Forwarded from اتچ بات
دعای #ربنا
استاد #محمد_رضا_شجریان
بیتردید دعای “ربّنا” با آواز “محمدرضا شجریان” محبوبترین مناجات چند دههٔ اخیر نزد ما ایرانیان است. او “ربّنا” را در سال ۱۳۵۸ اجرا کرده، یعنی وقتی که ۳۹ سال داشته و از بیشترین توانایی جسمی و انگیزههای روحی برای اجرای چنین اثری برخوردار بوده است. اجرایش از چنان وسعت موسیقیایی برخوردار است که همهٔ فراز و فرودها و گوشههای مورد نظر خواننده در دستگاهها و آوازهای انتخاب شده را پوشش میدهد و از نظر اوج، در برخی فرازها تکرار نشدنی و یگانه است. “شجریان” تسلطی کمنظیر به ردیف موسیقی اصیل ایرانی و آوازهای آن دارد و به همین خاطر “ربّنا” را در دستگاه “سهگاه” خوانده و با “مرکبخوانی”، سری به دستگاهها و آوازهای دیگر ردیف موسیقی ایرانی از جمله آواز “افشاری” و گوشهٔ “عراق” میزند و با مهارت برمیگردد. خود او در این مورد میگوید: لحنی که من برای این اثر انتخاب کردم چیزی بین قرائت قرآن و آواز خواندن است. چون کلمات عربی خوانده میشود، باید موسیقی متناسب خودش انتخاب بشود. با اینکه من این لحن را به خوبی بلدم اما نمیخواستم صرفاً لحن “ربّنا” قرائت قرآن باشد. میخواستم “ربّنا” ایرانیپسند باشد. به عنوان مثال، اذان “موذنزاده اردبیلی” در “بیاتترک” است و به همین دلیل، مردم این اذان را دوست دارند. من هم “مرکبخوانی” و “سهگاه” را برای “ربّنا” انتخاب کردم که هم در قرائت قرآن از آن استفاده میکنیم و هم در آواز. تا هم کسی که به عربی و قرآن آشناست لذّت ببرد و هم کسی که از آواز ایرانی شناخت دارد. “شجریان” یک قاری تمام عیار بوده و از هشت سالگی قرائت قرآن را نزد پدر آموخته و در هیجده سالگی که موسیقی را پیشه میکند، در میان قاریان مشهد شهرتی بسزا به هم زده بود. در کنار توانایی و دانایی، رابطهٔ حسی و عاطفی خواننده با متنی که میخواند، به او این امکان را میدهد که بیان بهتر و کاملتری از آن متن ارائه دهد. چنین رابطهای را در”ربّنا” به آسانی میتوان حس کرد. کافی است دقّت شود که او خدای خود را با لفظ “ربّنا” در چندجا از این دعا چگونه به خود میخواند!؟ یکی در اوج است، دیگری در فرود، یکی خواهش و دیگری تمنّا. خودش میگوید: زمانی که “ربّنا” را خواندم، برایم حالت مناجات داشت. ارتباطی از ته دل بود. مثل فردی که دم افطار با خدای خودش نجوایی دارد. زمانی که آدم میخواهد با خدای خودش حرف بزند با خلوص کامل حرف میزند. زمانی که این حال و هوا در درون انسان باشد، حتی اگر صحبت هم بکند، قطعاً تأثیر خودش را میگذارد. در فرصت به دست آمده قصد داریم این مناجات بینظیر را به صورت ریمستر شده و با حال و هوایی دیگر پیشکش کنیم. با این بیت از حافـظ، سلامت وجود نازنینش را به دعا خواهانیم.
شفا ز گفتهٔ شکرفشان حافظ جوی
که حاجتت به علاجِ گلاب و قند مباد
🔹تقدیم به روزه داران عزیز 🌸🌸
✨✨کانال #اخبارمعلم
✒️ @moalempress1
استاد #محمد_رضا_شجریان
بیتردید دعای “ربّنا” با آواز “محمدرضا شجریان” محبوبترین مناجات چند دههٔ اخیر نزد ما ایرانیان است. او “ربّنا” را در سال ۱۳۵۸ اجرا کرده، یعنی وقتی که ۳۹ سال داشته و از بیشترین توانایی جسمی و انگیزههای روحی برای اجرای چنین اثری برخوردار بوده است. اجرایش از چنان وسعت موسیقیایی برخوردار است که همهٔ فراز و فرودها و گوشههای مورد نظر خواننده در دستگاهها و آوازهای انتخاب شده را پوشش میدهد و از نظر اوج، در برخی فرازها تکرار نشدنی و یگانه است. “شجریان” تسلطی کمنظیر به ردیف موسیقی اصیل ایرانی و آوازهای آن دارد و به همین خاطر “ربّنا” را در دستگاه “سهگاه” خوانده و با “مرکبخوانی”، سری به دستگاهها و آوازهای دیگر ردیف موسیقی ایرانی از جمله آواز “افشاری” و گوشهٔ “عراق” میزند و با مهارت برمیگردد. خود او در این مورد میگوید: لحنی که من برای این اثر انتخاب کردم چیزی بین قرائت قرآن و آواز خواندن است. چون کلمات عربی خوانده میشود، باید موسیقی متناسب خودش انتخاب بشود. با اینکه من این لحن را به خوبی بلدم اما نمیخواستم صرفاً لحن “ربّنا” قرائت قرآن باشد. میخواستم “ربّنا” ایرانیپسند باشد. به عنوان مثال، اذان “موذنزاده اردبیلی” در “بیاتترک” است و به همین دلیل، مردم این اذان را دوست دارند. من هم “مرکبخوانی” و “سهگاه” را برای “ربّنا” انتخاب کردم که هم در قرائت قرآن از آن استفاده میکنیم و هم در آواز. تا هم کسی که به عربی و قرآن آشناست لذّت ببرد و هم کسی که از آواز ایرانی شناخت دارد. “شجریان” یک قاری تمام عیار بوده و از هشت سالگی قرائت قرآن را نزد پدر آموخته و در هیجده سالگی که موسیقی را پیشه میکند، در میان قاریان مشهد شهرتی بسزا به هم زده بود. در کنار توانایی و دانایی، رابطهٔ حسی و عاطفی خواننده با متنی که میخواند، به او این امکان را میدهد که بیان بهتر و کاملتری از آن متن ارائه دهد. چنین رابطهای را در”ربّنا” به آسانی میتوان حس کرد. کافی است دقّت شود که او خدای خود را با لفظ “ربّنا” در چندجا از این دعا چگونه به خود میخواند!؟ یکی در اوج است، دیگری در فرود، یکی خواهش و دیگری تمنّا. خودش میگوید: زمانی که “ربّنا” را خواندم، برایم حالت مناجات داشت. ارتباطی از ته دل بود. مثل فردی که دم افطار با خدای خودش نجوایی دارد. زمانی که آدم میخواهد با خدای خودش حرف بزند با خلوص کامل حرف میزند. زمانی که این حال و هوا در درون انسان باشد، حتی اگر صحبت هم بکند، قطعاً تأثیر خودش را میگذارد. در فرصت به دست آمده قصد داریم این مناجات بینظیر را به صورت ریمستر شده و با حال و هوایی دیگر پیشکش کنیم. با این بیت از حافـظ، سلامت وجود نازنینش را به دعا خواهانیم.
شفا ز گفتهٔ شکرفشان حافظ جوی
که حاجتت به علاجِ گلاب و قند مباد
🔹تقدیم به روزه داران عزیز 🌸🌸
✨✨کانال #اخبارمعلم
✒️ @moalempress1
Telegram
attach 📎