و عکس گرفتن ها با دوستان دانشجو که پایان ناپذیر بود.

و شام در باغ شازده کرمان با آقای مخقق و هیئت همراه و خوردن " بز قورمه" و " فسنجان" که آقای محقق بسیار خوش می کند این دومی را.
و آشنایی ما با مصطفی رضایی مخترع جوان افغانستان که سانتریفیوژ چهاربعدی اختراع کرده و در چند کشور جایزه گرفته است و اکنون مشاور علمی آقای مخقق است. با رضایی بعدا بیشتر آشنا می شوم و در برگشت همسفر خواهیم بود. از نخبگان علمی کشور است.

ولی این رویه رسمی و دیپلماتیک کار بود. رویه دیگر، زندگی سخت مهاجران ما در کرمان است. مردم ما در اینجا غالبا فقیرند و مشغول کارهای سخت. موقعیت خاص کرمان از نظر امنیتی و قرار داشتن آن در مسیر کاروانهایی که پنهانی از آن سوی مرز می آیند تنگناها را بر مهاجران بیشتر کرده است. فعالیتهای فرهنگی و هنری کم است و تشکلهای اجتماعی اندک. مردم ما از هر نظر فقیرند در اینجا.

تقی دامردان را می بینم، هنرمند طراح و خوشنویس ما که سالهاست در کرمان است و مشغول مشاغل سخت. و در عین حال فعال و باانگیره. 👇

⬇️ با غلام‌رضا خرمی، دانشجوی افغانستانی دانشگاه شهید با هنر، مسئول کمیته افغانستان این جشنواره. برادران خر‌می (بسم‌الله و غلام‌رضا) برای این جشنواره بسیار زحمت کشیدند. من که گاهی در مقیاس‌های کوچک از این کارها کرده‌ام، می‌دانم که چقدر توانفرساست و انگیزه و انرژی به کار دارد.

⬇️ و این هم از عکس‌های پایان جلسه که عرض کردم تمامی نداشت، از بس دوستان لطف و محبت داشتند.

پیشتر از مصطفی رضایی مخترع جوان افغانستان گفتم. او اکنون در کابل مشغول خدمت به وطن است و در این سفر مهمان جشنواره بود. چنان که گفتم اختراع سانتریفیوژ چهارمحورۀ او در جهان ثبت شده و چند جایزه برده است. این هم تصویر او در کنار چند تن از جوانان دانشجوی ما در کرمان. 👇
معرفی (از راست): شکریه طاهری، جواد اسفندیاری، علی اسفندیاری، جواد حیدری، مصطفی رضایی، مصطفی حیدری، نوروزحیدری، علی‌رضا اسفندیاری.

بله از این می‌گفتیم که این سفر برایم حاشیه‌هایی هم داشت که از متن کمتر مهم نبود. از جمله آشنایی بسیار مختصر و اجمالی ولی مهم با وضعیت فرهنگی مهاجران افغانستان. مهاجران ما در کرمان از اقوام و طوایف گوناگون هستند. گویا آنجا یک افغانستان کوچک است. تعدادشان هم بسیار است، حدود سیصد هزار نفر.
ولی مناسبات جامعه ایرانی با مهاجران، خیلی پررنگ نبوده است. مهاجران ما در آنجا صدا و تصویر برجسته‌ای نداشته‌اند و بیشتر به صورت کارگری در حاشیه زندگی کرده‌اند. در مواردی هم گاه در معرض بعضی جریان‌ها قرار گرفته‌اند که به آنها خیلی آسیب زده‌ است. بعضی از مسئولان محلی کرمان با مهاجران نامهربان بوده‌اند و سخنانی از بعضی نماینده‌های مجلس و ائمه جماعات شنیده شده است که هیچ شایسته نبوده است.
در کل هیچ‌وقت ما از کرمان خبر خوش نشنیدیم، مگر همین برنامه‌هایی اندک همچون سفره مشترک. از این روی این برنامه خیلی مهم بود. این می‌تواند جرقه‌ای برای تجمع و تشکل فرهنگی مهاجران باشد.

تشکل‌های فرهنگی مهاجران اندک است و پراکنده. دانشجویان ما کارهایی کرده‌اند، ولی هم به خاطر تنوع و پراکندگی قومی و زبانی و مذهبی مهاجران هنوز به جایی نرسیده است و هم به خاطر تنگناهای اداری و حقوقی.
به هر حال بعضی دوستان دانشجو که در عکس بالا هم دیده می‌شوند، تلاش‌هایی کرده‌اند.

علاوه بر این‌ها بعضی دوستان دیگر مثل آقای کبیر نوری هم در کرمان فعال بوده‌اند، در زمینۀ امور خیریه. مناسب دیدیم که با حضور بعضی از این دوستان، در حاشیۀ همایش دیداری کنیم و برای همسویی و همراهی مهاجران کرمان، چاره‌اندیشی‌هایی بشود. ساعتی با هم نشستیم و از راه درازی که برای ایجاد تشکل‌های فرهنگی قوی در بین مهاجران ما وجود دارد، سخن گفتیم. 👇
افراد حاضر در عکس را هم معرفی خواهم کرد.

سفره هفت‌سین در ورودی سالن. 👆

استاد محقق و هیئت همراه در حال بازدید از نمایشگاه. 👆