🚲
من شاعر جوان تاجیک کم دبدم. سیدرضا هم به این اشاره کرد که چرا حضور شعر جوان تاجیک کمرنگ است.
گاهی آدم حس می کنذ که تاجیکان در گذشته مانده اند. هنوز بهترین شاعر در چشم اینان رودکی است. و از معاصران هم لایق شیرعلی و گلرخسار و امثال اینها. جوانهای این جمع نظام قاسم و رستم وهاب نیا هستند که اکنون موسفید شده اند.
جوانان واقعی یا آواز می خوانند یا دیکلمه می کنند.
@mkkazemi

🚲
هم اکنون شعرخوانی جلیل شبگیر پولادیان شاعر افغانستان مقیم آلمان. به نمایندگی از فارسی زبانان آلمان.
در واقع افغانهای ما در اینجا از چندین کشور نمایندگی می کنند.
@mkkazemi

👆 تصویر این موسیقی طلب تان. 😜

خط عابر پیاده خیلی جدی است.
من ایستاده بودم که بنز بگذرد. او ایستاده بود که من بگذرم.
محل خط کشی عابر پیاده حتی گاهی چراغ قرمز دارد.

🚲
آهنگی در تلویزیون می خواند:
از رهبری امام علی رحمان
سیتاره ی بخت ما ذرخشان باشد
از این جنس شعرها و آهنگها بسیار می شنویم. نوعی کیش شخصیت در اینجا وجود دارد به شکلی محسوس.
البته منکر لیاقت و کفایت و اراده و نفوذ مردمی "جناب عالی" نمی توان بود.
..........
سیتاره: ستاره

👆 در تایید فرمایش خودم. الان می خواند:
ای رهنمای فردا، ای پیشوای ملت...

🚲
می‌شود گفت نوعی «پان تاجیکیسم». در اینجا به روشنی می‌شنویم در سخنرانی‌ها و در رسانه‌ها که امام‌علی رحمان را «پیشوای تاجیکان» جهان می‌خوانند.

🚲
امروز در دانشگاه ملی تاجیکستان.
باز مثل همیشه آنان که سخنرانی یا شعرخوانی داشتند، در بالای سن و روی به مردم نشتند و یکی یکی پشت تریبون رفتند. من اولین سخنران بودم و درباره‌ی ادبیات مهاجرت افغانستان در ایران صحبت کردم.
در ابتدا این را که به عنوان یک شاعر مهاجر (که تابعیت افغانستان دارد) از شاعران ایران هم در این سفر نمایندگی می‌کنم به فال نیک گرفتم و یادآور شدم که این پیوندها حاصل مناسبات نیکوی اهل ادب افغانستان و ایران در محیط مهاجرت است.
از زمانی یاد کردم که اهل ادب ایران، آنچه از شعر افغانستان می‌شناختند، فقط آثار استاد خلیل‌الله خلیلی بود و به اینجا رسیدم که اکنون کسانی همچون سیدابوطالب مظفری و محمدشریف سعیدی و قنبرعلی تابش در این کشور نام و آوازه بلندی دارند و سید رضا محمدی از شاعران محبوب در میان جوانان ایران است. (تابش و محمدی در محفل نیز حضور داشتند.)
گفتم که این پیشرفت حاصل دو چیز بوده است، یکی سعی و تلاش و سختکوشی شاعران و نویسندگان مهاجر و دیگری پاسخ نیکوی جامعه ادبی ایران به این سعی و تلاش.
گفتم که در زمان‌هایی در مصاحبه‌های مطبوعاتی از شما تاجیکان و ما افغان‌ها پرسیده شد که «شما فارسی را کجا یاد گرفته‌اید؟» و حالا به جایی رسیده‌ایم که وقتی شاعر مهاجر ما سید ضیاء قاسمی به کشورش برمی‌گردد چندین نهاد ایرانی برایش برنامه بزرگداشت و تودیع می‌گیرند.
به این اشاره کردم که از ما مهاجران در این سال‌ها بیش از سیصد عنوان کتاب در ایران چاپ شده است و بسیار کتاب‌های ارزشمند را خود ایرانی‌ها تدوین کرده‌اند، از جمله «دانشنامه‌ی زبان و ادب فارسی در افغانستان.»
و در پایان اظهار امیدواری کردم که این ارتباط و داد و ستد جامعه ادبی ایران و افغانستان که چنین برکاتی داشته است در بین همه فارسی‌زبانان دنیا گسترش یابد و به خصوص ارتباط اهالی ادب تاجیکستان با دو کشور دیگر بیشتر شود.
@mkkazemi

👆 بخشی از سخنان محمدکاظم کاظمی در محفل دانشگاه ملی تاجیکستان.
چهارشنبه 4 فروردین 1395

🚲
امروز دختران تاجیک بر سر ما کلاه گذاشتند.

🚲
نه تنها بر سر من و قنبرعلی تابش که بر سر همه مهمانان کلاه تاجیکی گذاشتند. هنگام ورود به دانشگاه، به رسم احترام.

🚲
حرکات موزون استاد عبدالقیوم قویم، شبگیر پولادیان، وحید وارسته و دیگران در مراسم استقبال در دانشگاه. پیشگام حرکات موزون البته رئیس دانشگاه بود.
میزبان ما به من گفت: مرحمت بفرمایید.
گفتم: باشد راه باز شود که برویم.
گفت: نه، به رقص مرحمت بفرمایید.
حالا کی بگوید که من در عروسی خودم نرقصیده ام.
@mkkazemi

🌈
آغاز مراسم شعرخوانی در دفتر اتفاق نویسندگان تاجیکستان با حضور شاعران مهمان از کشورهای افغانستان، هندوستان، ازبکستان، سوید، آلمان و بعضی کشورهای هم جوار و همچنان استادان شعر و ادبیات تاجیک و شاعران جوان این کشور.

🌈
هم اکنون شعرخوانی و صحبت محمدکاظم کاظمی در این مراسم به نمایندگی از شاعران مهاجر افغانستان و شاعران ایران.

شعرخوانی محمدکاظم کاظمی 👆