Forwarded from تنها صفحه رسمی محمد قائد about_ghaed (Mehdi Fatehi)
.
فكر سياسى در جامعۀ ايران كلاً به سه شاخۀ چپ، ملى و دينى تقسيم مىشود. دينداران به سه نـِحلۀ نوانديش، نيم‌دارانديش و درمانناپذير تقسيم مىشوند و هر يك را شعبهها و خردهشعباتى است. همين طور چپ سنتى و سوسياليست ولرم و ضدتودهاى و چپ محفلى و چپ تكرو و چپِ بريده و ميهن‌دوست و ملىگراى پلاسيده و مشروطهخواه و سلطنتطلب باستانگرا و ناراضى قومگرا و ياغى و جدايیطلب و بىتفاوت و مرام‌گريز و مخالف مزمن.به هفتاد و دو شايد نرسد اما به هفتاد سر مىزند.
در حالى كه با وجود اين همه خبر و نظر و مقاله و كتاب و مصاحبه و منبع، دربارۀ آنچه هماكنون مىگذرد توافقى وجود ندارد، نوشتن متنى دربارۀ مثلاً ميرزا آقاخان كرمانى كه اين همه خط و خطوط را راضى كند محال است. آن چنان متنى خدا هم نافريد. همه انتظار دارند كسى كه صد و دوازده سال پيش كشته شد دقيقاً حرف امروز آنها را زده باشد. اينكه زند‌ه‌ها از جانب مردگان حرف بزنند يك داستان است و حرف زند‌گان را در دهن مرده‌ها گذاشتن داستانی ديگر.
هر گرايشى در ايران به دليلى از موجودى چموش به نام تاريخ ناراضى است چون همه خيال مىكنند از جايى به بيراهه رفت، و در نوبت بعد با شناخت كافى از مفاهيم و موقعيتها مىتوان مانع بيراهه رفتن تاريخ شد، همچنان كه برخى پدر و مادرها فكر مىكنند اگر اشتباهات والدين خودشان را تكرار نكنند بچه هاى بهترى بزرگ خواهند كرد.
حلواى نذرى ِ مدرنيته و دموكراسى خير مىكردند اما تاريخ لاكردار بازى در آورد، اين ملت را قال گذاشت و سهمى درخور به ما نرسيد، و آن بابانوئلِ بىمروّت براى رساندن هداياى كريسمس به خانۀ ما سر نزد. و مثل محصلهايی كه ادعا می‌كنند بيست و پنج صدم نمره كم آوردند وگرنه قبول ِ قبول بودند، به ما هم اگر در نمرۀ مدرنيته (نه مدرنيزاسيون قلابی) ارفاق شده بود حالا مثل خارجه بوديم، مشخصاً يعنی همپای آلمان كه پسرعموی‌مان است و از كرمان به ژرمان رفت و آدم شد.
قائل به حقيقتى تاريخى وراى وقايعيم اما قائل به تشخيص حق از امتياز نيستيم. امروز اگر ايران از جهاتی به برخى كشورهاى آمريكاى جنوبى بيشتر شبيه است تا به عموزاده‌های ديوار به ديوارش در افغانستان و عراق، عمدتاً نتيجه تأثير فرهنگ غرب و درآمد نفت است وگرنه همچنان حتی نمی‌فهميديم در چه شرايطی هستيم زيرا فكر به شكل جامعه و جامعه به شكل سرزمين در می‌آيد.
فكر سياسى در جامعۀ ايران كلاً به سه شاخۀ چپ، ملى و دينى تقسيم مىشود. دينداران به سه نـِحلۀ نوانديش، نيم‌دارانديش و درمانناپذير تقسيم مىشوند و هر يك را شعبهها و خردهشعباتى است. همين طور چپ سنتى و سوسياليست ولرم و ضدتودهاى و چپ محفلى و چپ تكرو و چپِ بريده و ميهن‌دوست و ملىگراى پلاسيده و مشروطهخواه و سلطنتطلب باستانگرا و ناراضى قومگرا و ياغى و جدايیطلب و بىتفاوت و مرام‌گريز و مخالف مزمن.به هفتاد و دو شايد نرسد اما به هفتاد سر مىزند.
