انیمیشن خاطرات یک حلزون

📻 نمایشنامه‌خوانی زنده‌ی: شعاری آویزان از پشت پنجره‌ی خانه‌ی سیدنی بروستین

🖊 نوشته‌ی لورین هانسبری

🔖 مترجم و کارگردان آراز بارسقیان

🎙نقش‌خوانان: مهرداد ضیایی، گیلدا حمیدی، کیانا سپهری، هستی عربی، مهدی مجنونی، احمدرضا میررجبی، علی ملکی‌جهان، سبحان دانشمند، امیرحسین زارعیان

🔰«شعاری آویزان از پشت پنجره‌ی خانه‌ی سیدنی بروستین» با ترجمه‌ و کارگردانی آراز بارسقیان در چهارمین جلسه‌ی سومین رویداد «صدای نمایشنامه‌نویس»، در بخش ترجمه، شنبه ۱۰ آذرماه ساعت ۱۸ نمایشنامه‌خوانی شد.

🎚 شنیدن در کست‌باکس:
★ castbox.fm/vi/758121185

🎚 شنیدن در آپارات:
★ aparat.com/v/xemwe8n

📣 حداقلْ کلانشهر
🔗 @AtLeastLiterature

«آدمیزاد که خیک ماست نیستش انگشت بزنیم توش جای انگشت هم بیاد. جای انگشت درد و فقر و رنج و بلا و تنهایی و بی‌پناهی و این‌ها در آدم می‌مونه؛ و ادبیات به‌هرحال اگر نتونه شکل این رد انگشتان بلا رو در درون انسان کشف کنه، خب پس چکاره است؟»
@batarikh

در خواب ، دوش پیری در کوی عشق دیدم _ با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن...
( مولانا )

«تسامح»
نوشته مجتبی مینوی
مجله یغما، آذر ۱۳۳۱.

*چقدر این نوشته مینوی برایِ این روزهایِ ما نه فقط مفید که ضروری است.
@batarikh

بره گمشده راعی
هوشنگ گلشیری

شرح زندگی شخصیت هایی است که از نگاه راعی راوی رمان دیده می شوند. راوی رمان برخی از شخصیت‌ها را می‌شناسد یا در فرصتی کوتاه با شتاب از کنارشان گذشته است. بی آنکه فراموش شان کند و برخی دیگر شاید زاییده خیال اویند.

رو سر بِنِه به بالین. تنها مرا رها کن. تَرک من خراب شب‌گرد مبتلا کن.
ماییم
موج سودا
شب
تا به روز تنها

خواهی بیا ببخشا

خواهی برو جفا کن

از من گریز
تا تو هم در بلا نیفتی.
بگزین
ره سلامت و ترک ره بلا کن
ماییم
و آب دیده
در کنج غم خزیده.
بر آب دیدهٔ ما
صد جای آسیا کن

.
#میشل_بوتور نویسنده و متفکر صاحب سبک فرانسوی است که از مهمترین کارهایش رمان #دگرگونی است. بوتور از پیشگامان #رمان_نو است که دگرگونی را با روایتی دوم شخص، بدون پرداخت های روانشناسانه شخصیت و تنها با تصاویر و جزئیاتی بکر نوشته است.
رمان دگرگونی روایت مرد میانسالی است_لئون دلمن_ که در کشکاش زندگی  و عاشقانه‌هایش به خود بازمی‌گردد و دگرگون می‌شود. زوالِ انسانی که تنهایی را لمس نکرده و همیشه در تکاپوی بودن با زنان است. روایت مردی که در قطار پاریس به رم نشسته و همچنان که از معشوقش سیسیل یاد می‌کند_زنی که در رم با او آشنا شده_از همسر و فرزندانی  که در پاریس شکل گرفته اند دلزده است. برای او معشوقه اش حکم شهر پرهیجان و پر از زیبایی و لطافت رم را دارد و با توصیف های بی نظیرش از کوچه و خیابان و مجسمه های رم، خواننده اش را شگفت زده می‌کند. مردی که انگار در گشت و گذارش با معشوقه‌اش سیسیل در رم، نه با او، بلکه با خود شهر رم است که عشق بازی می‌کند. اما پاریس مانند همسرش برای او شهری کهنه و خسته کننده به نظر می‌آید و در تمام رمان میان آنچه که بوده و می‌خواهد از آن دل بکند و آنچه که می خواهد به او برسد در کشمکش است؛ کشمکشی که به او نشان می دهد آنچه که او عاشقانه دوستش دارد کسی جز خودش نیست و در این راه قطار نیز مانند زندگی به سرعت می گذرد؛ گاه در ایستگاهی می ایستد، گاه میان جنگلی می‌رود و گاه چیزی جز بیابان و سیاهی از پشت پنجره‌اش برای مسافرانش به ارمغان نمی‌آورد.
میشل بوتور زندگی را به آسانی و پیچیدگی توصیف می‌کند. میانسالی را جهنمی پر تنش در خیال و واقعیت نشان می‌دهد و انسان را موجودی ناگزیر می‌داند که در قطاری نشسته که خواسته یا ناخواسته به مقصد مرگ می رود. تنها انسان و رویایش می‌ماند و گذشته‌ای که گاه خوشحالش می‌کند و گاه غمگین اما محکوم به مرگ، که تنها نوشتن و زیستن در این مسیر او را دگرگون می کند و مرگ را آسانتر..
#مهدی_فاتحی

🔰 خون به پا می‌شود

🖊 نویسنده: پل توماس اندرسون

📍ترجمه: آراز بارسقیان و حسین عیدی‌زاده

📣 حداقلْ کلانشهر
🔗 @AtLeastLiterature