حدود بین‌النهرین( یا میان دو رود) نزدیکترین جا به یونان و بیزانس بود و همین باعث رشد و شکوفایی بیشتر این مناطق از لحاظ فرهنگی و هنری شد. در واقع تا پیش از اسلام مکتوبات و هنر خاصی در منطقه تحت تسلط هخامنشیان و ساسانیان دیده نمی‌شود و تمام مکتوبات آن زمان هم بعد از اسلام به انجام رسید.
پایان سخن و نکته پایانی:
آنچه که از ایرانیت و خون ایرانی و نژاد و کشتار و بی‌رحمی اعراب در فضای سرگرمی دیده می‌شود هیچ سندیت تاریخی ندارد. کشوری به نام ایران در این حد و فاصل هیچگاه نبوده کسی هم مدعی‌اش نشده تا همین صده اخیر. از نظر ژنتیکی هیج تفاوت خاصی هم بین شخص تهرانی با بغدادی و الی آخر دیده نمی‌شود( این تجربه را ایرانیان مسافر با کشورهای دیگر و شباهت زیاد بین خود و اعراب حتما داشته‌اند)
آنچه که از دل تاریخ بیرون می‌آید این بخش از امپراطوری ساسانی( یا حتی هخامنشی) مثل دیگر مناطق( افغانستان و عربستان و عراق و مصر) فقط بخشی از امپراطوری بوده نه مرکز و محوریت. از طرف دیگر حتی می‌توان گفت بخش اصلی و مهم ایالات ساسانیان و هخامشیان بین‌النهرین بوده نه ایران امروز چرا که اقتصاد اصلی و ریشه تمدن از آن بخش شکل گرفته و به سمت اروپا گسترش یافته است.
مهدی فاتحی
پایان سخن و نکته پایانی:
آنچه که از ایرانیت و خون ایرانی و نژاد و کشتار و بی‌رحمی اعراب در فضای سرگرمی دیده می‌شود هیچ سندیت تاریخی ندارد. کشوری به نام ایران در این حد و فاصل هیچگاه نبوده کسی هم مدعی‌اش نشده تا همین صده اخیر. از نظر ژنتیکی هیج تفاوت خاصی هم بین شخص تهرانی با بغدادی و الی آخر دیده نمی‌شود( این تجربه را ایرانیان مسافر با کشورهای دیگر و شباهت زیاد بین خود و اعراب حتما داشته‌اند)
آنچه که از دل تاریخ بیرون می‌آید این بخش از امپراطوری ساسانی( یا حتی هخامنشی) مثل دیگر مناطق( افغانستان و عربستان و عراق و مصر) فقط بخشی از امپراطوری بوده نه مرکز و محوریت. از طرف دیگر حتی می‌توان گفت بخش اصلی و مهم ایالات ساسانیان و هخامشیان بین‌النهرین بوده نه ایران امروز چرا که اقتصاد اصلی و ریشه تمدن از آن بخش شکل گرفته و به سمت اروپا گسترش یافته است.
مهدی فاتحی
👎9👍4❤1
وطن هیچ معنا و مفهومی برای نویسنده و هنرمند ندارد. هر نویسنده ساکن همان ذهن و قلبی است که اثرش را می‌خواند. برای من که از جایی و تاریخی که در ان متولد شده‌ام بیزارم درک جویس برایم آسان‌تر است تا یک آمریکایی یا آلمانی وطن‌پرست.
هر نویسنده کودک حرامزاده‌ای است که نه زمین و نه تاریخ که متعلق به خانواده‌اش هم نیست. هبوطی سقوط کرده روی زمین.
هر نویسنده کودک حرامزاده‌ای است که نه زمین و نه تاریخ که متعلق به خانواده‌اش هم نیست. هبوطی سقوط کرده روی زمین.
👍5👎1
.
جیمز جویس، نویسنده‌ای مهاجر بود. او بعد از مرگ مادرش در ایرلند هیچگاه به کشوری که در آن متولد شده بود بازنگشت. اما همیشه درباره ایرلندی‌ها می‌نوشت و آنها را بهتر از هر کسی در تاریخ‌شان می‌شناخت.
کشوری که آن را قبرستانی از مردگانی می‌دانست در زیر لایه و آواری از سنت و دین. او بیشتر از هر چیزی زشتی مردم کشورش را به روی‌شان می‌اورد و متنهایش را آیینه روبروی ایرلندی‌ها می‌دانست تا با خود کریه‌شان مواجه شوند( به خصوص در دوبلینی‌ها) کار هنرمند مگر غیر از این است؟
در پورتره مرد هنرمند در جوانی سیمای کودکی تا بزرگسالی خود را در میان ایرلندی‌ها به تصویر می‌کشد و آنچه از ضمیر خود و زشتی‌های خود می‌داند ازادانه بیان میکند و از سرزنش نمی‌هراسد.او مردم ایرلند را کشیش زدگانی می‌داند که خدای‌شان به آنها غضب کرده و هر چه کشیده‌اند از همین بندگی‌شان به شاه و آسمان است....
وطن هیچ معنا و مفهومی برای نویسنده و هنرمند ندارد. هر نویسنده ساکن همان ذهن و قلبی است که اثرش را می‌خواند. برای من که از جایی و تاریخی که در ان متولد شده‌ام بیزارم درک جویس برایم آسان‌تر است تا یک آمریکایی یا آلمانی وطن‌پرست.
هر نویسنده کودک حرامزاده‌ای است که نه زمین و نه تاریخ که متعلق به خانواده‌اش هم نیست. هبوطی سقوط کرده روی زمین.
شروع رمان بی‌نظیر پورتره مرد هنرمند... کودکی را تصویر میکند به نام توکو که گاو ماغ کشی( موکو) را می‌بیند. توکو کودکی جویس و هر نویسنده‌ای از تبار اوست. پرنده‌ای با آوای غمگین( کوکو یا فاخته به فارسی) پرنده‌ای که تنها پرواز میکند از همنوعانش بیزار است و از همه مهمتر اینکه تخمش را در آشیان پرندگان دیگر می‌گذارد. توکو هیچگاه متعلق به خانواده و جایی که در آن زیسته و متولد شده نیست. او مثل هر نویسنده‌ای در هر جایی یک نظاره‌گر است یک توریست، غریبه‌ای که نه نام دارد، نه پدری، نه وطنی و نه زیستگاهی دایمی.