در حالى كه با وجود اين همه خبر و نظر و مقاله و كتاب و مصاحبه و منبع، دربارۀ آنچه هماكنون مىگذرد توافقى وجود ندارد، نوشتن متنى دربارۀ مثلاً ميرزا آقاخان كرمانى كه اين همه خط و خطوط را راضى كند محال است. آن چنان متنى خدا هم نافريد. همه انتظار دارند كسى كه صد و دوازده سال پيش كشته شد دقيقاً حرف امروز آنها را زده باشد. اينكه زند‌ه‌ها از جانب مردگان حرف بزنند يك داستان است و حرف زند‌گان را در دهن مرده‌ها گذاشتن داستانی ديگر.
هر گرايشى در ايران به دليلى از موجودى چموش به نام تاريخ ناراضى است چون همه خيال مىكنند از جايى به بيراهه رفت، و در نوبت بعد با شناخت كافى از مفاهيم و موقعيتها مىتوان مانع بيراهه رفتن تاريخ شد، همچنان كه برخى پدر و مادرها فكر مىكنند اگر اشتباهات والدين خودشان را تكرار نكنند بچه هاى بهترى بزرگ خواهند كرد.
حلواى نذرى ِ مدرنيته و دموكراسى خير مىكردند اما تاريخ لاكردار بازى در آورد، اين ملت را قال گذاشت و سهمى درخور به ما نرسيد، و آن بابانوئلِ بىمروّت براى رساندن هداياى كريسمس به خانۀ ما سر نزد. و مثل محصلهايی كه ادعا می‌كنند بيست و پنج صدم نمره كم آوردند وگرنه قبول ِ قبول بودند، به ما هم اگر در نمرۀ مدرنيته (نه مدرنيزاسيون قلابی) ارفاق شده بود حالا مثل خارجه بوديم، مشخصاً يعنی همپای آلمان كه پسرعموی‌مان است و از كرمان به ژرمان رفت و آدم شد.
قائل به حقيقتى تاريخى وراى وقايعيم اما قائل به تشخيص حق از امتياز نيستيم. امروز اگر ايران از جهاتی به برخى كشورهاى آمريكاى جنوبى بيشتر شبيه است تا به عموزاده‌های ديوار به ديوارش در افغانستان و عراق، عمدتاً نتيجه تأثير فرهنگ غرب و درآمد نفت است وگرنه همچنان حتی نمی‌فهميديم در چه شرايطی هستيم زيرا فكر به شكل جامعه و جامعه به شكل سرزمين در می‌آيد.
👍1
Forwarded from New Media Society
مدرسه شبانه ۰۱ برگزار می‌کند:
کارگاه لوازم‌تحریر
به هدایت امیرحسین خورشیدفر
شش جلسه | یکشنبه‌ها | ساعت هفت تا نه شب
حضوری و آنلاین
مهارت نوشتن کاربرد روزمره دارد. نوشتن پیام کوتاه یا توییت، یادداشتی برای همسایه بی‌مبالات که اتومبیلش دسترسی به پارکینگ را مسدود کرده، وقایع‌نگاری، گزارش کار، خاطره‌نویسی، نامه دوستانه و کاری... و نوشتن در شبکه‌های اجتماعی. می‌نویسیم و می‌خوانیم. خواندن، اندیشیدن و داوری را به دنبال دارد. به نوشتن فکر می‌کنیم؛ و حتی در این کاربردهای روزمره به عمق، اصالت، صحت، دقت و زیبایی می‌اندیشیم.
نوشتار رسانه‌ای است که جز امور روزمره، به‌عنوان ابزار تولید هنری هم به کار می‌رود.
در کارگاه لوازم‌تحریر می‌آموزیم که چگونه در نوشتن مهارت کسب کنیم. صناعات، مفاهیم و سنت‌هایی را که در تولید نوشتار هنری رواج دارد بیشتر می‌شناسیم. می‌آموزیم که به امکان و اقتضای رسانه نوشتار توجه کنیم. مسئله آن است که ماده خام، ابزار و لوازم نوشتن را بهتر به کار ببریم؛ و همین ترتیب، شیوه نظام‌مندی برای قرائت انتقادی متن اختیار کنیم.
کارگاه در شش هفته برگزار می‌شود. هرهفته، یک جلسه دوساعتی خواهیم داشت که درسگفتار در آن ارائه می‌شود. شرکت‌کنندگان کارگاه در فاصله میان جلسه‌ها، متن‌هایی می‌خوانند و تمرین‌های می‌نویسند که در جلسه بعد خوانده می‌شود و موضوع گفت‌وگوی جمعی خواهد بود.
