ایران در هر دو رشته( المپیاد کامپیوتر و ریاضیات)، به‌تنهایی بیش از مجموع تمام کشورهای مسلمان جهان مدال طلا کسب کرده است. این کشور همچنین در هر دو رشته، در میان قدرت‌های آسیایی، تنها در برابر چین و کره‌جنوبی قرار گرفته و از ژاپن نیز عبور کرده است.

این دستاورد در شرایطی به دست آمده که ایران با حدود ۳۷۰۰ تحریم مواجه است و بودجه آموزشی آن حدود یک‌سوم بودجه آموزشی آلمان است؛ با این حال، عملکرد ایران در این دو رشته یا تقریباً با آلمان برابری کرده یا حتی از آن پیشی گرفته است.

@sahandiranmehr

💬 چرا کسانی که بیش از همه از نابرابری آموزشی آسیب می‌بینند، به ندرت صدای اعتراض‌شان بلند می‌شود؟

معمای سکوت؛ وقتی مدرسه خاموشی می‌آموزد

دکتر محمد امین چهاردولی/ جامعه‌شناس

چرا دانش‌آموزی که سال‌ها در مدرسه‌ای محروم درس خوانده، نه تنها خشمگین نیست، بلکه اغلب شکست خود را نتیجه ناتوانی شخصی‌اش می‌داند؟ پاسخ به این معما، ما را به یکی از عمیق‌ترین لایه‌های نابرابری آموزشی می‌رساند؛ مدرسه تنها دانش توزیع نمی‌کند، بلکه شیوه‌ای از بودن در جهان را نیز می‌آموزد؛ شیوه‌ای که سکوت را فضیلت، اطاعت را نشانه‌ی ادب، و پذیرش وضع موجود را نشانه‌ی بلوغ می‌شمارد.

برای گشودن این معما، شاید هیچ کس به اندازه “پائولو فریره” (نظریه‌پرداز تعلیم و تربیت انتقادی، فیلسوف تربیتی و آموزگار برزیلی) تیزبین نبوده است. او که تجربه‌ی زیستن در دل فقر و بی‌سوادی را با اندیشه‌ی انتقادی درآمیخت، کشف کرد که ستمدیدگان نه صرفاً به دلیل سرکوب بیرونی، که به دلیل درونی‌سازی «فرهنگ سکوت» است که خاموش می‌مانند.

فرهنگ سکوت، محصول نظامی از آموزش است که در آن، «دانستن» حق انحصاری عده‌ای معدود (معلمان، متخصصان، صاحبان قدرت) تعریف می‌شود و «ندانستن» سرنوشت محتوم اکثریت. در چنین نظامی، دانش‌آموز از همان آغاز می‌آموزد که حرفی برای گفتن ندارد؛ تجربه زیسته‌اش بی‌ارزش است؛ و هر آنچه ارزش دانستن دارد، از بیرون و از بالا به او داده خواهد شد.
موجودی که در حاشیه‌ی زندگی خود ایستاده، جهان را همچون نمایشی تغییرناپذیر تماشا می‌کند و هرگز به ذهنش خطور نمی‌کند که می‌تواند بازیگری در صحنه باشد. نابرابری آموزشی در این معنا، فقط محرومیت از کتاب و معلم نیست، بلکه سلب «حق تصور جهانی دیگر» است. محرومیتی به مراتب عمیق‌تر از محرومیت مادی.

پیامدهای این فرهنگ سکوت، اما از دیوارهای مدرسه فراتر می‌رود و به اعماق جامعه رسوخ می‌کند. در خیابان‌ها، در محیط‌های کار، در عرصه‌ی سیاست، ردِّ پای همان انسانی دیده می‌شود که مدرسه پرورش داده است.
شهروندانی که بلدند گوش کنند اما نه بلدند بپرسند. مردمانی که می‌توانند قوانین را حفظ باشند اما نمی‌توانند درباره‌ی عادلانه بودنشان بیندیشند. ملت‌هایی که تاریخ را همچون درس حفظ‌کردنی می‌شناسند، بی‌آنکه هرگز به خود اجازه دهند تاریخ‌ساز شوند. به بیان فریره، این وضعیت چیزی نیست جز «توده‌سازی» انسان‌ها؛ فرایندی که در آن، افراد از موجوداتی صاحب اراده و آگاهی، به توده‌ای بی‌شکل، قابل پیش‌بینی و آسان‌فرمان بدل می‌شوند. 

