.
#سعید_روستایی با فیلم ابد و یک روز نشان داد فیلمساز با استعدادی است که دغدغه‌های اجتماعی دارد. فیلم اولی که به نظرم قابل قبول بود و پر از نکات ارزشمند اما فیلم دومش متری شیش و نیم وارد فضای هیجانی و اغراق زیادی و جذب مخاطب شد. او در فیلم جدیدش، #برارداران_لیلا دوباره به فیلم جهان اولش بازگشته و فیلم خوبی حتی در استانداردهای جهانی سینمای فلک زده امروز ساخته است. با وجود ایرادهایی که  در جزئیات و بعضی از سکانس‌ها وارد است فیلمنامه خوبی دارد با پیرنگی با چند نقطه اوج و فرود، درامی اجتماعی می‌سازد که نشان می‌دهد فیلمساز با وضعیت جامعه خود آشناست به خصوص قشر ضعیف و طبقه‌ای که در وضعیت فرهنگی و اقتصادی امروز له شده است.
برادران لیلا به واقع فیلمی است که به گره خوردن محکم و اساسی سنت در ذهن و رفتار جامعه امروز ایران می‌پردازد با ستایس زنان به عنوان کسانی که عصیانگرانه به جامعه مردسالار و سنت‌ها  می‌تازند تا وضعیت را تغییر دهند( در ابد و یک روز هم زنان پیش رو و باهوش تر از مردان عمل می‌کنند)  
زنی که سعی می‌کند وضعیت زندگی خانواده‌اش را بهبود بخشد: مادری سنتی که پسران را به او ترجیح می‌دهد. پدری پیر و پول‌پرست و در بند سنت و جایگاه از دست رفته که حاضر است برای پایداری سنت خانوادگی و به دست اوردن جایگاه اجتماعی، خانواده و فرزندانش را قربانی کند. برادران بی‌پول و درمانده‌ای که هر یک بخشی از جامعه فرودست را نمایندگی می‌کند: یکی تنها به فکر هیکل و بازویش است، یکی خانم‌باز و در فکر راه آسان برای پولدار شدن، یکی توالت‌شور است و در اوج فقر دایم بچه دار می‌شود و هر شب عرق می‌خورد تا نفهمد چه بلایی سرش آمده و آخری کارگر بیکار شده‌ای است که می‌خواهد صادقانه و مسئولانه زندگی کند اما معصومیتش نه ارزش که از ترس و بندگی اوست و حاصل قداستش نابود کردن اندک امید بهبود وضعیت خانواده: شخصیتی که همچون ابله داستایوسکی مسیحی بزدل است که راهکارهایش زندگی خود و اطرافیان را به فنا می‌دهد.
دختر اما شخصیتی قوی‌تر آگاهتر و زمینی‌تر است او برای نیل به هدفش از مرگ پدر و مادرش و حتی قهر و فرار برادر کوچکتر هم نگران نیست اما در میان جامعه مرد سالار تک و تنها مانده و در نهایت با همدستی آنها و خالی شدن پشتش به اهدافش نمی‌رسد. اما ناتوانی و ضعف انها را به رخ‌شان می‌کشد به خصوص پدری که در نهایت می‌فهمیم با دسیسه و دروغ، باعث فقر و بدبختی آنهاست. پدری که در نهایت با سیلی محکمی به صورتش از طرف دختر به واقع برای همیشه می‌میرد.