نویسندگان و اهل قلم در این سرزمین سنت‌زده و پرآشوب و پر از ریا و دروغ از ایرلند و دوبلینی‌تباران بی‌جا و بی‌کس‌ترند. اما گناهکارترین مردم‌اند؛ نه تنها خانه و خانواده و نزدیکان او را سرزنش میکنند که چهل سال پس از آشوب و اغما نیز، هر گاوگند چاله دهانی از راه می‌رسد نویسندگان و روشنفکران را مظنون همیشگی می‌داند زیرا که این اهالی بی‌وطن و قلم‌اند که سیاهی درون این مردم را به ایشان نمایانده‌اند و نفرت این مردم از عریان‌کنندگان‌شان تا ابد پایدار می‌ماند.
#مهدی_فاتحی
جیمز جویس، نویسنده‌ای مهاجر بود. او بعد از مرگ مادرش در ایرلند هیچگاه به کشوری که در آن متولد شده بود بازنگشت. اما همیشه درباره ایرلندی‌ها می‌نوشت و آنها را بهتر از هر کسی در تاریخ‌شان می‌شناخت.
کشوری که آن را قبرستانی از مردگانی می‌دانست در زیر لایه و آواری از سنت و دین. او بیشتر از هر چیزی زشتی مردم کشورش را به روی‌شان می‌اورد و متنهایش را آیینه روبروی ایرلندی‌ها می‌دانست تا با خود کریه‌شان مواجه شوند( به خصوص در دوبلینی‌ها) کار هنرمند مگر غیر از این است؟
در پورتره مرد هنرمند در جوانی سیمای کودکی تا بزرگسالی خود را در میان ایرلندی‌ها به تصویر می‌کشد و آنچه از ضمیر خود و زشتی‌های خود می‌داند ازادانه بیان میکند و از سرزنش نمی‌هراسد.او مردم ایرلند را کشیش زدگانی می‌داند که خدای‌شان به آنها غضب کرده و هر چه کشیده‌اند از همین بندگی‌شان به شاه و آسمان است....
وطن هیچ معنا و مفهومی برای نویسنده و هنرمند ندارد. هر نویسنده ساکن همان ذهن و قلبی است که اثرش را می‌خواند. برای من که از جایی و تاریخی که در ان متولد شده‌ام بیزارم درک جویس برایم آسان‌تر است تا یک آمریکایی یا آلمانی وطن‌پرست.
هر نویسنده کودک حرامزاده‌ای است که نه زمین و نه تاریخ که متعلق به خانواده‌اش هم نیست. هبوطی سقوط کرده روی زمین.
شروع رمان بی‌نظیر پورتره مرد هنرمند... کودکی را تصویر میکند به نام توکو که گاو ماغ کشی( موکو) را می‌بیند. توکو کودکی جویس و هر نویسنده‌ای از تبار اوست. پرنده‌ای با آوای غمگین( کوکو یا فاخته به فارسی) پرنده‌ای که تنها پرواز میکند از همنوعانش بیزار است و از همه مهمتر اینکه تخمش را در آشیان پرندگان دیگر می‌گذارد. توکو هیچگاه متعلق به خانواده و جایی که در آن زیسته و متولد شده نیست. او مثل هر نویسنده‌ای در هر جایی یک نظاره‌گر است یک توریست، غریبه‌ای که نه نام دارد، نه پدری، نه وطنی و نه زیستگاهی دایمی.
نویسندگان و اهل قلم در این سرزمین سنت‌زده و پرآشوب و پر از ریا و دروغ از ایرلند و دوبلینی‌تباران بی‌جا و بی‌کس‌ترند. اما گناهکارترین مردم‌اند؛ نه تنها خانه و خانواده و نزدیکان او را سرزنش میکنند که چهل سال پس از آشوب و اغما نیز، هر گاوگند چاله دهانی از راه می‌رسد نویسندگان و روشنفکران را مظنون همیشگی می‌داند زیرا که این اهالی بی‌وطن و قلم‌اند که سیاهی درون این مردم را به ایشان نمایانده‌اند و نفرت این مردم از عریان‌کنندگان‌شان تا ابد پایدار می‌ماند.
#مهدی_فاتحی
❤3👎2👍1
غلام‌بچه‌ای که داماد شاه شد
موقرالسلطنه از غلام‌بچگان ناصرالدین شاه بود که احتمالا چون کارش را خوب انجام می‌داد پیشرفت کرد و شد آقاسی( مدیریت غلام‌بچگان) و بعد کشیک‌چی دربار شد و بعد هم با نوه ناصرالدین‌شاه شکوه‌الدوله ازدواج کرد و داماد مظفرالدین شاه شد.
او به خاطر اینکه مظفرالدین شاه را صاحب جنم شاهی نمی‌دید و ناتوان می‌دانست مورد غضبش قرار گرفت و توسط ولیعهد به زندان افتاد و زنش را از او طلاق گرفتند. موقرالسلطنه چون راضی به طلاق نبود شیخ فضل‌الله نوری تنها کسی بود که حکم شاه را پذیرفت و زن را بدون اجازه شوهرش طلاق داد( این عمل از دید اسلام و علما شرعا حرام است) شیخ فضل‌الله کار را پیش برد و زن( دختر مظفرالدین شاه) را صیغه ابوالقاسم امام جمعه تهران کرد( ابوالقاسم همان که قبرش در مولوی است_سر قبر آقا_ او از مخالفان مشروطه و همراهان علاالدوله بود و بعد از مشروطه کنار گذاشته شد اما فرزندش تا انقلاب ۵۷ امام جمعه تهران بود)
موقرالسلطنه بعد از زندان طرفدار دوآتشه خصم خود_ محمدعلی میرزا_ شد و مخالف مشروطه. او بعد فتح تهران به اروپا گریخت و بعد از مدتی که به تهران آمد در میدان اعدام،اعدام شد.
مهدی فاتحی
موقرالسلطنه از غلام‌بچگان ناصرالدین شاه بود که احتمالا چون کارش را خوب انجام می‌داد پیشرفت کرد و شد آقاسی( مدیریت غلام‌بچگان) و بعد کشیک‌چی دربار شد و بعد هم با نوه ناصرالدین‌شاه شکوه‌الدوله ازدواج کرد و داماد مظفرالدین شاه شد.