اما آنچه این وضعیت را تراژیک‌تر می‌سازد، وعده‌هایی است که خود مدرسه از آنها دم می‌زند. ایوان ایلیچ، با نگاهی پیش‌گویانه، هشدار می‌داد که مدرسه بیش از هر چیز، یک «اسطوره» می‌آفریند؛ اسطوره‌ی اینکه یادگیری بدون نهادِ رسمی ممکن نیست. این اسطوره، چنان قدرتمند عمل می‌کند که مردم باور می‌کنند دانش چیزی است که باید آن را از متخصصان خرید، نه چیزی که می‌توان در زندگی روزمره، در گفت‌وگو، در تجربه، و در مواجهه با جهان آن را ساخت.
مدرسه با انحصار صدور مدرک، این باور را نهادینه می‌کند و بدین ترتیب، وابستگی را به کالایی برای فروش بدل می‌سازد. نتیجه، انسانی است که حتی پس از سال‌ها تحصیل، اعتمادبه‌نفس کافی برای یادگیری مستقل ندارد و همواره چشم به راه کسی است که «درس» بعدی را به او «بدهد».

فریره در برابر فرهنگ سکوت، ایده‌ی «آگاهی‌بخشی» را قرار می‌دهد؛ فرایندی که در آن، انسان‌ها از طریق گفت‌وگو و تأمل بر واقعیت زندگی‌شان، به درک انتقادی از موقعیت خود در جهان دست می‌یابند. در این فرایند، معلم نیز همراه با شاگردان می‌آموزد و مرز میان «دانا» و «نادان» فرو می‌ریزد. در این نگاه، آموزش نه عمل سپرده‌گذاری، که عمل آزادسازی است. اما تحقق چنین آموزشی، همان‌گونه که ایلیچ نیز تأکید می‌کرد، نیازمند گسستن از انحصار مدرسه و بازپس‌گیری یادگیری به مثابه یک حق انسانی و یک عمل اجتماعی است، نه یک کالای قابل خرید و فروش.

معمای سکوت، در نهایت، نشان می‌دهد که نابرابری آموزشی مسئله‌ای صرفاً «فنی» یا «اقتصادی» نیست که با افزایش بودجه یا تجهیز مدارس حل شود. این نابرابری، مسئله‌ای عمیقاً «سیاسی» و «فرهنگی» است، زیرا به پرسش قدرت بازمی‌گردد:
چه کسی تعیین می‌کند چه چیزی ارزشِ دانستن دارد؟ چه کسی حق سخن گفتن دارد و چه کسی باید سکوت کند؟

تا زمانی که نظام آموزشی به جای پرورشِ پرسش‌گری، به پرورشِ اطاعت مشغول است، نابرابری نه تنها کاهش نمی‌یابد، که با هر نسل، عمیق‌تر و نامرئی‌تر بازتولید خواهد شد.

شاید بزرگ‌ترین نابرابری آموزشی همین باشد: اینکه به برخی می‌آموزند جهان را تغییر دهند و به برخی دیگر می‌آموزند آن را تحمل کنند.
🆔 @chehel_salegi

🩺 به دیابت‌نامه خوش آمدید!

دیابت فقط یک عدد در برگهٔ آزمایش نیست؛ موضوعی است که با سلامت قلب، کلیه‌ها، چشم‌ها، اعصاب، تغذیه و کیفیت زندگی ارتباط دارد.

در «دیابت‌نامه» قرار است دربارهٔ دیابت بر پایهٔ شواهد علمی و به زبان ساده بخوانیم و بشنویم:

شناخت بهتر، تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر و اقدام به موقع:
t.me/diabetnameh

‌
🔴 ۴۱ عنوان جدید شرح تراکنش‌های بانکی (بانک مرکزی)

1- خرید
2- اجاره
3- ودیعه اجاره
4- خرید
5- اجاره
6- ودیعه اجاره
7- معاملات طلا، فلزات گران‌بها و گوهرسنگ‌ها
8- خرید کالا و خدمات
9- خرید و فروش ارز
10- پرداخت تعهدات کارگزار رمزارز مجاز
11- سرمایه‌گذاری نزد نهاد مالی مجاز
12- بازپرداخت اصل سرمایه
13- سود سرمایه
14- سرمایه‌گذاری نزد سرمایه‌پذیر
15- بازپرداخت اصل سرمایه
16- سود سرمایه
17- حقوق و جبران خدمت
18- امور بازنشستگی
19- پرداخت حق بیمه
20- بازپرداخت تعهدات شرکت بیمه
21- عوارض
22- مالیات
23- سایر پرداخت‌های دولتی
24- صندوق قرض‌الحسنه
25- بازپرداخت تعهدات صندوق قرض‌الحسنه
26- بانک/مؤسسه اعتباری غیربانکی
27- خیریه
28- نهاد عمومی غیردولتی
29- انتقال به حساب خود
30- پرداخت به اعضای خانواده
31- پرداخت قرض
32- عودت قرض
33- مهریه
34- ارث
35- دیه و جبران خسارت
36- وجوهات شرعی
37- تأمین نقدینگی
38- عودت تأمین نقدینگی
39- شارژ حساب بنگاه/کارگزار
40- ودیعه نقدی
41- عودت ودیعه نقدی

