زمانی که دیگر نه تنها چیزی به ارزش پیشین نیست بلکه تهی و بی‌روح‌اند؛ خالی و بی‌معنی و پر از ملال. احتمالا به قول پاسکال همین حس ملال و دلزدگی در انسان‌های نخستین باعث شده تا اندیشه مذهبی و جهانی دیگر در ذهن‌شان شکل بگیرد.
در نهایت اینکه در این مقطع و این تجربه از زندگی انسان درمی‌یابد که ارضا میل و رسیدن به آرزو‌هایش هدف او نیست و عامل خوشحالی و خوشبختیش نخواهد شد. به قول لکان میل کج است( درست مثل مایل در فارسی) و انسان نمی‌داند که چه می‌خواهد و جدا از این براساس میل به تراژدی انسان اساسا از خودتخریب‌گری و انداختن خود در زنجیر لذت وافری می‌برد. جرج اورول می‌گفت: ' اگرچه در زندگی سهم قابل توجهی از خوشی و لدت نصیب بیشتر مردم می‌شود، اما داستان هر زندگی‌ای، اگر صادقانه روایت شود زنجیره‌ای از ناکامی‌هاست'
یعنی به واقع هر آنچه میل داشته همانی نبوده که خواسته و در نهایت ناکام مانده. این نوع از فکر و شکلِ زندگی، شکنجه و آزار مداوم و نبود سعادت و کامجویی در زندگی نشان از این دارد که انسان نه تنها بهتر از حیوانات دیگر زیست نمی‌کند بلکه حیوان ناقص و معیوبی است.
در پایان شاید بهتر است که چون همسرایان در اودیپوس سوفکل ما نیز بگوییم:
بزرگترین اقبالی که می‌تواند نصیب کسی شود این است که اصلا به دنیا نیاید. اما اگر به دنیا امد بهترین چیز آن است که زودتر بمیرد.
#مهدی_فاتحی

از کثافت جهان همین یک نسخه کافی است. ویرجینیا وولف راست می‌گوید. نمی‌شود امروز را دوبار تاب آورد. یک بار هم سخت جانی می‌خواهد. من ندارم. کوچک بودم. به زور هشت سال، همان موقع در مواجه‌های بی‌موقع با دردهای انسانی فهمیدم تاب ندارم. به جاش زندگی در نسخه دیگری را شروع کردم. گنجشک کوچکی شدم روی شانه «شاهزاده خوشبخت» اسکاروایلد، مقدمه «قصه‌های صمد بهرنگی» را هزار بار خواندم یا یادم بماند بچه خوب بودن چه شکلی است، با پسرک رمان «کودک، سرباز، دریا» ژرژ فون ویلیه برای جنگ اشک ریختم و «آناکارنینا» را به عنوان کتاب ممنوعه وسط کتاب علومم پنهان کردم. بعد فهمیدم جایی رویاگونه توی سرم هست که مجال زیستن می‌خواهد. جایی که نمی‌توانم در مقابل بودنش مقاومت کنم. من واسطه بودم؛ دستی میان هستی انکارناپذیر نسخه دوم جهانم و کاغذهای سفید. تقدیر از همان اولین خط شروع شد. از همان دفتر جلد آبی‌ام که صفحه اولش خواهرم به خط خوش نوشت: «دفتر تعقلات و تنهایی‌های مینا عارفی‌دوست» من نسخه بهتری از جهان را پیدا کرده‌ام و به گمانم تا جان دارم، راه دیگری نیابم که با مستی و خوشی زایش هم‌پیمانه باشد.