او به خاطر اینکه مظفرالدین شاه را صاحب جنم شاهی نمی‌دید و ناتوان می‌دانست مورد غضبش قرار گرفت و توسط ولیعهد به زندان افتاد و زنش را از او طلاق گرفتند. موقرالسلطنه چون راضی به طلاق نبود شیخ فضل‌الله نوری تنها کسی بود که حکم شاه را پذیرفت و زن را بدون اجازه شوهرش طلاق داد( این عمل از دید اسلام و علما شرعا حرام است) شیخ فضل‌الله کار را پیش برد و زن( دختر مظفرالدین شاه) را صیغه ابوالقاسم امام جمعه تهران کرد( ابوالقاسم همان که قبرش در مولوی است_سر قبر آقا_ او از مخالفان مشروطه و همراهان علاالدوله بود و بعد از مشروطه کنار گذاشته شد اما فرزندش تا انقلاب ۵۷ امام جمعه تهران بود)
موقرالسلطنه بعد از زندان طرفدار دوآتشه خصم خود_ محمدعلی میرزا_ شد و مخالف مشروطه. او بعد فتح تهران به اروپا گریخت و بعد از مدتی که به تهران آمد در میدان اعدام،اعدام شد.
مهدی فاتحی
👍1👎1
گفته‌اند( بیشتر به افسانه می¬ماند) در دعوای روس و انگلیس بر سر چای، زمانی انگلیسی ها اهل فتوی را به نجس دانستن قند روسی وادار کردند تا شکر انگلیسی جا بیفتد بعد پول و زور روسها توانست اهل سنت را به فتوای غسل قند در استکان چای برای پاکی وادار کند: رابطه مسالمت¬آمیز دین، سرمایه‌داری و تجارت به اینجا رسید که قرنهاست در بسیاری از نقاط ایران تا زمانی که قند را در استکان چای شستشو ندهند و بر زبان آب نکنند چای دست نخورده و سرد برجای می¬ماند.
اما قهوه و چای و کافئین، کارکردی بیش از این داشت و رواج و گسترش این نوشیدنی¬های کافئین دار(مثل شکلات که از کلمبیا و آمریکای جنوبی آمد) مناسبات دیگری هم داشت. آن زمان دوره انقلاب صنعتی اروپا بود و نیاز به کار بیشتر و مسابقه¬ای برای ثروت و رفاه بیشتر در غرب جاری بود. نوشیدنی غالب آن دوره آبجو تقطیر شده بود که برای کارگران هم آب بود،هم نان مایع و هم تسلی بخش سختی کار. اما خیلی زود قهوه جای آبجوی میان‌وعده کارگری را گرفت. در واقع نوشیدنی که کارگر را کم رمق می¬کرد جایش را به قهوه داد تا کارگر سرحال شود، بیشتر و بهتر کار کند و انقلاب صنعتی رونق یابد.
مهارت، دقت و آینده نگری غرب در تجارت و پیشرفت و فراهم آوردن آسایش برای شهروندانش در قرن نوزده بدیع و البته رهایی بخش و پرمنفعت برای دیگر کشورها بود. به واقع سرمایه¬داری و پول توانست با قدرت، جنگ¬افزار و وسایل حمل و نقل پیشرفته هر آنچه که می¬خواست در زمین بکارد( چای و قهوه) آن هم در هر کجای جهان، حتی به زور سلبِ مالکیت از مالکان پیشین، و هر جای کره زمین که نیاز بود بفروشد. با این توانایی می¬توانست درخواست جدید،نیاز جدید، ایدئولوژی جدید و حتی انسان جدیدی بیافریند و از آن سود ببرد. اما اینها برای ملت تن¬پرور خاورمیانه محلی از اعراب ندارد زیرا که صنعتی شدن زحمتی بود که هیچ¬گاه در خاور میانه¬ی پر از نفت کسی سراغش را نگرفت.
اما قهوه و چای و کافئین، کارکردی بیش از این داشت و رواج و گسترش این نوشیدنی¬های کافئین دار(مثل شکلات که از کلمبیا و آمریکای جنوبی آمد) مناسبات دیگری هم داشت. آن زمان دوره انقلاب صنعتی اروپا بود و نیاز به کار بیشتر و مسابقه¬ای برای ثروت و رفاه بیشتر در غرب جاری بود. نوشیدنی غالب آن دوره آبجو تقطیر شده بود که برای کارگران هم آب بود،هم نان مایع و هم تسلی بخش سختی کار. اما خیلی زود قهوه جای آبجوی میان‌وعده کارگری را گرفت. در واقع نوشیدنی که کارگر را کم رمق می¬کرد جایش را به قهوه داد تا کارگر سرحال شود، بیشتر و بهتر کار کند و انقلاب صنعتی رونق یابد.
مهارت، دقت و آینده نگری غرب در تجارت و پیشرفت و فراهم آوردن آسایش برای شهروندانش در قرن نوزده بدیع و البته رهایی بخش و پرمنفعت برای دیگر کشورها بود. به واقع سرمایه¬داری و پول توانست با قدرت، جنگ¬افزار و وسایل حمل و نقل پیشرفته هر آنچه که می¬خواست در زمین بکارد( چای و قهوه) آن هم در هر کجای جهان، حتی به زور سلبِ مالکیت از مالکان پیشین، و هر جای کره زمین که نیاز بود بفروشد. با این توانایی می¬توانست درخواست جدید،نیاز جدید، ایدئولوژی جدید و حتی انسان جدیدی بیافریند و از آن سود ببرد. اما اینها برای ملت تن¬پرور خاورمیانه محلی از اعراب ندارد زیرا که صنعتی شدن زحمتی بود که هیچ¬گاه در خاور میانه¬ی پر از نفت کسی سراغش را نگرفت.
❤3👍2👎1👌1
Forwarded from صدای مترجم
تو جلسه با ناشر کتاب کودکم قبل اینکه گرافیست بیاد گفت دیگه کسی به مولف کودک احترام نمیذاره و همه دنبال ترجمه‌اند بعد که گرافیست اومد بحث داشتیم گفتم طرح‌های ایشون باید به تایید منم باشه گفت حرف اول و اخر رو گرافیست میزنه گفتم همینکه تمام رخ با ایشون حرف میزنی نیم رخ با من،گرفتم.