برای اطلاعات بیشتر به واتساپ/تلگرام یا ایمیل پیغام دهید:
Whatsapp/Telegram: 00989392550660
Email:newmediatehran@gmail.com
کارگاه لوازم‌تحریر
به هدایت امیرحسین خورشیدفر
شش جلسه | یکشنبه‌ها | ساعت هفت تا نه شب
حضوری و آنلاین
مهارت نوشتن کاربرد روزمره دارد. نوشتن پیام کوتاه یا توییت، یادداشتی برای همسایه بی‌مبالات که اتومبیلش دسترسی به پارکینگ را مسدود کرده، وقایع‌نگاری، گزارش کار، خاطره‌نویسی، نامه دوستانه و کاری... و نوشتن در شبکه‌های اجتماعی. می‌نویسیم و می‌خوانیم. خواندن، اندیشیدن و داوری را به دنبال دارد. به نوشتن فکر می‌کنیم؛ و حتی در این کاربردهای روزمره به عمق، اصالت، صحت، دقت و زیبایی می‌اندیشیم.
نوشتار رسانه‌ای است که جز امور روزمره، به‌عنوان ابزار تولید هنری هم به کار می‌رود.
در کارگاه لوازم‌تحریر می‌آموزیم که چگونه در نوشتن مهارت کسب کنیم. صناعات، مفاهیم و سنت‌هایی را که در تولید نوشتار هنری رواج دارد بیشتر می‌شناسیم. می‌آموزیم که به امکان و اقتضای رسانه نوشتار توجه کنیم. مسئله آن است که ماده خام، ابزار و لوازم نوشتن را بهتر به کار ببریم؛ و همین ترتیب، شیوه نظام‌مندی برای قرائت انتقادی متن اختیار کنیم.
کارگاه در شش هفته برگزار می‌شود. هرهفته، یک جلسه دوساعتی خواهیم داشت که درسگفتار در آن ارائه می‌شود. شرکت‌کنندگان کارگاه در فاصله میان جلسه‌ها، متن‌هایی می‌خوانند و تمرین‌های می‌نویسند که در جلسه بعد خوانده می‌شود و موضوع گفت‌وگوی جمعی خواهد بود.
برای اطلاعات بیشتر به واتساپ/تلگرام یا ایمیل پیغام دهید:
Whatsapp/Telegram: 00989392550660
Email:newmediatehran@gmail.com
A_Portrait_of_the_Artist_as_a_Young_Man_and_Dubliners_Barnes_&_Noble.pdf
5.5 MB
A Portrait of the Artist as a Young Man and Dubliners (Barnes & Noble Classics) ( PDFDrive ).pdf
The_Better_Angels_of_Our_Nature_Why_Violence_Has_Declined_PDFDrive.pdf
4.8 MB
The Better Angels of Our Nature_ Why Violence Has Declined ( PDFDrive ).pdf
.
#جیمز _جویس، نویسنده‌ای مهاجر بود. او بعد از مرگ مادرش در ایرلند هیچگاه به کشوری که در آن متولد شده بود بازنگشت. اما همیشه درباره ایرلندی‌ها می‌نوشت و آنها را بهتر از هر کسی در تاریخ‌شان می‌شناخت.
کشوری که آن را قبرستانی از مردگانی می‌دانست در زیر لایه و آواری از سنت و دین. او بیشتر از هر چیزی زشتی مردم کشورش را به روی‌شان می‌اورد و متنهایش را آیینه روبروی ایرلندی‌ها می‌دانست تا با خود کریه‌شان مواجه شوند( به خصوص در دوبلینی‌ها) کار هنرمند مگر غیر از این است؟
در پورتره مرد هنرمند در جوانی سیمای کودکی تا بزرگسالی خود را در میان ایرلندی‌ها به تصویر می‌کشد و آنچه از ضمیر خود و زشتی‌های خود می‌داند ازادانه بیان می‌کند و از سرزنش نمی‌هراسد.او مردم ایرلند را کشیش زدگانی می‌داند که خدای‌شان به آنها غضب کرده و هر چه کشیده‌اند از همین بندگی‌شان به شاه و آسمان است....