✅ مهناز محمدی (مشاور مالیاتی سازندگان و مشاور مالی )

#مشاور_مالیاتی #مالیات #مالیات_بر_درآمد #مالیات_تراکنش_بانکی

✳️ دُردانۀ شعر فارسی
یادداشتی به مناسبت یادروز حافظ

✍️ علیرضا حیدری
روزنامه خراسان - دوشنبه ۲۰ مهرماه ۱۴۰۵

شاید بشود گفت حافظ شدن کار سختی بود. او پشت سر خود تاریخی پربار از شعر و شاعرانی داشت که هر کدام در میدانی تاخته و زورآزمایی کرده بودند. فردوسی در مثنوی و حماسه، مولانا در مثنوی و اندیشه، عطار در عرفان، خیام در چیستی‌اندیشی، نظامی در بزم‌سرایی و سعدی در نثر و نظم و غزلِ عاشقانه که تقریباً سنگ تمام گذاشته بود و حال حافظ باید خودش را به قله‌ای می‌رساند که این بزرگان پیش از او فتح کرده بودند و به مهمانی نشسته بودند.

او چه شگرد و ترفندی باید در دست و چه شعبده‌ای به کار می‌گرفت تا همتراز این نام‌آوران شود. بی‌گمان این دشوارترین راه برای حافظ بود. کار را بزرگان پیش از او به سامانی درخور رسانده بودند و هر کدام بخشی از فرهنگ و تاریخ و اندیشهٔ ایرانی و اسلامی را نمایندگی می‌کردند. نگاه به غزل حافظ، ما را با این حقیقت روبه‌رو می‌کند که او دقیقاً دست به شعبده‌بازی زد؛ شعبده‌‌ای که شاید فقط از شمس‌الدین حافظ شیرازی آمد که هم از هوش سرشاری برخورداری می‌بود و هم به صنعت «رندی» زیبنده.

او دیروزِ خودش را به‌خوبی کاوید، به‌درستی سنجید و به نیکی و با هوشمندی، تابلویی زیبا، بی‌بدیل، چشم‌نواز، ماندگار و دلکش را آفرید. او شعرش را به بوستانی تبدیل کرد که همهٔ شاعرانِ پیش از خودش در آن سهمی داشتند. او در شعرِ پرنیانی خود، مهمانیِ باشکوهی ترتیب داد که در گرداگرد آن فردوسی و خیام و سعدی و عطار و مولاناها نشسته‌اند. اندیشۀ خیامی، لطافت غزلِ سعدی، شکوه حماسی فردوسی و عرفان بلند مولانا یکجا در دیوانی گرد آمد که هر ایرانی با در اختیار داشتن آن، گویی ادبیات و شعر فارسی را به تمامی در دست دارد و به‌راستی اگر نبود این هوش و رندیِ او، حافظ چنین محرم خانه‌های ایرانیان نمی‌شد. شاید به همین دلیل است که اورا حافظۀ تاریخی ایرانیان برمی‌شمارند. او به معنای واقعیِ سخن، یک هنرمند بود. شعر را با هنرمندی درآمیخت و کلام را چنان سحرآمیز کرد که ذهن و دل خواننده را به چنگ می‌آورد.

هنر دیگر حافظ این بود که در خلوت شاعرانهٔ خود عزلت نگزید، او صدای زمانهٔ خود بود و شعرش را به زمانهٔ خود سنجاق کرد؛ اما نه چنان‌که در بند زمان باشد و نسخه‌ای گرفتار در تاریخ؛ صدای نقد او، پژواک همیشهٔ تاریخ است. حافظ صدای نقد و البته مسئولیت‌مدارِ جامعهٔ خود بود که بی‌تعارف و بی‌ممیزی، بی‌اخلاقی‌ها را می‌دید و با صدایی بلند، فریاد برمی‌آورد. او به‌ویژه انگشت گذاشته بود روی بلای خانمان‌سوزی که بنیان یک جامعه را فرو می‌ریزد و چون موریانه از درونْ جامعه را به تباهی می‌کشاند: ریا و تظاهر و سالوس‌صفتی و چاپلوسی. دردی که در همارهٔ تاریخ تکرار می‌شود.