اینها کلیاتی از ماجرا با ریزه‌کاری هایی در شخصیت پردازی که نشان می‌دهد روستایی ادمهایش را می‌شناسد. اما نقاط ضعف فیلمنامه و ساختارِ کار هم کم نیست: دیالوگ های پینگ پونگی و ناتوانی کارگردان از به تصویر کشیدن ( سینمایی) در پرداخت مسئله و اغراق در صحنه‌هایی ( مثل عروسی و انتخاب بزرگ خاندان) و اصرار کارگردان به تکرار و روبازی کردن و گفتن زیرلایه‌های فیلمنامه به طوریکه گاه به نظر می‌آید مخاطب عام را مد نظر دارد...
اینها ضعف‌هایی است که در واقع از سینماگری که عشق مخاطب هم دارد بعید نیست اما حضور یک نویسنده در کنارش می‌توانست از نقطه ضعف‌های فیلم کم کند.
فیلم جدا از مسئله سنت و توانایی زنان در مواجه با آن به مسائل اقتصادی و جامعه بیماری می‌پردازد که در اقتصاد و حاکمیت فلج، اخلاقیات جایگاهی ندارد و چون عملا دیگر کارکردی هم ندارد کسی به آن فکر نمی‌کند.
صحنه‌های زیادی در این فیلم به فیلم پدرخوانده ارجاع می‌دهد همینطور پایان بندی فیلم، پایانی که با مرگ پدر همراه است و امیدی را در آینده می‌سازد که در آن دخترکان در کنار پدربزرگ مرده‌شان پایکوبان به حرکت می‌آیند و مردان را به رقص وادار می‌کنند. سکانسی که بعدها در شهر و خیابان‌ها شاهدش بودیم.
یکی از امتیازات روستایی در این کار ادامه روند فیلمسازی فرهادی در فیلم درباره الی و جدایی است زمانی که فرهادی مثل کارهای اخیرش چشم به جشنواره‌ها نداشت.

متن انگلیسی و بدون سانسور کتاب
' خانه زیبارویان خفته '
یاسوناری کاباواتا

جهان داستانی کاواباتا و داستان
خانه خوبرویان خفته
#مهدی_فاتحی

#کاباواتا نویسنده‌ای است که در بیشتر آثارش به خصوص اواخر، به مرگ و پایان غم‌انگیز انسان می‌پردازد و برایش زنان جوان نیروی حیاتی هستند که مردان به آنها نیازمندند؛ ضرورتی که برای‌شان پر از آلام و درد است.
او در داستان بلند خانه خوبرویان خفته داستان اگوچی، پیرمرد شصت و هفت ساله‌ای را روایت می‌کند که با پایان کار نیروی جنسی‌اش خودش را در آستانه مرگ می‌بیند. نیروی جنسی که دیگر نمی‌تواند با آن بر زنان مسلط شود. کمتر شدن مداوم توان جنسی در مردان در استانه پنجاه سالگی آغاز می‌شود و اضطراب حاصل از آن روابطش را با زنان تحت تاثیر قرار می‌دهد کمتر شدن نیروی حیاتی که  انگار حرکت رانه مرگ را در تن مرد نمایان می‌کند اتفاقی که در زنان در آستانه چهل سالگی آغاز می‌شود.
اگوچی به پیشنهاد دوستش به خانه‌ای می‌رود که دختران باکره پانزده تا بیست ساله را با دارویی به خواب عمیق فرو می‌برند و مردان پیر می‌توانند تا صبح در آغوش زنانی زیبا بخوابند.
آنچه که مردان در تمام زندگی می‌خواهند زنان جوان است، زنانی کم خاطره، پر جنب و جوش، گرم و داغ با پوستی لطیف و بدون کرک‌های اضافی ...انتخاب اول هر مردی در هر سنی ماده جوانی است که فرسوده نشده و می‌تواند نیروی حیاتی و احساس زنده بودن را به او برگرداند. زنان پا به سن گذاشته نه فقط اندامی افتاده و کرکی با پوستی ضخیم که دیگر نه تنها عطری برای جذب مردان ندارند که بوی تنشان مردان را دفع می‌کند. زنانب که هر آنچه طبیعت بر انها روا داشته بر عهده مردان می‌دانند و در آستانه پیری مردان را نه برای زیستن که برای تنها نماندن و تکیه کردن و انتقام گرفتن می‌خواهند و خالی از هر نوع نیروی حیاتی هستند.
کاواباتا در تصویر دخترکان نرم و لطیف و جوان چنان توصیفی می‌کند که گاه یاداور پروست است. آنچه که کاواباتا از زن ایده‌آل مروان در این داستان می‌سازد زن جوانی است که مرد در کنارش احساس قدرت کند و از ناتوانی خود در عذاب نباشد. زنی که تماما تن برهنه‌اش را در اختیار مرد قرار دهد بی هیچ ادعا و خواسته‌ای و حتی کلامی...زنی که مغزش خاموش شده و تن نرم و گرم و معطرش در آغوش مرد قرار گیرد. چنین زنی نیروی حیاتی در تن مرد تزریق می‌کند زنی دهان بسته و خاموش و در اختیار ...با پوستی روشن، داغ، با بوی عطری که فضا را پر کند سینه‌هایی گرد و سفت، کونی کوچک و  سفت و بی‌مو، لبانی نازک و شیرین ، موهایی لطیف، لاغرو کشیده، و واژنی کوچک و داغ و بدون لایه‌های اضافه...