وطن هیچ معنا و مفهومی برای نویسنده و هنرمند ندارد. هر نویسنده ساکن همان ذهن و قلبی است که اثرش را می‌خواند. برای من که از جایی و تاریخی که در ان متولد شده‌ام بیزارم درک جویس برایم آسان‌تر است تا یک آمریکایی یا آلمانی وطن‌پرست.
هر نویسنده کودک حرامزاده‌ای است که نه زمین و نه تاریخ که متعلق به خانواده‌اش هم نیست. هبوطی سقوط کرده روی زمین.
شروع رمان بی‌نظیر پورتره مرد هنرمند... کودکی را تصویر می‌کند به نام توکو که گاو ماغ کشی( موکو) را می‌بیند. توکو کودکی جویس و هر نویسنده‌ای از تبار اوست. پرنده‌ای با آوای غمگین( کوکو یا فاخته به فارسی) پرنده‌ای که تنها پرواز می‌کند از همنوعانش بیزار است و از همه مهمتر اینکه تخمش را در آشیان پرندگان دیگر می‌گذارد. توکو هیچگاه متعلق به خانواده و جایی که در آن زیسته و متولد شده نیست. او مثل هر نویسنده‌ای در هر جایی یک نظاره‌گر است یک توریست،غریبه‌ای که نه نام دارد، نه پدری، نه وطنی و نه زیستگاهی دایمی.
نویسندگان و اهل قلم در این سرزمین سنت‌زده و پراشوب و پر از ریا و دروغ از ایرلند و دوبلینی‌تباران هم بی‌جا و بی‌کس‌ترند. اما گناهکارترین مردم‌اند؛ نه تنها خانه و خاتواده و نزدیکان او را سرزنش می‌کنند که چهل سال پس از آشوب و اغما نیز هر گاوگند چاله دهانی از راه می‌رسد نویسندگان و روشنفکران را مظنون همیشگی می‌داند زیرا که این اهالی بی‌وطن و قلم‌اند که سیاهی درون این مردم را به ایشان نمایانده‌اند و نفرت این مردم از عریان‌کنندگان شان تا ابد پایدار می‌ماند.
مهدی فاتحی
#جیمز _جویس، نویسنده‌ای مهاجر بود. او بعد از مرگ مادرش در ایرلند هیچگاه به کشوری که در آن متولد شده بود بازنگشت. اما همیشه درباره ایرلندی‌ها می‌نوشت و آنها را بهتر از هر کسی در تاریخ‌شان می‌شناخت.
کشوری که آن را قبرستانی از مردگانی می‌دانست در زیر لایه و آواری از سنت و دین. او بیشتر از هر چیزی زشتی مردم کشورش را به روی‌شان می‌اورد و متنهایش را آیینه روبروی ایرلندی‌ها می‌دانست تا با خود کریه‌شان مواجه شوند( به خصوص در دوبلینی‌ها) کار هنرمند مگر غیر از این است؟
در پورتره مرد هنرمند در جوانی سیمای کودکی تا بزرگسالی خود را در میان ایرلندی‌ها به تصویر می‌کشد و آنچه از ضمیر خود و زشتی‌های خود می‌داند ازادانه بیان می‌کند و از سرزنش نمی‌هراسد.او مردم ایرلند را کشیش زدگانی می‌داند که خدای‌شان به آنها غضب کرده و هر چه کشیده‌اند از همین بندگی‌شان به شاه و آسمان است....
وطن هیچ معنا و مفهومی برای نویسنده و هنرمند ندارد. هر نویسنده ساکن همان ذهن و قلبی است که اثرش را می‌خواند. برای من که از جایی و تاریخی که در ان متولد شده‌ام بیزارم درک جویس برایم آسان‌تر است تا یک آمریکایی یا آلمانی وطن‌پرست.
هر نویسنده کودک حرامزاده‌ای است که نه زمین و نه تاریخ که متعلق به خانواده‌اش هم نیست. هبوطی سقوط کرده روی زمین.
