.
#روبن_استلوند در این فیلم play تمام توانایی و استعدادش را قبل از دیگر فیلمهایش نشان داد فیلمی که بهتر از مثلث اندوه ساخته شده و آن اغراق گویی را ندارد. فیلمساز در این کار فاصله زیادی با موضوع دارد به سختی دوربین را تکان میدهد و مستند وار از نابازیگرا استفاده کرده و مخاطب سوئدی را به میانه زندگی اجتماعی و تحقیرآمیزش می‌کشد.
یک گروه از پسران سیاه‌پوست از خانواده مهاجران به سراغ پسران سوئدی و پولدار( طبقاتی) می‌روند و آنها را با تهدید به اینکه گوشی موبایل‌شان دزدی است با خود به اطراف شهر می‌کشانند تا سراسیمه و کلافه هر آنچه دارند به آنها تحویل دهند. در حالت اولیه ( بعد از اکرانش در سوئد) عده‌ای فیلم را نژادپرستانه دانستند در واقع همان تفکری که استلوتد درباره‌اش کار کرده بود. در فیلم می‌بینیم پسران سیاه‌پوست هر جا هر کاری دلشان بخواهد می‌کنند و هیچ کس هیچ سرزنش یا توهینی به آنها نمیکند حتی وقتی سر به سر بزرگسالان سفید میگذارند انها خیلی زود تسلیم می‌شوند اما وقتی پسربچه‌های سوئدی کمک طلب می‌کنند حتی برای زنگ زدن به پلیس کسی نمی‌پذیرد که انها تحت آزار و دزدی هستند. ادمها خونسرد و بی توجه از کنار پرخاش و آزار گروه سیاهپوست می‌گذرند اما در پایان فیلم وقتی پدر یکی از پدران سوئد یکی از پسران سیاه را میبیند و سعی میکند او را سررنش کند و مال دزدی را پس بگیرد زنان زیادی در مقابلش می‌ایستند و او را آزارگر و نژادپرست خطاب می‌کنند . مرد هر قدر شرایط را توضیح میدهد کسی حرف او را نمیپذیرد بر همین اساس پسرک سیاه و دزد نه تنها داد و غال راه می‌اندازد حتی سیلی هم به گوش مرد می‌نوازد
در فیلم بر حول همین محور قدرت، طبقه، مهاجرین و انسان سرد و ترسوی طبقه جدید سرمایه‌داری که فقط فکر مقبولیت جمعی است نه حقیقت،حرفهای زیادی می‌زند جایی که حتی کالسکه رها شده وسط قطار دست نمیزنند از ترس تعلق به مهاجرین و خاضعانه طلب همراهی دارند
استلوند در این فیلم آیینه‌ای در مقابل جامعه سوئدی و البته طبقه جدید تفاله سرمایه‌داری قرار می‌دهد تا خود شان را ببینند اینکه چقدر محافظه کار شده‌اند، چه ترسهای اجتماعی از قضاوت شدن دارند، چه فرزندان ترسو و بزدلی تحویل جامعه داده‌اند( پسران سوئدی در تمام فیلم هر چند مورد خشونت قرار دارند ولی تسلیم هستند و هیچ دفاعی از خود نمیکنند.)
این فیلم به واقع درباره سیاهپوستان( black card) و مهاجر نیست. درباره قدرت در ساختار اجتماعی است. درباره گونه جدیدی از انسانهای مسخ شده و بزدل است که برای نگاه دیگری و مقبولیت اجتماعی از هر ظلمی و
جنایتی حتی به خود میگدرند و تبدیل به ادمهای فیک و سردی شده‌اند که فقط به کار و حرفه خود می‌پردازند و از قضاوت دیگران چنان واهمه دارند که از درون تسلیم شده و یخ زده‌اند. جامعه پوک و خالی از امر واقعی و فردیت. جامعه‌ای که برده قدرت شده و کمترین نیرو یا قدرت میتواند انها را تسلیم کند چرا که تنها خواهان گذراندن هستند نه زندگی به معنای واقعیش. استولند در این فیلم از تحقیر شدگی جامعه غربی می‌گوید.
#مهدی_فاتحی