🔗 https://x.com/Mehdizenu/status/1447975526879072259
🔗 https://x.com/Mehdizenu/status/1447975526879072259
❤3🍾2👎1🤔1
مهدی فاتحی
قسمت پنجم
قسمت ششم
به وقت چای نبود
طوفانی در فنجان چای بود
به وقت چای نبود
طوفانی در فنجان چای بود
برگ سبزی که سیاهرو اما ماندگار شد
به وقت چای نبود طوفانی در فنجان چای بود
برای من،این جهان سیاه و سفید از کودکی در شطرنج ممنوعه پیدا شد و بعد در سیاهیِ چای صندوقی مرغوب آن زمان، وسفیدی قند کنار نعلبکی که کمی از تلخی گیرای چایی کم کند( تلخی که بعدها هر چه بیشتر به آن افزودم و شیرینی که حذف شد) روزگاری از صفات اصلی چایی لب‌سوز و لب‌دوز بودن آن بود؛طعم گسی که لبها را به هم میدوخت. طعمی متفاوت با چایی که امروز در خانه‌ها و کافه‌ها و قهوهخانه‌ها کنار دستت می‌گذارند: آب زیپویی زرد رنگ که صرفا برای رفع تکلیف سرو میکنند و می‌نوشند.
چای و قهوه پررنگ در زندگی من نقش پررنگی بازی میکند و بیداری شبانه و رونق روزانه‌ام را مدیون این نوشیدنی سیاه تلخ هستم که هیچ وقت نه با شکر و نه با قند و نه هیچ عطر و گلاب و علف و رنگ و بویی آلوده‌اش نکردم.
چایی مرغوب که از کشتزارهای سریلانکا و ایالات دارجیلینک هندوستان و کمپانیهای بزرگی مثل برادران اکبر(akbar brothers) تهیه شود تا آتش به جانش نیفتد و جانش را به لب نرساند تنها رنگی است که به روی آب می‌نشیند. چایی مرغوب را ( به خصوص چایی قلمی و سیاه ) باید در قوری فلزی یا سفالی دم کرد تا گرمای اشباع شده درونش چای را به تفاله تبدیل کند و عصاره‌اش را بیرون بکشد. چای ریخته شد در استکان سوار بر نعلبکی یا فنجان را نباید زیر آب جوش گذاشت و آن را سبک کرد، حقیقت هر عنصری درغلظت و سنگینی آن است.
بعد از انتخاب چای مرغوب نوع و دمای آب مهم است. در بعضی شهرها که آب پر املاح و سنگین است چای ریز و باروتی نیز برای دم کشیدن نیاز به زمان دارد حتی جوش آمدن آب. برای دم کردن چایی آب باید جوش باشد یا به قولی کمی مانده به جوش، وقتی آب به تب و تاب جوش آمدن می افتد. آب گرم و ولرم نابود کننده عطر و طعم چای است. آب جوش باید در ابتدا قوری را گرم کند و تخلیه شود. بعد که چای در قوری ریخته شد نباید قوری را کامل پر کرد بلکه قوری باید سر خالی باشد تا به نفس بیفتد و چای خوب دم بکشد آن هم با شعله کم آن هم در زمانی حداقل پنج دقیقه.
چایی که خوب دم کشیده باشد به محض اینکه در قوری را بردارید عطرش بیرون می‌زند و گاه برگ چای روی آن می‌نشیند. استکان اول بهترین بخش چایی است. نباید استکان اول را پر و خالی کرد چرا که بهترین را از دست می‌دهید چای دم کشیده خوب رنگی شرابی دارد اما تلخ است و گس.
به وقت چای نبود طوفانی در فنجان چای بود
برای من،این جهان سیاه و سفید از کودکی در شطرنج ممنوعه پیدا شد و بعد در سیاهیِ چای صندوقی مرغوب آن زمان، وسفیدی قند کنار نعلبکی که کمی از تلخی گیرای چایی کم کند( تلخی که بعدها هر چه بیشتر به آن افزودم و شیرینی که حذف شد) روزگاری از صفات اصلی چایی لب‌سوز و لب‌دوز بودن آن بود؛طعم گسی که لبها را به هم میدوخت. طعمی متفاوت با چایی که امروز در خانه‌ها و کافه‌ها و قهوهخانه‌ها کنار دستت می‌گذارند: آب زیپویی زرد رنگ که صرفا برای رفع تکلیف سرو میکنند و می‌نوشند.
چای و قهوه پررنگ در زندگی من نقش پررنگی بازی میکند و بیداری شبانه و رونق روزانه‌ام را مدیون این نوشیدنی سیاه تلخ هستم که هیچ وقت نه با شکر و نه با قند و نه هیچ عطر و گلاب و علف و رنگ و بویی آلوده‌اش نکردم.
چایی مرغوب که از کشتزارهای سریلانکا و ایالات دارجیلینک هندوستان و کمپانیهای بزرگی مثل برادران اکبر(akbar brothers) تهیه شود تا آتش به جانش نیفتد و جانش را به لب نرساند تنها رنگی است که به روی آب می‌نشیند. چایی مرغوب را ( به خصوص چایی قلمی و سیاه ) باید در قوری فلزی یا سفالی دم کرد تا گرمای اشباع شده درونش چای را به تفاله تبدیل کند و عصاره‌اش را بیرون بکشد. چای ریخته شد در استکان سوار بر نعلبکی یا فنجان را نباید زیر آب جوش گذاشت و آن را سبک کرد، حقیقت هر عنصری درغلظت و سنگینی آن است.
بعد از انتخاب چای مرغوب نوع و دمای آب مهم است. در بعضی شهرها که آب پر املاح و سنگین است چای ریز و باروتی نیز برای دم کشیدن نیاز به زمان دارد حتی جوش آمدن آب. برای دم کردن چایی آب باید جوش باشد یا به قولی کمی مانده به جوش، وقتی آب به تب و تاب جوش آمدن می افتد. آب گرم و ولرم نابود کننده عطر و طعم چای است. آب جوش باید در ابتدا قوری را گرم کند و تخلیه شود. بعد که چای در قوری ریخته شد نباید قوری را کامل پر کرد بلکه قوری باید سر خالی باشد تا به نفس بیفتد و چای خوب دم بکشد آن هم با شعله کم آن هم در زمانی حداقل پنج دقیقه.
