لارنس درباره ملویل:


برای من بزرگ‌ترین بیننده و شاعر دریا ملویل است. رؤیت او واقعی‌تر از سوینبرن است، چون دریا را تشخص انسانی نمی‌دهد. بسیار استوارتر از جوزف کنراد، چون ملویل اقیانوس و شوربختان دریا را احساساتی نمی‌کند. مثل لرد جیم توی دستمال خیس زار نمی‌زند.
ملویل جادوی غریب و نامأنوسِ جانوران دریایی را دارد، و چیزی از چندش‌آوری‌شان را هم. کاملاً جانور خشکی نیست. چیزی لغزنده در او هست. چیزی همیشه نیمه‌مست از دریا. در زمان حیاتش می‌گفتند دیوانه است، یا خل‌وضع. نه دیوانه بود نه خل. اما آن‌سوی مرز بود. نیمه‌ای جانور آب بود، مثل آن وایکینگ‌های هولناکِ ریش‌زرد که با کشتی‌های منقارمانند از دل موج‌ها بیرون می‌زدند.

یکی از مهمترین کارهایی که آراز بارسقیان در حال انجام است ترجمه کتاب‌ها با هوش مصنوعی است_ او به تازگی اولیس جویس را هم ترجمه کرده و به زودی منتشر می‌کند و البته کارهای پینچن که تا به حال ترجمه نشده و کار سختی است_ آراز همه این کارها را به رایگان در اختیار عموم‌ می‌گذارد. کار ارزشمندی که به نظر من تحولی در شرایط نشر و ترجمه به وجود خواهد آورد.

سفر نویسنده: هر سفر یک جهان


اینجا قرار است از سفر نویسنده بگویم:

بخش اول: پس کوچه‌های ونیز، یک سال و اندی قبل

Disorientated Pedestrian:

اردکی در بطری

فیلم 'داستان‌های موازی‌' اصغر فرهادی به نسبت فیلم‌های آخرش ' همه می‌دانند' و 'گذشته' امیدوارکننده است. فیلمنامه چفت و بست بهتری دارد اما به شخصیت‌ها آنقدر نزدیک نمی‌شویم که در کار 'درباره الی' و ' جدایی'...
ایده مرکزی خوب است اما اعتماد به نفس فرهادی در مهاجرت پایین آمده چرا که سعی می‌کند از فیلمسازها دیگر ( کیشلوفسکی) و ستاره‌ها، کمک بگیرد در صورتی که فیلم‌های اولش جهان خودش را داشت و همین جهان منحصر به فرد با موضوع نسبی بودن اخلاق می‌تواند روی پای خودش بایستد.
یکی از نکات خوب کار دوری از کلیشه شخصیت نویسنده در سینماست. سینما تا به حال نتوانسته تصویر درست و واقعی از یک نویسنده نشان دهد: آدمی گرفتار کتاب، خانواده، پول، جامعه و...هر چیزی.

ایده تاثیر مشاهده‌گر بر عمل مشاهده شاید بحثرفیزیکی یا فلسفی باشد اما گاهی نویسندگان آن را تجربه می‌کنند. خود من بعضی از حوادثی رمانم در سی سالگی را ده سال بعد در زندگیم مشاهده کردم.
مثال فرهادی برای جا شدن اردکی در بطری یعنی ویژگی و تمایز خیال و پذیرش خیال. چیزی که از آدمهای معمولی تا حاکمیت تا خانواده و دوست نویسنده حاضر به پذیرش آن نیست.
#مهدی_فاتحی

📖 اولیس

🖊 جیمز جویس

📅 سال انتشار: ۱۹۲۲

🔰 این نسخه براساس تعامل با هوش‌مصنوعی تهیه شده است و از نظر ما همچنان نسخه‌ی اول از این ترجمه هست. نسخه‌های بعدی نسبت به یافته‌های تازه‌تر و توامندی‌های بیشتر در آینده به روز می‌شود. اصل راه برای ما که ارائه‌ی یک ترجمه‌ی کامل (با تمام کاستی‌ها) از این کتاب بود، پیموده شد. امیدوارم لذت ببرید.

