ندای زنان ایران

سپیده قلیان، فعال مدنی و نویسنده، روایت‌های تعدادی از زندانیان سیاسی را جمع‌آوری کرده و این روایت‌ها را منتشر کرده است.

اسم من شیرینه، البته اسم مستعارم. هی این دست و اون دست می‌کنم. از این پهلو به اون پهلو. اینستاگرام رو باز می‌کنم و تصویر دخترای خوشگل و ترگل و ورگل رو می‌بینم. بعد می‌رم جلوی آینه‌ شکسته. دلم می‌خواد یه آینه‌ قشنگ داشته باشیم، یه دیوار سالم، لااقل تو خونه‌مون بتونم جلوی آینه عکس بگیرم. ۲۱ سالمه و نتونستم دیپلم بگیرم، چون خیلی فقیریم. خونه نداریم و توی یه اتاق کوچیک زندگی می‌کنیم. بابام ولمون کرد و رفت افغانستان، همون‌جا دوباره زن گرفت.
من اما اینجا موندم، پیش مامانم و خواهرم. هیچی برای به‌دست‌آوردن ندارم، هیچی هم برای از دست دادن ندارم. درسته نمی‌تونم اون عکسِ آینه‌ کافه‌های فرشته و سنایی تهران رو ری‌کریت (Recreate) کنم، اما مثل نیکا می‌تونم برم بالای سطل زباله و فریاد بزنم!
من ۲۱ سالمه، پدرم افغانستانیه، مهاجرت کردیم ایران. کشورمون جایی برای زندگی نبود؛ شاید روزی که پدر و مادرم اومدن اینجا نمی‌دونستن ما افغانستانی‌ها زاده شدیم که زندگی نکنیم. این‌طوری شد که حتی وقتی از کشورمون فراری شدیم، اینجا هم زندگی خوبی نداشتیم. شهر ما خیلی کوچیکه. موهام بلند و مشکی و پایینش جعد خیلی قشنگی داره؛ اگه کسی از پشت‌سر ببیندم، قبل از این‌که فرم چشمام رو ببینه دوستم داره، چون فکر می‌کنه یه دختر ایرونیِ قشنگم، نه یه دختر افغانستانی. عینکم رو می‌زنم و می‌رم بیرون. مامانم می‌گه کجا؟ می‌گم خسته شدم، کاش همون افغانستان می‌ریختید تو خیابون، به‌جای فرار از خاک‌تون. مامانم تا دم در میاد دنبالم، می‌گه نرو. می‌گم می‌رم. می‌گه نرو، اگه بگیرنت برت می‌گردونن افغانستان؛ اگه بکشنت جنازه‌ت رو هم تحویلم نمی‌دن. دستشو پس می‌زنم و می‌رم سمت در. این دریایی که از در خونه تا خیابون‌های شهر جاریه، فرقی بین ایرانی و افغانستانی نمی‌ذاره. من امشب می‌تونم زل بزنم تو چشمای بقیه، بدون این‌که از فرم چشمام شرمنده بشم. دست‌های زیادی رو لمس می‌کنم، گاهی پسر، گاهی دختر — تا وقتی همه‌مون رو بازداشت می‌کنن، قطاری بهم بسته می‌شیم و مثل سگ تو یه نیسان آبی میندازنمون. از همون اول کتک می‌خورم، با هرچی دم دستشونه. هی می‌گن «سگ افغانی نفله‌ت می‌کنیم.» اما من ناراحت نمی‌شم؛ با این حرف‌ها بزرگ شدم و قبول کردم گاهی سگم. اما از کتک بازم می‌ترسم. همه رو خیلی می‌زنن، منو بیشتر. نباید سرم رو پایین بیارم. مدام تو پس کله‌م می‌زنه، می‌گه «سرت پایین، وگرنه ..... می‌کنم تو حلقت.» من افغانستانی‌ام. پدر و مادرم از طالبان خیلی می‌ترسن؛ من هم از طالبان می‌ترسم، هم از جمهوری اسلامی. چند بار دعا می‌کنم مرگ آرومی داشته باشم. بعد مادرمو تصور می‌کنم که چطور از این بیمارستان به اون سردخونه می‌ره تا جنازه‌ دخترش رو پیدا کنه. داروهای دیابتش رو گرفته؟ بعد روونه‌ سلول می‌شیم. با خودم می‌گم پدرم از زن جدیدش بچه داره؟ بچه‌های اون خوشبخت‌ترن یا من؟ اصلا بدبختی یعنی چی؟ وضعیت من به‌مراتب از بدبختی بیشتره.
من ۲۱ سالمه، اولین‌باره بازداشت می‌شم، آقای بازجو. مامانم منتظره، آقای بازجو. من قصدی نداشتم، آقای بازجو. آقای بازجو می‌بردم تو اتاق و شماره‌ مامانم رو با موبایلش می‌گیره. می‌گه «بهت نمیاد افغانی باشی» و دست می‌بره پشت گردنم، آروم لمس می‌کنه تا پایین. من خشک، نفس تو سینه حبس، به این فکر می‌کنم: این زندگی... این زندگی اگه تئاتر بود، تئاتر نفس‌گیری بود. اصلا بهش نگاه نکنید؛ یعنی تو این مشکلات معیشتی، پول بلیط حروم نکنید که بیاید زندگی منو ببینید، حالتون بد می‌شه.
من بعد از لمس‌کردن‌های اون بازجو، منتقل شدم به سلولم و بعدش زندان. ماه‌ها بلاتکلیف بودم و بارها تهدید شدم که از این‌جا اخراج می‌شم و دو‌دستی تقدیم طالبان می‌کنن. هزار بار تهدید شدم اعدام می‌کنن. همون شب اول بهم دست‌درازی شد. من زندگی تلخی دارم و هنوز زندانم. خیلی گریه می‌کنم. امروز حتی پول خرید یه شامپو از فروشگاه زندان رو نداشتم؛ آخه موهام فر زیبایی داره و با شامپوی زندان خراب می‌شن.
#زن_زندگی_آزادی
@nedaeziran

207 viewsedited 06:48