شروع رمان بی‌نظیر پورتره مرد هنرمند... کودکی را تصویر می‌کند به نام توکو که گاو ماغ کشی( موکو) را می‌بیند. توکو کودکی جویس و هر نویسنده‌ای از تبار اوست. پرنده‌ای با آوای غمگین( کوکو یا فاخته به فارسی) پرنده‌ای که تنها پرواز می‌کند از همنوعانش بیزار است و از همه مهمتر اینکه تخمش را در آشیان پرندگان دیگر می‌گذارد. توکو هیچگاه متعلق به خانواده و جایی که در آن زیسته و متولد شده نیست. او مثل هر نویسنده‌ای در هر جایی یک نظاره‌گر است یک توریست،غریبه‌ای که نه نام دارد، نه پدری، نه وطنی و نه زیستگاهی دایمی.
نویسندگان و اهل قلم در این سرزمین سنت‌زده و پراشوب و پر از ریا و دروغ از ایرلند و دوبلینی‌تباران هم بی‌جا و بی‌کس‌ترند. اما گناهکارترین مردم‌اند؛ نه تنها خانه و خاتواده و نزدیکان او را سرزنش می‌کنند که چهل سال پس از آشوب و اغما نیز هر گاوگند چاله دهانی از راه می‌رسد نویسندگان و روشنفکران را مظنون همیشگی می‌داند زیرا که این اهالی بی‌وطن و قلم‌اند که سیاهی درون این مردم را به ایشان نمایانده‌اند و نفرت این مردم از عریان‌کنندگان شان تا ابد پایدار می‌ماند.
مهدی فاتحی
.
#جیمز _جویس، نویسنده‌ای مهاجر بود. او بعد از مرگ مادرش در ایرلند هیچگاه به کشوری که در آن متولد شده بود بازنگشت. اما همیشه درباره ایرلندی‌ها می‌نوشت و آنها را بهتر از هر کسی در تاریخ‌شان می‌شناخت.
کشوری که آن را قبرستانی از مردگانی می‌دانست در زیر لایه و آواری از سنت و دین. او بیشتر از هر چیزی زشتی مردم کشورش را به روی‌شان می‌اورد و متنهایش را آیینه روبروی ایرلندی‌ها می‌دانست تا با خود کریه‌شان مواجه شوند( به خصوص در دوبلینی‌ها) کار هنرمند مگر غیر از این است؟
در پورتره مرد هنرمند در جوانی سیمای کودکی تا بزرگسالی خود را در میان ایرلندی‌ها به تصویر می‌کشد و آنچه از ضمیر خود و زشتی‌های خود می‌داند ازادانه بیان می‌کند و از سرزنش نمی‌هراسد.او مردم ایرلند را کشیش زدگانی می‌داند که خدای‌شان به آنها غضب کرده و هر چه کشیده‌اند از همین بندگی‌شان به شاه و آسمان است....
وطن هیچ معنا و مفهومی برای نویسنده و هنرمند ندارد. هر نویسنده ساکن همان ذهن و قلبی است که اثرش را می‌خواند.
#جیمز _جویس، نویسنده‌ای مهاجر بود. او بعد از مرگ مادرش در ایرلند هیچگاه به کشوری که در آن متولد شده بود بازنگشت. اما همیشه درباره ایرلندی‌ها می‌نوشت و آنها را بهتر از هر کسی در تاریخ‌شان می‌شناخت.
کشوری که آن را قبرستانی از مردگانی می‌دانست در زیر لایه و آواری از سنت و دین. او بیشتر از هر چیزی زشتی مردم کشورش را به روی‌شان می‌اورد و متنهایش را آیینه روبروی ایرلندی‌ها می‌دانست تا با خود کریه‌شان مواجه شوند( به خصوص در دوبلینی‌ها) کار هنرمند مگر غیر از این است؟
در پورتره مرد هنرمند در جوانی سیمای کودکی تا بزرگسالی خود را در میان ایرلندی‌ها به تصویر می‌کشد و آنچه از ضمیر خود و زشتی‌های خود می‌داند ازادانه بیان می‌کند و از سرزنش نمی‌هراسد.او مردم ایرلند را کشیش زدگانی می‌داند که خدای‌شان به آنها غضب کرده و هر چه کشیده‌اند از همین بندگی‌شان به شاه و آسمان است....
وطن هیچ معنا و مفهومی برای نویسنده و هنرمند ندارد. هر نویسنده ساکن همان ذهن و قلبی است که اثرش را می‌خواند.