🔹 ترجمه از
📇 ChatGPT(OpenAI)


📣 حداقلْ کلانشهر
🔗 @AtLeastLiterature

📖 اولیس

🖊 جیمز جویس

📅 سال انتشار: ۱۹۲۲

🔰 این نسخه براساس تعامل با هوش‌مصنوعی تهیه شده است و از نظر ما همچنان نسخه‌ی اول از این ترجمه هست. نسخه‌های بعدی نسبت به یافته‌های تازه‌تر و توامندی‌های بیشتر در آینده به روز می‌شود. اصل راه برای ما که ارائه‌ی یک ترجمه‌ی کامل (با تمام کاستی‌ها) از این کتاب بود، پیموده شد. امیدوارم لذت ببرید.

🔹 ترجمه از
📇 ChatGPT(OpenAI)


📣 حداقلْ کلانشهر
🔗 @AtLeastLiterature

درباره ناامیدی
تبعید و
وهم
.
تحقق تغییر در میهن‌اش توهمی بود که دیگر نقش بر آب شده بود، هرچند دوستان تبعیدی‌اش در آن کافه‌های مفلوک این را انکار می‌کردند. 

خوسه_دونوسو نویسنده شیلیایی است که اعتقادی به رئالیسم جادویی ندارد و آن را سم ادبیات آمریکای لاتین می‌داند سمی که باید از ان رها شد.
حکومت نظامی فقط درباره حکومت پینوشه نیست. هیچ نامی از او برده نمی شود این رمان درباره حکومت دیکتاتوری است و مردمی مفلوک، سرکوب شده، ناامید ،خسته از مبارره و از هم گسیخته است.
شخصیت اصلی رمان خواننده‌ای به نام مانونگو ورا است که بعد از ۱۳ سال دوری از وطن، حال برای مراسم خاکسپاری همسر پابلو نرودا به شیلی بازگشته است. او در خارج از کشور برای بسیاری از شعرهای نرودا آهنگ ساخته، خوانده و شهرتی به هم زده است. بازگشتش به وطن زمانی است که حکومت نظامی چون بختکی بر زندگی روزانۀ مردم افتاده و نیروهای مبارز سرخورده و افسرده، و ناتوان از ترسیم آینده‌اند.
کل رمان در یک روز اتفاق می‌افتد از سرخوردگی مانونگو در روز ورودش و دیدن هم حزبی های قدیمی اش که کاری از دست‌شان برنمی‌آید، گذراندن شبی با معشوقِ سابقش که به دنبال کشتن شکنجه‌گرش است و صبح مراسم که او می‌فهمد با رفتن و ناله کردن و مبارزه به شیوه قبل،کاری از پیش نمی‌برد و سرکوب و فساد تمام جامعه را گرفته است. او تصمیم می‌گیرد بماند و نسل بعد از خود را پرورش دهد با تنها راه رهایی بخش ممکن یعنی ادبیات.
خواندن این رمان جدا از اینکه با تجربیات ما گره خورده و امتیازش به اینکه تنها راه گذشتن از استبداد و مبارزه خواندن و آگاه شدن است نه تیر و فشنگ،آزار دهنده هم هست؛اینکه چیزی که او آنرا فاجعه می‌نامد و خشونت پلیس و سرکوبی که او را متحول می‌کند از اتفاقات و اخبار روزمره ماست.
زیستن در دل فاجعه و قهر وحشتناک واقعیت، خواه ناخواه در قلب و ناخوداگاه ما تاثیر می‌گذارد و کمتر اتفاق وحشتناکی در دنیای دیگر تو را به لرزه می‌اندازد.تنها زیستن در دل ادبیات و هنر است که نازکی خیالت را تازه نگه می‌دارد تا آنچه دیکتاتورها می‌‌خواهند به دست نیاورند:پوست کلفت شدن شهروند.
در انتهای رمان نویسنده‌ای برای کودکان داستان می‌خواند و از تاریخ می‌گوید؛از ما که گذشت شاید ادبیات، هنر و آگاهی نسل آینده را از این وضعیت فاجعه بار نجات دهد.
#مهدی_فاتحی