داستان اگوچی در کنار دخترکان باکره طی پنج شب روایت می‌شود شب اول با گرمی و احساسِ گناه در کنار دخترکی می‌خوابد و گاه او را لمس می‌کند و هر بار به واسطه‌ای، خاطراتی از گذشته‌اش و روابطش با زنان بازگو می‌شود. زنانی که هر کدام برای بودن با او زخمی ناخواسته بر تنش روا داشته‌اند: معشوقه‌ها، روسپی‌ها، مادرش، دخترانش و همسرش.
امدن به آن خانه برای اگوچی هر بار دلپذیرتر و هوس‌انگیزتر می‌شود و فاصله زمانی را کوتاهتر می‌کند و گاه با عجله و بدون وقت قبلی. هنگام خواب کنار دخترکان هر بار ولع و خواسته‌اش بیشتر می‌شود و به تن و موهای انها چنگ می‌اندازد تا بیدارشان کند. احساس لذتی که دوباره با خیال مرگ دلبرکانش آمیخته می‌شود و او را به وحشت می‌اندازد. آرزو می‌کند شبی در آغوش گرم و نرم‌شان به خواب مرگ فرو رود و گاه هوس خفه کردن دختران در نیمه‌های شب به سراغش می‌آید. تا شب آخر که در آغوش دو تا از دختران خوابیده و از تن هر دو لذت می‌برد ولی هنگامی که بیدار می‌شود یکی از دختران را در آغوشش مرده می‌بیند...

کاواباتا در این داستان درخشان دایم مرگ و زندگی را تنیده در هم نشان می‌دهد و در درون هر لذتی دردی و در هر نشانی از زندگی حرکت نابودگر مرگی را می‌بیند و انسانی که هیچ‌گاه حتی در آرمانی‌ترین شرایط سعادتمند نیست و مرگ برایش امکانی لذتبخش‌تر از زندگی است. 
کاواباتا در داستان دیگرش "دست" با ایده‌ای بینظیر دوباره به همین رابطه می‌پردازد و در فضایی خوف‌آور و سورئال اندیشه مرگ و زندگی و زن را به تصویر می‌کشد. مردی که دست زنی را از او می‌گیرد و با خود به خانه می‌برد. با آن حرف می‌زند در گردنش می‌اندازد نوازشش می‌کند تا تنهایی و مرگ را از سر برون کند. کار مرد به جایی می‌رسد که دست خودش را می‌برد و دست زن را جایگزین می‌کند و با آن ارام می‌گیرد تا رویای وحشتناکی که او را به وادی حقیقت پرتاب می‌کند.

کاواباتا قصه‌گویی است که فضای کارهایش از همان ابتدا خواننده را به دریایی از خیال و وحشت می‌برد. فضایی برآمده از داستانها و سنتهای ژاپنی که با اندیشه مدرن در آمیخته. نیرویی که تنها یک نویسنده می‌تواند با جادویش هر اتفاقی را حقیقی جلوه دهد و هر اندیشه و رگه‌های فکری را چنان در لایه لایه روایت بگنجاند که خواننده بعد از آن جز آمیخته با آن فکر و خیال توان اندیشیدن نداشته باشد.
#مهدی_فاتحی