دی.اچ.لارنس داستان کوتاهی به نام پرنسس دارد. زنی که عاشق طبیعت است و از طبیعت وحشی و دست نخورده لذت می‌برد. او قصد می‌کند سفری به طبیعت برود و بالای کوه و میان جنگلی مدتی اقامت کند. در این راه مرد محلی به عنوان راهنما قرار است او را به کلبه بالای جنگل برساند. مردی درشت هیکل، خوش‌قلب، طبیعت دوست، که همیشه در حاشیه و جنگل زیسته و از تمدن به دور است. لارنس در این داستان کوتاه به طرز زیرکانه و هنرمندانه‌ای حرفی را می‌زند که در دیگر آثارش به آن اشاره کرده؛ این که طبیعت و بی‌رحمی و غریزه حیوانی انسان، مهم و واقعی‌تر از هر پوششی است و به راحتی آن لایه نازک را می‌درد و بیرون می‌زند( قابل توجه دوستداران طبیعت و نوستالژی مداران گذشته انسان)
وقتی مرد با اسبی زن را به بالای کوه می‌برد زن از توانایی بدنی و طبیعی مرد و سادگی روستایی او ستایش می‌کند. وقتی آن دو، شب در کلبه تنها می‌شوند کم‌کم مرد نگاهش و حرف زدنش با زن تغییر می‌کند و در نهایت اخر شب طاقت نمی‌اورد و به او تجاوز می‌کند. صبح نشده زن به دست و پای مرد می‌افتد که او را به شهر برگرداند اما مرد نمی‌پذیرد...
وقتی مرد با اسبی زن را به بالای کوه می‌برد زن از توانایی بدنی و طبیعی مرد و سادگی روستایی او ستایش می‌کند. وقتی آن دو، شب در کلبه تنها می‌شوند کم‌کم مرد نگاهش و حرف زدنش با زن تغییر می‌کند و در نهایت اخر شب طاقت نمی‌اورد و به او تجاوز می‌کند. صبح نشده زن به دست و پای مرد می‌افتد که او را به شهر برگرداند اما مرد نمی‌پذیرد...
این حقیقت طبیعت و انسان است و چرایی رابطه غرب با شرق در آن نهفته است. چرا انسان شرقی برای غرب پذیرفتنی نیست و جز برای نیاز ماهیچه جور دیگری بر آن حساب نمی‌کند: چرا بلژیک جنین قانونی می‌گذارد، چرا امریکا از افغانستان درمی‌رود و چراهای دیگری که ادبیات غرب میتواند عمیق‌ترین لایه‌های تفکرشان را نمایان کند. لویی سی کی هم جوکی در این زمینه دارد که یک گوریل را هیچ وقت به مهمانی و پارتی راه نمی‌دهند چون او نهایت یک ساعت میتواند متمدنانه سرجایش بنشیند بعد از مدتی که کمی مست و سرخوش شد بلند می‌شود پای‌کوبان می‌رقصد و همه را زیر دست و پایش لت و پار می‌کند.
نکته فاجعه بار انتشار ترجمه فارسی این داستان کوتاه که نشر مانیاهنر چاپ کرده (آن هم به عنوان داستان بلند)
این است که بخش تجاوز مرد به زن حذف شده. خواننده بعد از خواندن دیالوگهای شبانه مرد و زن با صبحی پر از تنش در رابطه مواجه می‌شود که داستان را مبهم و بی معنی می‌کند. یعنی بخش اصلی و نقطه اوج و تنش سانسور شده
۷.
داستانی چنین با ارزش و مفاهیمی خاص تبدیل به داستان کلیشه رابطه دو نفر در سفر تبدیل گشته که از هم خسته شده‌اند.
متاسفانه بسیاری از آثار ترجمه ادبی ما به همین وضعیت دچار است.
نکته فاجعه بار انتشار ترجمه فارسی این داستان کوتاه که نشر مانیاهنر چاپ کرده (آن هم به عنوان داستان بلند)
این است که بخش تجاوز مرد به زن حذف شده. خواننده بعد از خواندن دیالوگهای شبانه مرد و زن با صبحی پر از تنش در رابطه مواجه می‌شود که داستان را مبهم و بی معنی می‌کند. یعنی بخش اصلی و نقطه اوج و تنش سانسور شده
۷.
داستانی چنین با ارزش و مفاهیمی خاص تبدیل به داستان کلیشه رابطه دو نفر در سفر تبدیل گشته که از هم خسته شده‌اند.