چایی که خوب دم کشیده باشد به محض اینکه در قوری را بردارید عطرش بیرون می‌زند و گاه برگ چای روی آن می‌نشیند. استکان اول بهترین بخش چایی است. نباید استکان اول را پر و خالی کرد چرا که بهترین را از دست می‌دهید چای دم کشیده خوب رنگی شرابی دارد اما تلخ است و گس.
❤5👍2👏1
.
همه چیزی سیاسی است.
#گوته درباره #بالزاک معتقد است هر چند که او گاه عناصر رمانتیک و چیزهای عحیب و غریب و نامعقول و هولناک به کار می برد اما رئالیستی ژرف‌تر و عمیق‌تر از #ویکتور_هوگو دارد که فضا و آدم ها و نشان ها را با دقت به تصویر می‌کشد اما شخصیت‌هایش زنده نیستند. جورج لوکاچ در جامعه شناسی رمان مقایسه ارزشمندی میان رئالیست‌های قرن نوزده فرانسه کرده است؛ استاندل،بالزاک،هوگو،زولا....او معتقد است که بالزاک با وجود اینکه دوستدار سلطنت است اما چنان به ادبیات و امرواقع وفادار است که امر واقعی که آفریده ناخواسته به ضد جایگاه خودش تبدیل گشته است. رئالیستی که چیزی بیشتر از واقعیت‌های خشک دارد همان مازادی که واقعیت را به عرصه هنر و لذت می کشاند.
ادبیات محفلیِ که به همت ناشران قدرت گرفته کدامیک نشانی از وضعیت موجود می دهد؟ کدامیک از این محافل و جلسات و صفحات مجازی به جای تعارفات اندیشه ایجاد میکنند؟
اینکه گفته می شود همه چیز سیاسی است معنای همان رئالیست بالزاکی دارد. بحث شعار و خیابان و جبهه گیری نیست مسئله این است که واقع‌گرایی یعنی این که همه اعمال اندیشه‌ها و احساسات شخص چه بخواهد چه نخواهد و چه بپذیرد و چه نپذیرد پیوندی ناگسستنی با جامعه دارد با مسائل و مصائب آن. از اینجا زاده شده و به اینجا ختم می شود. جامعه یا دیگری لکانی یا شاید اربابِ هگلی است که اساسِ میل و شخصیت را می‌سازند و پرورش می دهند. شخصیت انتزاعی و حرفهای دورِهمی و قصه‌های خاله گوزک حتی اگر با تمام جزئیات و سوراخ به سوراخ تشریح شود (در متن هایی که بدون سانسور از آن طرف به دست ما می رسد.) باز هم رئال نیست و حتی رمانتیک #هدایت خودمان هم نیست بلکه سانتیمانتالیسمی است آبکی و بی معنا که رنگ و لعاب فرمی گرفته و آنچه در آن جایی ندارد اندیشه و ژرفاست.
جامعه ادبی ما که به واسطه ارتباط عده ای با حلقه قدرت و پول، بخش مهمی از آن از دور خارج شده است و نمونه های قلابی‌اش همه جا را گرفته، تنها به واسطه خوانش ادبیات و فلسفه و نشان دادن از وضعیت امروز می توانند چون سروی از میان علفزار بیرون بزند.
جامعه ای که در آن همه به خودپرستی و خودخواهی خو گرفته اند و بدان تکیه میکنند و تنها وقتی منافع خود را در خطر ببیند به فکر فرو می رود چگونه می‌تواند به مدنیت برسد. مدنی شدنی که تنها شرط لازم و واجبش ازخودگذشتگی است. این چنین جامعه پنهانکار و خودپرستی تنها با تعمق و شناخت از خود از این پوسته بیرون می آید و به جامعه باز دست پیدا می کند وگرنه هر گذشتنی بازگشتن به همان جای اول است.
#مهدی_فاتحی
همه چیزی سیاسی است.
#گوته درباره #بالزاک معتقد است هر چند که او گاه عناصر رمانتیک و چیزهای عحیب و غریب و نامعقول و هولناک به کار می برد اما رئالیستی ژرف‌تر و عمیق‌تر از #ویکتور_هوگو دارد که فضا و آدم ها و نشان ها را با دقت به تصویر می‌کشد اما شخصیت‌هایش زنده نیستند. جورج لوکاچ در جامعه شناسی رمان مقایسه ارزشمندی میان رئالیست‌های قرن نوزده فرانسه کرده است؛ استاندل،بالزاک،هوگو،زولا....او معتقد است که بالزاک با وجود اینکه دوستدار سلطنت است اما چنان به ادبیات و امرواقع وفادار است که امر واقعی که آفریده ناخواسته به ضد جایگاه خودش تبدیل گشته است. رئالیستی که چیزی بیشتر از واقعیت‌های خشک دارد همان مازادی که واقعیت را به عرصه هنر و لذت می کشاند.
ادبیات محفلیِ که به همت ناشران قدرت گرفته کدامیک نشانی از وضعیت موجود می دهد؟ کدامیک از این محافل و جلسات و صفحات مجازی به جای تعارفات اندیشه ایجاد میکنند؟
اینکه گفته می شود همه چیز سیاسی است معنای همان رئالیست بالزاکی دارد. بحث شعار و خیابان و جبهه گیری نیست مسئله این است که واقع‌گرایی یعنی این که همه اعمال اندیشه‌ها و احساسات شخص چه بخواهد چه نخواهد و چه بپذیرد و چه نپذیرد پیوندی ناگسستنی با جامعه دارد با مسائل و مصائب آن. از اینجا زاده شده و به اینجا ختم می شود. جامعه یا دیگری لکانی یا شاید اربابِ هگلی است که اساسِ میل و شخصیت را می‌سازند و پرورش می دهند. شخصیت انتزاعی و حرفهای دورِهمی و قصه‌های خاله گوزک حتی اگر با تمام جزئیات و سوراخ به سوراخ تشریح شود (در متن هایی که بدون سانسور از آن طرف به دست ما می رسد.) باز هم رئال نیست و حتی رمانتیک #هدایت خودمان هم نیست بلکه سانتیمانتالیسمی است آبکی و بی معنا که رنگ و لعاب فرمی گرفته و آنچه در آن جایی ندارد اندیشه و ژرفاست.