آیا انسان از رنج خود و دیگران لذت می‌برد؟

.
انسان ترجیح می‌دهد چیزی را بخواهد( هر قدر کثیف، پر از رنج، تحقیرآمیز...) تا اینکه اصلا چیزی را نخواهد.  م.نیچه
اینکه انسان در رنج است و ترجیحش آزار خود و دیگران است تا سعادت، شاید دیگر امری بدیهی به نظر بیاید هر چند وقتی دهان باز می‌کند خود را در پی خوشبختی معرفی می‌کند و گمان می‌کند با رسیدن به اهداف یا ارضا میل و آروزهایش همه چیز به سامان می‌رسد.
فروید وقتی درباره رانه مرگ در انسان می‌گوید از خودتخریبی و لذت وقیح انسان از نابود کردن خود و دیگران حرف می‌زند. رانه‌ای که پیوسته و دایم در حال ویرانی است و در پی نابود کردن همه چیز به خصوص احساس رضایت است؛ درست در لحظه‌ای که به هدف یا آرمانت رسیدی همان‌جاست که شروع به ترس و اضطراب و تخریب میکنی( زنان با این احساس به مراتب آشناتر و آگاه‌ترند) با هر عملی ابرمن به سرزنش از درون مشغول می‌شود و در احساس گناه غرق می‌شویم و هر چه بیشتر از ابرمن و وجدان پیروی کنیم دامنه و قدرت ابرمن بیشتر شده و احساس گناه بالاتر و آزاردهنده‌ترست و انسان در چرخه‌ای تباه از گناه و سرپیچی گرفتار می‌شود و خود را تکه پاره و از هم گسیخته می‌بیند.
انسان‌ها از نگاه گوته، فاوست‌گونه میل به نابودی و ویرانی دارند، جانورانی متناقض و ناسازگار که تبدیل به حیوانی ناقص شده است؛ همان میل به نیستی یا مرگ.بی هیچ هدفی: پوچ و بی معنی. ما حتی هر آنچه که به آن عشق می‌ورزیم نابود می‌کنیم.
تری ایگلتون در مقوله درباره شر بطور بسط یافته درباره اینکه شر چیست حرف می‌زند: شر نوعی نقصان درونی در هستی است، فوران هیولاوار چیزهای بی معنی. از این منظر نابودگری صرفا به خاطر نابودگری است. خالی و تعریف نشده بدون هدف خاصی. او هولاکاست و قتل‌عام یهودیان توسط نازی‌ها را مثالی برای شر می‌داند. این رانه نابودگر و مخرب و شکنجه‌وار و در عین حال بی هدف و پوچ همان رانه مرگ و میل به رنج و عذاب در انسان است. شوپنهاور نیز اراده در انسان را رانه‌ای آسیب‌رسان و بی‌رحم در جهت رنج خود و دیگران می‌داند.
ما نه تنها از آسایش خود بیزاریم که از دیدنش در دیگری هم در رنجیم. چرا که لذت دیگران  وجود ارضا نشده خود را به یاد می‌آورد ( حتی در نزدیکترین دوستی‌ها!!) ایگلتون از این منظر معتقد است سرمایه‌داری از تمام رژیم‌های انسانی بیشتر به تناقضات درونی این حیوان دامن زده است؛ امر بی‌پایان کشش به سود، پیشرفت و مصرف به در هم کوبیدن امر کرانمند مشغول است چرا که این نظام برای ماندن به حرکت دائم نیازمند است و در این راه نیروی مفید انسانی را در جهت اهداف مهلک منحرف می‌کند....
متن کامل به زودی....
#مهدی_فاتحی

ببنظیر
کاری از https://t.me/AbyssofIdeas

Khatia Buniatishvili - Beethoven: Concerto No. 1 in C Major, Op. 15: III. Rondo

دو روز در سفر بودن.. انسان را در دنیای روزانه‌اش، از هر آنچه در نظرش وظیفه، علاقه، بیم و امید بوده دور می‌کند...مکان که چرخان و گریزان میان او و ماتحتش روی چهار چرخی در پیچ و تاب است، نیروهایی در اختیار دارد که معمولا از آنِ زمان‌شان می‌دانند. ساعت به ساعت دگرگونی‌هایی در انسان پدید می‌آورد که به اثرات زمان شباهت بسیار دارد، ولی به گونه‌ای پیشی می‌گیرد. مثل زمان فراموشی می‌آورد؛ پیوندهای شخص را می‌گسلد و او را در وضعیتی آزاد و بدوی می‌گذارد_ از بورژوایی خشک و سخت‌گیر در چشم به هم زدنی قلندری خانه به دوش می‌سازد. زمان مانند مکان‌های دوردست، چشمه آب فراموشی در سرزمین مردگان را مانند است.
با جرح و اضافات مهدی فاتحی

🔴 کتاب " گفتارها "
🔵 نوشته نیکولو ماکیاولی
⚫ ترجمه محمدحسن لطفی

🌷🌸🌹 کانال تلگرام کتابهای ممنوعه
🆔 @ketab_mamnouee