متاسفانه بسیاری از آثار ترجمه ادبی ما به همین وضعیت دچار است.
سانسورزدگی و چیزهایی که فکر می‌کنیم می‌دانیم
نوشته علی صدر
در مقدمه‌ی رمانِ کم‌نظیر رگتایم -اثر ادگار لورنس دکتروف با ترجمه‌ی نجف دریابندری- مترجم اعتراف می‌کند به حکم ضرورت حدود ده‌خطی حذف شده و در ادامه در جمله‌ای حقیقتا جالب می‌نویسد «حذفِ ناگزیر این چند سطر به روال داستان صدمه‌ای نمی‌زند، اما مترجم از این بابت متاسف است». جمله‌ی مختصر و مفیدِ مترجم، قلب یکی از مجادله‌برانگیزترین مباحث فرهنگی را نشانه می‌گیرد و دست روی دعوایی می‌گذارد تمام‌ناشدنی. نیمه‌ی نخست جمله تا پیش از ویرگول، نظر مترجم است و مخالفانِ سفت و سخت سانسور خواهند گفت به چه حقی می‌توان چنین رأیی داد؟ نیمه‌ی دوم بازتاب طرز فکری‌ست که اگرچه از وضع موجود متاسف است، اما به دنبال راهی برای باقی‌ماندن و ادامه‌دادن می‌گردد. گروه دوم البته یک‌دست نیست، کسانی معتقدند به هر حذفی نباید تن داد و نمی‌توان هر بلایی بر سر میراثِ فکری، ادبی و هنریِ جهان را مجاز دانست؛ از آن سو کسانی چندان سخت نمی‌گیرند و انتشار اثر به هر قیمتی را بهتر از حذف تمام‌اش می‌دانند.
ادامه را در سایت زنو بخوانید
https://zenoaward.com/%d8%b3%d8%a7%d9%86%d8%b3%d9%88%d8%b1%d8%b2%d8%af%da%af%db%8c-%d9%88-%da%86%db%8c%d8%b2%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c-%da%a9%d9%87-%d9%81%da%a9%d8%b1-%d9%85%db%8c%da%a9%d9%86%db%8c%d9%85-%d9%85/
نوشته علی صدر
در مقدمه‌ی رمانِ کم‌نظیر رگتایم -اثر ادگار لورنس دکتروف با ترجمه‌ی نجف دریابندری- مترجم اعتراف می‌کند به حکم ضرورت حدود ده‌خطی حذف شده و در ادامه در جمله‌ای حقیقتا جالب می‌نویسد «حذفِ ناگزیر این چند سطر به روال داستان صدمه‌ای نمی‌زند، اما مترجم از این بابت متاسف است». جمله‌ی مختصر و مفیدِ مترجم، قلب یکی از مجادله‌برانگیزترین مباحث فرهنگی را نشانه می‌گیرد و دست روی دعوایی می‌گذارد تمام‌ناشدنی. نیمه‌ی نخست جمله تا پیش از ویرگول، نظر مترجم است و مخالفانِ سفت و سخت سانسور خواهند گفت به چه حقی می‌توان چنین رأیی داد؟ نیمه‌ی دوم بازتاب طرز فکری‌ست که اگرچه از وضع موجود متاسف است، اما به دنبال راهی برای باقی‌ماندن و ادامه‌دادن می‌گردد. گروه دوم البته یک‌دست نیست، کسانی معتقدند به هر حذفی نباید تن داد و نمی‌توان هر بلایی بر سر میراثِ فکری، ادبی و هنریِ جهان را مجاز دانست؛ از آن سو کسانی چندان سخت نمی‌گیرند و انتشار اثر به هر قیمتی را بهتر از حذف تمام‌اش می‌دانند.
ادامه را در سایت زنو بخوانید
https://zenoaward.com/%d8%b3%d8%a7%d9%86%d8%b3%d9%88%d8%b1%d8%b2%d8%af%da%af%db%8c-%d9%88-%da%86%db%8c%d8%b2%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c-%da%a9%d9%87-%d9%81%da%a9%d8%b1-%d9%85%db%8c%da%a9%d9%86%db%8c%d9%85-%d9%85/
asadr.info
وب‌سایت شخصی علی صدر