جامعه ادبی ما که به واسطه ارتباط عده ای با حلقه قدرت و پول، بخش مهمی از آن از دور خارج شده است و نمونه های قلابی‌اش همه جا را گرفته، تنها به واسطه خوانش ادبیات و فلسفه و نشان دادن از وضعیت امروز می توانند چون سروی از میان علفزار بیرون بزند.
جامعه ای که در آن همه به خودپرستی و خودخواهی خو گرفته اند و بدان تکیه میکنند و تنها وقتی منافع خود را در خطر ببیند به فکر فرو می رود چگونه می‌تواند به مدنیت برسد. مدنی شدنی که تنها شرط لازم و واجبش ازخودگذشتگی است. این چنین جامعه پنهانکار و خودپرستی تنها با تعمق و شناخت از خود از این پوسته بیرون می آید و به جامعه باز دست پیدا می کند وگرنه هر گذشتنی بازگشتن به همان جای اول است.
#مهدی_فاتحی
👍6👎1
ای کاش آب بودم
احمد شاملو
ای کاش آب بودم
گر می‌شد آن باشی که خود می‌خواهی. ــ
آدمی بودن
حسرتا!
مشکلی‌ست در مرزِ ناممکن. نمی‌بینی؟
...
می‌دانم می‌دانم می‌دانم
با این‌همه کاش ای کاش آب می‌بودم
گر توانستمی آن باشم که دلخواهِ من است.
احمد شاملو
۳۰ شهریورِ ۱۳۶۸
@batarikh
گر می‌شد آن باشی که خود می‌خواهی. ــ
آدمی بودن
حسرتا!
مشکلی‌ست در مرزِ ناممکن. نمی‌بینی؟
...
می‌دانم می‌دانم می‌دانم
با این‌همه کاش ای کاش آب می‌بودم
گر توانستمی آن باشم که دلخواهِ من است.
احمد شاملو
۳۰ شهریورِ ۱۳۶۸
@batarikh
❤7👎1
.
#توماس_برنهارت نویسنده اتریشی( آلمانی زبان) است. نویسنده شناخته شده در غرب اما مهجور در ایران. او با اولین رمانش ( frost) که در ایران به نام #یخبندان شناخته شده است مشهور شد_ این رمان را می‌توان به نام یخ زده یا منجمد شده هم ترجمه کرد_ اثر دیگر او به نام ارزان‌خورها هم ترجمه شده که ضعیف‌تر البته با همان حال و هوا و سبک است( البته ترجمه بدی دارد.)
برنهارت شاعر، رمان‌نویس و نمایشنامه‌نویس است مثل هر آلمانی دیگری ( از نیچه و واگنر تا مان و کافکا و...)در آثارش جهانی سرد و فلسفی دارد نه عاشقانه و سرگرم کننده.
رمان یخبندان رمانی است ( مثل دیگر آثارش) مونولوگی پیوسته و بدون حادثه بیرونی اما این مونولوگ شخصی_ذهنی چنان تاثیر عمیقی بر مخاطب می‌گذارد که می‌توان گفت حادثه و عمل داستان در ذهن مخاطب شکل می‌گیرد. برنهارت در آلمان و اتریش به نثر و شاعرانگی شهرت دارد. او به شدت با فرهنگ و خودبینی هموطنانش در تعارض است و همکاری با نازیسم و فاشیسم آلمانی را مایه ننگ کشورش می‌داند. به طوریکه قبل مرگش حاضر نشد کتاب‌هایش در اتریش منتشر شود.
برنهارت خودش نیز درگیر مشکلات جسمی و روانی زیادی بود همانطور که شخصیت‌هایش علاوه بر مصائب فلسفی با مشکلات جسمی درگیر بودند_ در یخبندان اشترواخ همه نوع مریضی دارد و در ارزان‌خورها شخصیت پایش را از دست داده_ برنهارت نشان می‌دهد وقتی جسم و تن درد می‌کشد جهان و درون انسان نیز در رنج است.
تکرار مداوم و جهان خالی و سرد و یخ‌زده از موتیف‌های آثار برنهارت است. جهانی که هر چند تحت تاثیر بکت است اما سیاه‌تر و سردتر. در رمان یخبندان که شاید بتوان گفت سرد و سیاه‌ترین رمان قرن بیستم است با شخصیت نقاشی آشنا می‌شویم که در روستایی یخ‌زده و پر از برف با ذهنی پرآشوب از جهان سرد و یخ‌زده درونش می‌گوید بدون هیچ قصه و داستان سرگرم کننده‌ای.
برنهارت نه به مخاطبش باج می‌دهد و نه به منتقد، او بی‌پروا جهان درونش را بر روی صفحه خالی میکند. خواندن چنین رمانی کار رمان‌خوان‌های حرفهای است.
نیهیلیسم برنهارت شهامتی می‌طلید سخت. مواجه با چنین جهان سرد و سیاهی تنها از پس کسانی برمی‌آید که دچار خودفریبی نیستند.
#مهدی_فاتحی
#توماس_برنهارت نویسنده اتریشی( آلمانی زبان) است. نویسنده شناخته شده در غرب اما مهجور در ایران. او با اولین رمانش ( frost) که در ایران به نام #یخبندان شناخته شده است مشهور شد_ این رمان را می‌توان به نام یخ زده یا منجمد شده هم ترجمه کرد_ اثر دیگر او به نام ارزان‌خورها هم ترجمه شده که ضعیف‌تر البته با همان حال و هوا و سبک است( البته ترجمه بدی دارد.)
برنهارت شاعر، رمان‌نویس و نمایشنامه‌نویس است مثل هر آلمانی دیگری ( از نیچه و واگنر تا مان و کافکا و...)در آثارش جهانی سرد و فلسفی دارد نه عاشقانه و سرگرم کننده.
رمان یخبندان رمانی است ( مثل دیگر آثارش) مونولوگی پیوسته و بدون حادثه بیرونی اما این مونولوگ شخصی_ذهنی چنان تاثیر عمیقی بر مخاطب می‌گذارد که می‌توان گفت حادثه و عمل داستان در ذهن مخاطب شکل می‌گیرد. برنهارت در آلمان و اتریش به نثر و شاعرانگی شهرت دارد. او به شدت با فرهنگ و خودبینی هموطنانش در تعارض است و همکاری با نازیسم و فاشیسم آلمانی را مایه ننگ کشورش می‌داند. به طوریکه قبل مرگش حاضر نشد کتاب‌هایش در اتریش منتشر شود.
