سخنان آقای قاسمی‌نژاد از مسئولان نمایشگاه و ناظر غرفه‌های افغانستان

عارف جعفری و گروه نوازندگان.

من مثنوی بازگشت را خواندم چون حس کردم برای عموم جامعه مهاجر و میزبان این شهر تازگی دارد.

بخش دوم اجرای موسیقی گروه هم‌آوا با آوازخوانی عارف جعفری.

موسیقی بانشاط‌تر شده. حالا از احمدظاهر می‌خواند.

جمعیت بزرگی است. در عکس خوب دیده نمی‌شود‌.

و برنامه با شور و نشاط بسیار مردم پایان یافت.

🔹 آن روی سکه
🔸 در حاشیه جشنواره سیرجان

ولی همه چیز به این شیرینی نیست. این جشنواره یک فرصت استثنایی بود. خارج از آن، مهاجران ما در استان کرمان خیلی در تنگنایند. همه محدودیت‌هایی که ما در تهران و مشهد از آن‌ها شکایت داریم در اینجا شدیدتر است. مثلا شخص ناچار بوده است برای گرفتن مدرک شناسایی یک نوزاد چند روز در صف بخوابد.
هنرمند ما می‌گوید که مسئول فلان اداره مربوط به مهاجرین صریح به او می‌گفته که شما را به هنر و ادبیات چه کار؟ کارگر آمده‌اید و کارگر بمانید و‌ کارگر برگردید.
مهاجران ما هم منسجم نیستند. تنوع قومی و تفرق سیاسی بیداد می‌کند. شماری از مردم به شدت سنتی‌اند و مخالف این فعالیت‌ها به خصوص برای دختران. بسیاری‌ها از روستاهای افغانستان‌اند و همان زندگی بسته را حفظ کرده‌اند. استعدادهای جوان بسیار است و متاسفانه تلف می‌شود.
در عمل ما هیچ تشکل چشمگیری در زمینه فعالیتهای فرهنگی مهاجرین نداریم‌ و اگر هم بخواهند شکل بگیرند ممانعت می‌شود‌. هنرمند ما هنرجویانش را در خانه آموزش می‌دهد و حتی برای همان هم بر او سخت می‌گیرند.
همه چیز باید دست به دست هم بدهند تا گشایشی رخ دهد.
به امید آن روز.

تصویر عینی این بیت که شاعرش را نمی‌شناسم:
به سان مغز بادامی که از توأم جدا ماند
در آغوشم نمایان است خالی بودن جایت

در جمع میزبانان سیرجانی در باغی در حسین‌آباد سیرجان.

از تغافل چند بندی پرده بر روی بهار؟
چشم وا کن، غنچه بادام وا خواهد شدن
بیدل

فایل پی‌دی‌اف صفحۀ‌ ۱۳ روزنامۀ وطن امروز که مطلب «دور اما نزدیک» پست بالا در آن چاپ شده است.