.
#ویرژیل نویسنده منظومه حماسی انئید است که گفته می‌شود جایگاهش در ادبیات روم باستان برابر با هومر بود. منظومه‌ای که ویرژیل از جنگ تراوا شروع می‌کند و داستان قهرمانی را می‌سراید که از تراوا می‌گریزد و بعد از سفری اویسه‌وار امپراطوری روم را بنا می‌نهد. انئید به سفارش اگستوس که به تازگی امپراطور روم شده بود نوشته می‌شود اما ویرژیل قبل از پایان کارش در کشتی که همراه اگستوس به یونان می‌رفت از دنیا رفت. ویرژیل درخواست کرده بود دست‌نوشته‌های او را بسوزانند اما اگستوس اجازه نداد و آنرا منتشر کرد.
تفکرات ویرژیل، زمانه ویرژیل( چند سال قبل از تولد مسیح و آغاز دگرگونی در غرب) و واپسین روزهای زندگیش دست‌مایه #هرمان_بروخ شد تا کتاب سنگین #مرگ_ویرژیل را در نثر و پیچیدگی و شعرگونه بسراید. رمانی مدرن و تحت تاثیر جویس که بروخ به عنوان آخرین کار ادبی‌اش همراه با نسخه انگلیسی منتشر کرد
بروخ در میانه جنگ دوم از آلمان گریخت و بعد از شاهکار خوابگردها افسرده و ناامید از ادبیات و کارکردش به نوشتن مرگ ویرژیل پرداخت طوری که زمانه تحول و دگرگونی بعد از ویرژیل را به زمانه تحول و دگرگونی قرنی که در آن می‌زیست می‌دانست. مرگ ویرژیل شامل چهار فصل است:
WATER — THE ARRIVAL
FIRE —THE DESCENT
EARTH—THE EXPECTATION
AIR —THE HOMECOMING
روایت ادبی‌گونه آخرین روزهای زندگی ویرژیل در کشتی از نگاه بروخ است. نثر سنگینی و الفاظ غریبی و استعاری که کار خواندش و البته ترجمه‌اش را بسیار سخت می‌کند. روایت بروخ از کتاب نوعی جریان سیال ذهن همراه با صحنه‌هایی تاترگونه و شاعرانه است. ویرژیلِ بروخ در آخرین ساعات زندگیش از کار و شعر و هنرش سرخورده است و آن را در جهان جدیدِ بعد از خود، بی استفاده و عبث می‌داند. خواهش ویرژیل برای نابودی دست‌نوشته انئید، نه از سر نقص یا ناکامل بودن که به اعتقاد بروخ از سر بی‌مصرفی و دروغین بودن است. خود بروخ نیز بعد از نوشتن چنین کتاب ادبی و ثقیلی دیگر کار ادبی منتشر نکرد و به مقاله نویسی مشغول شد و معتقد بود انسان‌ها دیگر به خیال و شعر نیاز ندارند بلکه باید راهکاری روشن و واقعی در اختیارشان گذاشت.
بروخ در این کار با روایت افکار شاعری در حال مرگ بینش عمیقی درباره انسان جهان و ادبیات می‌دهد و دایم میان مرگ و زندگی در حرکت است.
تسلط بروخ به ادبیات کلاسیک و مدرنِ جهان بینظیر است نویسنده‌ای که در مقالاتش هم نشان داد چه دانش وسیعی از تاربخ و بشر دارد. خواندن ادبیات و هر نوع علومِ انسان شناسی و تاریخ لازمه نویسنده شدن است. دریغ که در این سرزمین خالی از کتابت و پر از ادعاست
#مهدی_فاتحی

روایت مرگ شاعری که تحمل جهان خالی از شعر را نداشت

جاذبهء سکس
دی.اچ.لارنس
گلسا سهرابی
مایه‌ی تاسف است که ’سکس’ چنین واژه­ی کوچک و کریهی است. کلمه­‌ای رعب­ آور و به واقع به شدت نامفهوم. با این حال سکس چیست؟ هر چه بیشتر به آن فکر می‌کنیم آگاهی­­‌مان درباره‌اش کمتر می­‌شود. از نظر علم غریزه است. اما غریزه چیست؟ ظاهرا غریزه یک عادت کهنه­ و قدیمی است که{در ما} ریشه دوانده. هرچند یک عادت هرچقدر هم قدیمی، باید یک شروعی داشته باشد در صورتی که  هیچ آغازی برای سکس وجود ندارد. هرجا زندگی هست سکس هم هست. پس سکس عادتی نیست که کسب شده باشد. از این گذشته، از سکس طوری حرف می­زنند انگار نوعی میل است مثل گرسنگی. نوعی میل: اما برای چه؟ میل به زاد و ولد؟
https://zenoaward.com/%d8%ac%d8%b0%d8%a7%d8%a8%db%8c%d8%aa-%d8%b1%d8%a7%d8%a8%d8%b7%d9%87-%d8%ac%d9%86%d8%b3%db%8c/