در اعتراض به این ریاکاری، به سراغ صنف و طبقهٔ خاصی هم نرفته بود؛ زهر کلام او متوجه همهٔ کسانی بود که این آفتِ چرکین، دامن آنها را گرفته بود. و این‌گونه او جادوی کلامش را با همهٔ جلوه‌گری شاعرانه، گاه به تیزی و تندی در می‌آمیخت تا از مسئولیت اجتماعی خود هم شانه خالی نکرده باشد. حافظ به‌درستی به این ویژگیِ نخبگانی خود اعتقاد دارد که شعر، یعنی همان رسانهٔ برتر و غالب روزگار او، نباید فقط در چنبرهٔ شاعرانگیِ صرف گرفتار شود، بلکه نقد اجتماعی و در میانهٔ جامعه بودن و اعتراض به بداخلاقی‌ها نباید از چشم شاعر دور بماند. ازاین‌روست که می‌توان او را «دُردانهٔ شعر فارسی» خواند. او ماند و می‌ماند چون زبانِ گویای تاریخ و فرهنگ ایرانیان است.

#زین_قند_پارسی همراه شویم و هر روز یک نکتۀ ویرایشی بیاموزیم.
#علیرضا_حیدری
t.me/qande_parsi


❇️ کانال معاونین فناوری مدارس
➖➖👇👇➖➖
🆔 @moavenha
🍃🌺🍃🌺🍃🌺🍃🌺

‌

🏢 واژۀ مصوب فرهنگستان
🎤 #نسرین_پرویزی، معاون گروه واژه‌گزینی فرهنگستان زبان و ادب فارسی
📨 بازفرست: فوروارد (در شبکه‌های اجتماعی). برای فعل آن «بازفرست کردن» را می‌توان به‌کار برد. مثال: پیام ایشان را برای شما بازفرست کردم.

📜 «بازفرستادن» (مانند بازگشتن و بازگشت) در متون کهن فارسی سابقۀ کاربرد داشته‌است: «یعقوب... گفت: ... این فرزند به من بازده... خواهر... گفت: ... یک هفته او را به من دست بازدار، آن‌گه به تو بازفرستم.» (تاریخ بلعمی، قرن چهارم) و: «گر یافته‌ای پیش منش بازفرست ...» (دیوان کمال‌الدین اصفهانی، قرن هفتم).

🔴 واژۀ «فوروارد» در حوزه‌های گوناگون و با برابرهای متفاوت در فرهنگستان به‌تصویب رسیده‌است؛ کاربرد «بازفرست» در اینجا ویژۀ شبکه‌های اجتماعی است.

با استفاده از: سامانۀ جست‌وجوی دادگان فرهنگستان زبان و ادب فارسی

✍🏻سمانه ملک‌خانی

#تکه_فیلم
#واژه
گروه‌ واژه‌گزینی #عمومی
#گروه_واژه_گزینی_فرهنگستان_زبان_و_ادب_فارسی
@cheshmocheragh

📱انقلاب در تلگرام؛ قابلیت اکسپلور در راه است!

🔹در جدیدترین نسخه آزمایشی تلگرام، قابلیت جدیدی با عنوان «اخبار» (News) معرفی شده که عملکردی مشابه بخش (Explore) در اینستاگرام دارد.

🔹این بخش به دو تب مجزا تقسیم می‌شود. تب نخست با نام «برای شما» (For You) طراحی شده و به‌صورت الگوریتمی، پست‌های مرتبط با علایق کاربر را از کانال‌های مختلف جمع‌آوری و نمایش می‌دهد.

🔹کاربران می‌توانند موضوعات مورد علاقه خود را به‌صورت دستی به این بخش اضافه کنند.

🔹تب دوم با عنوان (Added) تمامی پست‌های کانال‌هایی که کاربر در آن‌ها عضو است را به ترتیب زمانی در یک فهرست واحد نمایش می‌دهد.

🔹این قابلیت به کاربران امکان می‌دهد بدون نیاز به مراجعه جداگانه به هر کانال، محتوای موردنظر خود را به‌صورت پیوسته مطالعه کنند.

🔹هنوز زمان دقیق عرضه عمومی این ویژگی به کاربران اعلام نشده است.
______
📺👉 @twitirani