تقی دامردان شاعر، گرافیست، عکاس و خوشنویس مهاجر. او یک تنه یک نهاد فرهنگی است در کرمان.

مریم حسنخانی از شهر انار.

بخشی از شعر محسن حسن‌شاهی

محسن حسنشاهی شاعر طنزنویس.
گفت که خیلی با شعر بازگشت تو گریسته‌ام.
و آقای زینلی مجری برنامه گفت با خنده‌ای که با شعر طنز خود هدیه کردید جبران کردید.

به رسم میزبانی اول از شاعران افغان دعوت کردند. و در ادامه نیز.
محیط ادبی ایران برعکسِ محیط اداری آن است برای مهاجران.

سخنان آقای محمدآبادی را حتما گوش کنید. این است مؤید آنچه در مورد ارتباطات ادبی گفتم. ایشان می‌گوید عاشق افغانستان و مردمش هستم.

آقای محمدآبادی رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی رفسنجان.

ساعتی من از شعر گفتم و از بیدل گفتم. و پایان‌بخش کارگاه سخنان جناب سیدعلی میرافضلی درباره رباعیات بیدل.

و اینک به لطف و هماهنگی آقای محمدآبادی در مهمانشهر مهاجرین هستیم برای دیدار از هموطنانم.

در مهمانشهر رفسنجان
اینجا کانون شگفتی‌هاست. مردمی با زندگی دشوار ولی اهل کار و تلاش. با دانش‌آموزان و دانشجویان بسیار. جوانانی نخبه ز میان همین خانواده‌ها برخاسته.اند.

👆 مادر چهار دانشجو که هزینه تحصیلشان را با کار فراهم می‌کند از محرومیت یکی از فرزندانش به خاطر هزینه تحصیل می‌گوید. می‌گوید صحبتهایم را به گوش مسئولان برسان. می‌گویم باشد. و امیدوارم این‌ها را مسئولان بشنوند و ترتیب اثر بدهند.
مشکل بسیاری از این دانشجویان تهیه پاسپورت تحصیلی است که از ضروریات تحصیل دانشگاهی دانسته می‌شود و باید با سفر به افغانستان تهیه شود. چیزی که برای این خانواده‌ها خیلی دشوار است. چطور به افغانستان برود برای تهیه پاسپورت؟ با کدام پول.

اینجا شاید سخت‌ترین وضعیت برای مهاجران ما باشد. زندگی در طبیعتی سخت، با فقر مادی شدید، در خانه‌هایی که با گل و چوب ساخته شده و در استانی که ادارات متولی امور مهاجران از هر جایی سختگیرترند. همه تنگناهای مهاجرت به اوج رسیده است.
البته انکار نمی‌کنم که در مهمانشهرها تسهیلاتی برای مهاجرین وجود دارد و ممنون متولیان مهمانشهر هستم. شاید در بیرون وضعیت‌های سخت‌تر هم وجود داشته باشد. استان کرمان در کل مناطق محروم بسیار دارد.
و در همین حال این مهمانشهر کلی دانشجو و تحصیل‌کرده دارد. این تحصیل‌کردگان چگونه از این چنبره بیرون آیند اگر از طرف دولت‌ها اقدامی جدی نشود؟

خانم تحصیل‌کرده حقوق از من می‌پرسد به نظر تو، ما چه کنیم؟ در چنبرهٔ زندگی خانوادگی گرفتار است. می‌گوید به سمت اروپا برویم؟ ولی چطور برود؟ مگر آسان است؟
می‌گویم به نسل بعد امیدوار باش. ما یک نسل سوخته بدون تخصص و کارگر داشتیم. حالا یک نسل سوختهٔ متخصص ولی باز هم کارگر یا بیکار داریم.
نسل بعد چه خواهد شد؟ باز هم چنین بلاتکلیف می‌ماند؟