جاذبه رابطه جنسی

نوشته دی.اچ لارنس
ترجمه گلسا سهرابی

مایه‌ی تاسف است که ’سکس’ چنین واژه­ی کوچک و کریهی است. کلمه­‌ای رعب­ آور و به واقع به شدت نامفهوم. با این حال سکس چیست؟ هر چه بیشتر به آن فکر می‌کنیم آگاهی­­‌مان درباره‌اش کمتر می­‌شود. از نظر علم غریزه است. اما غریزه چیست؟ ظاهرا غریزه یک عادت کهنه­ و قدیمی است که{در ما} ریشه دوانده. هرچند یک عادت هرچقدر هم قدیمی، باید یک شروعی داشته باشد در صورتی که  هیچ آغازی برای سکس وجود ندارد. هرجا زندگی هست سکس هم هست. پس سکس عادتی نیست که کسب شده باشد. از این گذشته، از سکس طوری حرف می­زنند انگار نوعی میل است مثل گرسنگی. نوعی میل: اما برای چه؟ میل به زاد و ولد؟
آن­ها می‌­گویند: طاووس نر تمام پرهای پر زرق و برق خود را برای مبهوت کردن طاووس ماده به نمایش می‌­گذارد. برای اینکه به او اجازه دهد که میل خود به زاد و ولد را رفع کند؟ اما چرا طاووس ماده نباید پرهای زیبای خود را برای مبهوت کردن طاووس نر و ارضای میل به زاد و ولد در او به نمایش بگذارد؟ بدون شک کمابیش به اندازه­‌ی او به تخم­ و جوجه­ داشتن میل دارد. باور کردنی نیست که میل جنسی او آنقدر ضعیف باشد که او -طاووس نر- باید تمام شکوه پرهای آبی­‌اش را برای ترغیبش به کار بگیرد؛ به هیچ وجه. تا جایی که به من می‌­دانم، تاکنون یک طاووس ماده هم ندیده‌­ام که به شکوه آبی و برنز رنگ آقایش حتی نگاه کند. فکر نمی‌­کنم او حتی متوجه آن­ها شده باشد. برای یک لحظه هم نمی‌­توانم تصور کنم که او فرق بین برنز، آبی، قهوه­ای یا سبز را بداند. اگر تاکنون طاووس ماده­‌ای را دیده بودم که به جلوه‌­فروشی نرش زل زده باشد، آن­‌وقت اینکه طاووس نر پرهایش را برای جلب توجه طاووس ماده در معرض نمایش می­‌گذارد برایم قابل باور بود.
اما طاووس ماده هرگز درست به طاووس نر نگاه نمی‌­کند. فقط به نظر وقتی مرد تمام شاه‌­پرهایش را مانند طوفانی در میان درختان می‌­لرزاند اندکی سر حال می‌­شود. آن­وقت بله به نظر- فقط اتفاقی-متوجه حضورش می­‌شود. این نظریه‌­ها درباره‌­ی سکس بی‌­نظیر هستند. طاووس نر شکوه پرهای خویش را برای طاووس ماده با چشم­‌های بی رنگ و لوچ که اصلا به او نگاه هم نمی‌­کند به نمایش می­‌گذارد. تصور کنید دانشمندی آنقدر ساده لوح باشد که با قدردانی فعال و عمیق از رنگ و طرح طاووس نر به طاووس ماده اعتبار دهد.