برنهارت خودش نیز درگیر مشکلات جسمی و روانی زیادی بود همانطور که شخصیت‌هایش علاوه بر مصائب فلسفی با مشکلات جسمی درگیر بودند_ در یخبندان اشترواخ همه نوع مریضی دارد و در ارزان‌خورها شخصیت پایش را از دست داده_ برنهارت نشان می‌دهد وقتی جسم و تن درد می‌کشد جهان و درون انسان نیز در رنج است.
تکرار مداوم و جهان خالی و سرد و یخ‌زده از موتیف‌های آثار برنهارت است. جهانی که هر چند تحت تاثیر بکت است اما سیاه‌تر و سردتر. در رمان یخبندان که شاید بتوان گفت سرد و سیاه‌ترین رمان قرن بیستم است با شخصیت نقاشی آشنا می‌شویم که در روستایی یخ‌زده و پر از برف با ذهنی پرآشوب از جهان سرد و یخ‌زده درونش می‌گوید بدون هیچ قصه و داستان سرگرم کننده‌ای.
برنهارت نه به مخاطبش باج می‌دهد و نه به منتقد، او بی‌پروا جهان درونش را بر روی صفحه خالی میکند. خواندن چنین رمانی کار رمان‌خوان‌های حرفهای است.
نیهیلیسم برنهارت شهامتی می‌طلید سخت. مواجه با چنین جهان سرد و سیاهی تنها از پس کسانی برمی‌آید که دچار خودفریبی نیستند.
#مهدی_فاتحی
👍5❤3👎1
مهدی فاتحی
قسمت ششم به وقت چای نبود طوفانی در فنجان چای بود
قسمت ششم
جرج اورول و قوانین چای
مهدی فاتحی
جرج اورول و قوانین چای
مهدی فاتحی
👎1
جرج اُوروِل –نویسنده‌ی مشهور انگلیسی- مقاله‌ای دارد با عنوان یک لیوان چای مطبوع* در آن مقاله علاقه و اشتیاقش به چای را ابراز و اصولی خلل ناپذیر را در قالب یازده قانون پیشنهاد می کند او معتقد به دم کردن چای در قوری سفالی است و اعتقادی به چای آب¬زیپو و چای سبز چینی¬ها ندارد:
نخست، فرد باید از چای هندی یا سیلان استفاده کند. چای چینی مزایایی دارد و دیگر نباید با نگاه تحقیر در آن نگریست –به صرفه است، و می‌توان آن‌را بدون شیر نوشید- اما چندان محرک نیست. پس از نوشیدنش، نه احساسِ خردمندتر شدن به آدمی دست می‌دهد، نه شجاع‌تر یا حتی خوش‌بین‌تر شدن. هرآن‌کس که از عبارت تسلی‌بخشِ "یک لیوان چای مطبوع" استفاده میکند، همواره منظورش چای هندی است.
دوم، چای باید در اندازه‌ی کم درست شود –یعنی در قوری. چای که فله‌ای و در کتری درست شود غالبا بی‌مزه است، چای ارتشی که در کتری‌های بزرگ درست می‌شود مزه‌ی روغن و دوغاب می‌دهد. قوری باید چینی یا سفالی باشد. قوری نقره‌ای یا بریتانیایی چای را نامرغوب عمل می‌آورد، قوری لعابی از آن هم بدتر است. جالب است که قوری مفرغی (که این روزها بسیار نایاب است) چندان بد نیست.
سوم، قوری باید پیشتر گرم شود. چه بهتر که آن‌را کنار اجاقی گذاشت، نه اینکه به روش معمول، آب داغی در آن گرداند.
چهارم، چای باید پررنگ باشد. برای یک کوارت، شش قاشق پر چایخوری کفایت میکند. در زمانه‌ی جیره‌بندی، چنین مقیاسی برای هر روز هفته تحقق‌پذیر نیست، اما بر این عقیده‌ام که یک لیوان چای پررنگ، بهتر از بیست لیوان چای کم‌رنگ است. تمام عشاق چای نه تنها چای را پررنگ می‌پسندند، بلکه با گذشت هرسال، آن را ذره‌ای پررنگ‌تر می‌خواهند –واقعیتی که تصدیقش به افزودن بر سهمیه‌ی بازنشستگان مسن انجامیده.
پنجم، چای باید مستقیم در قوری ریخته شود، بدون هیچ صافی یا کیسه‌ای که چای را به اسارت درآورد. در برخی کشورها، سبدی به جهت مهار برگ‌های چای، که گویی مضراند، در قوری تعبیه شده‌است. به واقع، فرد می‌تواند مقداری قابل توجه از برگ چای بخورد بدون اینکه احساس ناخوشی کند. اگر برگ‌های چای در قوری رها نباشند، به درستی دم نمی‌کشد.
ششم، لازم است قوری را پیش کتری برد و نه بالعکس. به هنگام تماس آب با چای، لازم است آب در حال قل زدن باشد؛ که بدان معناست که در زمان ریختن آب، کتری همچنان روی شعله است. برخی بر این عقیده اند باید از آبی استفاده کرد که تازه به جوش آمده، من اما تفاوتی احساس نکرده‌ام.
هفتم، پس از به عمل آوردن چای، لازم است کمی به هم زده شود، یا بهتر است کمی قوری را تکان داد، که سبب می‌شود برگ‌ها ته‌نشین شوند.
هشتم، چای را باید در لیوان مخصوص صبحانه صرف کرد –یعنی همان لیوان استوانه‌ای شکل، نه در فنجان کوچک و کم‌حجم. لیوان چای مقدار بیشتری در خود جای می‌دهد، در حالی‌که در فنجان و غیره، نیمی از چای پیش از اقدام به نوشیدن خنک شده است.
نهم، پیش از ریختن شیر در چای، خامه‌ی شیر باید گرفته شود. شیر خامه‌ای یا پرچربی مزه‌ی چای را نامطبوع میکند.
دهم، نخست باید چای را در لیوان ریخت. این یکی از پرمناقشه‌ترین نکات است؛ درواقع، در هر خانواده‌ی بریتانیایی دو سنت فکری حول این موضوع وجود دارد. استدلال¬هایی نسبتا محکم از طرف سنتِ فکریِ نخست-شیر ارائه می‌شود، اما بر این عقیده‌ام که استدلال شخص خودم ردنشدنی است. از این قرار که: با ریختن چای درابتدا، و هم‌زدنش به هنگام ریختن شیر، می‌توان دقیقا مقدار شیر لازم را تنظیم کرد، حال آنکه در شیوه‌ی وارونه‌اش، خطر ریختن شیر به میزانی بیش از اندازه محتمل است.