.
واژه سرآعاز اینجا به معنای origin آنچه که هست و آنچنان که است معنا می‌دهد بدون پوشش، که در فلسفه #هایدگر Da نامیده می‌شود ( هستی و زمان) به همین خاطر هایدگر سرآغاز کار هنری را هنر می‌داند.هنر همان کار هنری است نمود و نشان دادن هر آنچه که هست بدون پوشش، یعنی آشکار کردن واقعیت و هستی محضِ هر آنچه که از آن گفته می‌شود و پرده برانداختن از آشفتگی‌های کدری که بر وجود و هستی چیزهاست. به قولی: ذاتی‌ترین ذات موجود، مبتنی بر آن است که موجود در ناپوشیدگی وجودش چیست.چرا که ناپوشیدگی هر وجودی حقیقت هستی آن است.
برای شناخت اثر هنری_ در مقام منتقد دیگری یا خود_ باید اندک شناختی از واقعیت هستی هنر و چیستی آن بدانیم. انچه که در واقعیت دیده میشود یا ساخته می‌شود یا نوشته می‌شود در هر شکل از هنر باید چیزی بیشتر از واقعیت باشد باید انچه که در اثر هنری به دست می‌آید موجودتر از هستی ان در بیرون باشد یعنی ناپوشیده تر.
چه در عکاسی، معماری، نقاشی، شعر و داستان_ که رفیع‌ترین نوع هنر بر اساس زبان است _ این درخشندگی والا دیده شود وگرنه تکرار بیهوده و بی‌ذوقی از امر پوشیده است. اما دیدن و به هستی نشاندن حقیقت هر موجودی( آفریدن و خلاقیت) کاری سخت،زمانبر و طاقت‌فرساست. تنها ابزار عکاسی و رنگ و بوم و کلمه نمی‌تواند کار را بر مرتبه هنر برساند.
دوستان زیادی متن و شعر و داستان ( گاه عکس و نقاشی) ارسال می‌کنند و خود را شاعر و هنرمند و ...می‌نامند بدون کمترین ذوق و هستی‌شناسی از هنر به خصوص در امر شعر و نوشتن که به نظرم سخت‌ترین کار در آفرینش است چرا که قرار است در زبان و واژه، موجود چنان که هست آشکار شود زبان در این آثار محل تبادل اطلاعات،دلتنگی و مرثیه و اشک نیست بلکه محل نشاندن ناپوشیدگی از هر چیزی است( نامیده شدن) : جامعه، انسان، تاریخ...بیرون زدن شر و زخم زدن به مخاطب و ثبت هستیِ هر آنچه ساخته می‌شود بر تاریخ. جاودانگی هنر و تاریخ سازی از اینجاست که شکل می‌گیرد. هر موجودی در ابتدا در نمودش فریب دهنده است و تنها با شکافتن و فراافکندن و ناپوشیدگی است که هستی واقعی آن دیده می‌شود هر قدر زننده، تلخ، ویران کننده و تحقیر آمیز. در نوشتن از انسان یا قوم آنچه که از متن بیرون می‌زند ذات (حقیقت) آن قوم است و تعلق آن قوم به تاریخش.
خواندن آثار نویسندگان و فیلسوف‌های متفاوت در شناخت و کار هنری ضروری‌ترین فعل هنرمند است چرا که از توهم کار و نقشِ خود بیرون می‌آید و خودش اولین منتقد اثرش می‌گردد. در عین حال از زخم خوردن و تحقیر شدن در آثار هنری به جانب تجربه شخصی و احساساتی‌گری نمی‌غلتد.
#مهدی_فاتحی