بلبل نر با آواز خواندن ماده‌­اش را جذب می­‌کند. ماده­ از این­که مرد بهترین آوازش را بعد از تمام شدن ماه عسل و عشق بازی، وقتی دیگر زن به هیج وجه به او توجهی ندارد و توجه­ش به بچه­‌اش است، می­‌خواند تعجب می‌­کند. خوب پس اگر آواز مرد برای برانگیختن زن نیست باید برای پرت کردن حواس او یا سرگرم کردنش باشد. چه تئوری­های جذابی. چه تئوری‌­های ساده‌­لوحانه‌­ای.
 اما پشت همه­‌ی آن­ها یک میل پنهان وجود دارد. پشت تمام تئوری‌­های رابطه جنسی، با کینه توزی، امری پنهان و نگفته می­ماند  و آن در کمال تعجب نابودی کامل معمای زیبایی است. چرا که زیبایی یک راز است. نه می­‌توانید آن را بخورید و نه می­توانید از آن مهمل ببافید. خوب پس، علم می­گوید این فقط حقه­ای برای به دام انداختن ماده و ترغیب وی به زاد و ولد است. چه ساده لوحانه! انگار ماده نیاز به متقاعد شدن دارد. وقتی او حتی در تاریکی تولید مثل می­کند ترفند زیبایی کجاست؟
 علم تنفر عجیبی از زیبایی دارد. چراکه در زنجیره­‌ی علت و معلول قرار نمی‌­گیرد و جامعه نیز نفرت عجیبی از رابطه‌­ی جنسی دارد چرا که مدام برای طرح­‌های پو‌ل‌­ساز جالب انسان اجتماعی مزاحمت ایجاد می­کند و سکس و زیبایی را به میل و زاد و ولد تعبیر می­کند.
خب سکس و زیبایی مثل آتش و شعله یک چیز هستند. اگر از سکس متنفری از زیبایی متنفری. اگر عاشق زندگی و زیبایی موجود هستی پس سکس برایت شایسته­‌ی احترام است و اگر عاشق زیبایی مرده و مرگ باشی از سکس متنفر، اما برای زندگی کردن زیبایی باید به سکس احترام بگذاری. زیبایی و سکس همچون زندگی و آگاهی جدایی ناپذیرند. و هوشمندی­ همراه با سکس و زیبایی، پدید آمده از سکس و زیبایی، شهود است. فاجعه‌­ی بزرگ تمدن ما نفرت بیمارگونه از سکس است. مثلا چه چیزی می­تواند نسبت به تحلیل روانکاوانه فرویدی تنفر سمی­تری از سکس را نشان دهد؟ تحلیلی که در خود ترس بیمارگونه‌ای از زیبایی، زیبایی زنده، دارد و باعث تحلیل قوه­‌ی شهود و خود شهودی ما می­‌شود. بیماری روانی مردان و زنان مدرن وضعیت معیوب قابلیت­‌های شهودی تحلیل رفته است. دنیای کاملی از زندگی وجود دارد که احتمالا از طریق قوه­‌ی شهود بتوانیم بشناسیم و از آن لذت ببریم؛ فقط با نیروی شهود.  این از ما دریغ شده است، چراکه ما سکس و زیبایی را که سرچشمه­‌ی زندگی شهودی و بی­‌قیدی در حیوانات آزاد و گیاهان بسیار ا­ست حاشا می­کنیم.