در نهایت، چای باید بدون شکر صرف شود –مگر آنکه به شیوه‌ی روسی بنوشید. به خوبی متوجهم که در این مورد در اقلیتم. چگونه خود را یک چای-دوست واقعی می‌خوانید، اما هنوز طعم چای را با افزودن شکر نابود می‌کنید؟ این کار همان اندازه عاقلانه است که به چای نمک یا فلفل بزنید. چای قرار است تلخ باشد، همان‌گونه که آبجو قرار است تلخ باشد. اگر شیرینش کنید، دیگر طعم چای را نمی‌چشید، صرفا مزه‌ی شکر را می‌فهمید؛ آن نوشیدنی را می‌توان با شکر و آب جوش تنها هم درست کرد.
ادامه دارد
مهدی فاتحی
نخست، فرد باید از چای هندی یا سیلان استفاده کند. چای چینی مزایایی دارد و دیگر نباید با نگاه تحقیر در آن نگریست –به صرفه است، و می‌توان آن‌را بدون شیر نوشید- اما چندان محرک نیست. پس از نوشیدنش، نه احساسِ خردمندتر شدن به آدمی دست می‌دهد، نه شجاع‌تر یا حتی خوش‌بین‌تر شدن. هرآن‌کس که از عبارت تسلی‌بخشِ "یک لیوان چای مطبوع" استفاده میکند، همواره منظورش چای هندی است.
دوم، چای باید در اندازه‌ی کم درست شود –یعنی در قوری. چای که فله‌ای و در کتری درست شود غالبا بی‌مزه است، چای ارتشی که در کتری‌های بزرگ درست می‌شود مزه‌ی روغن و دوغاب می‌دهد. قوری باید چینی یا سفالی باشد. قوری نقره‌ای یا بریتانیایی چای را نامرغوب عمل می‌آورد، قوری لعابی از آن هم بدتر است. جالب است که قوری مفرغی (که این روزها بسیار نایاب است) چندان بد نیست.
سوم، قوری باید پیشتر گرم شود. چه بهتر که آن‌را کنار اجاقی گذاشت، نه اینکه به روش معمول، آب داغی در آن گرداند.
چهارم، چای باید پررنگ باشد. برای یک کوارت، شش قاشق پر چایخوری کفایت میکند. در زمانه‌ی جیره‌بندی، چنین مقیاسی برای هر روز هفته تحقق‌پذیر نیست، اما بر این عقیده‌ام که یک لیوان چای پررنگ، بهتر از بیست لیوان چای کم‌رنگ است. تمام عشاق چای نه تنها چای را پررنگ می‌پسندند، بلکه با گذشت هرسال، آن را ذره‌ای پررنگ‌تر می‌خواهند –واقعیتی که تصدیقش به افزودن بر سهمیه‌ی بازنشستگان مسن انجامیده.
پنجم، چای باید مستقیم در قوری ریخته شود، بدون هیچ صافی یا کیسه‌ای که چای را به اسارت درآورد. در برخی کشورها، سبدی به جهت مهار برگ‌های چای، که گویی مضراند، در قوری تعبیه شده‌است. به واقع، فرد می‌تواند مقداری قابل توجه از برگ چای بخورد بدون اینکه احساس ناخوشی کند. اگر برگ‌های چای در قوری رها نباشند، به درستی دم نمی‌کشد.
ششم، لازم است قوری را پیش کتری برد و نه بالعکس. به هنگام تماس آب با چای، لازم است آب در حال قل زدن باشد؛ که بدان معناست که در زمان ریختن آب، کتری همچنان روی شعله است. برخی بر این عقیده اند باید از آبی استفاده کرد که تازه به جوش آمده، من اما تفاوتی احساس نکرده‌ام.
هفتم، پس از به عمل آوردن چای، لازم است کمی به هم زده شود، یا بهتر است کمی قوری را تکان داد، که سبب می‌شود برگ‌ها ته‌نشین شوند.
هشتم، چای را باید در لیوان مخصوص صبحانه صرف کرد –یعنی همان لیوان استوانه‌ای شکل، نه در فنجان کوچک و کم‌حجم. لیوان چای مقدار بیشتری در خود جای می‌دهد، در حالی‌که در فنجان و غیره، نیمی از چای پیش از اقدام به نوشیدن خنک شده است.
نهم، پیش از ریختن شیر در چای، خامه‌ی شیر باید گرفته شود. شیر خامه‌ای یا پرچربی مزه‌ی چای را نامطبوع میکند.
دهم، نخست باید چای را در لیوان ریخت. این یکی از پرمناقشه‌ترین نکات است؛ درواقع، در هر خانواده‌ی بریتانیایی دو سنت فکری حول این موضوع وجود دارد. استدلال¬هایی نسبتا محکم از طرف سنتِ فکریِ نخست-شیر ارائه می‌شود، اما بر این عقیده‌ام که استدلال شخص خودم ردنشدنی است. از این قرار که: با ریختن چای درابتدا، و هم‌زدنش به هنگام ریختن شیر، می‌توان دقیقا مقدار شیر لازم را تنظیم کرد، حال آنکه در شیوه‌ی وارونه‌اش، خطر ریختن شیر به میزانی بیش از اندازه محتمل است.
در نهایت، چای باید بدون شکر صرف شود –مگر آنکه به شیوه‌ی روسی بنوشید. به خوبی متوجهم که در این مورد در اقلیتم. چگونه خود را یک چای-دوست واقعی می‌خوانید، اما هنوز طعم چای را با افزودن شکر نابود می‌کنید؟ این کار همان اندازه عاقلانه است که به چای نمک یا فلفل بزنید. چای قرار است تلخ باشد، همان‌گونه که آبجو قرار است تلخ باشد. اگر شیرینش کنید، دیگر طعم چای را نمی‌چشید، صرفا مزه‌ی شکر را می‌فهمید؛ آن نوشیدنی را می‌توان با شکر و آب جوش تنها هم درست کرد.
ادامه دارد
مهدی فاتحی
❤11👌3🤣2👎1