر» (۱۹۵۸)

#مصاحبه

📕 کتاب:طرف خانه ی سوان
(درجستجوی زمان از دست رفته1)
✍🏻 اثر: #مارسل_پروست

📚 دانلود کتابهای بیشتر در👇
https://t.me/+jD879ebCS8g4MzRk

سیاهاب
نوشته : جویس کرول اوتس
ترجمه : مهدی غبرایی