سکس ریشه­‌ی چیزی است که شاخ و برگ آن شهود است و گل آن زیبایی است. چرا یک زن در دهه‌­ی بیست زندگی‌­اش دوست­داشتنی است؟( اگر اصلا باشد.) در این زمان است که سکس به آرامی مثل گل سرخی که به بالای بوته­‌ی رز سر بکشد صورتش را سرخ می­کند.
و جاذبه­‌ی سکس جاذبه‌­ی زیبایی است. ما هر جا که می­توانیم انکارش می­کنیم. ما در تلاشیم تا زیبایی را تا جای ممکن سطحی و بی ارزش توصیف کنیم. اما اول از همه جاذبه­‌ی سکس جاذبه.­ی زیبایی است.
در حال حاضر زیبایی چیزی است که آنقدر درباره‌­­ی آن بی­سوادیم که به سختی قادر به حرف زدن از آن هستیم. سعی می­‌کنیم چنین وانمود کنیم که یک توافق تعیین­ شده است. بینی صاف، چشم­های درشت و… در تصورمان یک زن دوست داشتنی باید شبیه لیلیان گیش باشد و مرد جذاب شبیه رادولف ولنتینو. پس فکر می­‌کنیم در زندگی واقعی حسابی متفاوت عمل می­‌کنیم. می­گوییم: او بسیار زیباست ولی علاقه­ای به او ندارم. این نشان می­‌دهد که از لغت زیبا کاملا اشتباه استفاده می‌­کنیم. باید بگوییم: او ویژگی­های کلیشه­‌ای زیبایی را دارد اما برای من زیبا نیست.
زیبایی یک تجربه است نه چیز دیگر. یک الگوی ثابت یا ترکیبی از ویژگی­ها نیست. چیزی است که حس می­شود، یک درخشش، یا مراوده­‌ی حسی از برازندگی است. ما از این رنج می.­بریم که حس زیبایی ما آنقدر ضربه خورده و کم اثر شده که کلا متوجه بهترین­ها نمی­‌شویم.
 اما باز به فیلم بپردازیم: در چهره‌­ی عجیب و غریب چارلی چاپلین زیبایی ذاتی بیشتری -نسبت به چیزی که همیشه در والنتینو بوده- وجود دارد. در ابروها و چشم­‌های چاپلین دنیایی از زیبایی حقیقی یعنی بارقه‌­ای از چیزی ناب وجود دارد. اما حس زیبایی ما چنان جریحه‌­دار و بد قلق شده که درخشش آن را نمی­‌بینیم و وقتی آن را نمی­‌بینیم از آن آگاهی­‌ی نداریم. ما فقط می­‌توانیم چیزی را ببینیم که مثل به اصطلاح زیبایی رادولف ولنتینو به طرز فاحشی واضح است و تنها به این دلیل خشنودکننده است که بعضی تصورات از پیش آماده­ای درباره­ی جذابیت را  برآورده می­کند. درحالی­که معمولی­‌ترین آدم می­.تواند به نظر زیبا بیاید، می‌­تواند زیبا باشد. این تنها نیاز به حرارت رابطه­‌ی جنسی دارد که با ظرافت طغیان کند و یک صورت زشت را به دوست‌­داشتنی تبدیل کند. این دقیقا جاذبه­‌ی سکس است. انتقال حس زیبایی.
و در مسیر برعکس، هیچ­کس به اندازه‌­ی یک زن واقعا خوشگل نمی­‌تواند مشمئزکننده باشد. از آنجایی که زیبایی نه یک فرم متعین بلکه موضوع تجربه است، هیچ­کس نمی­تواند به اندازه­ی یک زن واقعا زیبا، به شدت زشت باشد. وقتی او با یک سردی زننده حرکت می­کند و بارقه­‌ی جنسی از بین می­رود، چقدر به نظر کریه می­‌آید و ظواهر زیبایی او از همه بدتر می­شود.
ما نمی­دانیم سکس چیست اما باید نوعی آتش باشد. برای همین همیشه منتقل کننده‌­ی حسی از حرارت و شور است و وقتی این گداختگی به یک درخشش ناب تبدیل شود ما زیبایی را حس می­کنیم.
اما جاذبه­‌ی حقیقی سکس سرایت گرما، یعنی بارقه­‌ی جنسی است. در درون همه‌­ی ما حرارت سکس وجود دارد. آتشی که یا در حال سوختن است یا در خوابی سبک است. اگر تا نود سالگی عمر کنیم این آتش هنوز در درون ماست. و اگر بمیرد تبدیل به یکی از آن جنازه­‌های زنده­‌ی ترسناکی می‌­شویم که متاسفانه تعدادشان در این دنیا در حال بیشتر شدن است. هیچ چیز کریه‌­تر از انسانی نیست که آتش همخوابگی درونش از بین رفته است. شما تبدیل به یک موجود سنگی مبتذل می­شوید که همه می­‌خواهند از شما دوری کنند.
اما وقتی سرشار از حس زندگی هستیم آتش همخوابگی درونمان یک آتش زیر خاکستر است( له له آن را می­زنیم) یا می­سوزد ( در آتش شهوت می­سوزیم). در جوانی {این شعله} سوسو می­زند و می‌­درخشد. در پیری هرچند که ضعیف­تر و کم هیاهوتر می­درخشد هنوز وجود دارد. اندکی روی آن کنترل داریم اما فقط به شکل نسبی. به همین علت جامعه از آن متنفر است. تا وقتی آتش همخوابگی، سرچشمه‌­ی خشم و زیبایی وجود دارد فراتر از درکمان در درون ما می‌­سوزد. همانند آتش حقیقی وقتی زنده است اگر با بی احتیاطی لمسش کنیم انگشتان‌مان را می­‌سوزاند. پس انسان اجتماعی کسی که می­خواهد ایمن بماند از آتش سکس متنفر است.
خوشبختانه تعداد آنهایی که موفق شده‌­اند صرفا انسان­های اجتماع باشند زیاد نیست. آتش’ آدم’ آتش زیر خاکستر است و از ویژگی­های آتش این است که آتش را بیدار می­کند. آتش همخوابگی در اینجا، آتش همخوابگی در آن­جا را شعله­ور می­کند. ممکن است فقط آتش زیر خاکستر را به جرقه‌­ای تبدیل کند. ممکن است یادآور خاطره­‌ی یک جرقه­‌ی ناگهانی و شدید باشد. یا ممکن است شعله‌­ای برافروزد و بعد شعله­‌ای با شعله‌ای بیامیزد (شعله به شعله مشتاق شود) و زبانه­‌ی آتش بیفروزد.