✍🏻 صادق هدایت
📘@ketabraheh

📕 قلعه حیوانات
✍🏻#جورج_اورول

درباره فیلم برادران لیلا
ساخته سعید روستایی
مهدی فاتحی

.
#سعید_روستایی با فیلم ابد و یک روز نشان داد فیلمساز با استعدادی است که دغدغه‌های اجتماعی دارد. فیلم اولی که به نظرم قابل قبول بود و پر از نکات ارزشمند اما فیلم دومش متری شیش و نیم وارد فضای هیجانی و اغراق زیادی و جذب مخاطب شد. او در فیلم جدیدش، #برارداران_لیلا دوباره به فیلم جهان اولش بازگشته و فیلم خوبی حتی در استانداردهای جهانی سینمای فلک زده امروز ساخته است. با وجود ایرادهایی که  در جزئیات و بعضی از سکانس‌ها وارد است فیلمنامه خوبی دارد با پیرنگی با چند نقطه اوج و فرود، درامی اجتماعی می‌سازد که نشان می‌دهد فیلمساز با وضعیت جامعه خود آشناست به خصوص قشر ضعیف و طبقه‌ای که در وضعیت فرهنگی و اقتصادی امروز له شده است.
برادران لیلا به واقع فیلمی است که به گره خوردن محکم و اساسی سنت در ذهن و رفتار جامعه امروز ایران می‌پردازد با ستایس زنان به عنوان کسانی که عصیانگرانه به جامعه مردسالار و سنت‌ها  می‌تازند تا وضعیت را تغییر دهند( در ابد و یک روز هم زنان پیش رو و باهوش تر از مردان عمل می‌کنند)  
زنی که سعی می‌کند وضعیت زندگی خانواده‌اش را بهبود بخشد: مادری سنتی که پسران را به او ترجیح می‌دهد. پدری پیر و پول‌پرست و در بند سنت و جایگاه از دست رفته که حاضر است برای پایداری سنت خانوادگی و به دست اوردن جایگاه اجتماعی، خانواده و فرزندانش را قربانی کند. برادران بی‌پول و درمانده‌ای که هر یک بخشی از جامعه فرودست را نمایندگی می‌کند: یکی تنها به فکر هیکل و بازویش است، یکی خانم‌باز و در فکر راه آسان برای پولدار شدن، یکی توالت‌شور است و در اوج فقر دایم بچه دار می‌شود و هر شب عرق می‌خورد تا نفهمد چه بلایی سرش آمده و آخری کارگر بیکار شده‌ای است که می‌خواهد صادقانه و مسئولانه زندگی کند اما معصومیتش نه ارزش که از ترس و بندگی اوست و حاصل قداستش نابود کردن اندک امید بهبود وضعیت خانواده: شخصیتی که همچون ابله داستایوسکی مسیحی بزدل است که راهکارهایش زندگی خود و اطرافیان را به فنا می‌دهد.
دختر اما شخصیتی قوی‌تر آگاهتر و زمینی‌تر است او برای نیل به هدفش از مرگ پدر و مادرش و حتی قهر و فرار برادر کوچکتر هم نگران نیست اما در میان جامعه مرد سالار تک و تنها مانده و در نهایت با همدستی آنها و خالی شدن پشتش به اهدافش نمی‌رسد. اما ناتوانی و ضعف انها را به رخ‌شان می‌کشد به خصوص پدری که در نهایت می‌فهمیم با دسیسه و دروغ، باعث فقر و بدبختی آنهاست. پدری که در نهایت با سیلی محکمی به صورتش از طرف دختر به واقع برای همیشه می‌میرد.

اینها کلیاتی از ماجرا با ریزه‌کاری هایی در شخصیت پردازی که نشان می‌دهد روستایی ادمهایش را می‌شناسد. اما نقاط ضعف فیلمنامه و ساختارِ کار هم کم نیست: دیالوگ های پینگ پونگی و ناتوانی کارگردان از به تصویر کشیدن ( سینمایی) در پرداخت مسئله و اغراق در صحنه‌هایی ( مثل عروسی و انتخاب بزرگ خاندان) و اصرار کارگردان به تکرار و روبازی کردن و گفتن زیرلایه‌های فیلمنامه به طوریکه گاه به نظر می‌آید مخاطب عام را مد نظر دارد...
اینها ضعف‌هایی است که در واقع از سینماگری که عشق مخاطب هم دارد بعید نیست اما حضور یک نویسنده در کنارش می‌توانست از نقطه ضعف‌های فیلم کم کند.
فیلم جدا از مسئله سنت و توانایی زنان در مواجه با آن به مسائل اقتصادی و جامعه بیماری می‌پردازد که در اقتصاد و حاکمیت فلج، اخلاقیات جایگاهی ندارد و چون عملا دیگر کارکردی هم ندارد کسی به آن فکر نمی‌کند.
صحنه‌های زیادی در این فیلم به فیلم پدرخوانده ارجاع می‌دهد همینطور پایان بندی فیلم، پایانی که با مرگ پدر همراه است و امیدی را در آینده می‌سازد که در آن دخترکان در کنار پدربزرگ مرده‌شان پایکوبان به حرکت می‌آیند و مردان را به رقص وادار می‌کنند. سکانسی که بعدها در شهر و خیابان‌ها شاهدش بودیم.
یکی از امتیازات روستایی در این کار ادامه روند فیلمسازی فرهادی در فیلم درباره الی و جدایی است زمانی که فرهادی مثل کارهای اخیرش چشم به جشنواره‌ها نداشت.